eten en ik ik en eten

The Gift of Kindness, Geneen Roth

2010-11-15T11:02:00.002+01:00

Recently, I drove into in a nine-story parking garage in San Francisco, and after I finished my errands, I couldn't remember where I'd parked. My husband, who was in away at the time, had called just as I pulled into the space, and I was so happy to speak to him that I didn't write down the floor or space number. Although I'd parked in this same garage hundreds of times, and although I'd always parked on the same floor, in the same section, it now seemed as if my car had disappeared. During the first 20 minutes of schlepping from floor to floor, I was the model of equanimity. "It's here somewhere, sweetheart," I said to myself. "You'll find it soon." But then panic set in: What if my car was stolen? What if I had to stay here until every other car was gone so that my car would be obvious? I was tired, hungry, and probably a teeny bit more hysterical than the average person.

Then, two women in a white car pulled up. "Are you getting out of your space?" they asked, eyeing my shopping bags.

"I would if only I could find it" I said, sounding desolate. "I've lost my car.”

"Would you like to get in? We could drive you around and help you find your car."

Before the driver could finish her sentence, I nodded my head, said thank you, and leaped into the backseat. For 40 minutes, we carefully examined every single car on every single floor. We'd inch up on each silver sedan, hopeful, excited, only to find it wasn't mine.

After 42 minutes of searching, I began to question my sanity."Maybe I didn't park in this garage after all," I muttered. "Maybe I took my husband's ca and not mine," I said in a semi-whisper.

My twin saviors remained cheerful, although I am certain they were wondering if they' picked up a vagrant lunatic. When, at the end of the 45th minute, we found my car, I began squealing with delight and relief.

"Let me give you something," I said. "Anything. Do you want my earrings? My coat? My firstborn dog?."

They laughed. "Your parking space would be enough," they answered in unison.

As I was driving away, I was ecstatic. Not only because I was actually able to drive away, but because what had been an incredibly stressful situation was tempered by such unexpected kindness. Now, weeks after the incident, I am still awed by my rescuers' patience and willingness to postpone their errands to help a stranger. What could have been a disaster for me produced a multitude of gifts, as disasters often do. Often, when the worst happens, the best shows up as well. If I (and you) look around, the evidence is
undeniable.

I think of a man my friend Catherine knows who was just diagnosed with Lou Gehrig's disease (amyotrophic lateral sclerosis, or ALS). Soon, his hands and arms and legs will no longer work. But he keeps telling Catherine that the anticipation of the loss has heightened his awareness of all he has. He says, "If I didn't know I was losing my ability to move, I would never have found an appreciation of the simplest things." Every time he lifts one of his children, he is aware that his arms are still working, that he can smell their hair, kiss their cheeks. And when he makes sandwiches, he says, he is amazed at the wonder of each micromovement: taking the lettuce out of the refrigerator, spreading the mayonnaise, slicing the chicken, cutting the bread. "I've made a million sandwiches in my life, but I don't think I noticed making any one of them."

Obviously, given the choice to have Lou Gehrig's disease or be healthy, he would still choose being well, but since he doesn't have that choice, he is finding the blessing forged by the pain. The truth is that we can never know the greatness that will come from any loss until the loss is upon us. It's the loss itself that brings the good things we have into sharp relief.

For those of us who struggle with weight, there seem to be no kindnesses or blessings in the midst of the battle. It's not because they aren't there; rather, it's because we don't look for them. We expect all good things to start when we finally lose all the weight we want.

Let me say this right now: There are blessings in the middle of your frustration over food and weight; there are victories that live at the center of every defeat. Look for them now. If you don't, losing weight will not make them any clearer to you.

One after another, my students have told me about the times in their lives they've lost weight, hoping that their new thinner body would make everything they wanted possible. In fact, almost all of them wanted to lose weight because they were convinced it would change something fundamental in their lives: their feelings of self-regard, their willingness to be kind to themselves.

Then they discovered that when the weight changes, feelings don't.

Here's what I know: What you are looking for you can find now. You can find kindness and blessings in the heat of the struggle. In fact, that's when you're most likely to find them. I would not have learned that people can be so caring and generous if I hadn't lost my car in a parking garage and accepted the surprising gift of kindness from strangers.

Try this little exercise: Think about how you might be blessed now, no matter what you weigh. Do you feel joy about the little things, like braiding your daughter's hair; taking time to answer your son's question about caterpillars becoming butterflies; holding your husband's hand when you're at the movies? Do you feel a sense of victory when you aren't mean to yourself for eating too much or give yourself a pat on the back for passing up the irresistible cinnamon bun that calls to you at the mall?

This seemingly Sisyphean task of weight loss could be your best opportunity to learn how to be your own savior. Now is the time to be kind to yourself when you fail and congratulate yourself when you do the right thing, before you're as thin as you want to be.

Because it's not going to magically happen when you hit a certain number on the scale. I know this because not one student--not one--has ever, in 30 years, told me that she was kinder to herself when she lost weight. But every single student has told me the opposite: that when she gives herself what she wants most--treating herself with tenderness--no matter what she weighs, she already has what thin will give to her.

Ask yourself what the kindest thing you could do for yourself now would be. Something that doesn't require money or waiting for a result in the future. And when you know what that is, lavish it upon yourself. Because, unlike cars and keys and glasses, once you have it, you will never lose it.

Het Leed dat ‘Zelfacceptatie’ Heet.

2010-11-04T18:14:00.001+01:00

Een lezeres van etenenikikeneten deelt;

Al vanaf een jonge leeftijd kampte ik met overgewicht. Niet verwonderlijk als je je bedenkt dat ik de dochter van een bakker ben. Een bourgondisch aangelegde bakker wel te verstaan.

Mijn achtergrond;
Menig restaurantkeuken heb ik van binnen gezien als ik, in het weekend, gezellig met mijn vader meeging om de bestellingen te bezorgen. Natuurlijk werd ik dan als ‘schattig meisje’ onderworpen aan allerlei voedsel onder het mom van “even proeven”. Tel daarbij op dat ik iedere dag een legio aan diverse versgebakken croissants en broodjes tot mijn beschikking had. We woonden boven de bakkerij in de stad, dus buiten spelen was er niet bij. Ik speelde buiten met de buurtkinderen als ik in het weekend bij mijn opa&oma logeerde.
Tekenen was een van mijn meest geliefde en voornaamste bezigheden onder het genot van muziek (meestal vanuit de cassette/cd-collectie van mijn ouders of de toenmalig vrij nieuwe zender: MTV). Tijdens het tekenen kon ik mijn fantasiewereld de vrije loop laten,terwijl ik droomde over wat ik allemaal wilde ‘later als ik groot was’;reizen, wonen in Amerika, ik was vastbesloten om ook rockster te worden zoals in de ‘clipjes op MTV’, mijn eigen films&(cartoon)series maken, te veel om op te noemen. Ik zag het leven als een avontuur en kon niet wachten tot het zover was!

Op de basisschool werd ik wel eens geconfronteerd met mijn overgewicht. Ik kreeg de bijnaam “Bakkertje Bol”. Echter werd deze bijnaam niet op een gemene treiterende manier gebruikt maar eerder op een plagende manier, waardoor ik het niet als een probleem ervoer. Ironisch genoeg had ik zelfs goed contact met alle jongens (ook degene die mij deze bijnaam gaven) en kreeg ik al snel mijn ‘eerste vriendje’.

Op de periode van de middelbare school veranderde dit allemaal. Daar werd ik wel regelmatig het doelwit van treiterende,snerende en beschamende opmerkingen en dan niet zozeer gericht op ‘dik zijn’ maar op diverse andere uiterlijkheden. Ik reageerde er niet op, deed alsof het me niks interesseerde of alsof ik ze niet hoorde...maar ondertussen sneden ze als een mes dwars door mij heen. Het enige wat mij af er af en toe doorheen sleepte, was dagdromen dat ik later zou ‘transformeren’ in een mooie slanke vrouw, net zoals in al die cliché High-Schoolfilms, inclusief de prins op het paard. Eind goed al goed....right?

Door verschillende tragedies in mijn vroege leven die elkaar op een rap tempo opvolgden (o.a. het overlijden van mijn vader na een vreselijke lijdensweg, de plotselinge dood van mijn opa, het verstoten worden door mijn zogenaamde familie van mijn vaders kant, pesten en nog een aantal andere gebeurtenissen) is mijn levens enthousiasme langzaamaan omgeslagen in -‘leven = overleven’- en -‘als ik iets wil dan zal ik er zelf voor moeten vechten,want iets “goeds” is mij niet gegund’-mentaliteit.

Flashforward naar de beginjaren ’00.
Inmiddels was ik van de middelbare school verlost en bij gebrek aan een studie,werkte ik fulltime in een grote elektronicazaak. Ik had een aantal leuke collega’s waar ik mee optrok en frequent mee uitging. Ik maakte regelmatig mee dat er aanbidders voor hen tijdens het uitgaan en zelfs in de zaak kwamen. Dat vond ik altijd heel leuk voor ze, tegelijkertijd voedde het bij mij ook nog meer de gedachte dat alles om uiterlijk draait wil ik ook iemand vinden die verliefd op mij zou kunnen worden, want ik vond hen altijd een stuk mooier uitzien dan mezelf.
Het was toen dat mijn “magische transformatie”-illusie plaatsmaakte voor “als je iets wilt,zul je er zelf voor moeten vechten”-mentaliteit.
Vastbesloten meldde ik mijzelf aan bij een sportschool en begon met 3 dagen sporten in de week,om die ‘dikke pens en kop’ weg te werken.

‘Verantwoord’ Eten.
Gaandeweg begon ik steeds meer slecht (vetrijk) voedsel zoals: croissants, junk-food etc. te bannen uit mijn leven en er ook steeds minder behoefte aan te krijgen.
Exit junk-food, Enter verantwoord eten....
Optimel, AH Maaltijdsalades, magere yoghurts, kazen, vlees etc. werden mijn nieuwe favorieten. Ik maakte altijd hele bewuste keuzes,las etiketten om te kijken hoeveel vet er in iets zat,noem maar op.
Toen ik op een gegeven moment niet verder kwam in mijn resultaat, verhoogde ik het sportregime steeds meer (tot op een gegeven moment naar 5 à 6 dagen per week) en werd nog kritischer over mijn eetpatroon; niet te veel brood meer en voedsel met een lage calorische waarde. Aangezien te veel koolhydraten/calorieën dan wel het probleem moesten zijn in mijn ogen. Koken deed ik nooit want ik had immers de maaltijdsalades en ‘verantwoorde’ andere kant-en-klaar maaltijden. Sporten naast school en werk nam genoeg tijd & energie in beslag. Daarbij kwam het voordeel dat dit vastgestelde porties waren waardoor ik niet verder kon eten want op = op! Ik vertrouwde mezelf immers niet met eten. Daarentegen stond ik het mezelf dan wel weer toe als ik met vrienden uit-eten ging om b.v. een pizza en/of dessert te nemen,onder het mom van “dit is geen dagelijkse situatie en ik moet morgen toch weer sporten”. Alhoewel ik wel nog steeds rekening hield om een gerecht te kiezen met zo min mogelijk vet.

Op een gegeven moment ging het niet meer verder zo waardoor ik bij een dieetpraktijk terecht kwam. Hier leerde ik wat mijn lichaam minimaal per dag nodig had aan grammen koolhydraten&eiwitten om zo zijn eigen vetten te verbranden... en het mooiste ik hoefde er niet eens voor te sporten! Mooi toch?
De filosofie was om meer terug te gaan naar volwaardige producten en zelf maaltijden koken (*slik*) en dit alles met een laag vetpercentage. Zoete -en suikerrijke producten werden gemeden,om de suikerspiegel zo stabiel mogelijk te houden. In met het kookgerei,kruiden en verschillende azijnen...Uit met de Optimels,Kant-en-klare salades en dressings.
Vele cliënten gingen zich energieker voelen, maar op een of andere manier was dat voor mij niet het geval. Ook ervoer ik steeds meer mentale onrust en alsof er een constant ‘eetmonster’ mij aanstuurde van alles te eten buiten die 3 maaltijden terwijl ik rationeel wist dat ik het voorheen op dagen met minder deed.
Er werd mij gemeld dat ik waarschijnlijk te weinig zout gebruikte,dus ik ging meer rijkelijk met het tafelzout strooien...echter geen verbetering. Ook begon ik steeds meer de zoete smaak te missen,waardoor ik op internet een aantal natuurlijke suikervervangers tegenkwam. Er werd mij aangeraden deze niet aan te schaffen omdat de zoete smaak juist als 'trigger' werkte om de suikerspiegel te laten pieken gevolgd door een crash waardoor je dan weer “op zoek zou gaan naar iets te eten” waardoor je het ‘hier-en-daar-meepikken-van-voedsel-buiten-de-3-maaltijden’-gedrag krijgt.
Als ik echt zin had in bv. een wafel,dan kon ik me beter als uitzondering eentje kopen ipv natuurlijke zoetvervangers in huis te halen. Eigenwijs als ik ben had ik toch een flesje Agavestroop gekocht waar ik mij een kopje chocolademelk mee had gemaakt. Heerlijk en ik had nergens last van. Geen ‘eetmonster’ of niks. Echter toen ik mezelf dus inderdaad een wafel kocht voor mijn verjaardag kwam wel weer dit vreselijke ‘onverzadigbare eetmonster’ en allerlei angstige,depressieve gedachten omhoog als: “Ik kan mijzelf niet vertrouwen met eten”,”Ik zal mijn leven lang slaaf van de sportschool moeten blijven”,”Hoe lang zal ’t duren voordat ik weer dik ben?”. Ik kreeg steeds meer het gevoel dat, als ik überhaupt iets binnenkreeg van producten met kunstmatige suikers/zoetstoffen, ik dit ervoer.
Dit bracht ik dus ook ter sprake bij de dieetpraktijk die mij echter verzekerde dat dit waarschijnlijk puur met de zoete smaak had te maken omdat het suikerpercentage in bepaalde producten zo laag was dat dit niet proefbaar was.

Iedere dag stond ik op met deze angstige gedachtes en was in mijn hoofd alleen nog maar bezig met eten vs. bewegen. Deze hele obsessie leek alleen maar steeds meer toe te nemen,terwijl ik ondertussen een krachtig middel had gekregen om te weten wat ik minimaal moest eten om af te vallen. Soms herkende ik mijzelf niet meer door de onverklaarbare moodswings en de aandrang om naar de koelkast te gaan. Via een artikel las ik over Levend Bloed Analyse, waardoor velen o.a. achter sluimerende voedselallergie/intolerantie's kwamen. Ik besloot dit ook te laten doen,misschien dat daar mijn onrust en hevige vermoeidheid vandaan kwam. Wat toen aan het licht kwam had ik nooit verwacht....
De ziekte van Lyme, Pfeiffer en Candida-schimmels bewogen rijkelijk door mijn lichaam!

Wat je eet ben je zelf.
Hoewel ik ze niets kwalijk neem, bleek ik dus wel gelijk te hebben. Candida en Lyme leven o.a. op kunstmatige suikers&zoetstoffen en gist. Aangezien ik door dit dieet al voor een flink deel hiervan verlost was,probeerde deze mij dus op allerlei manieren aan te sturen om maar iets van suiker- en gisthoudende producten te eten,zodat zij actief konden doorgaan met het beschadigen van mijn algehele gesteldheid.

In de periode dat ik moest gaan starten met koken,dacht ik dikwijls terug aan mijn oma waar ik in mijn jeugd heel wat jaren heb gegeten; hoe zij vanaf de namiddag in de keuken stond om het avondmaal met verse producten te bereiden en dat ik haar hier dikwijls bij meehielp. Ik vond het zelfs leuk! Nu brengt het mij alleen maar stress omdat ik niks lekkers weet te bereiden, het zoveel tijd kost waardoor ik nog meer honger krijg en rustig eten moeilijker is en ‘ik vertrouw mijzelf al niet’ in de buurt van eten. In mijn jeugdjaren begon het koken met ‘pakjes en zakjes’ steeds meer op te komen wat mijn oma ook veel tijd scheelde en dit werd dan ook in stijgende lijn doorgevoerd binnen mijn familie en de algehele Westerse cultuur. Tegenwoordig staat alles in het teken van snelheid en gemak. Zo ook voor mij met mijn ‘verantwoorde’ kant-en-klaar maaltijden,Optimels,vetloze ontbijtkoeken etc.!
Ik heb dus jaren mijn ongewenste gasten lopen voeden met kunstmatige suikers&zoetstoffen als: aspartaam, sacharine, sorbitol, glucose-fructosestroop en ga zo maar door. Waardoor zij als dank o.a. mijn volledige immuunsysteem, nieren en darmflora naar de knoppen hebben geholpen. Daarbij beroven kunstmatige suikers&zoetstoffen je ook van vitaminen&mineralen, waardoor die leuke reclames van “nu boordevol extra toegevoegde vitamines” ook de grootste lariekoek zijn,aangezien de suikers in het product je er net zo hard weer van beroven!

Nu ik dit typ komt er een reclame op de radio voorbij,waar mooi wordt gezegd dat “we met zijn allen teveel zout eten”. In veel producten staat bij de ingrediëntenlijst inderdaad vaak zout vermeld. Er is op zich niks mis met zout,echter het zout zoals de meesten het kennen,het tafelzout, is ontdaan van een aantal belangrijke mineralen waardoor het net zo’n ‘leeg’ product als suiker is geworden die het lichaam ook onttrekt van belangrijke stoffen i.p.v. voedt. Keltisch zeezout en Himalaya zout daarentegen bevatten veel mineralen en zijn ook nog smaakvoller. Hier zul je niet ‘te veel’ van eten,aangezien je lichaam zelf zal aangeven of het behoefte heeft hieraan. (Je zult vanzelf merken,of je ergens zout op wilt gooien en hoeveel om iets op smaak te maken.)

Dan zijn er nog de welbekende E-Nummers die zowat standaard overal inzitten. Er is een specifiek E-nummer,namelijk E621: Mononatriumglutamaat. Dit E-nummer is een ‘smaakversterker’, maar er zijn veel mensen die gevoelig voor dit E-Nummer zijn en zo dus meer blijven eten hiervan...oftewel “overeten”,”bingeing”,”emotioneel eten”..hoe je ’t wilt noemen. Een ‘klein’ lijstje van benamingen die E621 verbergen; glutamaat, glutamaatzuur, plantaardige gehydogeneerde oliën en vetten, gehydrogeneerde eiwitten, gelatine, calcium- of natriumcaseïnaat toegevoegd gist,gistextract,monokaliumglutamaat,sommige maïsolie, maltodextrine, eiwitten uit tarwe, citruszuur en sommige moutaroma’s.
Wat overigens ook het geval is bij de bovengenoemde ‘lege’ producten en dan met name de kunstmatige zoetstoffen.

In een interview met Mike Adams zei Dokter Blaylock - www.newstarget.com - dat er genoeg bewijzen zijn voor de stelling dat Aspartaam en Mononatriumglutamaat gevaarlijke additieven zijn. Zou men deze exitotoxische additieven nu verbieden, dan gaan we aldus Blaylock (wereldwijd erkend als expert op het gebied van de gezondheidsrisico's door voedseladditieven) een sterke daling zien van obesitas, verscheidene kankers, zenuwaandoeningen zoals Alzheimer, Parkinson, autisme en hyperactiviteit.
Zowat het gehele supermarkt assortiment is vergeven van deze stoffen en dan met name de ‘verantwoorde Light’-producten. Om mijn gezondheid te redden is de supermarkt dus een plek waar ik nauwelijks nog kom. Biologische markten vormen nu een ontdekkingsreis voor me, met het nieuwe credo: “Hoe meer modder op de groenten, hoe beter!” Het liefst koop ik rechtstreeks van de boer,zo min mogelijk tussenschakels voordat het voedsel mij bereikt. (Misschien een alternatief programma voor Yvonne Jaspers: “Vrouw zoekt boer.”)

Zelfdiscipline.
Deze informatie werpt een geheel nieuw licht op termen als; “overeten”,”emotioneel eten”,”bingeing”,”zelfdiscipline”,want in hoeverre ligt dit echt aan ons? Wij vrouwen,en sommige mannen, straffen onszelf zo makkelijk af als we weer eens hebben “gezondigd” en dopen onszelf meteen om tot ‘emotionele eters’,’BDO’ers’ of gewoon gebrek aan wilskracht. We rapen onszelf bij elkaar,om vervolgens weer een andere manier te vinden om ons doel te bereiken...

In mijn vroege jeugd werd sport (tennis) geïntroduceerd in mijn leven,op aanraden van de huisarts, als een middel om mijn lichte overgewicht tegen te gaan. Door de jaren heen heb ik verschillende sporten beoefend,maar er is nooit iets geweest waar ik echt mijn heil in heb gevonden.
Zoals gezegd maakte een aantal jaar geleden de ‘magische-transformatie’illusie plaats voor de ‘als-je-iets-wilt-zul-je-er-zelf-voor-moeten-vechten’mentaliteit,dus ik besloot mij in te schrijven bij een sportschool. Het begon met 3 dagen per week, zo’n half uur tot driekwartier uitleven op de Cardio apparaten. Naarmate resultaat volgde,verhoogde ik enthousiast weerstand en/of snelheid. Om nog meer resultaat te behalen werden 3 dagen standaard 4 en de duur werd verlengd naar 1 uur.
Na verloop van tijd bleef ik ‘steken’, waardoor 4 dagen weer 5 dagen werden. Inmiddels waren vrienden van mij begonnen met sporten en zij behaalden hun resultaten met 3x in de week sporten en dan maar iets van drie kwartier,waarvan maar een klein gedeelte cardio en niet eens zozeer letten op wat ze aten en eventuele hoeveelheden. Hoe kon dat toch?! (...toegegeven het waren wel mannen,daar gaat het sowieso sneller bij.)
Altijd hoorde ik over hun behaalde resultaten,wat ik fijn voor ze vond, maar het wakkerde mijn ‘gekte’ nog meer aan,terwijl ik het niet eens leuk vond om te sporten. Het was puur discipline die ik mezelf oplegde om elke dag te moeten gaan.
Aan het einde van iedere week probeerde ik mijn sportmomenten per dag in te plannen. Aanvankelijk aan de hand van mijn agenda maar dit veranderde langzaam in mijn agenda rondom het sporten te plannen. Ik raakte in paniek als er onverwachte omstandigheden of feestdagen zich voordeden waardoor ik niet kon gaan. Dan werd ik nog kritischer in hetgeen ik at. Ondertussen begon ik ook steeds meer artikels te google-en om nog resultaat te behalen met sporten.
Het uur Cardio werd tevens drie dagen per week uitgebreid met een half uur gewichtoefeningen erbij. Op een gegeven moment zat ik op zo’n hoog Cardio-niveau dat ik het zelf bijna niet meer bijgebeend kreeg. Meestal ging ik vlak voor etenstijd,waardoor ik na het eten alleen nog maar futloos op de bank voor de tv kon hangen. Totdat mijn moeder op een gegeven moment ingreep en zei dat het zo niet verder kon.

Het had dus uiteindelijk helemaal niks met gebrek aan discipline te maken, zoals er vaker meteen wordt geoordeeld over mensen met overgewicht. Jarenlang legde ik mezelf de discipline op om te gaan terwijl ik elke keer mijn ziel een klein stukje meer doodde. Op de sportschool dachten ze dat ik fanatiek was; niemand had in de gaten dat ik al jarenlang iets met tegenzin deed omdat het ‘moest’ van mezelf, omdat je tegenwoordig steeds meer in de media hoort/leest/ziet hierover.
Ergste is dat ik mijn ongewenste gasten hier ook weer mee in de kaart heb gespeeld en roofbouw op mijn lichaam heb gepleegd. Cardio valt onder anaerobe sport, wat inhoudt dat je een zuurstoftekort creëert. Bacteriën schijnen dus juist goed te leven in zuurstofarme omgevingen. Daarbij verzuurden zij sowieso al mijn spieren, waardoor ik de spieren met al die cardio nog eens extra verzuurde. Dan natuurlijk niet te vergeten hoeveel ik het lichaam nog eens extra heb uitgeput.

De moraal van dit verhaal.
Na al die jaren ben ik slank, heb ik eindelijk die (redelijk) platte buik....maar ten koste van wat?

Ik ben 28, maar qua vitaliteit en levensenergie kunnen deze 2 cijfers omgedraaid worden. Mijn lichaam is totaal versleten en om het te redden, is er een heel streng dieet waar ik me aan zal moeten houden. Gezellig uiteten en andere sociale gelegenheden zijn er niet meer bij,omdat er bijna niks meer is wat ik nog kan hebben. (Aangezien er maar weinig eetgelegenheden zijn,die met volwaardige producten werken) Het dieet zal ergens in de buurt komen van een suiker&glutenvrij veganistisch dieet, wat betekent dat (goede) vetten meer op de voorgrond gaan komen. Juist na alle informatie die ik heb omschreven, zou ik beter moeten weten en toch heb ik nog steeds het idee dat “ik mijzelf niet kan vertrouwen rondom eten” en zo weer voor de bijl ga als ik eenmaal weer meer type voeding kan verdragen.

Daarbij zit ik nog steeds gevangen in het hele obsessieve dwangmatige web van moeten sporten of gewoon bewegen. Ze zeggen kennis=macht, maar in mijn geval ben ik overprikkeld door alle kennis waarmee je wordt gebombardeerd, of zelfs angstig gemaakt, in de media. Vaak spreekt het zichzelf ook nog allemaal tegen. (Je moet spieren kweken om meer te verbranden,omdat je die vanaf je 30e begint te verliezen. Je moet met cardio je vetverbranding gaande houden. Low-Intensity gedurende een langere periode is beter voor de vetverbranding. Het effect van sporten wordt teniet gedaan als je vervolgens de hele dag weer zit. Je moet steeds je routine veranderen,omdat je lichaam anders te veel eraan went.etc.)
Elke vorm van bewegen is iets dat ‘moet’ in mijn ogen en is altijd gekoppeld aan eten en genoeg verbranden. Ik kan werkelijk waar nergens plezier aan beleven en mezelf geen rust gunnen. Het is zelfs zo erg,dat ik totaal niet meer weet wat ik nog wil in mijn leven. Alle dingen die ik leuk vond zoals computer animatie,design etc. zijn nu de dingen waar ik niet meer van kan genieten,omdat het ‘zittende’ banen zijn en me dat erg onrustig maakt omdat ik dan niet genoeg ‘beweeg’. Ik kan niks meer zeggen wat me echt leuk lijkt,omdat ik bij alles in gedachten meteen aan het beredeneren ben of er genoeg ‘beweging’ in het beroep voorkomt.
Hierbij claim ik niet dat iemand niet moet sporten, maar doe het omdat je het leuk vindt, er plezier aan beleeft...maar doe het nooit puur om af te vallen,want je ziet wat de gevolgen kunnen zijn.

Rationeel denkend weet ik dat een deel van mijn hele eetprobleem wordt veroorzaakt door mijn ongewenste gasten. Zij kunnen heel erg op de psyche inwerken en het lichaam aansturen. Het ergste van alles is dat als mensen mij nu soms na een langere periode zien,ik voor het eerst in mijn leven complimenten krijg over “hoe goed ik eruit zie”. Dat sterkt de obsessie en angst om terug te vallen (ik hoor in gedachten de mensen nu al zeggen: “jeetje wat is zij weer dik geworden.”) alleen nog maar meer,terwijl het me tegelijkertijd boos maakt. (Wat is er zo goed aan mij?..mijn lichaam dat van binnen aan het afsterven is?een verstikkend obsessief web waarin ik gevangen zit?het feit dat mijn gehele ribkast zichtbaar is als ik mijn armen strek?)
Daarbij heb ik regelmatig discussies gehad met vrienden; dat zij beweerden dat het niet om uiterlijk draait maar om uitstraling. Juist nu, voor het eerst in mijn leven, komen er verschillende jongens op mij af terwijl ik uitgerekend nu absoluut niks uitstraal en er geen behoefte aan heb. Ook dit sterkt alleen nog maar meer mijn kromme gedachtepatroon.

En dan is er nog een vrij recent incident,waarbij iemand een dolk door mijn hart heeft gestoken, ook al laat ik het aan de meeste in mijn omgeving niet merken. Waarom maakt het me zo veel uit dat ik er slank uit moet blijven zien? Wat deze persoon van mij denkt,terwijl we toch geen contact meer met elkaar hebben? Is het omdat ze me zo tot op de grond heeft afgekraakt omdat ik klaarblijkelijk niet goed genoeg en walgelijk ben dat ik voel alsof ik me op een of andere manier zou moeten bewijzen?
Shoppen voor kleding wil ik helemaal niet meer,dat geeft mij alleen nog maar meer onrustige gedachten als: “hoe lang zal ’t duren,voordat ik hier niet meer inpas?”, terwijl ik juist nu volop de keuze heb qua assortiment en nergens meer een vetkwabbeltje uitsteekt.

Mijn oma,waar ik eerder al over schreef, is deze week overleden. Zij was in principe het toonbeeld van hoe het ‘niet moet’. Rookte vanaf haar 14e steevast 2 pakjes sigaretten per dag, deed absoluut niet aan sport, at gerust een hard broodje dicht geplamuurd met roomboter, bepaalde haar eigen dag- en nachtritme,zat uren achter de naaimachine want naaien was haar grote passie, iedereen kon ’s nachts na het uitgaan nog langskomen waar ze gerust nog de frituurpan voor uithaalde om het een of ander te maken, bezoek was voor haar een uitweg om onder haar huishoudelijke taken vandaan te komen. Ze leefde haar leven volgens haar eigen wetten en trok zich niks aan van allerlei mediacampagnes mbt stoppen met roken,zelfs niet na 2 kritieke hartoperaties. Afgelopen week is ze getroffen door een hersenbloeding en uitgerekend haar hart is het orgaan dat het ’t langste heeft volgehouden!

Nu beweer ik niet dat iedereen deze leefstijl moet aannemen, maar het heeft me wel aan het denken gezet....Zij heeft niet de stress ervaren van het ‘moeten voldoen’ aan allerlei idealen,maar deed gewoon waar zij zin in had. Ze accepteerde zichzelf zoals ze was.

Zelfacceptatie....het moeilijke woord waar ik al mijn hele leven mee vecht. Zelfacceptatie- en liefde kun je alleen zelf creëren en niet laten afhangen of er iemand wel of niet op de wereld is die voor je zal vallen.
Zelfacceptatie is lief zijn en zorgen voor jezelf en niet jezelf dwingen allerlei dingen te doen die je geen plezier schenken.
Misschien is dit wel het leven dat mij op een harde manier probeert wakker te schudden en zegt: “Meisje, accepteer jezelf nu eindelijk eens en houd op met te leven naar het beeld van anderen!Stop met jezelf de dood in te jagen!”

Vanaf het punt waar ik nu ben kan ik uiterlijk gezien alleen maar terugvallen maar het wordt tijd dat ik dit doel ga loslaten en verruilen voor iets anders, iets beters.
Alleen de gedachte al bezorgt me zoveel angst en paniek en ik heb geen idee hoe dit te doen en hoe mijn toekomst eruit gaat zien. Misschien is de eerste stap door vriendjes te sluiten met de goede vetten en te stoppen met het wegen van koolhydraten en eiwitten,om mijn gezondheid weer op niveau te krijgen.
Misschien is dit in een verdraaide zin wel de ultieme manier om jezelf en je lichaam te leren accepteren. Misschien ligt de echte ik wel ergens tussen het meisje met de “dikke pens&kop” en het (veel te) magere meisje in.....

26 centimeter

2010-09-14T00:55:00.005+02:00

Dit is een foto van een 3 maanden te vroeg geboren kindje. 26 centimeter lang. Dit kindje maakt het godzijdank heel goed!

Op 19 januari 2005 is mijn kindje Malik 4 maanden te vroeg geboren. Hij was al gestorven in mijn buik. Hoogst waarschijnlijk door toxoplasmose. Hij was om en nabij de zelfde lengte als dit prachtige kindje. Ik zal nooit vergeten hoe het was om hem in mijn armen te houden. Zo klein. Alles er op en eraan. Perfect. Dood.

De mensen die mijn blog kennen weten hoe lang ik al vecht met mezelf en 'mijn' eten. Jullie weten ook dat het verlies van Malik mijn eet-probleem weer flink naar te oppervlakte heeft geschopt. Het eetgedoe was er altijd al. Maar het sluimerde. Ik was, zoals Amerikanen zeggen, on the wagon. Ik stond droog. Gebruikte op dat moment niet. Was nog wel gelovig maar al tijden niet meer praktiserend als het ware.
Net als een alcoholist wist ik, ook toen, dat ik altijd verslaafd zou blijven. Zoals een junkie de Zeedijk moet vermijden, kon ik beter uit de buurt blijven van bladerdeeg, frituurvet en geraffineerde suikers. Net als een een mishandelde vrouw uit honderden mannen altijd het risico blijft lopen net die ene man te kiezen die agressief is, moest ik elke maaltijd elke dag weer bewust kiezen voor het juiste eten. En zoals ik al zei, dat ging tot 2005 best goed. Maar zoals iedereen weet met een welke verslaving dan ook, emoties spelen altijd een beslissende rol. Nemen je over. Beheersen je verstand, overrulen je vrije wel. En op 19 januari 2005 stierf een deel van mij. Samen met Malik. Alle emotionele remmen waren los.

Tweede kerstdag 2009 ben ik met deze blog begonnen. De wanhoop nabij. De pijn acuut. Ik leefde half en in een roes van over-eten. De andere helft van de tijd was ik hyper van het lijnen of zwaar teleurgesteld in mijn val 'of the wagon.' Ik kon niet anders dan het er letterlijk uitschrijven. Een overwinning op mijn boulimische tendenties.
Mijn doel met deze blog was om vrede te sluiten met mijn gehate minnaar genaamd Eten. De one and only waar ik niet meer 'mee' en niet meer 'zonder' kan. Maar al schrijvende kwam ik er achter dat ik eerst vrede moet sluiten met mezelf. Om mijn lichaam te accepteren moet ik eerst mezelf accepteren. Helemaal. Vrede sluiten met m'n fouten. Met m'n verdriet. En dus ook met het verlies van Malik. Ik moet mezelf vergeven voor zijn dood in mijn buik. Ik heb hem niet gezond ter wereld kunnen brengen. Heb hem niet kunnen beschermen. Hem niet kunnen voeden. Dat vergeef ik mezelf nooit meer, had ik bijna vijf jaar jaar voor die bewuste tweede kerstdag besloten.

Het is nu september 2010. Ik ben bijna tien maanden verder. Ik heb al tien maanden niet meer gelijnd. Eerst kwam ik aan. Toen stopte het aankomen en bleef ik stabiel. Dikker dan ervoor maar stabiel. Het eten bleef (en blijft) lastig. Oh nee. Een uitdaging... Zeker als er emoties meespelen is het eten in hell's kitchen. Maar lijnen, no way. Heb ik niet meer gedaan. Wel gaan sporten. Dat maakte me af en toe wanhopig. Ik kreeg er in het begin juist vreetaanvallen van. Maar ik heb door gezet. Niet te vaak maar wel regelmatig blijven bewegen. Niet wegen. De sportschool BBB (word ik niet door betaald en krijg ook geen korting op het lidmaatschap) is perfect voor mij en vast voor heel veel vrouwen. Dat ik deze sportschool überhaupt ken, dank ik aan deze blog. Mijn buurvrouw leest mijn posts af en toe en attendeerde me op de voorgenoemde sportschool. Heel erg bedankt daarvoor lieve buuf!

Maar ik ben ook blijven eten en proberen te blijven luisteren naar m'n hongerige lichaam. Niet naar m'n hongerige ziel. Ik probeer elke dag en elke maaltijd opnieuw te eten waar ik fysiek behoefte aan heb. Emotionele behoeftes blijf ik analyseren, onderzoeken en vooral voelen.

Wegen doe ik nog steeds niet. Dat is voor aardappels. Ik weet wel dat ik ben afgevallen. Er zijn heel wat centimeters af. De meeste centimeters komen van mijn buik. 26 centimeters in totaal. Zonder lijnen. Malik kan trots zijn op z'n moeder.

Tot de volgende sessie!

Junkie food

2010-09-10T22:06:00.000+02:00

Zeer interessant artikel. Junkie food: Tastes your brain can't resist - health - 08 September 2010 - New Scientist

No Nuts For Glory

2010-09-10T00:35:00.004+02:00

Na mijn vorige post heb ik weer een paar flinke stappen vooruit gemaakt. Wat er verandert is dat ik me steeds sterker en rustiger voel over wat ik eet. Wat niet verandert is hoe. Het blijft allemaal te maken hebben met waarom ik eet.

Laatst fietste ik in de regen van de ene afspraak naar de andere. Ik had net de eerste cd van Celine Cairo aan haar gepresenteerd in Paradiso. Ik vond het zo leuk dat ze mij had gevraagd. Ik ben echt fan van haar muziek en van haar. Ik had zo graag nog willen blijven om nog een drankje te drinken, wat te kletsen en een beetje te netwerken. Maar ik moest snel weg door naar de volgende afspraak. Daar voelde ik me schuldig over. 'Hoe vaak moet ik niet ergens weg waar ik wil zijn? Hoe vaak ben ik wel niet onderweg naar ergens waar ik niet wil zijn,' bedacht ik me, terwijl ik haastig om niet meteen al helemaal nat te worden, m'n fiets van het slot haalde.

Terwijl ik een vol Paradiso achter me liet, voelde me steeds schuldiger. Want hoe durfde ik weer te zeuren over mijn non-issues terwijl er nu in Pakistan echt vreselijke dingen gebeuren? Ik mijn tas brandden twee mini nutsjes. No Nuts No Glory, dacht ik nog toen ik ze jatte uit de kleedkamer van Celine. Ook daar voelde ik me schuldig over. In plaats van de nutsjes al fietsend weg te stouwen, bewegend eten heeft zo'n heerlijk 'ging zo snel dat je je kunt afvragen of het je het wel echt allemaal opgegeten hebt' element in zich, besloot ik het niet te doen. Niet eten maar denken.

Ik besloot mijn problemen, of laat ik zeggen uitdagingen, te overdenken. Op de fiets in de regen. Wat is er nou aan de hand?

Mijn man en Ik werk heel veel en op onregelmatige tijden. Dus hebben we een au-pair maar echt goed gaat het niet. Ondertussen woont ze wel bij ons in huis. Ik kan haar niet op straat zetten. Het liefst doe ik dat wel. Daar voel ik me schuldig over. Mijn broer woont al 5 maanden tijdelijk bij ons en dat gaat goed. Maar het is wel nog een volwassene in huis. Met een eigen wil. Met eigen gewoontes. Soms erger ik me mateloos aan hem. Daar voel ik me schuldig over. Mijn oudste dochter moet van de school op een concentratie-cursus. Daar voel ik me schuldig over. Mijn zoon komt niet uit mijn buik en heeft de eerste drie jaar van z'n leven in een kindertehuis gewoond. Hij heeft veel aandacht nodig maar ook duidelijke grenzen. Ik ben heel ongeduldig. Daar voel ik me schuldig over. Mijn jongste dochter is zo lief en makkelijk dat ik haar soms dreig te vergeten. Daar voel ik me schuldig over. Ik heb sinds twee jaar naast mijn werkzaamheden als actrice en presentatrice een eigen productiebedrijf. Dat betekent kei-hard werken, veel investeren en voorlopig nog nauwelijks verdienen. Daar voel ik me schuldig over. Ik heb een super goed huwelijk als we elkaar zien. Daar voel ik me schuldig over. Ik ben nu al een hele blog lang aan het klagen. Ook daar voel ik me bla bla bla.

Het heeft dus weer te maken met iets niet mogen voelen. Iets liever weg te eten dan te voelen. Flink zijn om vervolgens weer zwak te zijn.

In het laatste boek van Geneen Roth, 'Women Food and God,' stelt ze de lezer deze vraag; wat als je gevoelens altijd serieus werden genomen? Wat voor mens zou je zijn als ook je meest triviale, suffe onbelangrijk lijkende emoties met interesse werden beantwoord? Wat als je ouders/verzorgers al jouw twijfels en angsten liefdevol met je hadden besproken? Altijd hadden opgemerkt? Er zonder uitzondering alle tijd voor hadden genomen?

Die passage slaat er bij mij in als een bom. Natuurlijk kunnen ouders/verzorgers niet bij elke 'zucht' de tijd stil zetten en zich uitgebreid verdiepen in het kind en zijn of haar emoties. Maar wat als ze dat wel hadden kunnen doen? Voor jou? Wow!

Maar (en dat is het punt) zelf kun je het wel doen! Jij voor jezelf. Alle tijd. Alle ruimte. Je kunt bij elk zuchtje, pijntje, emotietje en gevoeltje beslissen of je er bij stil staat. En waarom eigenlijk ook niet?

Ik raad het alle emo-eters aan om te doen. Om in contact te blijven met je emo als het ware.

Dat ritje op de fiets veranderde de richting van mijn emoties van een 'naar beneden bewegende schuldspiraal' in een zen-moment van acceptatie. Ik voelde me gewoon even moe en op. Er hoefde geen oplossingen bedacht worden. Volgens mij zijn emo-eters namelijk heel erg oplossingsgericht. Lekker van de actie reactie. Controle- behoeftig. Doen-doen-doen. Go-go-go. Niks-aan-de-hand. Schrans-schrans-schrans. En weer door.

Die avond op de fiets in de regen liet ik het gewoon (lekker zweef) allemaal toe. Dat gevoel. Die twijfel. Schuld en boete.

Even later was ik op de plaats van m'n bestemming gearriveerd. En even later smolten al die emo's langzaam weg als sneeuw voor de zon.

De nutjses zitten nog steeds in m'n tas. Ik kan ze morgen naar Paradiso brengen...

Tot de volgende sessie!

Over The Hill

2010-09-04T12:19:00.001+02:00

Gisteren de hele avond proberen te bedenken waarom ik nou wilde eten terwijl ik echt geen honger had.
En wat zo freaky is, is dat er dan honderden redenen zijn. Grote redenen zoals; 'mijn zoon was een half uur zoek en dus ruzie gehad met de oppas.' Tot en met 'mijn broer woont al 4 maanden bij ons in huis.'
Met daar tussenin nog een breed scala aan de kleinere dingen zoals; 'moe maar ook rusteloos.' 'Waarom belt die of die niet terug.' 'Waarom wordt ik gestalkt door een twitteraar als ik per ongeluk een spelfout maak en waarom kan het me wat schelen?'
Allemaal redenen om te bunkeren. En allemaal emotioneel.
Mijn vraag is, en dat is volgens mij de centrale vraag van alle emo-eters:
WAT MOET IK HIER MEE? Ik weet dat het zo werkt maar wat de fuck nu???
Wat te doen met al die poelen van wanhoop. Al die grote en kleine psychologische triggers en dikmakers?
Iedereen dit dit blog leest weet dat nog strengere regels niet de oplossing zijn. Dieten heeft geen zin als je een emo-eter bent. Het heeft namelijk zo fucking weinig te maken met wat je eet. Waarom eet je als je geen honger hebt? Wat is de gevoelshonger? Daar gaat het om.

Waarom eet ik? Omdat ik uit elkaar knap van energie en gevoel. Klaar als een klontje boter. Ik wil zo veel en ik voel zo veel. Dat is het in 1 zin. Dus. Dit wetende. Hoe ga ik daar nou (voortaan) mee om?
Want niet lijnen heb ik goed onder de knie. Eten als ik honger heb, check. Eten waar ik fysiek behoefte aan heb, bijna check. Eten als ik vol zit... blijft lastig maar op de goede weg.

Maar ik blijf af en toe ook maar willen eten terwijl ik echt geen honger heb. En ook al voel ik dan van alles en nog wat, alles behalve honger... Toch ga ik dan eten. En veel ook.

Hoe daar nou echt secuur mee om te gaan blijft heel, heel, heel erg moeilijk. Het is zoveel makkelijker en op korte termijn bevredigender om dan maar in een vertrouwde foodcoma te glijden. Zo van, morgen zien we dan wel weer verder.
Vermijden en verplaatsen is makkelijker dan echt te moeten leven. Volwassen te zijn. Verantwoordelijk voor je zelf en voor anderen. Klote.

Ik heb vorige week in het kader van mijn productiebedrijf een paar lastige gesprekken moeten voeren. Ook heb ik altijd te maken met afwijzing als theatermaker/actrice/presentatrice en God weet wat ik nog meer ben. Dat alleen al maakt me soms moedeloos. Wat ben? Wat kan ik? En dan natuurlijk Wie ben ik? Waarom? Wat ben ik voor moeder als m'n zoon wegloopt, ik de oppas niet aankan, m'n oudste op concentratiecursus moet en m'n jongste voor de 10ex luizen heeft. Wat ben ik voor echtgenote als ik m'n broer al maanden in huis heb terwijl mijn man en ik al nauwelijks tijd en ruimte voor elkaar hebben? Wat ben ik voor zus als ik dat aan m'n broer vertel. Ga zo maar door. Ga zo maar door.
Het voelt zo puberaal om met als dit soort twijfels te zitten. Ik had altijd gedacht dat er een moment zou komen waarop ik volwassen zou zijn en 'gewoon' om zou kunnen gaan met het leven. Zonder vreetbuien.

Ik dacht dat dat zou gebeuren als ik 21 was. Als ik zou trouwen. Als ik moeder zou worden. Als ik 35 zou worden. Nu ben ik 41 en voel ik me over the hill maar niet volwassen.
Ok. Goed. Over the hill maar nog steeds op aarde. Wat is nou echt volwassen zijn? Wat maakt iemand volwassen? Leeftijd. Levenservaring? Misschien ben ik niet de enige met dit soort twijfels en hebben we het er niet te veel over met elkaar. Zou Ab Klink dit weekend ook twijfelen aan zich zelf? Ik hoop het niet! Ik ben best een beetje trots op hem. Dat heb ik niet snel met oudere witte mannen van het establishment in machtige posities. Hij voelt zich na alles vast ook een beetje over the hill. Misschien is dat ook helemaal niet erg. Moet ik dat gewoon toegeven. Trouwens, het is best fijn over the hill. Wat je krijgt wat meer relativeringsvermogen. Minder angstig voor wat anderen van je denken. Durft eerlijker te zijn over je gevoelens.. En durft ze ook te uiten(bingo... Meteen minder trek) En the drinks are better here!

Vanavond ga ik met een mede 'over the hill' vriendin de kroeg in. Zij mailde me met de vraag of ik een tent kende "met niet te harde muziek maar waar de gemiddelde leeftijd ook niet 60 is."
Er is kennelijk altijd nog een hill na over the hill.

Tot de volgende sessie!

Dit ga ik de komende 2 jaar 2 x per week doen.

2010-08-31T18:36:00.001+02:00

Dit is mijn nieuwe liefde.
Ik weet niet hoe hij heet.
Wel dat ik me veilig bij 'm voel. Niet beoordeeld. Warm van binnen en buiten.

Ja het is zo ver. De vakantie is voorbij en ik ben weer aan het sporten! Ik heb de hoop dat dit eindelijk een sportschool is die bij me past.
Alleen voor vrouwen. Niet meer dan 6 tegelijk. Allemaal in ons eigen hok.

De bedoeling is dus dat je pilatus/callenetics oefeningen doet in een, tja ik kan er niet meer van maken dan; couveuse-achtig-hok, waarin het 60 graden is.

Door de hitte versneld je vet-verbranding bla bla bla, kijk op maar op
Beauty Body Balance

Ik vind het vooral heerlijk dat het liggend kan en niet langer mag(!) dan 30 minuten en dat de kleedkamer en douches schoon zijn en gescheiden. Je staat dus niet tussen de andere vrouwen bukkend en steunend naar de zeep grijpend. Alleen met je vet en je goede bedoelingen. Hou ik van.

Maar aan de andere kant merk ik toch dat ik er van ga freaken. Niet heel erg. Een beetje. Herkenbaar. Want zodra ik weer bezig ga met m'n lijf(= lijnen) schiet ik weer in een kramp. De bekende ikehebgeenzinikwilditnietlaatmenoutochmetrustookalisditgoedvoormetochzegikneeneenee-kramp.

Nou zijn vakantie, zomerkleding, fel daglicht sowieso geen kreten waar ik enthousiast over ben met dit gewicht dan. Maar de combinatie daarvan met moeten sporten, want ik heb natuurlijk meteen voor twee jaar getekend, maakt werkelijk het boze kind in mij wakker.

Ik probeer 'haar' terug te duwen in haar kinderstoel maar ze is behoorlijk sterk voor een driejarige. 'Geen zin.' 'Ik eet lekker toch.' 'Waar slaat dit op' en 'Als ik niet in een week 10 kilo blijvend afval steek ik heel BBB in de hens,' zijn toch wel de gedachtes die 'ze' naar m'n hoofd slingert. Ondertussen ligt de volwassen ik braaf in haar 60 graden verwarmde hondenhok, volgzaam haar lijstje oefeningen af te werken genaamd 'combinatie 1.'
Niemand ziet welke innerlijke strijd gaande is in mijn geest. Of eigenlijk tussen mijn lichaam en geest. Ik weet alleen nog niet zeker wie nou wie is en wie wat nou wel of niet wil. Genoeg te doen nog.

Vandaag zou ik eigenlijk gaan maar ik kreeg een telefoontje dat ik moest komen praten op school. Mijn oudste dochter schijnt ineens een 'concentratieprobleem' te hebben en kan op een speciale training. Dat ~~was het perfecte excuus om niet te gaan~~ maakte het lastig om nog te gaan. Ik moest natuurlijk eerst even m'n man, drie vriendinnen en m'n moeder bellen. Dat kost tijd. Veel tijd. Geen half uurtje meer over om te zweten in m'n mega-doorschijnend overgekookt plastic eierdoos.

Vrijdag weer een kans want ik heb gelukkig voor twee jaar getekend.

Tot de volgende sessie!

Madame Noire

2010-08-29T00:11:00.005+02:00

Klik op de onderstaande link voor een leuk artikel.

Plus size fashions Madame Noire

Vanaf maandag weer aan de bak

2010-08-28T01:35:00.001+02:00

Het bikini seizoen is weer afgelopen God zij dank. Vol goede voornemens voor volgende zomer. Vanaf maandag ga ik weer aan de bak met mijn zelfmedicatie doormiddel van bloggen.
Heb een goed weekend! Deel je eten ;-)

Alles is toegestaan in Liefde en Lijnen

2010-06-22T00:22:00.004+02:00

Laatst heb ik over deze vrouw gepost. Ze heet Kai Hibbard en heeft meegedaan aan een zeer polulaire afvalshow in de V.S. genaamd Biggest Loser. Ze is in 12 weken 118 pond (rond de 50 kilo) afgevallen. Ze heeft er een eetstoornis aan overgehouden is weer 70 pond (rond de 25 kilo) aangekomen. Hier vertelt ze haar eigen verhaal.

Hersenen laten ons denken dat we dikker zijn

2010-06-19T09:16:00.009+02:00

Interessant artikel uit de Standaard: Wetenschappers hebben ontdekt dat ons lichaamsbeeld in onze hersenen "massaal vervormd" is. Het beeld dat we van onszelf hebben, is dikker en kleiner dan we in werkelijkheid zijn. Dat blijkt uit een onderzoek van University College London.

Volgens de onderzoekers kan dit mogelijk verklaren waarom slanke vrouwen zichzelf nog steeds dik vinden als ze in de spiegel kijken. Het biedt mogelijk ook meer informatie bij ziektes als eetstoornissen.

Wetenschappers wijzen erop dat het effect groter kan zijn bij vrouwen die extra gevoelig zijn voor bepaalde lichaamsdelen.

"Sommige mensen kijken in de spiegel en krijgen informatie dat ze niet dik zijn, toch kunnen ze die info niet gebruiken om het vervormd lichaamsbeeld in hun hersenen aan te passen", aldus Michael Longo, die aan het hoofd van het onderzoek stond.

Tijdens de studie werd aan de deelnemers gevraagd om hun hand onder een bord te plaatsen waarna ze de locatie van hun vingertoppen en knokkels moesten raden. Na vergelijking bleek dat de afstand tussen wijsvinger en de duim gemiddeld 69 procent groter werd geschat dan de werkelijke afstand. De lengte van de vingers werd gemiddeld 27,9 procent korter geschat.

"Het vervormde hersenbeeld van de handen kan worden uitgebreid naar de rest van het lichaam, zo zegt Longo. "Het is mogelijk dat deze impliciete vervormde percepties het lichaamsbeeld kunnen domineren en zo uiteindelijk de manier waarop iemand naar zijn of haar lichaam kijkt kan beïnvloeden."

Insane in the Brain

2010-06-18T22:10:00.003+02:00

Morgen moet ik naar een feestje. Ik kan er niet onderuit. Morgen ga ik dus ook naar dat feestje. Een feestje waar allemaal mooie hippe en dus dunne mensen zullen zijn. Dat is wat ik toch nog steeds geloof. Of wat er in ieder geval door mijn hoofd spookt wanner ik te me tijdens zo'n feestje te enthousiast op de hapjes stort. Dun=mooi.
Niet zo zeer voor anderen maar wel voor mezelf. Wie herkent dit? Wie meet er, net als ik, met 2 maten?
Maat 1; mooi voor anderen (en dat is qua maten zeker niet mager of dun.)
Maat 2; mooi voor mezelf. (en dat is qua maten zeker wel mager of dun.)
Ik ben er nu ondertussen wel achter dat het iets psychologisch moet zijn. Wat weet ik niet althans... Het heeft met conformeren te maken. Zoals ik al vaker heb beschreven... Autonoom durven zijn. Durven zijn.
Vandaag was ik dagvoorzitter voor 'Women at the Top' een speciale dag georganiseerd voor vrouwelijke studentes. De dag was georganiseerd door internationale studentenorganisatie IAESEC (Make a Move) in samenwerking met Women INC. en Microsoft. Ik heb de hele dag versteld gestaan van de prachtige, zelfverzekerde en intelligente jonge vrouwen. Het leek wel of ik rondliep op de redactie van een intellectuele super glossie. De ene vrouw nog hipper en aparter gekleed dan de andere. Allemaal geïnteresseerd, slim en super lief ook! Complimenteus naar elkaar en heel supportive. Ik werd echt verliefd op allemaal.
De dag ging over 'de juiste keuzes maken.' Welke keuzes moet je maken je om 'jouw' top te bereiken? Women INC. heeft daarvoor een erg leuke tool ontwikkeld. Women Think!
Een keuzegame. Waar wil je zijn over 7 jaar en waar moet je aan werken om dat te bereiken.
De dames hadden een druk programma met de keuzegame, workshop's, netwerken met vrouwen die bij Microsoft werken en plenaire discussies.
Wat me opviel was dat ook deze generatie, nog steeds worstelt met waar ik en jullie ook mee worstelen. Hoe krijg ik het voor elkaar succesvol te zijn maar ook trouw te blijven aan mezelf? Om te zijn wie ik wil zijn. Niet wie of wat de maatschappij van me verwacht. Hoe bereik ik de top op mijn manier zonder me te moeten conformeren aan...vul zelf maar in. Je begrijpt vast wel wat ik bedoel.
Natuurlijk heb ik zelf de keuzegame ook gedaan. Professioneel en maatschappelijk gezien ben ik op de goede weg. Bij mij kwam er uit dat ik moet doorgaan met wat ik al doen. Gewoon door kachelen. Professioneel en maatschappelijk. Maar emotioneel? Ik ben zo dichtbij. Maar toch voel het soms nog zo ver weg...
Ik vind allerlei soorten vrouwen mooi. Echt. Juist de vollere types. Daar val ik zelf veel meer op. Waarom geldt het dan niet voor mezelf? Waar de hell hou ik toch zo aan vast? Wanneer valt het kwartje? Maak ik die klik?
Ik weet diep, diep van binnen dat ik nooit meer op dieet zal gaan. Ik weet dat ik het leven leid dat ik wil leiden. Maar ik lijd ook nog. Soms is dat zo fucking vermoeiend. Zeker in de zomer. Ik haat rokjesdag en zomerkleren al helemaal. En als er feestjes zijn moet ik helemaal m'n best doen om niet met een dwangbuis af te worden gevoerd. Het is geen feest om na al die jaren weer een outfit te vinden waarin ik me niet te dik, te tuttig, te snollerig, te saai, te gewoon en/of te onhip in voel.
Wanneer krijg ik daar nou es echt schijt aan? Waneer voel ik me net zo blij met mezelf van buiten als van binnen? Wanneer meet ik mezelf nou een aan maat 1???
Soms denk ik wel eens dat ik gewoon afwijking heb die nooit helemaal vanzelf helen. Soort mini-body-dismorfic-syndrome. Iets dat verkeerd staat afgesteld in mijn hersenen. Een stofje dat teveel niet genoeg wordt aangemaakt. Net als bij Gil de la Tourette en dwangneuroses.
Van Martijn (psychiater) weet ik dat zulke stoornissen in zeer ernstige gevallen kunnen worden behandeld met deep brain stimulation. Een soort pacemaker die wordt ingebracht onder je borstkast en dan via een draadje stroomstootjes afgeeft aan je hersenen. Stofje in balans! Alle problemen opgelost! De bedoeling is dat het binnenkort ook zal worden toegepast bij ernstige anorexia patiënten en bij mensen met obesitas. In China is er al mee geëxperimenteerd. Waarom niet bij de emo-eters? Ik heb me al aangeboden als proefpersoon en ben vervolgens beleefd doch liefdevol geweigerd door mijn man. Ik schijn niet ziek genoeg te zijn. Hij moet deze blog maar es lezen.
Ik zal net als de mooie jonge vrouwen zelf aan het werk moeten. Dat was ook exact de conclusie van de 'Women at the Top' dag; autonoom zijn. Jezelf zijn. Durven zijn wie je bent. Voor jezelf durven opkomen. Jezelf aanprijzen. Jezelf het succes gunnen.... Je begrijpt wat ik deboel...Je hoeft het niet 'te voelen.' Je moet het gewoon doen. Je moet er gewoon mee beginnen.
Ik ook. Ik ga niet meer wachten op de 'klik.' Op het kwartje. Op het stroomstootje. Op China. Ik begin nu. Ik ga me alvast verheugen op het feestje van morgen. Ik ga morgen gewoon fucking lol hebben. Met dit lichaam. Ik ga het doen. En Insane in the Brain van Cypress Hill aanvragen.

Tot de volgende sessie.

Afvalshow in de V.S. gaat te ver...

2010-06-17T21:07:00.002+02:00

Dit bericht komt van de Perez Hilton site. Als dit waar is...

A finalist on the third season of The Biggest Loser, Kai Hibbard, has come forward and revealed that the reality competition not only forced her to lose weight in the most unhealthy and damaging ways possible, but also gave her an eating disorder that she still struggles with today!
Here are some of the shocking details that went on behind-the-scenes:

"Unfortunately, what they're telling you the contestants are doing and what they actually have the contestants doing are two different things, at least as far as my season goes. We were working out anywhere between 2 and 5 hours a day, and we were working out severely injured. There's absolutely no reason to work a 270 pound girl out so hard that she pukes the first time you bring in a gym. That was entirely for good TV."
"There was a registered dietician that was supposed to be helping [the contestants at the ranch] as well… But every time she tried to give us advice . . . the crew or production would step in and tell us that we were not to listen to anybody except our trainers.""The thing is, it got worse when I got home… I would get e-mails constantly from the producers: ‘what have you done today?' ‘are you working out enough?' It was just always, always, always. At that point, [I had] all the pressure on me, and [I was] trying to do right by what I had been told is the best thing to ever happen to me. And they would tell you all the time, ‘200,000 other fat girls were in line right behind you. How dare you waste this experience? How dare you let anybody down?'"
"So I got to a point where I was only eating about 1,000 calories a day and I was working out between 5 and 8 hours a day. . . . And my hair started to fall out. I was covered in bruises. I had dark circles under my eyes. Not to get too completely graphic, but my period stopped altogether and I was only sleeping 3 hours a night. I tried to tell the T.V. show about it and I was told, 'save it for the camera.'"
"It gave me a really fun eating disorder that I battle every day, and it also messed up my mental body image because the lighter I got during that T.V. show, the more I hated my body. And I tell you what, at 144 and at 262 and at 280, I had never hated my body before that show."
"I think at the time when you sign it . . . and it says things like, ‘you give yourself over to whatever doctor we have treat you and we don't attest to the credentials of the doctor', you think, ‘no one is going to treat another human being this poorly, why should I even worry about that?' You don't realize that there are people out there who would treat you that poorly. You also get reminded . . . over and over again that . . . this is a chance of a lifetime and there are 200,000 other fat people behind you and if you don't sign it they will. . . . I believe I signed away my life story and gave them the right to fictionalize it if they wanted to. I had an attorney look at it afterward and he was like, ‘you signed away things that really can't be signed away here, and the problem is they've got, like, 100 attorneys and you can't even afford me.'I'm terrified sometimes at the idea that I'm putting my family at risk to talk about it, but . . . my family's taught me that you can't go wrong with the truth. I'm just going to do what I've got to do."

Entrecote

2010-06-15T21:32:00.005+02:00

Zo blij met al jullie reacties... Zo blij met alle steun. Soort van digitale omhelzingen. Dank.
Zo duidelijk ook dat 'normaal eten' zo normaal niet is. Ook ik vecht bijna dagelijks. Al bijna een half jaar niet meer op dieet. Het is nog steeds bevrijdend en vet-eng tegelijk.
Wat ik ook merk is dat geduld echt een schone zaak ik. Juist ten tijde van een paniek aanval a la "zie je wel ik ben dikker dan ooit," probeer ik te blijven ademen en gewoon weer te wachten met eten tot ik weer honger heb. En dan weer te eten waar ik lichamelijk behoefte aan heb.
Natuurlijk eet ik nog steeds wel eens te veel. Ook dat hoort bij normaal eten. Daar moet ik eg aan wennen. Het hoort bij normaal eten dat je lichaam dan dus ook duidelijk aangeeft dat het 'nu echt even genoeg is geweest.' Ook dat gevoel heb ik jaren genegeerd en/of ontkend. Ik schrik er nog steeds van en verwar het regelmatig met 'aankomen' en dan dus maar 'lekker doorbingen.' Er is natuurlijk weinig 'lekkers' aan. Je vol, ellendig, misselijk of winderig voelen. Eten en voelen. Het blijft een uitdaging...

Laatst ben ik met mijn moeder uit eten geweest. Heel lekker gegeten. Heel fijn gesproken. Toch bekroop me toen ik weer thuis was dat oh zo verlammende schuldgevoel. "Te veel, te vet en te laat gegeten." Toen ik mezelf ook nog eens ontbloot in onvoordelig licht voorovergebogen in de spiegel zag, barste ik in huilen uit. "Nu is het afgelopen. Overgeven en morgen op dieet" was het enige dat door mijn hoofd spookte.
Mijn geluk was dat Martijn met allemaal vrienden in de huiskamer voetbal en praatprogramma's over voetbal aan het kijken was. Ik zou na het etentje namelijk lekker in bed wat series kijken. Ik wilde maar een ding. Van dat volle gevoel af. Nu.
Maar onze wc is net te dicht gesitueerd bij de huiskamer en werd door net te veel mannen gebruikt. Ik kon 'm niet even claimen en ontdoen van bewijs.

Het dwong me dus om alleen in bed m'n ongemak te overzien. Ik had echt een goede avond gehad. Geen spanning, geen stress en dat kan heel anders zijn met m'n moeder. Zo laat hadden we ook niet gegeten. Mijn moeder vind om zeven uur eten al laat. We stonden om negen uur alweer buiten.
Ik zat gewoon vol. Echt vol. Te vol. En dat ben ik niet meer gewend. Althans niet om het bewust te voelen. Ik ken het van m'n binges en daar hoort dan de gebruikelijke ellende en ontkenning bij.

Sinds ik eet wanneer ik honger heb en stop als ik vol zit, ben ik erg bezig met honger en nog niet zo met vol. Wat is 'lekker vol' en wat is 'te vol.' Tot nu toe heb ik 'te vol' toch gekoppeld aan emoties en/of bingen. Ik ben gzd wel aardiger tegen mezelf als ik vind dat ik heb gebinged. Maar toch, ik noem het nog steeds bingen.
Nu moest ik dealen met; fysiek te vol, zonder emotionele aanleiding. Voor de meeste mensen is dat geheel normaal. Gebeurt dat af en toe. Te veel eten. Gewoon. Voor mij, als emo-eter, is 'te vol zitten' eng, onbegrijpelijk en net zo gewoon als een sneeuwstorm in juli. Help! Wat zou ik moest ik nu doen? Door bunkeren? Geen optie. De huiskamer zal vol kerels en ik had echt niet genoeg 'trek' om in m'n pyjama chips, chocolade en drop te halen onder het genot van praatje over Ronaldo.
Wat dan? Overgeven ging dus ook niet. Er stond nog net geen rij voor de wc. Dus na het potje janken ben ik maar gewoon gaan wachten. En wachten. Wachten op wat ik nou voelde. Wat was er nou echt aan de hand? Echt niks emotioneels. Het moeste dus wel fysiek zijn...
Ik voelde dat het vlees dat ik had besteld toch te rood was geweest. Ik dacht het al in het restaurant maar wilde niet 'zeuren.' Nu lag te entrecote van 22 euro als een natte baksteen op m'n maag. Op mijn bord was 'ie niet gigantisch groot. In mijn maag voelde het als een hele koe.

Door mezelf de tijd te geven (nou ja, ik had geen andere keuze) ben ik toch weer een stap verder gekomen. Yippeeeh! Zo logisch. Zo simpel... Luisteren naar mijn lichaam. Mijn lichaam had het al aangeven. In het restaurant. Ik had voor de zoveelste keer mijn eigen lichamelijke signalen genegeerd. Om maar niet te zeuren. Nu zeurde mijn lichaam. Luister naar me! Please! Ik ga luisteren. Beloofd.

Tot de volgende sessie.

Geneen eindelijk weer bij Oprah!

2010-06-13T16:39:00.006+02:00

Mijn heldin en guru Geneen Roth heeft een nieuw boek geschreven!!! Ze is bij Oprah Winfrey geweest! Mijn andere heldin en guru! Women, Food, and God- Oprah.com

10 centimeter

2010-06-10T23:33:00.005+02:00

Het Amerikaanse mannenblad Fantastic Man heeft wat stevigere mannen gebruikt voor een mode reportage.
Vooruitgang lijkt me. Toch merk ik dat ik anders kijk naar deze mannen. Ik heb niks tegen een man met een buikje. Ik val eerlijk gezegd meer op wat stevigere types dan op 'harde kippen.' Maar deze mannen doen iets met me wat niet helemaal goed is.
Het komt denk ik door die iets te kleine zwembroekjes. Het gaat maar om een paar centimeter. Hooguit 10 centimeter stof. Maar het verschil is cruciaal. Waar een klein stukje stof groot in kan zijn.

Wat ook niet helpt is de Oost-Europeesachtige styling. Die doet me denken aan mijn werkweek in Praag. Het was mei 1987. We reden met de bus vol zeventienjarigen dwars door het IJzeren Gordijn richting de Praagse Lente. De stad waar mijn toenmalige lievelingsroman zich afspeelde. De Ondraaglijke Lichtheid van het Bestaan. Wij begaven ons helaas in een ander Praag. Wij stonden op en schuin aflopende camping. Ver buiten het oude centrum. Meer richting verlaten dorpje vol depressieve mensen. De wc en doucheruimtes, laat ik het gewoon barakken noemen, waren zo smerig en eng. Godzijdank deden de lichten het niet zodat je alleen maar kon ruiken hoe vies het daar was. Onze hele klas heeft een week lang zwaar geconstipeerd door Praag gestommeld. Op zoek naar een café waar we ons mochten verlichten op de wc en door de absint. Dat was niet makkelijk want we waren westers en onder de achttien. Ook viel die 'lente' een beetje anders dat jaar. Het was 3 graden. Niemand had warme kleren bij zich. En de winkels waren leeg. Anyway...
Vandaag sprak ik een hele lieve, bijzondere en beeldschone vriendin. Natuurlijk spraken we ook over onze relaties. Haar vriend houdt zielsveel van haar. Toch bekroop mij het vermoeden dat hij haar soms het gevoel geeft dat ze niet perfect is. Deze vrouw is zo perfect als mogelijk is. Echt. Girlfriend takes very good care of herself. "What the fuck!" dacht ik en riep ik vervolgens uit.

Het heeft waarschijnlijk met de beste man zelf te maken. Hij zal wel onzeker zijn over...whatever. Maar toch. Hoeveel vrouwen zullen dit wel niet kennen? Dat onzekere gevoel dat je niet voldoet. Dat je blij mag zijn dat iemand bereid is bij je te blijven. Dat je eigenlijk een teleurstelling bent voor je partner. Dat eenzame en angstige gevoel. Een tijdbom. Je weet dat je juist niet moet eten. Dat maakt alles alleen maar nog erger. Dan heeft je partner (en de wereld) gelijk. Jij bent niks en je kan niks volhouden. Maar nu wel. Toch? Maar nee. Je belooft jezelf dat je morgen het begin is van de rest van je leven. Morgen ga je 'gewoon' op dieet. Hoe moeilijk kan het nou zijn? Iedereen kan toch lijnen? En daar ga je. Je duikt weg voor jezelf. De voorraadkast in.
Ik ken dat gevoel donders goed. Ik kreeg er acuut weer een vreetkick van. Ik werd zo kwaad op die gast. Die eikel! "Hoe durft hij. Kun je nagaan hoe hij naar mij kijkt..." Ja. Daar gaat het natuurlijk om. Zoals hij zijn onzekerheden op iemand anders projecteert, zo doe ik dat natuurlijk ook. Sterker nog, terwijl ik dit met mijn rechter hand typ, valt mijn 20e caramel fudge toffee die ik met mijn linkerhand probeer uit te pakken, in mijn kop thee... Als dat geen teken is. Waarom raakt het me zo? Ik ga toch niet met hem? Mijn partner is toch niet zo? Waar staat 'hij' voor?

Met eten gaat het behoorlijk goed. Er zijn momenten dat ik niet bezig ben met wat ik eet en hoeveel ik eet. Er zijn momenten dat ik gewoon leef. Er zijn momenten dat ik zelfs vergeet te eten. Ik! Ik!!! Die vergeet te eten...
Waar ik echter nog flink mee worstel is het gevoel dat ik gefaald heb. Dat ik toch mislukt ben. Dat ik niet die slanke vrouw ben. Dat heb ik niet continue. Er zijn genoeg momenten dat ik me aantrekkelijk voel. Sexy zelfs. Mooi soms. De moeite waard...bijna altijd. Wat het zo lastig maakt is dat ik slank zijn regelmatig toch nog steeds verwar met doorzettingsvermogen en kracht. Het zie als een verdienste. Iets waar ik naar had moeten blijven streven.
Regelmatig vind ik dus toch dat ik het heb verknald. Dat ik had moeten blijven lijnen. Fanatiek had moeten blijven sporten. Me dan maar af en toe had moeten laten gaan door over te eten en vervolgens weer over te geven. Dat ik sterker had moeten zijn.
Het goede nieuws is dat ik dit in te verleden tijd schrijf. Ik kan namelijk niet meer terug. Ik denk echt niet dat ik ooit nog kan lijnen. Sporten doe ik wel. Ik hou van hardlopen. Maar alleen buiten en niet vaker dan 2x per week. Overgeven doe ik al tijden niet meer. Bijna niet meer. Misschien 2 a 3 keer per jaar als ik echt helemaal vast zit of wanhopig ben. Gisteren was zo'n dag. Ook weet ik verstandelijk dat eigenschappen als doorzettingsvermogen en kracht los staan van emotie, angst en eenzaamheid. Het kan allemaal naast elkaar bestaan. Het feit dat ik elke dag opsta en doorga zegt genoeg.

Het slechte nieuws is dat ik dus nog steeds niet helemaal klaar ben om te 'zijn wie ik ben'. Het lichaam te koesteren dat ik nu heb. Maar zoals ik al vaker heb geschreven, ik ben op weg. Stap voor stap wandel ik richting het zuiden. (Nou ja. Na de verkiezingsuitslag van gisteren ben ik even klaar met het Nederlandse zuiden...)

Ik ga vanavond heel goed nadenken waar dit gevoel uit voortkomt. Waar wil ik nou aan voldoen? En nog belangrijker, waarom? Ik denk dat het, wat mij betreft, ook te maken heeft met hoe mannen naar me kijken. In mijn optiek worden we als vrouwen, van kleinst af aan, (on)bewust gehersenspoeld met het gegeven dat je als vrouw pas echt meetelt als je aantrekkelijk bent. Voor mannen. Hoe succesvol en onafhankelijk je ook bent als vrouw. Maatschappelijk gezien helpt het altijd als mannen met je naar bed willen. Niet dat je het dan ook zou moeten of willen doen. Als ze het maar willen. Dat geeft macht. Als je het hedendaagse modebeeld gelooft, willen mannen niet met je naar bed als je boven maat 38 bent.
We weten allemaal dat dat niet in het dagelijkse leven geldt, gzd. Maar toch na jaren niks anders te hebben gezien dan slank=sexy, slank=mooi, slank=aantrekkelijk. Weet ik soms niet meer wat ik nou zie als ik mezelf zie. Zie ik nou een mooie vrouw of zie ik alleen maar een vrouw die geen maat 34 heeft? En wat zien mannen?

Het verschil tussen maat 34 en maat 42 is 10cm stof. Inderdaad. Waar een klein stukje stof groot in kan zijn.

Tot de volgende sessie

Reacties op reacties

2010-06-02T14:02:00.002+02:00

Anoniem zei;

Ik herken delen van je verhaal, helaas ben ik nog lang niet zo ver als jij. Ik ben inmiddels niet meer op mijn 'sportverslaafds-boulimisch-dunst' doordat ik minder vaak sport. Maar het eten wanneer ik trek heb en waar ik trek in heb blijft moeilijk. Iedere dag doe ik weer mijn best, de ene dag lukt het, de andere dag niet. Voorlopig probeer ik in ieder geval te stoppen met lijnen. Maar het ontbijt overslaan, of 's avonds laat nog bami eten...? No way! Not yet anyway!

Je blog geeft veel steun, we zijn niet gek, we zijn slechts een beetje raar met eten bezig...toch? Ga zo door! Sterkte! En Bedankt!

Antwoord Anousha:

We zijn absoluut niet gek! Iedereen heeft wel iets en dit is onze manier van omgaan met het leven en alle ‘uitdagingen’ (ellende) die daarbij hoort. Ik ben blij dat je schrijft “Not Yet” want je gaat er komen. Gewoon rustig doorkabbelen 2 stappen vooruit 1 stap achteruit. Ook ik ben er nog lang niet. Als ik jou reactie lees schrik ik meteen weer van mijn eigen lef, “bami laat ‘s avonds.... Oh mijn God..” En ik zweer het je, ik ‘voel’ meteen dat ik 10 kilo ben aangekomen. En dat maakt me heel bang, onzeker en verdrietig. De truc is jezelf te kalmeren. Stil te staan bij al die emoties. Achter al die emoties, achter die angst om aan te komen ligt de ware kern. Liggen de ware emoties als het ware verscholen. In mijn geval is het meestal de angst/onzekerheid om echt mezelf te zijn. Te vinden wat ik vind en te voelen wat ik voel. Autonoom te zijn. Zonder de expliciete goedkeuring/bevestiging van anderen. Ik denk dat als jij jezelf toe staat om te voelen waar jij nou echt zo bang of verdrietig of onzeker of (een hele belangrijke) boos over bent... Dus zeg maar gaat onderzoeken wat er achter die angst om ‘dik’ te worden verscholen ligt, je weer 2 stappen vooruit zult zetten. Go for it Lady! Je kunt het. Net als ik met vallen en opstaan en af en toe doorslaan ;-)

Anoniem zei;

jezus, wat ben je goed bezig!
en wat zou ik dat (nog) niet kunnen.

helpt het dat je er open over bent/schrijft?
heeft zo'n coming out zin?

Antwoord Anousha

Het helpt mij 1000%. Ik ben nu eerlijk over wie ik ben en wat ik voel. Niet altijd makkelijk. Maar toch al zoooooo bevrijdend. Gewoon met mijn lijf een stuk taart eten zonder spanning, schuldgevoel. Of juist niet zonder dat ik dan al weet dat ik straks alleen ergens ga bingen... Eetverslaving wordt nog zo vaak geïnterpreteerd als een ‘verwend jezelf niet onder controle hebbend’ probleem. Terwijl het daar juist zo niet om gaat. Eetverslaafden zijn juist mensen die te veel van zichzelf geven aan anderen. Te vaak over hun eigen grenzen laten lopen. Zichzelf te veel onder (emotionele) controle proberen te houden. Het is ook een heel eenzaam probleem. Er wordt nauwelijks over gesproken. “Gewoon niet zeuren, laten staan die hapjes en lijnen. Of meer sporten. Het is jouw keuze...” Lijkt de standaard reactie van iedereen. Bizar eigenlijk. Terwijl ik nu ik ‘uit de ijskast ben’ aan den lijve ondervind hoe veel mensen wel niet het zelfde probleem hebben! Dus tijd om er als maatschappij op een andere manier me oom te gaan zou je denken... Dus ik zeg, stap uit het donker en kom in het licht. Vertel het aan iedereen. Geef jezelf die vrijheid om uit te zoekne wat jij wel of niet hebt met eten. Wat jij nou echt fysiek lekker vindt. Wat jou nou echt voedt, verzorgt en sterkt. We kunnen nou eenmaal niet zonder eten. Je zult je hele verdere leven blijven eten. Dus probeer het dan te doen op een manier zodat jij er wat aan hebt. Makkelijk is het niet. I Know! Maar ga opzoek naar de emoties ACHTER het eten ACHTER die angst om aan te komen. Ik leer (met af en toe een flinke terugval) steeds meer te genieten van eten. Omdat ik het mezelf nu toesta en weet je, ik eet er minder van. Soms niet. Maar dat hoort juist bij ‘normaal eten. Dat je soms ook veel te veel eet. Zonder dat jezelf vervloekt. Als je dat ‘durft’ en je lichaam vertrouwt, geeft je lichaam je vanzelf aan waar het behoefte aan heeft, wanneer en wanneer het genoeg heeft gehad. Je schrijft dat je het (nog) niet kunt... Misschien nu niet maar je bent onderweg. Zet 'm op!

Rita zei

Opvallend dat jij jezelf leert toestaan om honger te hebben ... ik heb mezelf juist moeten leren toestaan geen honger te hebben!
In mijn geval betekende honger jarenlang 'goed bezig', honger was afvallen. Maar honger betekende voor mij ook altijd weer daarna doorslaan. De uitdaging is voor mij dus om te zorgen dat ik geen honger krijg, en altijd net genoeg gevuld ben!
Achja, ieder zijn eigen eetprobleem ;-)

Antwoord Anousha

Ja, zeg dat wel ieder zijn eigen eetprobleem ;-) Je raakt meteen de kern met jouw reactie, want het gaat inderdaad om autonoom zijn. We plassen ook niet op gezette tijden en. Dat geldt ook voor eten. Elk lichaam is uniek en zal aangeven wanneer het wat nodig heeft. Fijn dat jij jouw lijf die kans geeft! Dat gun ik iedereen.

Tot de volgende sessie!

Honger valt niet te faken

2010-06-01T00:16:00.000+02:00

Alweer een tijdje niet geschreven. Echt erg druk geweest, bla bla. Maar hoe gaat het? Ik moet zeggen... Errug goed.

De trip naar New York, mijn 'op z'n sportverslaafds-boulimisch-dunst' stad, heeft me tegen alle verwachtingen in juist een boost gegeven. Ik was zoooo bang dat al mijn oude vrienden (en minnaars) zich rot zouden schrikken. "She let herself go..." zouden denken. Maar Amerikanen zijn niet zo bot, of moet ik zeggen recht door zee, als Nederlanders.
En degenen die wel alles eerlijk zouden zeggen vonden me alleen maar mooier geworden. Vooral omdat ik niet meer zo, gestrest als een haas in open veld, om me heen keek. Tja vroeger was ik immers altijd op zoek naar een een openbare eetgelegenheid, een afgesloten w.c. of wat dan ook waarmee ik calorieën kon verbranden.

Zelfs een best heftige ontmoeting met een ex (die nu natuurlijk met een fotomodel getrouwd is) kon me niet meer weerhouden om om mijn weg langs Foodmoodcity te vervolgen. Waarmee ik bedoel; eten wat ik wil wanneer ik honger heb en stoppen zodra ik vol zit. Jeez, wat lijkt het toch makkelijk als ik het zo typ. Maar wat een voortdurende strijd.

Momenteel niet zo zeer qua eten, maar meer qua "oh mijn God, dit kan, mag en hoort toch niet?" Bami eten om 21.30 ('s avonds. In the pm!) Ontbijt overslaan (hoe durf ik!) en toch beetje bij beetje, hapje voor hapje, afvallen (ik heb vast een ongeneselijke ziekte!)

En dan die innerlijke pingpongdialoog over het ideale gewicht. "Dunner is toch mooier. Niet waar. Dunner is toch beter. Niet waar. Dunner is toch aantrekkelijker. NIET WAAR!"

Maar weet je, het zijn kleine pijntjes. Niet te vergelijken met hoe ik me voelde toen ik deze blog begon. Of toen ik op m'n sportverslaafds-boulimisch-dunst was. De vrijheid die ik ervaar als 'redelijk normale eter met af en toe een terugval' is heerlijk. Soms moet ik er zelfs een beetje om huilen. Van geluk. Als een moeder die naar de eerste kliedertekening van haar kind van 3 kijkt en uitroept "Wat ben ik trots op jou!"

Ik leef steeds minder op die twee niet functionerende ns/pro rail sporen. Spoor 1, het leven van dag tot dag met alle stress van dien. Spoor 2, totale paniek en zelfhaat over mijn lichaam en alles wat ik er wel of niet in stop. En dat 24/7. Zo blij dat dat afneemt. Geen hoge snelheidslijn meer maar een boemeltreintje.

Waar ik de laatste tijd het meest van geniet is honger hebben. Echt honger hebben. Ok, echt honger hebben we niet in het Westen, I know. Maar honger op z'n Westers, whatever. Ik bedoel honger in tegenstelling tot trek. Ik geniet van honger. Laat het toe. En dan lekker eten!

Dat is mijn wijze raad van de avond aan alle emo-eters. Gun jezelf honger. Voel jouw honger. Onderzoek jouw honger. Sta het toe. Heel eng in het begin. Als je, zoals ik om allerlei redenen behalve omdat je honger hebt, eet, is honger een soort van inwendig monster van Loch Ness. Je hebt ervan gehoord. Het klinkt nogal onwaarschijnlijk. Het zal wel niet echt bestaan. Maar als het bestaat, dient het in ieder geval ten alle tijden vermeden te worden.

Dus niet. Natuurlijk is honger emotioneel voor ons over-eters. De weg naar honger is vol gevaren. Gevoelens die je liever wilt ontkennen. Weg-eten. Angst dat jouw honger niet te stillen is. Dat je zo'n groot zwart gat aan het vullen bent, oneindig. Een bodemloze put. Dat is jezelf ontkennen. Voel wat je voelt. Ga het aan. Schrijf het op. Bel iemand met wie je het kunt bespreken. Wat er met je gebeurt wanneer je jouw honger toe staat. Er zal van alles naar boven komen. Het verleden. Huidige angsten. Woede. Verveling. Allemaal niet fysiek. Blijf bij dat eten vandaan en voel wat je voelt. En geloof me, dan komt het als een donderstraal uit de hemel; lichamelijke honger. Puur. Echt.
Stoppen als je vol zit, is lastiger. Een mistig gebied. Vaag. Eten als je honger hebt is makkelijk. Thuiskomen. Aanmeren in de veilige haven.

Honger is onmiskenbaar, duidelijk en eendimensionaal. Valt niet te verwarren met wat voor gevoel dan ook. Net als echt smoor verliefd zijn of een knallend orgasme. Niet te faken. Ga er voor. Neem geen genoegen met minder.

Tot de volgende sessie

Opening Anti Dieet Dag 2010

2010-05-26T21:08:00.005+02:00

Dit was een heel emotioneel moment voor mij. Maar wat een ervaring. Ik heb echt 10 stappen vooruit gezet. Dank allemaal!

Curves in Action!

2010-05-20T11:08:00.001+02:00

AD Jouw Wereld - Volslanke modellen

Nooit Meer Op Dieet

2010-04-30T00:08:00.006+02:00

Gisteren met Angele van Nooit Meer Op Dieet, gebrainstormd over de internationale anti-dieetdag op 6 mei die zij heeft georganiseerd.
Het was gezellig. Lekker gegeten natuurlijk.
Ik ging nog gesterkter (klopt niet maar toch wel) terug naar huis. Diëten werken niet. Nooit. Tijdelijk.

Ik eet sinds mijn M-Lab/Koningin van Paramaribo crisis weer 'gewoon.' Dus wanneer ik honger heb.
Of als ik trek heb. Maar dan ga ik wel eerst bij mezelf na of er niet iets anders speelt. Als dat zo is, onderzoek ik eerst uit ik denk en/of voel dat ik moet eten. Meestal hoef ik dan niet meer. Soms wel. Dan neem ik een snack. Een snack blijft dan een snack en geen voorraadkast vol snacks.
Ook eet (weer) waar ik echt zin in heb. Dat kan een donut zijn. Dat kunnen 4 donuts zijn. Dat kan een winterpeen zijn.

Het gaat goed. En ik begin af te vallen. Mondjes maat (ah de ironie) maar het is ok. Ik ben nu op comfortabel gebied. Dit lichaam past bij me. Ik ben onderweg naar 'mijn' ideale lichaam als het ware. Ik heb geen idee hoeveel ik weeg. Ik voel met goed in deze maat. Eindelijk.

Angele en ik hadden het erover hoe je slank voelen weinig te maken heeft met je daadwerkelijke gewicht. We hebben ons beiden zo veel ellendiger en lelijker gevoeld toen we dunner waren dan dat we nu zijn.

Ik voelde me net zo lelijk in kleinere maat dan ik nu heb, als in een grotere maat dan ik nu heb. Het enige wat 'lekker' voelde aan dunner zijn, was een spijkerbroek passen in een relatief kleine maat en 'm dicht kunnen krijgen. Feest!!! Voor welgeteld 1 minuut.
Want zodra ik de winkel uitliep, met een te dure en te krappe broek, viel mijn oog natuurlijk direct op de eerste beste dunnere vrouw. En de volgende. En de volgende. En de volgende.

Er is altijd wel een vrouw te vinden die jonger en dunner is. En maat 38 is nog geen size 00. Of zoals mijn moeder pleegt te zeggen; "Een slanke koe is nog geen gazelle."
Ik heb er al eerder over geschreven. De vraag is, waarom willen we überhaupt trachten een gazelle zijn? Leuk voor de 'echte' gazellen, de genen die "van stress af vallen." Dat soort irritante types...
Maar waarom een slanke koe willen zijn als je een koe bent? Die horen toch niet te dun te zijn? Een ronde koe is toch veel aantrekkelijker?

En, er is meer tussen 'koe' en 'gazelle.' Ik zie mezelf bijvoorbeeld meer als panther. Ik vreet zo'n gazelle in een hap op. Een slanke koe in twee happen.

Mijn goede vriend en zakenpartner Clark Accord, noemt dikkere vrouwen die goed in hun lijf zitten altijd 'kitten.'

Snap ik helemaal. Een lekkere kitten!

Zacht, aaibaar, prrrrrr.

Ik zie zelfs (bijna) niet meer op tegen mijn reis naar NY terwijl ik zo bang was om oude vrienden tegen te komen die (in mijn angstdromen) in huilen uitbarsten en "oh my god, what happened to you???" uitroepen.

Gzd is die waanzin voorbij. Weer een fase verder. Het werd tijd... Al die verspilde energie. Ik heb echt meer tijd over nu ik me minder druk maak om elke hap die ik wel of niet eet.

Nu zal NY ze een kittige panther te zien krijgen. Prrrrr.

Tot de volgende sessie

Junkfood versus Drugs

2010-04-27T22:15:00.002+02:00

Dat junkfood net zo verslavend is als drugs, was mij al bekend. In dit artikel wordt het goed uitgelegd. Junk food: More addictive than cocaine? - The Week

Naakt!

2010-04-27T17:16:00.003+02:00

Martijn en ik (de foto is van ons in Parijs vorig jaar) waren dit weekend 11 jaar. Ja echt. 11(!) jaar samen. Om het te vieren wilde ik naar een plek waar ik voornamelijk niks hoefde te doen.

Zoals jullie weten heb ik nogal een hectisch leven. Daarnaast ben ik eigenlijk een nachtvlinder (ik schrijf mijn blogs bijvoorbeeld meestal 's nachts) die al ruim 6 jaar gedwongen wordt vroeg op te staan voor haar (heerlijke) kinderen.

Anyway. Ik wilde iets kleins, intiems en rustigs. Iets met weinig prikkels.

Het werd Sauna Hotstones. Een klein resort in Friesland. Hemels. Echt ongelofelijk. En als je mij niet gelooft, check de recensie uit de Volkskrant. Ik heb echt geen korting gekregen.

Het hotel, meer B&B, heeft maar 3 kamers. Het hele complex is klein maar wel zeer ruim opgezet met alle sauna's zwembaden (buiten en binnen) die je maar kan wensen. De sfeer is huiselijk. Weinig poespas. Veel kwaliteit. Het eten is lekker, voornamelijk locale, biologische streekproducten. Ook was de bediening geweldig. Alsof je bij je vrienden bent. Maar niet van die vrienden die dan de hele tijd met je willen 'praten,' terwijl jij hebt aangegeven dat je er nog niet aan toe bent om 'te praten.'

Dit waren van die vrienden het menen als ze zeggen, "Kom maar lekker bij mij uitrusten. Ik kook. Jij hoeft niks te doen." Die je een kop thee geven met een pak koekjes of een whiskey met een pakje sigaretten (of in mijn geval een patatje oorlog met uitjes, een kaassoufflé en een milkshake vanille) en je lekker even 'laten.' Vrienden bij wie je dus echt kunt uitrusten. Tegen betaling.

En dat heb ik gedaan. Ik heb in geen 6 jaar zo veel geslapen en gedagdroomd. Nogmaals, hemels!

Er was een klein puntje.
Naakt! Alles moest naakt!!!

Of in badjas. Althans. Mocht. Maar niet in de sauna, zwembaden en het stoombad. Dus je mocht eigenlijk alleen in je badjas in het restaurant eten. In het restaurant was niet mogelijk om in je kleren te eten. Alleen in je badjas. Of naakt?
Dat weet ik niet. Maar verder mocht je overal naakt zijn, staan, zitten, eten, roken, drinken, liggen, zwemen en lopen. Naakt!

Een heel weekend EN naakt moeten zijn En proberen te ontspannen. Een uitdaging, zal ik maar zeggen. Voor mij dan. Martijn (jaren zeventig ouders) ging meteen en overtuigd Full Monty. Ik iets minder.

Nog steeds heb ik pijn in mijn nek van het de hele tijd krampachtig proberen badjas en handdoek zo te manoeuvreren dat je zo weinig mogelijk zag.
En ik zie nog steeds al die andere naakte lijven voor me. Dus niet echt, zoals ik hoopte, "weinig prikkels" met 2 dagen lang uitzicht op andere naakten. Of ik nou wilde of niet. En soms wilde ik dat echt niet.

Het leuke van naakten lijven is wel, dat ze zo kwetsbaar zijn. Zo eerlijk. Zo onschuldig ook. En (en dat verbaasde mij zeer) in al hun imperfectie, in al dat felle, niet ontziende daglicht, toch ook zo weirdly mooi. Als een schilderij van Picasso of Matisse. Of een rare zin in een gedicht van Paul van Ostaijen.
Ik kon mezelf natuurlijk niet helemaal laten gaan maar ik heb wel genoten van al die vrije buiken, rollen en heupen.

Eigenlijk is een lijf zo iets bijzonders en triviaals tegelijk. Na een paar uur valt het esthetische van een lichaam niet meer op. Of, hoort het zo bij de rest dat het niet meer uitmaakt of het nou en mooi lijf is of niet. Een lichaam verliest na een tijdje aan objectiviteit. Ik kon geen enkel lijf meer loskoppelen van de persoonlijkheid die er bij hoorde. Sterker nog, je ziet wat voor een persoonlijkheid iemand heeft door zijn of haar lijf en hoe hij of zij er mee om gaat. Een lief buikje. Een koppige rug. Een domme kont.

Wat dat betreft zijn Martijn en ik totale uitersten van elkaar. Waar hij (alles in de wind) zelfverzekerd rondliep en nog een biertje (NAAKT!) bestelde, liep ik te sjorren aan m'n handdoek, buik angstvallig ingehouden.

Zelfs in het restaurant had in, onder mijn badjas, een onderbroek + hemdje aan. "Niemand ziet toch wat je wel of niet onder je badjas aanhebt?" Vroeg Martijn. "Nee. Maar het voelt zo... NAAKT!" Hij begreep me niet.

Maar ik ga nog een keer terug. Want het was erg fijn. Naakt...

Tot de volgende sessie

Uit de (IJs)Kast

2010-04-22T22:02:00.003+02:00

Op 29 april kom ik officieel uit de ijskast so to speak.

Dan verschijnt het interview in de Esta met o.a. Wondervol en mij over eten/niet eten en al dat gezellige gedoe er om heen.

Zoals altijd was ik natuurlijk weer erg 'open' tijdens het gesprek met de journaliste Roos Schlikker. Het interview werd afgenomen tijdens de repetities voor de Koningin van Paramaribo. Zoals jullie weten was ik toen nogal down. Volgens was ik toen zelfs aan de dieetpillen...
Maar Roos en ik hadden gelukkig toch nog een goed, open en (hoe kan het ook anders) een emotioneel gesprek. Het interview vond plaats in mijn favorite eetcafe vlak bij m'n huis. Tijdens een etentje met wijn. Ik weet natuurlijk nog precies wat ik heb gegeten...

Zo'n gesprek over een eetprobleem had onder andere omstandigheden erg (sorry maar hij moet even) 'zwaar' kunnen worden. Gelukkig is Roos een leuke vrouw en een integere professional. Toch was het interview te pijnlijk om zelf goed te redigeren. Ik heb het helemaal uit handen gegeven. Ben benieuwd.

Ik ben er wel trots op om in de ESTA 'uit' te komen. Ik ben een trouwe lezer van het blad. Al vind het wel wat te 'wit' maar dat heb ik ook altijd eerlijk gezegd tegen Marije de Jong, de hoofdredacteur. Ze was het met me eens.
Ach. Bijna alle bladen zijn te wit en te dun. Een strijd per blog, toch?
Het fijne van de Esta vind ik dat ze in ieder geval verschillende aspecten van het vrouw zijn onderzoeken en niet zo 'modellerig' zijn. 'Dun' hebben ze bij deze al gecovered. Nu het 'wit' nog. Hoe dan ook, ze laten in ieder geval een ander geluid horen en ook nog op een relaxte manier.
Marije is trouwens ook echt een super-woman. Mooi, slim, warm en heel eerlijk. Echt een rolmodel voor mij en voor meer vrouwen. Ik hoop dan ook dat ze komt op 6 mei want dan is namelijk de nationale Anti Dieet Dag Ja!!! Komen jullie ook?

Ik ben zeker aanwezig en geef zelfs samen met Angèle Bakker van Nooit Meer Op Dieet de initiatiefneemster van het evenement, een workshop. Nog geen enkel besef van wat ik precies ga doen maar ideeën genoeg...

Anti Dieet Dag
Wanneer? 6 mei, 18.00- 23.00 uur
Waar? Seats2meet.com in Utrecht
Voor wie? Iedereen die graag gezond, fit en lekker in zijn/haar vel wil zitten.
Aanmelden? http://www.mindz.com/events/Anti_Dieet_Dag

Deelname aan het event bedraagt € 15,00, dit is inclusief thee/koffie, borrel en natuurlijk...hapjes! Ik zie Angele volgende week. We gaan onder het genot van een etentje de workshop met elkaar bespreken. Dus dan zal ik natuurlijk ook precies uitzoeken wat voor hapjes we kunnen verwachten op 6 mei... They better be good!

Oh. Even iets anders. Ik ben, zoals jullie waarschijnlijk al weten, in therapie.
Laatst had ik het met mijn therapeut over autonomie. Zijn wie je zelf wilt zijn. Niet wat de maatschappij je oplegt. Niet wat anderen van je verwachten. Jezelf zijn in al z'n glorie. Dan bedoel ik niet een een of andere veeleisende diva met kapsones maar een persoonlijkheid. Iets uit het midden mag.

Al pratend met hem realiseerde ik me dat het autonoom zijn om grote bewustwording vraagt. Bewust zijn van je kracht. Innerlijke schoonheid. Van wat jou bijzonder maakt.
Net als bij een uniek kunstwerk horen daar ook 'foutjes' bij. Juist dat geeft je, als kijker, het gevoel dat je naar iets speciaals kijkt. En omfeving speelt ook een belangrijke rol. Je kijkt toch met heel andere ogen naar kunst in een museum dan op een rommelmarkt. (Of misschien niet meer door programma's als Tussen Kunst en Kitch. Maar je snaptwatikbedoel...

Ik ben daar nu al een paar dagen iets bewuster mee bezig. Met het besef dat ik precies ben zoals ik ben met een reden. Weet nog niet helemaal wat die reden nou is MAARRRR het haalt echt wat weg van die zeurende nadruk op 'dat' eten en 'dat' lijf.
Eten wordt 'gewoner.' Ok, mezelf bloot zien is nog steeds geen feest maar de vraag is natuurlijk, hoe kijk je naar jezelf? Met voorbedachte kritiek of met voorbedachte trots? En in welke omgeving kijk je naar jezelf? In kei-hard en koud pashokjes licht? Of met warm en subtiel geplaatst kaarslicht?

Positieve gedachtes over jezelf, met name over je innerlijk, werken als afleider van je aandacht op je buitenkant.

Snap? Wellicht nog wat vaag maar wordt vervolgd.

Tot de volgende sessie

De mentale gevangenis

2010-04-19T22:43:00.005+02:00

Lieve Anoniem,

Dank je wel voor je warme reactie en complimenten. Ik ben heel blij dat je iets hebt aan mijn blog. Ik heb ook heel veel aan jouw post. Nogmaals dank daarvoor.

Je schrijft heel treffend dat je vast zit in een “mentale gevangenis” Wow! Wat kunnen ik en met mij vele anderen, zich herkennen in jouw scherpe analyse van hoe het voelt om vast te zitten in de vicieuze cirkel. Die verslavingsdans die bestaat uit: eten en je schuldig voelen. Overeten en je nog schuldiger voelen. Te weinig eten en je krachtig voelen. Niet eten en je nog krachtiger voelen om dan vervolgens weer te crashen en weer gaan eten en je schuldig te voelen etc, etc, etc.

Welke kledingmaat je daarbij ook draagt, het gevoel blijft het zelfde. Natuurlijk weet ik, verstandelijk, dat ik niet te dik ben. Ik ben 1,75 lang en heb maat 40/42. Helemaal niks mis mee. Zeker op mijn leeftijd na 3 zwangerschappen waarvan twee met keizersnede (buikspieren voorgoed 'veranderd').

Maar ik voel me te dik. Altijd. Dat heb ik echt altijd gehad. Ook toen ik maat 36/38 had, op een streng dieet was, elke dag minstens een uur sportte en dagelijks overgaf.

En daar gaat het om. Hoe VOEL je je? Over jezelf?

Ik voel(de) me altijd al minderwaardig en van af m’n tiende is dat (na en zware operatie aan m’n bovenbenen) steeds sterker geworden.

Als ik zo lees, voel jij je ook best een beetje k.l.o.t.e. over jezelf.

Je let op je eten. Je sport 6 x per week. Je bent streng voor jezelf. Je doet van alles om je zelf ‘binnen de perken te houden.’

Je zit vast in een rigide patroon. Jouw leven bestaat uit een wurgende exercitie tegen jezelf. Tegen de zwaartekracht als het ware. Alsof je danst op een slap koord zonder vangnet en met een uiterst kritisch publiek om je heen. Zoals bijvoorbeeld die ‘meelevende’ ex-collega. Luister. Ik ken die hele vrouw niet maar ik denk dat de kans groot is dat ze zelf een dijk van een eetstoornis heeft en die lekker op jouw projecteert.

Maar terug naar jou. Alleen. Op dat slappe koord. Hoog boven in de nok van die grote en koude circustent. Een verkeerde beweging en wham! Daar ga je. Hoofd eerst richting grond. Of in jouw nachtmerrie, “Pens” eerst richting 200 kilo.

Dat is toch geen manier om lekker in je vel te zitten? Te geloven in jezelf en de prachtige vrouw die je bent? Jij bent geen circusfreak. Jij bent een sterke en bijzondere vrouw, die in staat is om goed voor zichzelf te zorgen. Waar is ze gebleven? Wat is er gebeurd?

Jij “weet zeker” dat je gaat aankomen als je ook maar een tikje afwijkt van jouw moordende schema. Weet je hoe veel stress je jezelf geeft? Dat is niet goed voor je. Lieverd. Je zorgt niet goed voor jezelf. Je lijkt goed voor je zelf te zorgen. Dat is de discrepantie. Madonna denkt ook dat ze goed voor zichzelf zorgt. Amy Winehouse ook. Velen geloven ondertussen ook dan dun, dunner, dunst, "goed voor jezelf zorgen" is. Maakt niet uit hoe. Als je maar dun bent. Ongeacht de stress.

Het is bekend dat stress heel slecht is voor je lijf. Er zijn onderzoeken waaruit blijkt dat allerlei enge ziektes veroorzaakt kunnen worden door stress. Ik weet dat niet. Ik ben geen wetenschapper. Wel weet ik, uit empirisch onderzoek, dat je gewicht kunt vasthouden en zelfs (argh) kunt aankomen door stress. Oh ja, over nachtmerries gesproken...

Bij mij bebeurde dat na de dood van mijn tweede kindje na ruim 5 maanden zwangerschap. Ik was zo ongelukkig. Had zo’n hekel aan mezelf. Voelde me zo verantwoordelijk voor dat gigantische verlies dat ik letterlijk niet meer met mezelf ‘kon.’

Dat gaf natuurlijk heel veel stress. En ik raakte die zwangerschapskilo’s maar niet kwijt. Ze bleven maar aan me kleven om me maar te blijven confronteren met wat ik, zogezegd, mijn ongeboren kind had 'aangedaan.' Ik leefde letterlijk in ‘wat’ er met me was gebeurd. Vast in ‘dat’ lijf.

Nog steeds ben ik niet helemaal op mijn pre-zwangerschapsgewicht. Nog steeds ben ik niet helemaal over dat verdriet heen. Maar stapje voor stapje, kom ik er.

Nou is het natuurlijk wel zo dat 3 zwangerschappen z’n tol eisen. Soit, maar dat bedoel ik niet. Ik hou nog steeds wat gewicht ‘vast’ omdat ik het mezelf nog steeds niet helemaal vergeven heb. Bijna wel. Niet helemaal. Ik zit mezelf nog steeds een beetje in de weg. Maar het komt goed.

Maar jij. Ik lees uit jouw reactie, dat je jong bent begonnen met over-eten. Ik kan me voorstellen dat dat als bakkerskindje erg voorhanden ligt. Maar ik geloof toch niet dat het de enige rede van het te vele eten is. Een van de dunste vrouwen (echt waar) die ik ken is een bakkerkindje (echt waar.)

Van haar weet ik, dat haar ouders altijd aan het werk waren en dat de klanten bijna altijd voor haar en de andere kinderen kwamen. Als iemand vers brood wilde kopen, kregen ze het. Ook als het van de bordjes van de kinderen gegrist moest worden.

Ze woonden met het gezin boven de bakkerij. Haar ouders waren dus altijd vlak bij. Toch voelde zij de zich altijd eenzaam. Haar ouders werken immers non-stop. En zij kwam, voor haar gevoel, altijd op de tweede plaats.

Deze vrouw is (volgens mij) daardoor juist niet gaan eten. Om een signaal af te geven. Zo van “Zie me nou voor ik verdwijn.” Ze is sportsdeskundige geworden en let altijd nog meer op mijn lijn dan ik zelf (en dat is niet makkelijk, zoals je wel hebt kunnen lezen)

Any(boterham)way. Het is maar een vermoeden maar misschien ben jij om diezelfde reden juist wel gaan eten? Om aandacht te krijgen van jouw ouders? Ik kan me voorstellen dat een bakkerdochtertje extra lief wordt gevonden als ze van het brood houdt dat haar vader en/of moeder bakt?

Misschien ook niet. Hoe dan ook, je bent niet alleen maar gaan over-eten omdat het ‘zo lekker’ is. Je vol stoppen, aankomen, schuldig voelen, slap voelen, dik voelen is niet lekker.

Slaaf zijn van zetmeel (Ik ben er ook een) is echt (en ik blijf het herhalen) hetzelfde als slaaf zijn van de cocaïne. Bepaalde gebeurtenissen en gevoelens trigeren de drang om te ‘gebruiken.’ En wanneer die drang toeslaat, is niks te veel of te gek om te ‘scoren.’

Ik heb echt regelmatig half bedorven voedsel uit de vuilnisemmer gevist. Soms was het niet eens mijn eigen vuilnisemmer. Ik heb regelmatig eten gestolen. Soms van het bord van een ander wanneer die gene naar de wc was. Ik weet wat eet-verslaafd zijn is. Ik zal het mijn hele verdere leven weten. Met ‘lekker eten’ heeft het niks te maken.

Het heeft te maken met zelfhaat. Puur en simpel. Met niet houden van jezelf. Niet iedereen is er even gevoelig voor, sommige kiezen een andere uitlaatklep. Of geen. (Maar over dat soort non-neurotische mensen gaan we het op mijn blog niet te veel hebben. Boring.)

Sommige mensen kunnen af en toe een glaasje wijn drinken. Anderen vallen meteen in een groot vat vol wijn. Sommige menen kunnen af een toe een croissantje eten. Anderen vallen meteen in een grote volle broodmand. Jij (denk ik) en ik (weet ik) zijn dat soort mensen. Wij moeten weten waarom we eten. Elke maaltijd weer. One Day At A Time.

Zoals ik al schreef, denk jij dat je ‘het’ nu onder controle hebt met jouw manier van leven.

Echt, babe, ik ben heel erg trots op je die 15, VIJFTIEN(!!!!) kilo bent afgevallen. Dat heb je bereikt. Gefeliciteerd!

En nu moet je dat gegeven vieren. You have to OWN that new weight. Het is JOUW gewichtsverlies. Dit is nu JOUW lijf. JIJ hebt dat bereikt! En JIJ kan dat lijf zo houden, als je het jezelf maar GUNT.

Waarom kun je niet ontspannen? Van ontspanning komt geluk. Van (echt) geluk, ga je niet overeten.

Waarom ben je zo bang om het gevecht tegen het gewicht te verliezen als je je niet houdt aan je sport/lijn schema? Te veel sporten is niet goed. Kijk naar topsporters, ook de dunne. Not all that healthy.

Waarom vertrouw je je lichaam niet? Elk lichaam neigt van nature naar een bepaald gewicht/figuur. En dat is niet te zwaar. Ja, misschien wel vergeleken met het ene gemiddelde standaard (saaie) bikinimodel maar niet vergeleken met het andere bikinimodel zoals bijvoorbeeld Crystal Renn.

Wie wil JIJ zijn?

Dus als je (echt) luistert naar je lichaam zul je niet over-eten. O.K. af en toe maar dat doen non-neurotische (saaie) mensen ook.

Waarom vertrouw je jezelf niet? Kijk wat je hebt bereikt? Jij kan elke bakkerij/ijskast/snackbar trotseren. Jouw wilskracht is geweldig! Anders was je nooit die 15 kilo afgevallen. Vertrouw op JOUW honger! Moet je jezelf wel toestaan om honger te hebben. Dus eet alleen als je HONGER hebt. Niet trek maar honger. En eet dan precies wat je lichaam vraagt. Eet dat wat naar je zingt.

Ik hoop dat je jezelf antwoord gaat geven op bovenstaande vragen. En ook op de volgende vragen:

Wat zijn je doelen en waarom? Welke van die doelen kun je alleen maar bereiken als je op gewicht blijft/afvalt.

Welke doelen kun je bereiken ongeacht je gewicht.

Leef je het leven dat je wilt leven? Zo ja, waarom? En welke rol speelt je gewicht daarbij?

Zo nee, waarom niet? En welke rol speelt je gewicht daarbij?

En last but not least; hoe voel je je? Hou een gevoelsdagboek bij. Twee weken lang. Hou bij hoe je je voelt bij elke (triviale of belangrijke) gebeurtenis, gesprek en beslissing. Ik noem ze de GGB’s. Hou ze bij. Kijk of ze iets te maken hebben met wat je wanneer in je mond stopt terwijl je geen honger hebt.

Ik hoop van je te horen!

Tot de volgende sessie

YouTube - Enough Rope: Nigella Lawson, S7 2008

2010-04-17T22:50:00.000+02:00

Fijn weekend!

YouTube - Enough Rope: Nigella Lawson, S7 2008

Lid zijn van 'De Club'

2010-04-15T23:40:00.001+02:00

Dank voor alle lieve reacties op mijn 'comeback' Kyra... Ik mis je. Zo fijn om van je te horen!!!

Het is erg dubbel om zo 'open' over het onderwerp eten te zijn. Het maakt zo veel los bij zo veel vrouwen en ook mannen. Ik word zelfs regelmatig op straat aangesproken. Ik ben er trots op. Wil het ook niet anders. Maar het brengt ook een verantwoordelijkheid met zich mee merk ik. Het is nog zoeken hoe ik daar het beste mee om kan gaan.

Mensen waarvan ik het nooit had verwacht komen ineens 'out.' aan mij. En soms heb ik het gevoel dat ik iets uit te leggen heb. Hoe het beste te reageren op "Maar je bent toch gewoon leuk?" en "Wat doe je nou moeilijk?" Dank. Ik weet het. Ik ben ook leuk. Hartstikke leuk.

En ik blijf moeilijk doen.

Want... en ik blijf het schrijven, in deze tijden van 15 jarige modellen die moeten staan voor vrouwen van 35+, is het bijna onmogelijk om niet een verknipt beeld te krijgen over je eigen schoonheid. Het is niet zo dat ik mezelf haat. Sterker nog, ik begin eindelijk echt van mezelf te houden. Dat geldt volgens mij voor heel veel vrouwen van 40+. Het is zo een geweldige leeftijd. Zeker in deze tijden.

Op 'onze' leeftijd ben je van zo veel hang-ups en fuck-ups verlost. Lamlendige vriendjes behoren veelal tot het verleden. Lamlendige, zogenaamde, vriendinnen ook. Rond je veertigste lijken al die puzzelstukjes bestaande uit een mix van neuroses en levenservaring eindelijk op hun plek te vallen. Dit is wie je bent. En de oorlogswonden van het leven, horen bij je, sieren je. Maken je extra aantrekkelijk. Sexy op een volwassen manier. Noem het wat mij betreft op een cougar manier.

We hebben nu veel meer mogelijkheden als veertigers. Onze moeders/oma's werden nog on-ceremonieel afgeserveerd op die leeftijd. Tegenwoordig, in tijden van haarverf in meer tinten dan mrs. Slocombe-rose, isdat niet meer zo. Nora Ephron (schrijfster en regisseur) zegt dat, met name goede haarverf, het leven van vrouwen onomkeerbaar heeft verlengt. Met name in sociale zin. Wij mogen er nog zijn. Mrs Slocombe werd uitgelachen om haar drang om nog deel uit te maken van het 'echte' leven. Zij mocht niet flirten en meebeslissen. Althans, mocht wel maar niemand na haar serieus.

Godzijdank is dat veranderd. Mollie Sugden, de actrice die mrs. Slocombe speelde, was 50 toen ze de rol kreeg. Jonger dan Madonna nu.

We leven, praise the Lord, in een maatschappij waarin je niet alleen maar voldoet als je minstens 5 kinderen hebt gebaard en je huis stofvrij is. Ook op de plinten. We leven in tijden van spirituele mogelijkheden, zelfontplooiing en carrièrekansen.

Daarom vind ik het extra stuitend dat het schoonheidsideaal zich niet heeft mee ontwikkeld. Madonna mag nog wel meedoen aan het 'echte' leven, omdat ze er alles aan doet om er uit te zien als iemand, die er alles aan doet om er maar zo jong en dun mogelijk uit te zien.
Dat is en blijft de norm. Cougar is sinds kort ook de norm. Maar dan wel een uitgemergelde, strakgespoten cougar.

Waar zijn de andere mooie 'oudere' vrouwen? Waarom is dit niet de norm? Ja. Wel voor de een bepaalde groep. Maar ik bedoe de grote commerciële norm? Dit soort vrouwen wil overal zien.

En dit.

Die zie je niet in de gemiddelde media uiting. Wel als je er naar zoekt. Maar we worden juist doodgegooid met die gemiddelde media uitingen.

Zoals met dit.

Sorry. Hoe heftig is dit gefotoshopt? Het lijken wel Manga figuren.
Deze vrouwen zijn geen "iconen die het vrouwbeeld hebben veranderd." Dit zijn geen maatschappij veranderende feministes. Fijne serie. Leuke films. Heerlijk wegdromen maar wel volledig volgens de standaard en de norm. (Dubbel op maar goed. Punt gemaakt.)

We worden de hele tijd misleid. Alsof er zo uitzien als Demi Moore, Sharon Stone Nicole Kidman (Ze winnen een Oscar door zichzelf 'lelijk' te maken)
en Catherine Zeta Jones, doodgewoon is. Haalbaar. Realistisch. Ouderdom is een keuze.
Bullshit. Met zo'n image gaat zo veel werk gepaard.
Van mijn mogen ze. Ieder z'n botox maar ik vind het misselijkmakend als vrouwen er zo bleu over doen. Geef gewoon bloody toe dat je 3 plastische chirurgen, 2 chefs 4 diëtistes 5 trainers 24/7 tot je beschikking hebt. Dat gelul over "goede genen" en "gelukkig zijn is het beste medicijn tegen veroudering" en, my personal favorite "mijn kleine kinderen houden me slank." Het ligt natuurlijk niet alleen aan die vrouwen. Zij proberen ook alleen maar mee te gaan met de stroom. Het is hun werk. Up Shitcreek without a peddle.

Het maakt me kwaad. En van woede raak je uit balans. Word je onzeker. Dus dat.

Lees het ook op de blog van Wondervol en wie dan ook; modellen worden alleen maar jonger en dunner. Ik weet de cijfers niet precies en heb nu even geen zin om te googlen maarrrrr het is echt zo dat het gemiddelde model van nu 20% dunner is dan 10 jaar geleden (of zo iets, wie weet het precies?) en jonger (15 jaar oud) op de gemiddelde catwalk.

Ik baal er van dat het modebeeld zich maar niet wenst aan te passen aan de veranderende tijden. Als je in de gemiddelde ijssalon (hoezo heet het trouwens geen ijswinkel?) al kan kiezen uit 32 smaken.
Als je in bijna elk land (ook in Iran) als vrouw kan kiezen uit 80 studies.
Waar blijft dan die keuzevrijheid op het gebied van (ok, leuk innerlijke maar ook graag) uiterlijke schoonheid!!!

Ik wil af en toe lekker de Marie Claire lezen zonder de helft geestelijk te moeten blokkeren of een depressie te riskeren.

Ik wil mijn lievelingsblad Vanity Fair, lezen zonder mentale oogkleppen op. Het is echt een zware oefening in concentratie om al die modellen en hysterisch dunne actrices te vermijden. Die energie gebruik ik liever om kernkoppen te... (te wat ook alweer? Zie je, moegestreden.)

Ik wil me niet, niet 'de norm' voelen als ik gvd net 15 euro heb uitgegeven aan de stijlbijbel die Vogue heet.

Ja. Ik kan er voor kiezen om de Vogue niet te lezen. Maar ik hou van mooie kleren. Het inspireert me. Ik vind niks zo heerlijk als goedkopere versies van high fashion vinden. Dan moet ik wel eerst zien wat die high fashion is...

Leuk bladen voor vollere vrouwen. Echt, enig. Maar ik vind dat alle bladen voor alle vrouwen moeten zijn. PUNT!

Ik wil gewoon dit elke dag, week en maand in elk blad zien. En dat is niet raar, onzeker of overdreven van mij.

Ik vind dat alle vrouwen deel uit moeten maken van 'de norm.' Ik geloof dat alle vrouwen daar recht op hebben. Citaat van Groucho Marx geherinterpreteerd "I want to belong to a club that won't have me as their member." Jullie wellicht ook. 'Wij' moeten niet te veranderen om lid te mogen worden van die club, de regels van de club moeten veranderen.

Tot de volgende sessie

All About Delete

2010-04-13T22:49:00.003+02:00

De nieuwe foto van mijn bandje. Je zult wel begrijpen dat ik heb geopteerd om in zwarte kleding te poseren. Toch wel cool geworden. N'est pas?
Daar is heel wat delete-werk aan vooraf gegaan. Maar weet je, als zelfs 15 jarige modellen uren lang uitgelicht en gefotoshopt worden...

Wat haat ik het om gefotografeerd te worden en wat hoort het bij mijn vak.
Waarom heb ik daarvoor gekozen? Waarom heb ik een beroep gekozen waarbij uiterlijk zo belangrijk is? Ik had toch ook laborant kunnen worden? Lekker de hele dag opgesloten in een schemerig laboratorium gekleed in een oversized witte jas testjes doen?

Maar ik koos voor het licht. The Limelight. Ik denk dat ik zo op zoek was naar acceptatie dat ik het alleen nog maar van buitenaf binnen kon laten komen, als je snapt wat ik bedoel. Acceptatie van mezelf is niet goed genoeg want ik ben niet goed genoeg. Neen. De WERELD moet aan m'n voeten liggen.

De tijd van "Ik wordt beroemd en ga trouwen met Sting" ligt gzd al weer ver achter mij.
Stel je voor dat ik nu met Sting getrouwd was. De hele dag aan Karma Sutra moeten doen. Een uur lang 'aaien.' Geen tijd om te bloggen. Of eten... Not me.

De vraag is nu; wat wil ik met mijn vak? Ik heb in therapie geleerd dat ik, ondanks dat ik dit fuck 'vak' om de verkeerde redenen gekozen heb, er wel voor gekozen heb. Ondertussen doe ik het al zo lang, dat ik niet meer anders kan/wil. Gelukkig ben ik me altijd blijven ontwikkelen. Dat ik nu de band 'produceer' en ook de voorstelling 'De Koningin van Paramaribo' mede heb gemaakt en produceer, samen met Clark Accord, is echt iets waar ik heel. HEEL. Trots op ben.

Produceren, bedenken, maken, regelen, vind ik heerlijk. Nieuwe ideeën. Concepten verzinnen. Liedjes schrijven. Dialogen. Zo fijn, fijn, fijn.
Optreden ook. Ik denk nooit aan dik of dun tijdens het spelen. Ik durf sexy te zijn. Oerlelijk. Echt. No pro.
Het is altijd achteraf. Op foto's. Op uitzending gemist. Als ik in bed lig, dat ik dan denk. Oh god. wat zag ik er uit...
Kennen jullie dat? Je gaat eindelijk en met zeer grote tegenzin, de verjaardag/vakantie/gezellig uitje met vrienden-foto's bekijken en je weet al van te voren dat je gaat braken van het beeld van jezelf.
Voordat je in eigen zicht komt, breed. BREED. lachend, weet je al dat je jezelf dik en monsterlijk gaat vinden. De daadwerkelijke foto stelt dan ook niet teleur. Net vanuit die foute hoek genomen. Je gezicht glanzend en opgeblazen, alsof je net uit het nachtcafé komt. Je bovenbeen extra-large in groot-hoek, alsof John Candy uit de dood is opgestaan. Je buik prominent en hardnekkig aanwezig tussen de tailles van de anderen, als een ballon op het stille water.
En iedereen roept maar hoe "leuk" en "spontaan" je er op de gevoelige plaat staat. "Ach doe niet zo raar. Je ziet er prachtig uit." Protesteren is zinloos. Lachend als een boer met een druiper, kijk je verder naar de rest van de gevreesde fotoserie. Iedereen blij. Behalve jij.

Het rare is dat als ik nu naar 'dat soort' foto's kijk van een aantal jaar geleden, dat ik me dan inderdaad vaak betrap op de gedachte; "best een leuke foto eigenlijk..."
Wat gebeurt er in die paar jaar? Ok. In sommige gevallen kom je aan. Dus natuurlijk is die foto van 7 kilo geleden nu "best leuk."
Maar er zijn ook gevallen waar dat niet zo is. Toch kijken we, met wat gepaste afstand, veel milder naar ons zelf.
Ik merk het bij mijn eigen vriendinnen of bij de foto's die ik soms van jullie krijg. Allemaal mooie vrouwen. Allemaal hebben ze minimaal 8 negatieve opmerkingen over zichzelf. Ik zie ze niet. Ja. Ok, ik zie ze wel maar ik zie er zo veel meer bij!

Ik probeer nu met 'gepaste afstand' naar mezelf (en dus ook naar de bandfoto) te kijken. Als die vrouw op die foto nou iemand anders was dan ikzelf. Wat zou ik dan van haar vinden? Stoer. Stout. Zelfverzekerd. Aantrekkelijk. Heel aantrekkelijk eigenlijk. Volgens mij een lekker lijf. Gewaagd om zo over mezelf te schrijven. Louterend ook.

Nou moet ik wel zeggen eerlijk zeggen, dat het wel zo werkt dat ik alle foto's waar ik er 'minder' op uitzag, niet heb gekozen. Gedelete! Heerlijk. Lang leve de delete-knop. het fijne van delete, is dat het dan echt niet meer bestaat. Alsof die foto nooit bestaan heeft! Dus zo heb je er ook nooit uitgezien!!!

Op die manier moeten we naar onszelf kijken. Zoals het 'werkt.' Niet van jezelf verwachten dat je in elk licht, vanuit alle hoeken, in alle outfits begeerlijk bent. Life is all about delete.

Ik hoorde laatst een diva-achtige actrice zeggen dat ze juist geen spiegel in de badkamer heeft. "Waarom zou ik mezelf 's ochtends vroeg, net uit bed, in slecht hard licht willen bekijken? Daar ben ik veel te mooi voor." Wow. True That!

Ik heb dan ook besloten pas naar mezelf te kijken wanneer ik me goed en lekker voel. Ik hou er sowieso niet van om verrast te worden. (Meryl Streep kijkt ook nauwelijks naar zichzelf. Dus net als met Sting, begeef ik me weer in goed gezelschap...)

Al het andere delete ik.

Tot de volgende sessie

Column van 'The Fat Nutritionist' over ouder worden...

2010-04-11T19:35:00.000+02:00

This is going to be a rambly, self-indulgent, stream-of-consciousness kind of post, so I apologize in advance.

But it recently occurred to me that I have been in a long, gradual process of saying goodbye to my waist. I’ll explain.

As a teenager, I was never thin. I passed for mostly normal (with a big butt), and was always “overweight” by BMI standards. Needless to say, I pretty much hated myself, since that’s par for the course as a teenage girl in this culture. Frankly, I thought I was gross.

(Despite many helpful men in trucks loudly assuring me I was not.)

My one redeeming feature, it seemed to me, was that on top of my wide hips sat a comparatively narrow waist. And I fixated on it. It was, at times, the only thing that kept me from abandoning myself to the despair of total self-hatred, odd as that sounds. It was the one part of me that I felt was, for certain, socially acceptable.

Not my big nose, not my oily skin, not the cellulite on my thighs, not my fat ankles. My waist, and only my waist.

Over the next ten or so years, I would gain a hundred pounds. I would go from being a curvy-but-basically-normal teenager to a frankly fat woman.

For much of that time, through my twenties, my body shape itself did not change much. I looked the same, comparatively small waist and all, just…wider.

But in the last couple of years, as I’ve approached and then passed 30, that has changed. I’ve been watching with interest (and a little anxiety) as my body ages and does the things that it’s programmed to do: tiny surface creases have appeared around the outer edges of my eyes when I smile. Silvery-grey hairs are appearing with more vigour along my temples. My fingers are plumper, the skin on my hands more creased.

And I’ve grown a belly.

I denied it for the first couple of years. I resisted so strongly, in fact, that I wore corset-style bras just to feel normal in my body, so I would look the way I was accustomed to look in clothes.

I look back on it now as a transitional stage I had to go through — and I still keep a waist-nipper on hand in case of sartorial emergency — but I got rid of the corsets not long ago, and began to comfortably wear my clothes without them.

A friend I’ve been close with since the sixth grade came to visit me in the summer. We were at a someone’s house, talking, and I’m sure the topic turned to weight and body image. My old friend has always had a remarkably different body type than mine — long and slender instead of squat and pear-shaped, but with just a hint of belly. We’ve both admitted to having envied the other’s body shape through the interminable torture of adolescence.

Anyhow, on this evening, I stood up to walk into the kitchen, our conversation about bodies trailing off, and I heard her say, quietly, “…you always had such a tiny waist.”

I looked down at myself and had my first conscious thought that that was no longer the case. The body I had mentally defined myself with for so many years was gone, replaced by another I was still getting to know.

Even during all the corset-wearing and fretting about keeping my waist looking slender in clothes, I hadn’t really admitted to myself what it meant. It was just something I had to do to feel normal, and I tried not to think too much about it. Probably for fear of what I’d have to face, which are the things we all face — growing older, changing, losing the easy social acceptability of youth.

But when the realization hit — that I was, indeed, losing my waist — it came with another realization, totally unexpected: I really don’t mind very much. I actually kind of like my new body. And I can look back on old pictures of myself and appreciate what I thought was so hideous at the time, but still feel happy to have what I’ve got now.

If you know me personally, you know that I don’t wear much jewelry, aside from my watch and wedding ring. Nothing on me is pierced, including my ears, and I’ve never really owned a necklace or bracelet as an adult.

If you follow my inane ramblings on Twitter, you’ll also know that I got pearls for Christmas. Or, rather, that I strong-armed them out of my mom (thanks again, Mom!) because I’m an insistent brat who suddenly takes a fancy to something and cannot let it go.

When I turned 17, my mom gave me another piece of jewelry as a gift — another thing I’d suddenly and inexplicably fixated on: a shell cameo brooch, carved in the typical profile of feminine youth. I wore it constantly on a velvet ribbon around my neck, and then put it away when I got married. It’s not surprising that I strongly associate that shell cameo with youth. In my mind, it’s become a token of that period of my life.

And, subsequently, I think the reason I got those pearls, why I wanted them so intensely, was that they signified something about passing from youth into maturity. It was an assertion that there is as much beauty in maturity as in youth — even though it’s rarely admitted by our culture.

I decided I wanted to cultivate that, to appreciate it, after having spent much of my twenties stealthily avoiding cameras, wishing I could reinhabit my teenaged body, and absolutely dreading the thought that I was aging and would soon end up on some kind of social refuse-heap of oldness.

When I got them, I took the shell cameo out of storage. It now lives pinned on the lapel of my coat, like a merit badge of something accomplished, an adolescence survived. I wear the pearls daily, in the cameo’s former place, as an acceptance of finally feeling like a Real Adult, and as a way of showing how pleased I am with it.

The same goes for my belly. When I got rid of the corsets, it took a while to get comfortable wearing my belly so openly. Now it doesn’t faze me, and for the first time in my life, I can look at recent pictures of myself without cringing in horror. When I get up in the morning, and take my usual pains in getting dressed, I actually like how I look in a way I haven’t since early childhood.

I can’t help but think how funny it is that, in the end, gaining a hundred pounds and losing my waist really hasn’t turned out to be so bad. Actually rather nice.www.thefatnutritionist.com

The Bitch Is Back and She's Hungry!

2010-04-10T21:27:00.000+02:00

Heerlijk om weer terug te zijn. Heb echt een heftige tijd achter de rug. Dat voor het eerst weer eens 'echt' op toneel staan sinds 2007 heeft er nogal ingehakt. Opeens realiseerde, zag en voelde ik dat ik nu toch echt 40 ben en boven de maat 40 ben. Spelen werd eerlijk gezegd een bijzaak (schaam.) Nou ja, dat is het rare van een eetprobleem; het is zo vanzelfsprekend om continue op twee sporen te leven. Twee paden simultaan te bewandelen. Twee leven te leiden of te wel te lijden...
Dat de voorstelling goed is geworden is een zeer fijne bijkomstigheid. Clark Accord en ik hebben besloten de KvP zelf te gaan produceren dus vanaf september ga ik weer spelen. Yippee? Ja. Een deel van mij heeft er zin in. Het andere kan nauwelijks naar de foto's en dvd's kijken. Werk in uitvoering.

Daarnaast had ik veel privé stress. Mijn moeder wordt nu echt oud. Ze wordt dit jaar 78. Ze is geopereerd aan staar en is zo bang om haar zicht te verliezen. Al wat ze doet is lezen (en Russische tv zenders via de schotel kijken...) Ik, als enig kind, moet er natuurlijk voor haar zijn. Maar makkelijk is dat niet. Ik heb zelf drie kinderen, een man die work-a-holic is en een eigen bedrijf. Ik probeer zo veel mogelijk voor haar te doen maar heb altijd het gevoel dat ik te kort schiet. Te gehaast ben. Ergens anders moet zijn.

En toen kwam mijn lieve Russische (stief) oma ook nog eens te overlijden. Over schuldgevoel gesproken. Ik heb tussen mijn eerste en derde levensjaar bij haar en mijn (biologische) opa gewoond. Ik hield echt zo zo zo veel van haar. Heb altijd alleen maar liefde en steun van haar gekregen.
De laatste keer dat ik haar heb geknuffeld was 1 januari 2007. Ze heeft mijn jongste dochter nooit gezien. Ik belde haar regelmatig maar toch. Waarom ben ik niet vaker naar Moskou afgereisd?
Of naar Kameroen. De hel van de dubbele nationaliteit. Er is altijd wel een land waar je eigenlijk vaker zou moeten zijn.

Nou ja. Van de stress wilde ik natuurlijk maar een ding. Nu afvallen. Niet over een week of maand. Nu. Dus ik heb van die dood enge dieet-pillen besteld. En geslikt. Toen kon ik natuurlijk helemaal niet meer bloggen. Excuses genoeg.

Het aller geestigste is dat ik alle symptomen had van die pillen zoals hartkloppingen, zweten, bloed-chagrijnig zijn en paniekaanvallen hebben. Behalve... u raad het al. Afvallen.

Ok. Wie krijgt het voor elkaar om met (speed) pillen in haar mik, toch te blijven doorkanen?

Yours truly! Het is dus nu echt ingeslagen als een lawine op een lentedag. Het. Gaat. Niet. Om. Eten.

Wat ik ook doe. Wat ik ook eet. Niet eet. Ik ben er altijd bij. Ik.

Dus ik ben alweer een paar weken van de pillen af. Ik eet alweer een paar weken wat ik wil wanneer ik wil. Ik ben weer begonnen met bloggen. En ik ben er vandaag achter gekomen dat ik weer in maat 40 pas. Wel wat strak maar toch. Het leven is wonderlijk is het niet?

Tot de volgende sessie

I'm Bahack!

2010-04-06T11:00:00.000+02:00

Ja ja,
Ik was er een tijdje uit. Maar ik ben weer terug.
The bitch is back! Heb een paar HYSTERISCHE weken achter de rug vol verdriet, dr Frank en dieetpillen.
Maar er bleef iets doorsudderen. Ik. Mijn ware ik. Sterk en autonoom.
Hieronder een linkje naar iets moois en vanavond weer een echte post
van moi!
Cele|bitchy » Blog Archive » Elle France devotes an entire issue to plus-sized & curvy models

Meer 'meer'

2010-02-27T10:54:00.001+01:00

Fijn weekend allemaal!
Hoe is't met iedereen? Ik struggle gestaag voort. Zullen de hormonen wel zijn. Nog steeds enorm pre-men.

Gisteren hard gerepeteerd en mezelf is sexy, strakke jurk op een filmpje terug gezien. Zucht. Laat ik het zo formuleren; ik heb meer mooie voorbeelden nodig. Van mezelf wordt ik helaas nog niet echt gelukkig. Gzd realiseer ik me wel dat ik (zoals miljoenen andere vrouwen met mij) altijd eerst een 'attaque' krijg als ik mezelf op een foto of op bewegend beeld zie.
Dat had ik ook toen ik dun, jong en getraind was.
Vrouwen moeten nou eenmaal helaas nog steeds aan een onrealistisch en eenduidig beeld voldoen. Maar het is echt aan het veranderen! Echt waar. Ik merk het al weken.

Zoals niet iedereen de zelfde schoenmaat hoeft te hebben, lijkt dat ook steeds meer met kleding het geval te zijn. De vernauwde visie van ontwerpers lijkt, voorzichtig aan, steeds meer te verwijden. Letterlijk! Ook de lingerie branche lijkt steeds meer in te zien dat lingerie bedacht is om vrouwelijke vormen te 'vieren' en niet om pre-puberale lijfjes te propageren:

Dit is een van de nieuwe fotomodellen voor de Bravissimo campagne. Bravissimo (zie de link voor meer info http://www.nu.nl/lifestyle/2194133/echte-vrouwen-in-lingeriecampagne-bravissimo-.html) heeft geopteerd voor echte vrouwen. Gefotoshopt, dat wel, maar toch. We gaan de goede kant op. Nu ik nog...

Gelukkig (nog) niet ge-binged. One day at a time.Twee stappen vooruit een achteruit. Blah blah...

En, toch ook weer een major overwinning, gisteren gedineerd met mijn schoonouders en 'echt' (zie eerste post) met ze gesproken. Niet doorgeslagen. Wel iets meer gegeten dan waar ik fysiek behoefte aan had. Dat kwam toch door de demonen in mijn hoofd.

Maar today is another day! (met dank aan de A.A. en de A.O.)

Graag wil ik bij deze mijn lieve (en beeldschone) collega Zosja bedanken voor haar hartverwarmende berichtje gisteren. En mijn 'brotha' Clark. En zelfs anderen...

Ik vind het zo onvoorstelbaar en ontroerend dat jullie mij 'mooi' vinden en dat ook gewoon zeggen, schrijven... Dat hebben we allemaal nodig. Meer complimentjes. Meer variatie. Ruimere kijk op schoonheid. Meer 'meer.' Dank. Geef aub meer mensen complimentjes dit weekend! Zo maar. Op straat. in de tram. Op de fiets. Of juist in intimiteit. Om even namens alle (onzekere) mensen te spreken; complimenten kun je niet te veel geven of krijgen.

En therapie ook niet ;-)

Tot de volgende sessie

Bleh-dag

2010-02-25T19:45:00.001+01:00

Wat eigenlijk een superdag had moeten zijn, want de Vogue Italia heeft een 'curvy' site gelanceerd

Hot on StyleList, is toch een beetje een bleh-dag.

Een rare pre-menstruele huil-dag. Elk moment kan omslaan in een binge. Ik moet mijn hoofd en hart er heel goed bijhouden. De schade is beperkt gebleven maar het gevaar loert in elke keukenkast en koektrommel.

Zelfs gehuild tijdens de repetitie. Een van mijn lieve, mooie, mega-getalenteerde mede-zangeres (met maat 36) heeft mijn blog ontdekt en verbaasde zich over mijn zielenroerselen. Ze zei dat ze me juist "zo mooi" vond en "zelfverzekerd over mijn lijf" ze noemde me sexy. Terwijl ik dit schrijf komen de tranen weer. Waarom? Ik weet dat schoonheid in zo veel vormen en maten komt. Ik kan een maat 34 net zo sexy, hot en wenselijk vinden als een maat 44. Ik ben op weg. Echt. Maar er zijn nog steeds momenten. Het blijft op het zelfde neerkomen. Mezelf accepteren. Niet in het (dunnere) verleden blijven hangen. Om eerlijk te zijn, toen ik (veel) dunner was dan nu, voelde ik me ook onzeker, alsof ik niet voldeed. Ik ben nooit slank genoeg geweest. Ook niet toen ik al m'n eten uitkotste en minimaal een uur per dag jogde (zo heette dat toen nog.)

Uiteindelijk gaat het om zelf-liefde. En Goddammit, dat blijft lastig. Ik baal er van. Ik vecht er voor. Houden van wie ik nu ben. Maar makkelijk is het nog steeds niet. Natuurlijk voel ik me daar ook weer schuldig en verwend 'Westers' over. Maar ik ga het maar aan. Het moet wel. Pats! In het moment. Midden in de hormonen tuin. Wachten op de maandelijkse ontlading....

Ah... Er is nog iets... Dat speelt ook mee... Ik moet een sexy jurk aan tijdens de voorstelling. En dat is heel bleh als je je pre-men-opgeblazen voelt. Ik heb er een gekocht vandaag. En dat geeft me meteen het gevoel van een lus om m'n nek. Zo van "Zou nog mooier staan als je ietsjes afviel. Als je nu niet meer eet tot aan volgende week woensdag kan er 3 kilo afzijn!!!!!"

Ik ga lekker naar bed met een kop groene thee. Law and Order SVU kijken. Lekker voorspelbaar en duidelijk. Je hebt de 'criminelen' en de 'ordebewaarders.' Heldere indeling van het leven.

Maar eerst even surfen naar Vogue Italia Curvy voor inspiratie http://www.vogue.it/en/vogue-curvy

Tot de volgende sessie

Yin en Yam

2010-02-24T23:01:00.002+01:00

Heel hard aan het repeteren aan de voorstelling 'de Koningin van Paramaribo.' Inspirerend, enerverend, gezellig maar ook dikkerete-spannend. Hoe gaat het publiek reageren? Wat gaat men van ons, MIJ(!!!!) en mijn liedteksten vinden? Is het wel goed genoeg, interessant genoeg? Kan ik het wel? Ennnnnn Hoe zie ik er uit? DIK! Dikkig? Zucht.

Sinds ik probeer te eten wat waar mijn lichaam behoefte aan heeft als ik honger heb en te stoppen als ik vol zit, ben ik inderdaad wat aangekomen. Niet giga. Maar toch, aangekohohomen... Niet fijn. Helemaal niet als je op een uitgelicht toneel sexy en zelfverzekerd over moet komen tussen 2 maatjes 36 in.
Maar het is het toch allemaal waard. Elke f*cking kilo. De vrijheid die 'normaal' eten namelijk met zich meebrengt voelt als een voorzichtig lentezonnetje na een lange, barre winter. Dat afvallen komt wel. Hoe meer ik mezelf toesta om te eten waar ik behoefte aan heb, des te minder King Calo z'n macht over me kan uitoefenen.

De gospel volgens Geneen Roth nog een keer; "Het kan lang duren het kan kort duren maar door te eten als je honger hebt en te stoppen als je vol zit, val je vanzelf af."

Ik ben nu redelijk stabiel, qua gewicht dan, emotioneel is het natuurlijk nog een ander verhaal ;-) en.... dat is natuurlijk al heel goed van mij!!! Ik ben tenslotte pas 2 maanden bezig! Ik had echt verwacht dat ik in twee maanden minstens 50 kilo zou aankomen... Dat dus niet. Zo zie je maar weer, wat de dieet-industrie ook beweert. We kunnen ons lichaam echt wel vertrouwen.

Gisteren leek dat even anders. Ik voelde me opeens veel 'ronder' dan een dag ervoor. Ik stond opeens weer 'mindless' aan het aanrecht een creamcracker met salami en een rijstwafel met smeerkaas naar binnen te stauwen. Gehaast en zonder te genieten. Vanochtend leek het ontbijt naadloos over te gaan in een 'binge.' Ik ben toen even gaan zitten en nadenken. Wat gebeurt hier? Niet meer stress ofzo, geen naar gesprek, gevoel etc. Niks emotioneels. Het was puur lichamelijk. Een 'ander; soort honger. Opeens wist ik het... Ik moet ongesteld worden! Tja. Dat zijn altijd precaire dagen voor deze emo-eter. Voor Rita Zeelenberg van de www.mindful-eten.nl ook:

Een dag uit mijn mindless eten tijdperk. En wat ik ervan geleerd heb.

‘Nu maakt het toch niks meer uit’
Het was een gewone werkdag in januari, buiten koud. Een paar dagen voor mijn menstruatie. Ik had thuis goed ontbeten. Rond lunchtijd nam ik wat van de crackers, kaas en appelstroop die ik op mijn werk altijd op voorraad heb. Ik voelde na de lunch een sterke hang naar zoetigheid, maar ik gaf er niet aan toe. Een collega trakteerde op gebak, dat sloeg ik af. Later op de middag kreeg ik weer nieuwe honger. Te druk om buiten iets te gaan halen. Na het werk met de trein naar een etentje in Den Haag. Zonder aan allerlei verleidingen te bezwijken op het station (‘ik ga toch zo eten’) in het restaurant aangekomen. Vond ik goed van mezelf.

Eenmaal in het restaurant werd er brood met kruidenboter op tafel gezet. Iemand smeerde wat en bood het me aan. Dat smaakte goed! Zo nam ik er nog een serie. Glas wijn erbij, later nog een. Ik at een lekkere maaltijdsalade, maar de schaal friet die ook op tafel stond, stond enorm naar me te roepen. Ik begon met een paar losse frietjes, lekker door de mayo, maar het eindigde ermee dat ik de schaal tot op de bodem leegat. En ook nog een toetje bestelde.
Ai, daar voelde ik me niet zo goed over. Veel te veel gegeten, volle buik. Waarom had ik me nou zo laten gaan? Op de terugweg op het station voelde ik weer die drang naar zoet. Ik ging de AH to go binnen ‘om een flesje water te halen’ en nam bij de kassa meteen een rol Rolo mee. Om in de trein te eten. Ik was nu al op het verkeerde pad, dus wat maakte het nog uit.

Wat had ik beter kunnen doen?
Later thuis probeerde ik te achterhalen hoe deze eetdag zo had kunnen verlopen. Op zich niks mis met lekkere dingen eten, maar dit gebeurde ‘out of control’ en voelde niet als bewuste keus. Conclusie: gedurende de dag had ik te vaak behoeftes en signalen van mijn lijf genegeerd, waardoor ik ’s avonds te hongerig en gestresst was om nog weerstand aan verleidingen te bieden. Wat had ik beter kunnen doen?
- een betere, verzadigende lunch kunnen verzorgen voor mezelf
- mezelf bedenken dat ik altijd meer behoefte heb aan zoet de dagen voor mijn menstruatie en aan die behoefte toegeven.
- Aan het eind van de middag een moment rust nemen om stil te staan bij mijn honger, en op zoek gaan naar iets kleins dat die honger goed kon stillen.
- Misschien op het station een appel of sapje genomen om temidden van die wirwar aan verleidingen niet te hoeven knokken maar mezelf gewoon iets te gunnen.
Vermoedelijk had ik dan bij binnenkomst in het restaurant een helderder hoofd gehad en een normale portie van alles genomen.

Sta even stil bij je honger
Wat ik ervan geleerd heb is dus: het is beter om te eten wat ik nodig heb, in plaats van plannen, redeneren, oordelen, en de strijd met de honger aangaan. Gouden tip: neem een moment, sta even stil bij je honger, en handel daarnaar. Dat levert meer genieten op, en minder gepieker!

Vandaag is het mij, mede door deze post dus met dank aan Rita, te lezen gelukt om inderdaad weer (want het moet altijd als emo-eter) even "stil te staan bij mijn honger."

Door de realisatie dat het weer 'die tijd van de maand' is, ebde de binge-drang weg. Ik heb op deze dagen gewoon extra eten nodig. Punt. En daar heb ik ook gehoor aan gegeven.

Het werd geen 'Oh mijn God, wat ben ik toch weer out of control-dag' Maar juist een Lief voor mezelf zijn-dag. Een lekker eten waar ik behoefte aan heb-dag. Een Geen schuldgevoel-dag. Zo bizar hoe dicht naast elkaar die twee uitersten bestaan. Ying en Njam.

Tot de volgende sessie

Sisters in Curves!

2010-02-21T23:10:00.000+01:00

Yes,

The Curvy Revolution is here!

Steeds meer contact met andere vrouwen... Ik ben ontroerd en meer geïnspireerd dan ooit!

Zoals je ziet heb ik ook een filmrolletje toegevoegd met inspirerende video's van vrouwen zoals jij en ik. Ook mijn eigen begin naar een nieuw bewustzijn staat erop.

Zoals jullie misschien weten zat ik (een maand...) in de Tafel van 5. Ook wel de Tafel van Kakel genoemd. Waarom die show mislukt is.... Is een andere verhaal. Komt nog beloofd. Want ook dat had, deels, te maken met hoe wij vrouwen onze positie in de wereld en media lijken te 'accepteren.'
Ik ben daar zelf ook debet aan. Dagelijks vecht ik tegen die bizarre aandrang om weer te conformeren en vooral aardig gevonden te worden. Wanneer wordt ik nou een kwaad? Vraag ik mezelf vaak af. En dan niet geïrriteerd naar mezelf en geliefden toe, door kattig te doen en 'boos te eten' (zie een van mijn vorige post.) Ik bedoel constructief boos worden. Met energie. Met kracht die verandering in gang kan zetten.
Well it's-a-happening baby! Het borrelt en woelt. Per dag ga ik meer 'in de aanval' en dan bedoel ik niet op de koektrommel. Morgen ga ik, iets wat ik eigenlijk lastig vindt terwijl ik er helemaal gelijk in heb, bespreken. Als ik het namelijk niet doe, volgt er een giga-binge. Ik hik er al het hele weekend tegenaan en dat heeft z'n weerslag op m'n eetgedrag. Ik eet vooral vandaag (want ik durfde het gesprek vandaag niet aan) gedachteloos en proefloos. Ik graas. Geen idee wat ik heb gegeten of waarom. In ieder geval had ik 90% van de tijd geen honger. Niet ok maar ook niet heel erg.
Ik vertrouw er op dat ik door, nu, goed naar mezelf te luisteren (en mezelf niet te bashen) vanzelf minder ga eten en meer voor mezelf ga zorgen.

Anyway.... Tv5, in die aflevering bespreek ik de schitterende fotoreportage van Glamour Magazine die het begin bleek van mijn curvy revolution! (Het Glamour item zit in de eerste tien minuten) De uitzending was op 27 augustus 2009 en ik ben 27 december 2009 begonnen. Snif. 4 maanden uitstel had ik nog nodig... Maar nu op bijna 27 februari ben ik goed op weg!!!
Ik kan niet meer terug en ik wil niet meer terug. Mijn sisters in curves ook niet:

Onderstaande tekst komt van de site Wondervol:

Ik voel me niet langer alleen in Nederland! Opeens komen ze overal vandaan! Vrouwen die er hetzelfde over denken als ik! Waarom zouden we ons minder moeten voelen met een maat 42 of zelfs 40-plus? Wie heeft dat bedacht? En waarom moeten we een hekel krijgen aan onze prachtige rondingen? Als je niet van je lichaam houdt, zul je er ook niet zuinig op zijn. En het dus ook niet goed verzorgen.
Ter inspiratie schuim ik heel wat websites af, op zoek naar mensen die deze mening delen. Ik schreef het al eerder. In Australië, Engeland en de VS is allang sprake van een Curvy Revolution. Maar in Nederland is die revolutie er nu ook!
In korte tijd vond ik bijvoorbeeld deze geweldige blog ‘eten en ik ik en eten’van actrice, cabaretiere en zangeres Anousha Nzume. De revolutie komt eraan, lees maar:
‘Wij kunnen de wereld veranderen. Kijk naar alle helden die ons zijn voorgegaan. De Suffragettes hebben hun leven gegeven om stemrecht te verwerven. Malalay Joya strijd met dagelijks gevaar voor eigen leven voor vrouwenrechten in Afghanistan. Dan kunnen wij samen toch wel dat suffe, allang niet meer relevante modebeeld aanvechten? Wij zijn toch de markt? Laten we ons ontdoen van onze ketenen. Ik predik revolutie! Een commerciële revolutie!’
Via twitter kwam ik in contact met Yvonne van den Hout, van het boek ‘Redt je Gewicht’ en de gelijknamige website. Kern van haar verhaal: ‘Wanneer je dus blijvend iets aan je eetgedrag en daarmee aan je gewicht wilt veranderen, is het belangrijk de gedachten en gevoelens die jou aanzetten tot eten te achterhalen zodat: Jouw eetpatroon en daarmee jouw gewicht niet langer meer afhankelijk is van jouw zelfondermijnende denkpatroon.’
En natuurlijk wil ik Angèle Bakker noemen van nooitmeeropdieet.nl. Zij heeft mij geleerd dat diëten geen zin hebben. Maar dat er wel andere manieren zijn om een gezond gewicht te bereiken!
Voor meer info klik op: www.wondervol.nl

Yvonne van Hout propageert de Curvy Revolution al vanaf 1996:
STOP MET LIJNEN: DOORBREEK DE VICIEUZE CIRCEL EN WORD LETTERLIJK EN FIGUURLIJK WEER UZELF!
LIJNEN!! SLANK!! Voor veel vrouwen haast magische woorden. Het roept ‘n beeld op van ‘n (bijna) probleemloos leven. Lijnen is normaal en slank maakt gelukkig. Als u niet lijnt, wordt u te zwaar en als u te zwaar bent, hoort u er niet bij.
Dat is althans de boodschap, waarin de maatschappij ons wil doen geloven. Want “SLANK-ZIJN” is inmiddels uitgegroeid tot ‘n omvangrijke industrie. Zij hebben er dus alle belang bij, dat u dit blijft geloven en voorál dat u daar naar blijft streven. En zakelijk bezien hebben ze gelijk. De vraag bepaalt het aanbod.
Waarschijnlijk heeft u ook al vele diëten en middeltjes geprobeerd om af te vallen. En in de periode dat u deze methoden gebruikt, helpen ze u ook gewicht te verliezen. Helaas, zelden met blijvend resultaat. Erger nog, meestal weegt u na verloop van tijd zelfs méér dan voor u ging afvallen.
Betekent dit nu, dat u zich maar moet neerleggen bij het feit dat u niet tevreden, ongelukkig of soms zelfs wanhopig bent, als uw zoveelste lijnpoging wéér niet gelukt is? Natuurlijk niet. Want juist dát gevoel maakt dat u weer méér gaat eten. Zoals de hele dag door van alles gedachteloos in uw mond stoppen; stiekem eten als niemand u kan zien of u letterlijk “klem” eten aan alles wat maar voorhanden is. Vervolgens schaamt u zich dan, krijgt last van schuldgevoelens; bent kwaad op uzelf en u besluit dat u maar weer eens “sterk” moet zijn en begint weer te lijnen.
Voor ‘n poosje lukt het dan weer en u bent trots op uzelf. Totdat u het weer opgeeft en vervolgens begint de hele vicieuze cirkel weer van voren af aan.
Ligt dat aan U? Bent u gewoon ‘n vrouw zonder greintje wilskracht? NEE, DAT BENT U NIET. U bent ‘n prachtig mens, óngeacht uw gewicht en u verdient het om met respect behandeld te worden. Alleen, dat gelooft u niet (meer). Dat mág u ook niet geloven, omdat u anders misschien wel eens zou kunnen besluiten, vrede met uzelf en uw gewicht te sluiten. En dat u dit kunt leren mag u, gezien de resultaten van andere vrouwen, wél geloven.
Stelt u zich eens voor. U en vele andere vrouwen mét u, besluiten op ‘n goede dag dat ze méér dan genoeg hebben van al dat getob met diëten. Ze stoppen gewoon VOORGOED met lijnen. Ze wensen alléén nog maar beoordeeld te worden op wie ze zíjn en niét op hun gewicht.
Prachtige, sterke, onafhankelijke vrouwen die ZELF uitmaken, wat wél of niet goed voor hen is.
Een wáár schrikbeeld voor de afslankindustrie, want aan wie moeten zij nú hun producten en diensten slijten. Daarom blijft het sprookje van DE EEUWIG GELUKKIGE SLANKE VROUW bestaan. Zoals: slanke vrouwen voelen zich nooit ongelukkig; zijn nooit ziek; verliezen nooit hun baan of hun relatie; hebben nooit ruzie met hun ouders, hun kinderen of de buren en kunnen daarbij ook nog eens net zoveel eten als ze willen. Nogal ongeloofwaardig als je daar eens goed over nadenkt.
Dit wordt natuurlijk niet letterlijk zo gezegd, maar de suggestie wordt wél gewekt.
Sla maar ‘n willekeurig tijdschrift open en bekende en onbekende slanke dames, kijken stralend en vol zelfvertrouwen in de lens. Uiteraard ná het volgen van het een of andere “wonderdieet”. Of anders wel na gebruik van bepaalde pillen, druppeltjes of erger nog dubieuze middeltjes, waarvan de uitwerking op uw gezondheid onduidelijk is.
Weet u zeker dat u dat gelooft? Als het “juiste dieet” of het “juiste middel” werkelijk bestond, dan was het lijnprobleem toch allang de wereld uit. Waarom is dat dan niet zo. Daar zijn m.i. verschillende oorzaken voor. Voedsel bijvoorbeeld wordt tegenwoordig vaak gezien als DE oorzaak van alle gewichtsproblemen.
We moeten “beter”; “anders” en vooral minder eten. Logisch dat veel vrouwen, zoiets natuurlijks als voedsel, zijn gaan zien als hun grootste vijand. We zouden bijna vergeten, dat voedsel gewoon bedoeld is als brandstof voor ons lichaam, net zoals benzine dat is voor uw auto.
Lijnen betekent minder of weinig eten. Te weinig eten ondermijnt uw stofwisseling, oftewel uw vermogen om calorieën te verbranden, zodat u van minder calorieën toch aankomt. Zodra u weer stopt met lijnen, “schreeuwt” uw lichaam om brandstof. Hierdoor gaat u meestal méér eten zodat u snel weer aankomt. De zgn. (vr)eetbuien.
Dit is ‘n normale reactie van het lichaam en dus niét uw gebrek aan wilskracht. Daarom bereikt u het tegenovergestelde van wat u voor ogen stond. U weegt nu méér dan u zou hoeven wegen, als u de natuur gewoon haar gang zou laten gaan.
Kijk maar eens wat er gebeurt als u uw adem zo lang mogelijk inhoudt. Uw lichaam dwingt u uiteindelijk tot ademen maar dan veel sneller dan normaal. Dit is de reactie van uw lichaam om het tekort aan zuurstof zo snel mogelijk weer aan te vullen. Uw lichaam “pikt” het gewoon niet, dat u het brandstof of zuurstof ontzegt en vraagt als reactie hierop om méér.
Lijnen leidt tot gulzigheid. Om dit te voorkómen zult u er dus mee moeten STOPPEN. Ja, ja, hoor ik u al zeggen, leuk verhaal, maar als ik dat doe, weeg ik binnen de kortste tijd twee keer zoveel.
In de praktijk blijkt dit niet het geval. Als u niet meer lijnt, ontzegt u uw lichaam ook niet dátgene wat het nodig heeft. Namelijk brandstof, calorieën dus. Als u dus uw lichaam, de op dat moment benodigde calorieën niét onthoudt, ontstaat er ook geen tekort. Als er geen lichamelijk tekort is, hoeft uw lichaam dus niet meer te “schreeuwen” om brandstof.
Kortom, u zou niet hoeven eten als u, lichamelijke gezien, geen honger heeft. Maar, dat is nu juist het grootste probleem. U weet vaak niet meer wanneer u echt honger heeft. U hebt gewoon behoefte aan eten, om wat voor reden dan ook. Ook al weet u dat u zich hierover later weer schuldig voelt, de drang naar eten is vaak sterker.
Totdat u weer genoeg hebt van al die kilo’s, u zich schaamt voor uw lichaam, weer gaat lijnen en de cirkel zich weer sluit. Waaróm eet u eigenlijk méér dan de hoeveelheid die het lichaam, normaal gesproken, nodig heeft?
In z’n algemeenheid zou je kunnen zeggen: “Eten geeft ons ‘n prettig gevoel”, om wat voor reden dan ook. Er wordt m.i. nog veel te weinig aandacht besteed aan dit gegeven.
Anderzijds wordt eten gezien als iets dat u juist zo weinig mogelijk moet doen, omdat u uw gewicht moet beheersen.
Ik vind dit ‘n trieste zaak. In mijn ogen verdient iedere vrouw acceptatie en respect, ongeacht haar uiterlijk.
Als hulpverlener zie ik hoeveel problemen deze mentaliteit met zich meebrengt. Ik krijg regelmatig e-mails van vrouwen, die doodongelukkig zijn, omdat het ze niet lukt om hun gewicht te beheersen.
Waaróm zou u uw gewicht moeten beheersen, tenzij op dringend medisch advies? U beheerst toch ook niet uw lengte, uw huidskleur of de kleur van uw ogen? Die kenmerken maken u juist tot de unieke persoon die u bent. Net zoals u zich door bepaalde karaktertrekken (gevoel voor humor; behulpzaamheid; vriendelijkheid of minder aardige trekjes) onderscheidt van anderen.
Maar als het op gewicht aankomt, dan moet iedereen zo ongeveer hetzelfde wegen en liefst nog ietsje minder ook. Gewicht wordt niet gezien als iets persoonlijks, MAAR DAT IS HET WEL.
Vergeet dat ideale gewicht nou maar, want iedere vrouw heeft van nature ‘n gewicht dat bij haar past. En dat lijkt meestal niet op de huidige norm. Die norm wordt overigens steeds verlegd. In de laatste 30 jaar is “het ideale gewicht”, zoals het in de media wordt gepresenteerd, met maar liefst 15 kilo!! gedaald.
Geen wonder, dat naar schatting 30.000 vrouwen in Nederland, tussen de 15 en 29 jaar, aan ernstige eetstoornissen lijden. En dit aantal neemt nog jaarlijks toe.
Daarbij komt dan nog eens die hele grote groep vrouwen, die voortdurend worstelen met hun gewicht. En dat zijn zeker niet alleen vrouwen met een duidelijk overgewicht.
Voor deze groep bestaat er m.i. nog te weinig aandacht. Ze zijn niet ziek, maar wel ongelukkig met hun gewicht. Vaak weten ze niet waar ze terechtkunnen met hun probleem en daarom lijnen ze door. En lijnen leidt uiteindelijk tot ‘n overdreven interesse voor het gewicht; eten en de weegschaal.
Tot gevoelens van minderwaardigheid en mislukking. Tot angst voor gewichtstoename en ‘n negatief lichaamsbeeld. Met als gevolg: Lijnen!
De vicieuze cirkel. Als u wilt, kunt u echter deze cirkel leren doorbreken zodat u letterlijk en figuurlijk weer UZELF kunt zijn. U bent het waard.
(Bron: de Schakel september 1996)
Voor meer info klik op: http://www.redtjegewicht.nl/

Voor 'ons' emo-eters blijf ik herhalen.....
Ten eerste:
Onderzoek waarom je eet. Zonder oordeel. Kijk, voel, luister, schrijf op en... Eet!
Ga ondertussen bij jezelf na wanneer je eet terwijl je geen honger hebt. Waarom gebeurt dat? Wat ligt er aan ten grondslag? Is het een emotie? Onthou daarbij dat geen enkele emotie 'onbelangrijk' of 'klein' of 'onzinnig' is. Again, geen oordeel. Dus baal je dat je de verkeerde tandpasta hebt gekocht en voor je het weet zit je aan de drop? Niet jezelf 'bashen' maar lief zijn voor jezelf. Kennelijk 'raakt' dat tandpasta-ding je. Ga alles na. Hoe kan je het 'goedmaken'? Heb je daar echt drop bij nodig? Heb je honger? Als je geen honger hebt, heb je geen drop nodig. Zoek uit waar je, 'ook' naar verlangt. Als je dat weet wat dat is en daarnaar hebt gehandeld en je wilt nog steeds drop. Eet dan drop. Je zult zien dat je dan niet zult doorslaan. Waarschijnlijk heb je ondertussen ook honger ;-)

Ten tweede:
Eet als je honger hebt. Echt HONGER. Eet dan wat je echt lekker vindt. Waar je je op verheugt. Eten dat naar je 'zingt' (zie vorige posts) Dat zal in het begin vooral 'verboden' voedsel zijn. Vet. Zoet. Zout. Alledrie bij-elkaar. Maak je geen zorgen. Je zult vanzelf steeds meer gaan eten wat je lichamelijk nodig hebt inplaats van waar je geestelijk naar verlangt omdat je jezelf al tijden hebt ontzegt en dus ontkent. Het kan lang duren. Het kan kort duren. Maar op een goed moment zul je eten wat goed voor je is (en dat is soms ook vet, zoet en zout) als je honger hebt en stoppen als je vol zit.

Dat is meteen Ten Derde:
Stop als je vol zit. Dat is een lastige voor emo (over) eters. Wat is vol? Onderzoek, voel en onderken. Voel je je lekker als je geen pap meer kan zeggen? Prima. Dan is dat vol voor jou.
Merk je dat je door eet terwijl je vol zit omdat je ergens toch nog denkt, hoopt, gelooft dat je straks, later, morgen, ooit, minder zult eten? Dat je niet stopt ookal begin je misselijk te worden omdat je ergens toch bid voor en wacht op het ideale dieet? Of omdat je iets eet terwijl je een lastig gesprek voert? Aan tafel zit met mensen waar je je ambivalent, onzeker of raar bij voelt of wat voor emotie dan ook? Dan is de kans groot dat je 'emotioneel' dooreet terwijl je 'lichamelijk' al vol zit. Geen oordeel. Onderken het. Onderzoek het. Volgend hongermoment weer een kans.

Ten vierde:
Wat wil je? Wil je mager, slank, dun of petit zijn? Of wil je een gezond en mooi lichaam hebben dat bij je past? Maakt het uit welke confectiemaat je hebt? Ben je zo ver om afscheid te nemen van een idioot, opgelegd en uit commercieel gewin zo goed als onmogelijk schoonheidsideaal? Ben je klaar om jezelf te zijn inplaats van die dunne vrouw die bijna niet bestaat? Natuurlijk er zijn genetische gazelle's. Fijn voor hen. Maar zoals mijn moeder zegt; een slanke koe is geen gazelle. Ik zeg; een tijgerin ook niet. Wij zijn geen gazelle's en wij zijn geen koeien. Wij zijn tijgerinnen. Krachtig en prachtig. Wat ben je liever? Een gazelle of een tijgerin?

Tot de volgende sessie

Model afgewezen om 'overgewicht'

2010-02-18T20:07:00.001+01:00

Gelukkig, Nederland pikt het ook op...
Size zero-model afgewezen om 'overgewicht' | nu.nl/lifestyle | Het laatste nieuws het eerst op nu.nl

Viva La Revolution Commercial!

2010-02-18T10:20:00.001+01:00

Zelfs modellen worden gek van die ill-thin (ziekelijk dun noemt actrice Emily Blunt het) obsessie.

Klik op de onderstaande link om te lezen over een model met US maat 4 (NL maat 34) dat te 'rond' is voor de catwalk...

Fashion Diary - Coco Rocha - A Model Facing the Weight Issue - NYTimes.com

Mode maakt meer kapot dan je lief is.

Ondertussen ben ik me aan het beraden over de uitdaging die is voorgesteld door een lezeres...

Haar suggestie is om NAAKT (!!!!!!!!!!!!!!) te poseren op de kunstacademie.... Eerst de voorstelling de Koningin van Paramaribo 3 t/m 6 maart in theater M-Lab overleven.
Maar na 6 maart, ga het misschien wel doen damn it!

Ik hoorde trouwens laatst iets over een Amerikaans onderzoek waarbij naar voren kwam dat vrouwen liever een auto ongeluk ondergaan dan dat ze 10 kilo aankomen.

Nou moet ik zeggen als ik zou weten dat ik er heelhuids uit zou komen... Zucht. Ik ben ervoor in behandeling.

Ik heb een hele lieve reactie gekregen van wondervol. Een geweldige blog met allerlei informatie voor vrouwen die "trots durven te zijn op hun lijf." Je kunt haar ook volgen op twitter. Krijg je de laatste nieuwtjes eerst! www.wondervol.nl
Zo bijzonder en inspirerend. Ik was op zoek naar gezondere sites om van mijn verslaving aan celebrity skinny women sites af te komen en... De sites vinden mij!
Ik voel me zeer vereerd dat ik genoemd ben op Wondervol. Dank je wel. Het geeft deze burger moed om door te gaan.

Want laats kwam ik ook 'iemand' tegen die met plaatsvervangende schaamte (voor mij) reageerde op mijn blog. In een restaurant nota bene... Was wel heel geestig want die persoon noemde (besmuikt lachend) met nadruk de naam van blog " Hihih, etenenikikeneten hihi" waarop ik antwoordde "En dat ga ik nu ook doen. Eten..."
Weet je, het heeft mijn avond, op dat toch wel pijnlijke moment na, nauwelijks beïnvloed. Ik ben er niet meer (maar ook niet minder) door gaan eten. Sterker nog ik heb er bijna niet meer aan gedacht.
Maar het moment stak. Terwijl ik me nu achteraf bedenk dat die persoon het helemaal niet lullig bedoelde. Mensen vinden het, helaas, vaak lastig om gewoon even een complimentje te geven of een schouderklopje. Zeker in Nederland. Aan ons de schone taak om het goede voorbeeld te geven. En dat doen we ook!

Want van deze vrouw kreeg ik ook een brasa http://www.mindful-eten.nl/ Ook haar kun je volgen op twitter. Haar naam is Rita Zeelenberg: Na een jarenlange verstoorde verhouding met eten en diëten, ben ik een paar jaar geleden een andere weg ingeslagen om gezond met mezelf en eten te leren omgaan. Ik ben dieper gaan zoeken, oa. door mindfulness en mindful eten. Daardoor heb ik patronen rond mijn eetgedrag leren doorzien en ben ik nu beter in staat om keuzes te maken waar ik me goed en gezond bij voel.

Nu wil ik graag mijn ervaringen delen en hiermee misschien anderen tot hulp zijn. Vandaar dit weblog. Ook verzorg ik af en toe een workshop Mindful eten en afvallen, via Nooitmeeropdieet.nl.

Fijn dat we elkaar kunnen vinden en steunen. Want alleen wijzelf kunnen die broodnodige ;-) verandering van het verwrongen schoonheidsideaal realiseren. Veel v's vandaag...

Het gaat er niet om dat ongezond eten en overgewicht 'ok' is. Het gaat er om dat gezond eten en een gezond gewicht prevaleert. Dat we dat meer te 'zien' en te 'voelen' krijgen om ons heen.

Daarin neemt de media een zeer belangrijke plaats in. Reclames, mode, celebrity's etc... De standaard beeldvorming moet aangepast. Het propageren van de US maat 0 (Dat zou NL maat 30 betekenen...) is niet gezond. Een groot deel van de vrouwen die aan dat 'standaard modebeeld' (= extreem mager) voldoen, hebben ondergewicht. Nou, da's ook niet gezond. Laat me je vertellen. Ik weet van talloze vrouwen die, om te voldoen aan wat zogenaamd van hen verwacht wordt, kampen met gezondheidsklachten, niet of onregelmatig menstrueren en zijn minder vruchtbaar zijn.

Maar de belangrijkste plaats nemen wij zelf in! Wij kunnen de wereld veranderen. Kijk naar alle helden die ons zijn voorgegaan. De Suffragettes hebben hun leven gegeven om stemrecht te verwerven. Malalay Joya strijd met dagelijks gevaar voor eigen leven voor vrouwenrechten in Afghanistan. Dan kunnen wij samen toch wel dat suffe, allang niet meer relevante modebeeld aanvechten? Wij zijn toch de markt? Laten we ons ontdoen van onze ketenen. Ik predik revolutie! Een commerciële revolutie!

Tot de volgende sessie

Willen eten versus moeten eten

2010-02-16T23:27:00.002+01:00

Ik heb al een tijdje niet meer over Geneen Roth geschreven... Terwijl er zo veel de delen valt!

Gisteren een heel stuk gelezen over het verschil tussen eten dat naar je 'zingt' en eten dat je 'na roept.'

Eten dat naar je 'zingt' is eten dat je echt wilt. Eten waar je je als tijden, uren, dagen, op verheugt. Eten dat je voor je ziet. Al ruikt. Eten waar je voor wilt gaan zitten en van kunt genieten. Eten dat voor je zingt. Het begint met een zacht neuriënd melodietje. Na verloop van tijd valt het gezang niet meer te ontkennen of negeren. Het is tijd om te luisteren naar de melodie en er gehoor aan te geven.

Bijvoorbeeld, als het koud is en ik veel buiten ben geweest, heb ik soms al uren voorpret als ik aan het patatje oorlog denk dat ik later zal gaan eten. Dikke Vlaamse frieten met warme saté-saus, Hollandse mayo en veel uitjes. Het 'zingt' naar me. Het is niet dat ik het moet eten. Nee. Het is wezenlijk anders. Ik WIL het eten. En alles aan dat gevoel klopt. Het past bij het moment, de mate van honger en de sfeer. Het hoort zo te gaan, zeg maar.

Na een 'zing' maaltijd voel ik me dan ook nooit schuldig. Het voelt alsof ik het verdiend heb. Ik heb er naar uitgekeken. Gewacht tot ik honger had. Tot de situatie optimaal was. Totdat de setting helemaal klopte. Het voelt niet als een binge. Want ik heb er zelf en bewust voor gekozen. Zoals Geneen het al jaren preacht; je hebt honger en je eet wat je wilt eten. Wat bij de honger past.

Ok,

Eten dat je 'na roept' is eten dat je soort van overkomt. Ongeacht de mate van honger. Je wist niet dat je het wilde eten, totdat je het zag. Je liep er nietsvermoedend langs en opeens sloeg de vonk over. "Ziet er goed uit," denk je terwijl je door loopt. Je hebt immers geen honger. Maar het eten roept je na. Je moet terug.

Bijvoorbeeld, soms ben ik op een feestje. Daarvoor heb ik lekker en genoeg avond-gegeten. Er is niks aan de hand qua emoties. Ik ben blij om iedereen te zien. Niks voelt onzeker. Ik voel me niet eenzaam of niet op m'n plaats. Maar opeens zie ik een schaal pinda's. Nou hou ik helemaal niet bijzonder van pinda's. Pinda's 'zingen' nooit naar me. Maar op dat moment op die plek kan ik de pinda's opeens niet meer negeren. Ik loop er langs. Praat met iemand aan de andere kant van de ruimte. Kijk alle kanten op behalve de kant van de pinda's.... Maar de pinda's laten me niet gaan! Ik moet ze eten. Ik wil ze niet eten. Ik heb niks te willen. Ik MOET ze eten.

Herkenbaar? Dus als zoiets wel eens met je gebeurt, als merkt dat je iets MOET eten i.p.v. wilt eten, terwijl je geen honger hebt (want natuurlijk moet je eten als je honger hebt) ga dan eerst na of het niet toch emotioneel is. Even terug naar mij op dat feestje. Alles echt prima of schrik ik toch van mijn eigen reflectie in een spiegel? Voel ik me toch weer een pietsie onzeker omdat wie dan ook wat dan ook heeft gezegd, gedaan of op een bepaalde manier naar me heeft gekeken?

Is er iets aan de hand tussen een andere gast op het feestje en mij? Soms kan het heel spannend zijn om 'iemand' tegen te komen. Zowel positief als negatief. Bottom line, check het af. Niks is triviaal remember? Neem je gevoelens, hoe futiel ook serieus. Want een onverwerkte emotie resulteert ALTIJD in een binge. Kan lang duren, kan kort duren.

Als er echt niets aan de hand is qua acute emotie, dus je staat gewoon vrolijk bij de bakker en bestelt een lekker vers brood (waar je ook echt zin in hebt. Dus niet een zuurdesemknaller waar je eigenlijk helemaal geen trek in hebt maar ja, 'het is zo voedzaam') en opeens hoor je jezelf roepen "En doe ook maar 5 brownies..."

Is de kans groot dat je het slachtoffer bent van eten dat je 'na roept.' Neem het serieus. Want ook 'na-roep eten' = 'binge-opwekkend eten.'

Van eten dat je niet echt wilt eten maar dat naar binnen moet, eet je namelijk altijd te veel. Want de Geneenregel is en blijft en nu met z'n allen:

Als je eet terwijl niet weet waarom je eet, weet je ook niet wanner je wilt stoppen met eten.

Ga dus bij jezelf na hoe en wat. Want het tegenovergestelde is ook waar.

Als je weet waarom je eet, weet ook wanneer je wilt stoppen met eten.

Echt waar. Empirisch onderzoek, bij mezelf ;-) heeft dit aangetoond. Vertrouw me. Het is net zo'n kloppende formule als E=mc2

Hoe werkt het?

Soms kan het aan het eten liggen. Bij mij is dat met chips. Ik kan geen nee zeggen tegen chips. In wat voor situatie dan ook. Dus dat heb ik dan ook maar opgegeven. Is er ergens chips. Dan eet ik chips. Punt uit. Klaar. Ik zou zelf nog tijdens mijn eigen begrafenis uit de kist klauteren als er een schaaltje chips in de buurt zou staan. Dus, vrienden, onthouden...

Het kan ook aan de situatie liggen. Als ik bij mijn moeder ben, moet ik voorverpakte cheddarkaas van de Aldi eten. Nergens anders. Ik heb het nog nooit zelf gekocht. Ben ik zelf in de Aldi, loop ik er voorbij. Op elke andere plek vind ik het vies. Ook als mijn moeder een paar pakjes meeneemt naar mijn huis. Neen. Maar bij mijn moeder thuis? Kansloos. Moet. Het. Eten. Dus als ik bij mijn moeder ben en het is er niet. Ga ik het kopen. Lenen bij de buren. Stelen.

Geneen's tip is om dat bij jezelf te onderzoeken. Waarom MOET je bepaald voedsel of in een bepaalde situatie eten?

Belangrijk is je eigen behoeftes niet alleen te accepteren, maar te omarmen, lief, schattig en leuk van jezelf vinden. Dat werkt bevrijdend. Door het te weten van jezelf, haal je de 'mystiek' weg. Verliest het 'moeten' aan kracht.

Ik ben er achter gekomen dat die cheddar bij m'n moeder me doet denken aan de fijne momenten van vroeger, toen ik nog thuis woonde. Door dat te eten, op die plek, komt dat fijne gevoel weer terug.

Zo ook met die saaie pinda's. Mijn stiefvader at altijd pinda's. Het geeft me een 'gezellig' gevoel waar ik ook ben. Het is niet emo-eten in de zin van een gevoel wegeten. Het is momory-eten in de zin van er een gevoel bijeten.

In een acteer methode heet het sense memory en is het een belangrijke techniek om je in een karakter of situatie te kunnen verplaatsen.

Door het memory-eten van jezelf niet te veroordelen maar te onderzoeken en accepteren, zelfs respecteren, zul je merken dat 'het' steeds minder macht over je zal hebben.

Ik was net even langs bij mijn buren, na het eten, om iets te bespreken. Wij eten vroeg i.v.m. de kinderen. Mijn buren eten laat. Ik had al heerlijk en genoeg gegeten. Zij zaten nog aan de borrel. Er stonden chips en pinda's op tafel...

Ik heb van beiden genomen. Zonder verdere zelfkastijding. Zonder bijrijder (zie vorige posts.)

Want ik weet nu waarom ik het moet eten en dus wil ik het ook eten. En omdat ik het wil eten weet ik ook wanneer ik er genoeg van heb gegeten. Ik ben geen ontembare vreetzak. Ik heb er wel controle over. Want ik weet waar de behoefte vandaan komt. Waarom juist dat eten me op dat moment 'na roept.' En het is ok. Een handje was dan ook zeer bevredigend. Meer was niet nodig. En dat is nieuw. Ik weet nu wat ik doe. Ik begin mezelf te vertrouwen. Voorzichtig.

BAM!

2010-02-15T21:27:00.004+01:00

Vandaag sprak ik met een vriendin over het eetproces. Over mijn en haar relatie met en tot eten. Ik realiseerde me dat ik zo veel baat heb bij het 'normaal' eten. Het maakt het leven zo veel meer. Het is elke kilo meer waard. En... Ik vind het wel goed zo. Dit ben ik. Ik heb er niet alleen maar "vrede mee" als ik niet meer afval... Ik geloof dat ik mezelf 'zelfs' echt mooi begin te vinden. Op m'n veertigste. Met zogenaamd overgewicht. Watskeburt ?

Toen kreeg ik ook nog het volgende bericht:

Ik heb zelf ongeveer 10 jaar anorexia gehad. Na therapie kreeg ik inzichten en daardoor snap ik nu dat ik niet te dik ben. Jij hebt een heel ander figuur dan mij. Ik ben best mager. Nu zou ik heel graag naakt schildersmodel willen zijn, als meditatie en om echt trots op mijn lijf te kunnen zijn, zonder gene. Maar schilders werken veel liever met iemand zoals jij want in tegenstelling tot jou is mijn figuur saai. Ik weet 100 procent zeker dat jij echt succesvol zou zijn als kunstenaarsmodel. En dat je misschien dan eindelijk niet zo naar over je prachtige lichaam praat. Dat doet gewoon pijn om te lezen. Ik denk dat kunstenaars veel betere 'rolmodellen' zijn want zij hebben echt oog voor wat mooi is ipv stomme publieke mening. Ik denk dat het echt een eyeopener voor jou kan zijn. Las laatst over een ronde vrouw van in de 50 die door veelgevraagd schildersmodel te zijn trots kon zijn op haar lichaam en zo beter met haar incestverleden kon leven. Bij Wackers schilderacademie zoeken ze meestal modellen. NAAKT. Durf jij de uitdaging aan? Dan ben ik HEEL benieuwd naar je toekomstige blogs.....Al het goede, liefs

En toen las ik ook nog eens dit artikel in mijn quest naar nieuwe wegdroom sites klik op de onderstaande link:

Spring Fashion 2010 - Christina Hendricks on All the Talk About Her Body -- New York Magazine

Mijn god. Dingen kunnen echt veranderen echt als je de verandering maar zelf in gang zet. En zoals ik al eerder schreef; hier in Nederland, in het rijke, en vredige westen, hebben we die luxe... Hier kan het allemaal skeburen...

Ik geloof echt dat ik me nog nooit zo in het hier en nu gevoeld heb als nu. In het moment. In het lijf. Ik zit nu LETTERLIJK met tranen van geluk te typen. De jaren van pijn, zelfhaat, restrictie en negatieve stem in mijn hoofd. Zijn die nu eindelijk voorbij? Is het zo makkelijk? Omdat IK verander, verandert mijn perceptie en dus mijn HELE LEVEN en de wereld om mij heen? Klopt die theorie uit dat boek The Secret gewoon echt? Wow.

Want als jullie eens wisten hoe ik, als een berg kandij, tegen de voorstelling de Koningin van Paramaribo heb opgezien. Ach, jullie weten het. Hoe bang ik was om dagelijks te moeten repeteren met mijn mooie slanke jonge medezangeressen. Fucked Up. Freaked Out. BANG zeg ik je.
Terwijl ik nota bene de medemaker ben van die hele voorstelling. Paniek. Verdriet. Alleen maar omdat ik niet aan een opgelegd, eenzijdig en dus creativiteitsdodend schoonheidsideaal voldoe.

FUCK THAT. Ik doe het niet meer. Ik ben er zo klaar mee. Ik begin nu boos te worden. (I know, ik ga alle kanten op...) Het is een nieuw soort boosheid. Wat Florence Nightingale ook had toen ze zich realiseerde dat niet iedereen recht had op gezondheidszorg. Ik voel een energieke en constructieve boosheid. Ik wil doen. Ik wil leven. Ik wil zijn. Geen verpleegster. Wat dan? Wat ik wil! Ik ben niet meer Bang. Ik ben BAM!

Daar komen te tranen weer (ja, alle kanten...)

Tot de volgende sessie

Rolmodellen gezocht

2010-02-15T00:06:00.000+01:00

Bizar hard gewerkt vandaag op zondag.
Vanochtend aan liedtekst ideeën voor de Koningin van Paramaribo. Gerepeteerd met Marynka Nicolai aan een nieuw programma, we hebben ons eerste optreden op 8 maart in Zoetermeer. Voorbereidingen Talkshow Women Inc. morgen op de Huishoudbeurs, ik interview Barbara Barend en Georgina Kwakye over 'Belangrijke Keuzemomenten in hun Leven.' Evaluatie geschreven over mijn laatste project met meisjes op een middelbare school in Zuidoost. Ondertussen wassen draaien, luiers verschonen en afwas uitruimen.

En eten.
En me niet dik voelen.
En mezelf accepteren zoals ik ben.
En op zoek naar nieuwe rolmodellen.
Nieuw voorbeelden.
Nieuwe vrouwen waar ik op wil lijken...
Ik ben namelijk rolmodellen (dunne wel te verstaan) verslaafd. Ik ben gek op Amerikaanse roddel en fashionsites. Heerlijk om weg te dromen bij de wazige foto's van celebrities in L.A. of Parijs. Met hun Uggs aan en zonnenbrillen op. Awardshows uit en Nachtclubs in.
Alsof ik daar ben in Fame-land, in plaats van hier in mijn buurtje tussen de fietsen en schoolplein-ouders.

Het is dus echt afkicken dat ik voorlopig niet meer mag wegsurfen naar een ander leven. Een ander lijf.
Het ondermijnt namelijk, serieus, mijn relatieproces met met lichaam en hoe ik mijn lichaam voed.

Bij wat en wie kan ik nog wegdromen? Wat kan dienen als ontsnapping? Eten (one day at a time) niet meer. Alcohol (al sinds ik moeder ben) niet meer. Die prijs is echt te hoog als je om 7 uur op moet en drie kinderen iets van je willen en jij iets van hen. Dat iedereen om 8 uur gevoed en gekleed klaarstaat om de dag te beginnen...
Dagdromen over bikini-waardig-lijf was mijn kleine beloning als ik een dagje weinig had gegeten. En mijn motivatie (marteltuig) als ik een dagje te veel had gegeten.

Nu moet ik het met iets anders doen. Het voelt alsof ik een oude vieze man ben wiens favoriete pornoblaadje failliet is gegaan. "Waar moet ik me voortaan op @fr*kken?" vraagt de man in mij zich af.

Niet makkelijk want ik ben opzoek naar leuke, hippe, 'zo wil ik ook zijn' vrouwen die niet broodje mager zijn... Je weet wel, met de leuke kleren, het leuke vriendje, het leuke leven? Het zijn voornamelijk plus-size modellen (plus-size is dan echt een overstatement want meestal hebben ze de totaal gemiddelde vrouwenmaat 42) Maar dat is al wat. Zeker qua kleding en haar, inspirerend. Ook niet meer dat 'ach-gut' element dat plus-size modellen een paar jaar geleden wel nog om zich heen hadden hangen. Check out Christal Renn, Lizzie Miller en Anansa Sims (de laatste is een dochter van een 'gewoon' model) klik op de volgende link om ze allen te zien: http://www.bvonstyle.com/2009/11/10/plus-size-models-glamour/

Maar waar zijn de actrices, journalistes en media-dames? Je hebt Queen Latiffa maar die vind ik toch iets heel irritants betweterigs hebben. Wee nie waarom. Kijkt mij net iets te zelfingenomen uit haar ogen. Maar ik vond haar wel goed in de film Hairspray.

Ik vind Patricia Arquette ook erg fijn om naar te kijken, minder qua kleding. Maar een geweldige actrice. Speelt in een leuke serie ook, Medium, elke zondagavond op Net 5. I Love Net 5.

Wie hebben we in Nederland. Op wie willen we lijken. En dan bedoel ik niet de geijkte dennen. Wie kan nog meer dienen als rolmodel? Help me. I need my girlporn.

Ah, Ruth Oldenziel!!! Ik zat met haar in Tafel van 5 bij Net 5. I Love Net 5. Het programma was helaas geen lang leven beschoren maar dat is een andere post...
Ruth is echt een vrouw om te willen zijn. Wat een voorbeeld. Check haar uit op www.rutholdenziel.com
En je kan ons ook op de Net 5 site samen zien uitkomen voor onze 'echte' kledingmaat. Ik weet niet meer precies in welke aflevering van de Tafel van 5 maarrre... Zoveel waren het nou ook weer niet.

Tot de volgende sessie.

Gebed met Happy End

2010-02-12T11:40:00.001+01:00

Geloof dat ik nu echt even ga preachen...

Maar ik gun iedereen zo de vrijheid die ik aan het ervaren ben. Echt hemels... High zonder drugs. Zonder suiker...

Ik ben nu al bijna twee maanden bezig met luisteren naar mijn lichaam. Echt luisteren. Eten als ik honger heb. Stoppen als ik vol zit. Ik probeer te eten waar ik fysieke behoefte aan heb. Ik durf te experimenteren waarmee ik mijn buik-honger goed kan stillen. Ik doe mijn best adequaat te reageren op mijn lichamelijke behoeftes.
Het is echt ongelofelijk wat een openbaring. Vooral het wachten met eten tot dat ik honger heb. Echt buik-honger heb. Niet eten omdat ik 'trek' heb of 'zin' heb in iets. Nee, honger en dan lekker eten wat ik dan op dat moment ook echt wil.
Nou, dat duurt soms heel lang. Uren. En dat is zo raar... Het is voor mij bijna onnatuurlijk geworden om te wachten met eten totdat ik honger heb. Ik ben zo gewend om te eten omdat het 'tijd' is. Omdat het 'gezellig' is. Omdat het 'gezond' is. Waarom vertrouwen we onze eigen biologische impulsen niet meer? Onze lichamelijke behoeften?

Wij vrouwen en mannen ook, zijn zo gehersenspoeld met het idee dat we onszelf niet kunnen vertrouwen. Dat als we eten wat we willen we ons helemaal vol, dol en dood zullen eten. Ik heb het ook jaren geloofd. Ik dacht echt toen ik met deze blog begon, dat ik me er bij moest neerleggen dat ik mezelf naar de 500 kilo zou eten. En dat had ik er voor over want het leven dat ik leidde voor ik met schrijven begon, kon ik niet meer aan. Serieus niet.

Wat een energie heb ik gestopt in angst, wantrouwen en restrictie. Geen wonder dat ik het regelmatig moest 'uiteten.' Uitschreeuwen!!!
Hoe voelt het als iemand je hoofd onder water houdt? Zo shit voelt het om te leven in een wereld waarin je niet mag eten waar je behoefte aan hebt. Alsof je geen zelfbeschikking hebt. Het is verstikkend. Onmenselijk. Logisch toch, dat je af en toe moet happen naar lucht? Naar een double delight bacon cheese burger. (Heb is gisteren nog van genohoten!)

Weet je,
Ik ben nu 40 en ik kan met recht zeggen dat ik vanaf m'n 10e een GROOT eet-probleem heb. Ik ben 30 jaar roekeloos en liefdeloos met m'n lichaam omgesprongen. Ik heb 30 jaar geluisterd naar m'n opvoeders, m'n rolmodellen, m'n leeftijdsgenootjes, de media. Overspoeld ben ik met beelden, foto's, reclames, clips en series met 1 type vrouwenlichaam. Dat was en is helaas nog steeds de norm. Een mager, uitgehongerd en recht lichaam staat voor succes, doorzettingsvermogen en schoonheid. Al het andere is 'grappig', 'gezellig' of 'best aantrekkelijk.'

De vraag is, wat wil je? Wil je een leven dat voldoet aan een tijdsbeeld of wil je jouw leven leiden?
Ik heb altijd aan de norm willen voldoen. Ik was al zo anders, dus als ik alsjeblieft dan maar slank was, was ik in ieder geval in iets 'normaal.'
Maar slank is niet normaal. Zeker niet als 'slank' evenredig is aan 'uitgemergeld.' Een gezond lichaam zonder overgewicht is normaal en mooi. Maar dat krijgen we bijna nergens meer te zien...
God wat is dat toch eigenlijk verdrietig.

Ik koop geen glossy's meer. Ik kijk niet meer op celebrity blogs. Ik kijk naar mooie kunst en naar alle mooie vrouwen om me heen. En het werkt. Ik heb nu al een ander idee van schoonheid dan pak 'm beet 2 maanden geleden. Ik ben aan het afkicken van 30 jaar met oogkleppen op kijken.

Er is zo veel meer. Amen ;-)

Lunch tussen de dennen

2010-02-11T01:04:00.000+01:00

Het gaat goed. Het eten wordt steeds 'normaler' er zijn zelfs momenten dat ik er (ongelofelijk maar waar) NIET mee bezig ben... Dat ik me opeens realiseer dat ik (schrik) "Nog niet gegeten heb...!"
En dat terwijl er genoeg gedoe en stress is in mijn leven waar ik normaal compleet van zou doorslaan.

Ik heb het druk. Ik verdien niet genoeg. Mijn man is veel weg. Ben continue opzoek naar opvang voor de kinderen. Alle apparaten in huis zijn/waren stuk. Auto ook. Repetities voor de Koningin van Paramaribo zijn begonnen. Mijn twee mede backingvocalisten zijn tien jaar jonger en tien kilo lichter dan ik. Sta onder grote druk want ik heb de liedteksten voor dKvP geschreven. Wacht op bericht van een omroep over mogelijk project. Mijn laptop is opeens traag terwijl ik geen films download of zo. Met de rest (mid-life crises) zal ik jullie maar niet vermoeien.

Maar het eten gaat goed!!! Echt zelfs tussen mijn twee mooie slanke dennen bij dKvP in, voel ik me goed. Nou ja beter dan in december 2009, toen ik met bloggen begon. Hoe ken? Terwijl ik nog geen gram ben afgevallen. Juist ben aangekomen!

Dat komt omdat ik elke dag een beetje meer in het reine kom met mezelf. Elke dag vind ik mezelf weer iets leuker. Het gaat langzaam dus kun je nagaan hoe erg ik mezelf vond. Wanneer ik mezelf in een spiegel, of erger, winkelruit zie, focus ik op wat ik WEL mooi vind aan mezelf. Niet op wat anders/beter=dunner kan.
En... het leven is zo veel lichter (geen woordgrapje) zonder dat gemiep over wel eten/niet eten/te veel eten. Dat maakt alle aangekomen kilo's de moeite waard. Echt die shit ben ik mooi vanaf. ik ben in ieder geval niet meer BANG voor voedsel. Plus dat ik merk dat ik niet hele schappen leegeet. En dat is toch waar wee al eeuwen mee worden bang gemaakt. Dat we niet te vertrouwen zijn alleen in een snackbaar. Nou. Mooi wel. Ik mag elke dag patat eten als ik er 'honger' naar heb. En juist die vrijheid en dat vertrouwen in mezelf en mijn buik, maakt dat ik het veel minder eet dan ik had verwacht.Dan anderen hadden verwacht.

Het leven met de aangekomen kilo's valt ook mee. Echt ik zag als een huis op tegen dKvP. Ik wist niet hoe ik de productie zou doorkomen zonder eerst minstens 5 kilo (MINSTENS) te zijn afgevallen. Maar nu? Ik kijk recht in de ogen van mijn eigen pijn. Dit. Ben. Ik. Niet dunner dan eerst/vroeger. Nee. Dit is het. Ok? Ok! Wat wil ik nou echt eten?
En dat gaat goed. Meestal zijn lunches met de cast nog erger voor mij dan wachten bij de tandarts. Grote gedekte tafel staat elke dag stipt om 13.00 klaar. 30 soorten beleg. Manden vol broodjes. Rijen crackers in alle soorten en merken. Sodom en Gomorra op een tafelkleed. Wat er dan met me gebeurt is altijd net zo voorspelbaar als beangstigend. Niet durven eten waar ik zin in heb. Gefrustreerd doorkauwen op een op een droge cracker met sandwichspread. Vanuit mijn ooghoeken jaloers gadeslaan hoe de dunne halfgoden wel een met boter belegd broodje brie naar binnen knallen. Of helemaal doorslaan. Nauwelijks proeven wat ik eet. Alsof het dan niet echt gebeurt. Me dan de rest van de repetitie zo schuldig en ellendig voelen dat ik geen noot meer kan zingen. Geen scene meer kan spelen. Weer een dag uit m'n leven verknalt. Weer niet bezig hoeven zijn met m'n vak maar met m'n lijf. Perfect excuus om niet aanwezig te hoeven zijn bij mijn eigen leven.

Die angst om te veel te eten hoor ik trouwens de hele tijd om heen. Bij al mijn collega's. Ook van de slanke dennen. Iedereen is zo bang voor al die mogelijkheden op de vierkante meter. Niemand lijkt zichzelf te vertrouwen aan een volle tafel.
Ik wel. Het is eigenlijk zo makkelijk om te eten als je honger hebt en te stoppen als je vol zit. Zo lang je maar niet wil afvallen. Echt daar gaat het natuurlijk om. Dun willen/moeten worden of dun willen/moeten blijven
Dat is de hele kermis. De eeuwige spagaat... Dat is het enige vlekje aan de anders smetteloze horizon.
Ergens hoop ik nog steeds af te vallen. Hell, dat is waarom ik dit doe. Geneen belooft in al haar boeken dat je uiteindelijk afvalt als je eet wanneer je honger hebt en stopt als je vol zit. En ik zal best op een gezond gewicht komen. Het lichaam krijgen dat bij mij past.

Maar wat ik nog steeds verdrietig vind is het afscheid moeten nemen van de droom die 'tenger' heet. De hoop moeten opgeven om ooit een 'frêle' verschijning te zijn. Niet kwetsbaar. Niet een meisje waar men voor wil zorgen.

Ik. Zal. Nooit. Tenger. Zijn. Ik. Zal. Nooit. Frêle. Zijn. Niemand zal naar mij kijken en denken, ach kom maar arme schat. Ik moet het zelf doen. Daar bedoel ik mee, zelf om hulp vragen. F*cking scary!
Aangeven wat ik, emotioneel gezien, nodig heb van anderen in het contact. Relationeel en professioneel.

Laatst deed ik het toen er iets besloten moest worden aangaande mijn liedteksten. Heel naar wanneer mensen over jouw hoofd heen over je 'kinderen' praten. Niemand bedoelde het negatief, we zitten nou eenmaal in een maak proces dus alles is bespreekbaar. Uiteindelijk willen we allemaal het zelfde; een mooie show! Maar toch, het is net alsof iemand anders dan jij iets over je ex-vriend of irritante zusje zegt. Ook is het waar, het is toch irritant.

Het lukte me om redelijk rustig (iets te harde stem nog) om mijn punt over 'mijn'/het lied te maken. Het kwam over. Daarna heb ik heerlijk geluncht tussen de de dennen.

Yeah Baby!

2010-01-29T23:18:00.005+01:00

Yeah Baby, het is waar! klik op de volgende zin en je zult het lezen; Mannen vallen op vrouwen met een figuur zoals Kate Winslet

Dit weekend neem ik even vrij. Dus vandaar dat ik jullie even achterlaat met nog een fijn onderzoek... Wat blijkt, mannen vallen niet op gratenpakhuizen! Dat wisten we natuurlijk al maar nu is het 'wetenschappelijk' (dus de waarheid tot iemand anders met een ander onderzoek komt) bewezen.
Eat this dr. Frank...

Het onderzoek komt van st. Andrews University in Schotland en de resultaten zijn gepubliceerd in het wetenschappelijk tijdschrift Perception in oktober 2009 over het blad: Perception is a scholarly journal reporting experimental results and theoretical ideas ranging over the fields of human, animal, and machine perception.
Klinkt wel lekker profi he? Ik heb de site bekeken en dat onderzoek moet wel heel intellectueel en onderbouwd zijn, want het is me toch een oer lelijke en onbegrijpelijke site uit de MS Dos tijd... http://www.perceptionweb.com/ Ik voeg de link toe voor het geval je last hebt van insomnia.

Anyboterhamsnee (ik hou 'm erin) Ik had al iets over het onderzoek gehoord maar tijdens mijn vorige leven, in oktober 2009, vond ik nog dat ik zsm moest lijnen, dus besteedde ik er niet te veel aandacht aan. Niets mocht mij weerhouden van maat mini. Wat zijn de tijden veranderd ondertussen.

Oh... Leuk detail, de mannen die aan het onderzoek hebben deelgenomen waren tussen de 18 en 26 jaar(!)
De Cougartrend (vrouwen die op jongere mannen vallen worden sinds kort cougars genoemd) heeft dus meerdere voordelen...

Vandaag een goede eet-dag. 3 heerlijke maaltijden. 2 fijne snacks. Gegeten toen ik honger kreeg. Gestopt toen ik vol zat. Geen late-night bingebehoeftes. En dat allemaal ondanks veel werkstress en kapottewasmachinethuisstress.

Mijn moeder (ziet elke extra gram) vond zelfs dat ik iets was afgevallen. Dat is niet waar maar ik voel me wel veel lichter. Zelfs m'n überkritische moeder kan er niet meer om heen. Ik begin in m'n lichaam te geraken.

Tot de volgende sessie.

Yes We Can Eat

2010-01-29T01:11:00.004+01:00

Leven met strakkere kleren gaat niet over rozen. Toch ben ik meer gemotiveerd dan ooit om door te zetten (en eten) Ik wil van deze gelegenheid dan ook gebruik maken om God op mijn knieën (achter mijn laptop) te danken voor de zwarte 50 denier 'intense' panty's van Oroblu http://www.manjeviekmode.nl/wp-content/uploads/2009/09/panty_image016-4.jpg
En de opmars van de tuniek http://www.arthurenwillemijnshop.nl/media/catalog/product/cache/1/image/5e06319eda06f020e43594a9c230972d/f/i/file_24_79.jpg

Ben met het tweede boek van Geneen Roth begonnen: Breaking Free From Compulsive Eating. De titel laat weinig aan de verbeelding over. Het is mijn bijbel. Ik heb 'm altijd bij me. Soms vergeet ik 'm op tafel en dan kijkt m'n oppas me meewarig aan als ik weer thuis kom. Yes We Can. Eat! Denk ik dan.

In BFFCE beschrijft Geneen haar periode, van eten wat ze wil wanneer ze honger heeft, tot in het uiterste detail. Ze eet zich door allerlei stadia heen met alle emoties van dien. Ze heeft bijvoorbeeld twee weken lang alleen maar chocolate chip cookies gegeten. Vers, oud, zelfgemaakt, alleen het deeg, met slagroom, met ijs.
Twee weken lang minimaal 3 keer per dag minstens een halve kilo per sessie... Ze omschrijft hoe ze met kloppend hart boodschappen deed en alleen maar chocolade, eieren, echte boter, volle melk en meel in haar winkelwagentje deed. Doodsbang was ze dat ze, over de luidspreker, zou worden verzocht haar zondige aankopen terug te leggen in de schappen waar ze ze vandaan had durven halen.

Ze verhaalt ook hoe ze probeerde te genieten van de choco-koekjes in alle soorten en maten. Ze nam haar behoefte uiterst serieus. Ze nam haar tijd, at altijd zittend en als het even kon aan een mooi gedekte tafel met kaarsen en al. Na dag tien dacht ze dat ze er nooit meer vanaf zou komen, dat ze dood zou gaan aan een suiker en vet-overdosis. Na dag 14 kreeg ze zin in iets anders. Iets gezonds. Iets met eiwitten. Yes We Can Eat!

Ik probeer ook te genieten van wat ik eet. Wat lekker bekt. Wat lekker ruikt. Aanvoelt. Welk eten zingt me toe? Dat is niet altijd even makkelijk. Wat wil ik nou echt? Omdat ik mezelf jaren heb misgund te genieten van eten, heeft mijn honger nog steeds een recalcitrant karakter. Bibi (zie paar posts geleden) eet nog regelmatig mee. Zeker met anderen erbij voelt het heel kwetsbaar om 3 kroketten met mayo te bestellen. Als ontbijt.
Maar na een maand met vallen en opstaan, ontbijt ik steeds normaaliger. Vandaag een bakje sourcream en een cracker dik belegd met pindakaas. Goed he?

Het is de enige manier. Je ontneemt alleen op die manier de macht van de maaltijd. Ik kan ook niet meer terug. Gisteren sprak in een collega die al tien dagen aan de Modifast is. En ze moet er nog tien.
Vroeger zou ik jaloers en onzeker geworden zijn. Meteen "ga ik ook doen!" hebben geroepen.
Nu denk ik neeeeeeeeeeeee! Terwijl ik af en toe met angst naar m'n bovenbenen kijk. Yes We Can Eat. Zeg ik dan weer tegen mezelf.
Dit is nu mijn maat. Ik ontwijk mezelf ook niet meer in de spiegel. Ik kijk naar mezelf zoals een kunstenaar naar me zou kijken. Dan bedoel ik niet Jeff Koons maar Rubens of liever nog Degas. http://www.dmoma.org/lobby/collection/w_logan_fry/gina/degas_woman_knelling.html

Afgelopen dinsdag bij Pauw en Witteman was dr. Frank te gast. dr Frank is een internist met het zoveelste wonder dieet. Op zich heeft dr. Frank een goed verhaal en een een bekend verhaal. Als je maar lang genoeg (10 weken lang) eiwitrijk en koolhydratenarm eet, val je af. Veel.
Wat ook blijkt uit dat onderzoek is, dat als je dan na die tien weken weer wat koolhydraten aan je eitwitrijke dieet toevoegt, je op gewicht blijft. Negen maanden lang.
Maar daarna? Met eiwitrijk eten wordt nog steeds mager bedoeld. Hoe lang hou je het vol om jezelf restricties op te leggen? Laat staan als je een emo-eter bent?
Mijn punt is, restricties werken op korte termijn. Een jaar, op een heel mensenleven, is korte termijn.

Aan dat onderzoek van dr. Frank hebben 330, of 360 maar daar wil ik vanaf wezen, mensen meegedaan. Er leven 6,79 miljard mensen op aarde. Aan dit onderzoek, http://bit.ly/5keqxU, hebben meer mensen meegedaan.

Bij P&W aan tafel zat ook een ontwerpster of zo, type dunne mode bitch. Waarschijnlijk verder heel aardig maar ook daar wil ik van af wezen. Anyboterhamsnee, ze merkte terecht op; "Het gaat dus gewoon om maat houden. Je gezonde verstand gebruiken. Daar hebben we toch helemaal geen boeken bij nodig."
Precies. Geen enkel lichaam gedijt bij ongezond eten. We moeten alleen wel luisteren naar dat lichaam. Net zoals al die dunne mensen die niet stiekem anorexia hebben. No dr. Frank. Yes We Can Eat.

Denk aan Genen. Na twee weken nonstop chocolate chip cookies te hebben gegeten, begon ze te eten wat haar lichaam nodig had. Ze is heeft sinds 1978 een gezond gewicht.
En ik weet, voel, geloof dat ik straks, ooit, zal eten wat m'n lichaam nodig heeft. Dan krijg ik vanzelf het figuur dat bij mij past. Dan bereik ik vanzelf een gezond gewicht. Want een gezond gewicht hebben is geen wonder. Het is normaal. Het is iets natuurlijks. Geen onmogelijke opgave. Gezond verstand.

Eten waar je lichamelijk behoefte aan hebt als je honger hebt. Stoppen als je vol zit. Ik ben er nog niet. Ik eet nog vaak wat ik denk dat ik wil eten en wat ik vind dat ik mag eten en wat ik denk dat ik moet eten. Maar de balans begint te verschuiven. Ik zit nu op 35% lichamelijk en 65% emotioneel. Maar er komt een tijd... Yes We Can Eat.

Tot die tijd geniet ik van veel beleg en sour cream. En van spandex! http://twitgoo.com/acoc0

Tot de volgende sessie!

Reactie op een reactie

2010-01-27T13:48:00.000+01:00

Hoi lieve Dame,

Fijn dat je mijn blog leest. Ik krijg erg veel reacties. Het is een onbesproken pijnpunt voor heel veel vrouwen. We zijn niet alleen...

Wat ik je alvast wil meegeven:
Ik hoop dat je durft te luisteren naar enerzijds; je lichaam en dat lichaam goed durft te voeden.
Dus eten wat je wilt, wanneer je honger hebt.

Als je echt fysieke honger hebt, eet dan ook lekker waar je lichaam behoefte aan heeft. Ook al is dat de eerste tijd alleen maar snoep of chips of whatever.

Luister ook naar je lichaam om te voelen wanneer je vol zit. Je lichaam geeft het (echt!) van zelf aan. Zachtjes in het begin maar hoe meer je luistert hoe beter je weer in contact zult komen met je eigen signalen. Vol is vol

Maak je geen zorgen. Je zult gaandeweg 'normaler/gezonder' gaan eten. Kan lang duren, kan kort duren maar het gebeurt. I've been there en het was hemels!

Niet luisteren naar wat voor richtlijnen dan ook. Leer luisteren naar je lijf! (Denk aan het moeten plassen. Niemand plast op gezette tijden en niemand plast de zelfde hoeveelheden.) Eet naar lichamelijke behoefte. Als je jezelf dat toestaat, komt het ECHT ALLEMAAL GOED.

Begin er NU mee. Haal alles in huis wat je zogenaamd 'niet mag hebben' en wat zogezegd 'slecht' voor je is. Eet het als je honger hebt en stop als je vol zit. Dat is de enige manier om los te raken uit de verstikkende greep van emo-eten.
Nog een keer samen: Eet wat je wilt wanneer je honger hebt en stop als je vol zit.

Anderzijds luister ook naar je emoties. Je emotionele honger als het ware. Waarom wil je iets eten terwijl je geen honger hebt? Wat ligt er/voelt er achter die lekkere trek? Wat gebeurt er?

Durf daar de tijd voor te nemen, geen censuur. Alles mag gevoeld worden niks is triviaal of kinderachtig. Het kan wederom lang of kort duren maar alleen op die manier kom je er achter waarom je eet als je geen honger hebt. Waar die 'trek' nou vandaan komt. Hoeft niet altijd te zijn dat je trauma's wegstop ofzo kan ook met kleine onbelangrijk lijkende zaken te maken hebben.

Durf te voelen wat je voelt. Is het honger of is het trek.

Trek betekent dar er iets anders aan de hand is dan dat je 'gewoon iets moet eten.' Het is een anders soort honger die ook gevoed moet worden. Maar (helaas) niet met eten. Onderzoek waarmee wel.
Slapen, mooie film kijken, knuffelen, muziek luisteren, iets uitschreeuwen of praten. Geef jezelf de tijd.

Vertrouw dat jij weet wat goed voor je is als je jezelf, met vallen en opstaan, het vertrouwen in je lijf en ziel weer terug geeft. Ik onderga het nu ook. Elke dag is het spannend. Maar ik weet uit ervaring dat het de enige manier is. Ik ben nu een maand bezig. Ik ben zeker aangekomen maar niet de 1000 kilo waar ik zo bang voor was...

Tot slot,
Ik hoop dat je lieve en fijne mensen om je heen hebt die je kunnen steunen als je dit besluit te doen.
Stap uit het donker. Kom en eet in het licht. Deel je zorgen, verdriet en passie over dat f*cking eten met hen die van je houden. Zij die niet over je oordelen.

En het allermoeilijkste, maar aller belangrijkste, hou van jezelf zoals je NU bent. Nogmaals, stap uit het donker en kom in het licht. Nu. Ik sta naast je!

xo Anousha

Boos-eten

2010-01-26T23:47:00.001+01:00

Gisteren heel goed gepraat met een dierbare vriendin. Volgens 'onze' Geneen, http://geneenroth.com/notes_from_geneen/?p=16 (de link is maar het tipje van de softijsberg, ik heb het meer over haar boeken) heeft iedereen z'n eigen honger op z'n eigen tijd. Het zelfde geld ook voor plassen. Iedereen doet immers z'n eigen plasje op z'n eigen tijd.

Het is daarom als emo-eter in relatietherapie met eten, van belang je eigen honger te leren kennen, voelen en begrijpen. Alleen dan weet je namelijk wat je wilt eten, wanneer en wanneer je genoeg hebt gegeten (zie al m'n vorige posts.) Voordeel is dat je dan niet meer over-eet. Nadeel is dat je eerst honger moet toelaten.

Dat maakt veel los. Honger is, voor mij, ongrijpbaar, onwerkelijk, als stof in de zon niet te pakken. Ik probeer nu dagelijks te wachten met eten tot dat ik honger heb. Echte honger. Fysieke honger.
Wat is dat irritant. Ik ben zo gewend om te eten wanneer ik denk dat ik wil eten, of vind dat ik mag eten, of voel dat ik moet eten. En... als ik boos ben. Ik ben gepassioneerd over eten uit boosheid. Eten uit verzet.

Vandaag heb ik dux(the best!!!)crackers lopen boos-eten. Natuurlijk werkt het boos-eten niet meer zo lekker vals bevredigend als vroeger (vorige maand.) Dus ben ik gestopt. Doorbraak(!)
Ik merk namelijk steeds eerder dat ik helemaal niks weg-eet. Emoties zeker niet. En de emotie boosheid weg-eten is helemaal kansloos. Dus nu heb ik honger. Boze honger en een beetje fysieke honger. De fysieke honger kan wel wachten tot het ontbijt van morgen. De boze honger ga ik nu aanpakken.

Vandaag een lange dag achter de rug. Ik werk aan een presentatie met een groep jonge meiden in Amsterdam. Prachtige, veerkrachtige, sterke en lieve meisjes met een pittig bestaan.

Ik ben zo trots op hun kracht en doorzettingsvermogen. Raak zo geïnspireerd door hun creativiteit die zich uit in hun keldingkeuze, haardracht en manier van praten. Ze zijn stuk voor stuk (te) wijs voor hun leeftijd en errug scherp, verbaal en geestig. Zo slim ook. Op een manier die ik benijd maar die me tegelijkertijd ook een beetje ontstemd. Ze 'moeten' namelijk wel zo zijn om te overleven in een harde en oneerlijke wereld. Dat maakt me boos. Ze krijgen niet de ruimte om zichzelf te zijn.

We weten allemaal wat een k-tijd de puberteit is. Ook al ben je het populairste meisje van de klas het, is lopen over brandende kolen, tussen je 10e en 20e. Tel er bij op dat je thuissituatie niet de meest stabiele is en daar ga je. En daar ga ik. Ik ben ik een vanavond (zoals zo vaak de laatste tijd) een beetje off. Vanavond is dat omdat ik zo baal van het ridicule feit dat vrouwen, aan zo veel (oneerlijke, onrealistische, vrouwonvriendelijke en gewoonweg belachelijke,) eisen moeten voldoen. Mannen (wellicht) ook. Maar die verdienen er in ieder geval gemiddeld nog steeds meer mee. 20% meer zelfs. Vrouwen werken dus gemiddeld 2 maanden per jaar voor helemaal niks.

Ik schreef laatst over creamcrackers. (de europeese variant van duxcrackers) Die hebben mij (regelmatig in samenwerking met echte boter en pindakaas) door de 'lente' van mijn leven (10-20) gesleept. Ik zie mezelf nog zitten. In m'n bedje, ik vond het een BED want het was een iets breder dan een kinderbed, met op schoot op m'n Snoopy-dekbed, de Cosmo en een schaal vol besmeerde crackers. "Lekker," dacht ik. Boos was ik. Alleen toen begreep ik dat niet. Mocht ik dat niet zijn.

Nu zie ik de verbanden. De Cosmo/de cracker. De Cosmo/de cracker. De Cosmo/de cracker. De Cosmo/de cracker. De Cosmo/de cracker.

Natuurlijk had ik steun (in mijn geval in de vorm van eten) nodig. Hoe had ik in Cindy Crawfords' naam anders kunnen dealen met de zogenaamd zonnige toekomst die op me wachtte? Op blz. 12; "voor jezelf opkomen kan sexy zijn." Op blz. 27; "soms is het juist sexy om te doen wat HIJ wil." Op blz 36 een kwis; "ben je bitchy of sexy?" met als eerste vraag: zeg je weleens nee? (Want dat is namelijk heeeeeeel bitchy en niet sexy) vervolgens op blz. 43 een modereportage met een fotomodel maatje 34. De titel is "stoer is het nieuwe sexy," het fotomodel kijkt gedienstig en totaal onsexy uit haar ogen, alsof het enige lichtpuntje in haar dag het onsje cottagecheese is na de shoot. Well, just shoot me.

Veertig jaar heb ik er voor moeten worden om niet meer mee te hoeven doen aan die, je moet als vrouw bevallig en gewillig zijn en daar hoort een zo min mogelijk ruimte innemende persoonlijkheid en dito lichaam bij, en nog twijfel ik elk uur van de dag.
Kun je nagaan hoe angstaanjagend en boosmakend die valse verwachtingen zijn wanneer je jong, kwetsbaar en onervaren bent. En als je jong, bang en boos bent en je dat niet constructief kunt uiten, stop je het weg. Stop je jezelf weg (zoals ook mijn meiden in Amsterdam) en doe je je stoerder/zwakker voor dan je bent en stopte je je (zoals in mijn geval) vol. Om in ieder geval het (verkeerde) idee te hebben dat je iets voor jezelf doet.

Ik heb daarom nog steeds een bloedhekel aan al die kinderboeken over schattige meisjes en nukkige prinsesjes die heel tof lijken, maar eigenlijk maar een ding willen; geannexeerd worden door het andere geslacht. Alsof je iets van jezelf moet opgeven om HEM te krijgen.
Ik word ronduit agressief van al die zogenaamde kinderpop(porno)groepjes als Kus en K(f*cking)3 met hun "Elke dag weer een nieuw avontuur als je bij me bent" (want alleen ben ik niks waard) en "De meiden staan al in de rij maar hey wacht eens even want hij is nu van mij" (want ik laat m'n vriendinnen vallen elk sprankje hoop op een potentieel vriendje).

Even koesterde ik nog de voorzichtige illusie dat Mega Mindy anders zou zijn. Ze is immers een mega (dus niet uitgemergelde) superheld. Nee hoor. Ze loopt in zulke strakke pakjes dat ze niet eens een dak op zou kunnen klimmen, als ze zou willen. Maar dat wil ze ook eigenlijk niet. Haar leven draait om Tobey. Een kwal van een gozer die haar dan weer wel en dan weer niet ziet staan en niet mag weten wie zij werkelijk is want stel je voor.

Niks mis met liefde maar waarom worden we van kleinst af aan gehersenspoeld met de misconceptie dat liefde overgave betekend in plaats van gelijkwaardigheid? Misschien draaf ik door (ik weet het wel zeker) maar daar hoort natuurlijk een bepaald type vrouw bij. Niet te bedreigend. Niet te luid. Niet te lichamelijk. Niet te flink. Ik probeer mijn dochters te leren dat ze perfect zijn zoals ze zijn. Dat ze dat recht hebben. Dat hebben we ook. We moeten het alleen nog steeds zo bevechten op een bepaald niveau.

Zoals Martin Luther King een droom had, heb ik die ook; "ik heb een droom dat op een dag dit land zal opstaan en de ware betekenis van haar credo zal naleven: "Wij vinden de volgende waarheden vanzelfsprekend: dat alle mensen (en dus ook meisjes en vrouwen) gelijk geschapen zijn". Ik heb een droom dat op een dag, op de rode heuvels van Georgia, de zonen (en dochters) van voormalige slaven en de zonen (en dochters) van voormalige slavenhouders in staat zullen zijn samen aan te schuiven aan een tafel van broederschap (en zusterschap en broeder-zusterschap.). Ik heb een droom dat op een dag zelfs de staat Mississippi, een woestijnstaat, die blakert in de hitte van onrecht en onderdrukking, veranderd zal worden in een oase van vrijheid en gerechtigheid. (ook voor vrouwen) Ik heb een droom dat mijn vier kinderen (dus ook de meisjes) op een dag zullen leven in een land waar zij niet beoordeeld zullen worden op hun huidskleur, (en hun uiterlijk) ,maar naar de inhoud van hun karakter (en dat geldt dus ook voor de meisjes, moge duidelijk zijn). Ik heb een droom vandaag."

Martin Luther King zei aan het eind van z'n leven ook: "er komt een tijd dat zwijgen verraad is." Hij was immers een (vredes)activist.

Ik had gedacht dat ik met de jaren milder zou worden. Ik word alleen maar meer activistisch. Dat komt vast omdat ik mijn eigen honger probeer toe te laten.

Tot de volgende sessie.

Pizza in mijn oren

2010-01-24T22:05:00.000+01:00

Even een klaag-post.
Ik heb het nu, echt op dit moment, even erg moeilijk. Gisteren laat naar bed. Vandaag moe. Ontbijt begon mede daardoor al 'fout' (witte broodjes uit de oven hebben nou eenmaal en naaaaar effect op mij) Ik had de puf niet om rustig te wachten tot ik echt honger had en even na te denken en voelen wat ik nou wilde eten. De witte broodjes stonden al klaar. Warm en goudbruin. Dus ik liet me verleiden. En bam!
De hele dag voelde ik me verloren, vaag, raar. Dat heeft ook te maken met het feit dat mijn man de komende 5 maanden elke maand minimaal een week weg is voor z'n werk maar ook een vakantie met vrienden. Geen probleem. Maar ook wel. Alleen met drie kinderen van 6, 4 en 2 is pittig. En zoals ik me nu voel heb ik juist rust en ruimte nodig.

's Avonds los gegaan op pizza. Mijn dochter van 6 mocht namelijk beslissen wat we gingen eten en ik vond het lastig om voor mezelf te kiezen en iets anders te eten.

Nu zit ik vol schuldgevoel en zelfhaat achter m'n laptop. Ik heb m'n man al ingeschakeld want dit zijn de momenten waarop ik rare dingen zou kunnen gaan doen zoals overgeven.
Yep daar heb ik nog niet over geschreven maar ook dat heb ik jaren gedaan. Maak je geen zorgen (of juist wel) ook dat onderwerp ga ik nog aanpakken...

Anyway. Probeer nu te focussen om m'n buik. Zit ik gewoon lekker vol? Of ben ik alleen maar bezig met "Ben zo bang om aan te komen." Het laatste natuurlijk. En dus bang. Gvd wat baal ik daar van. Gisteren voelde ik me nog voorzichtig hoopvol en nu weer helemaal niet. Wat gebeurt er allemaal met me. Ik voel me alsof ik op een kapotte wipwap in de speeltuin in Wonderland (van Alice) zit.Wheeeew!

Terwijl puur fysiek... Ik heb gegeten. Veel. Maar het is nou niet dat ik alles in huis heb opgegeten en als ik echt even voel, voelt het ergens best lekker. Maar ook net iets teveel. Zoals 'lekker veel gegeten' waarschijnlijk voelt bij dunne mensen (IK HAAAAAAT ZE.) De fysieke stem mag ik niet onderschatten. Ik moet beter naar haar leren luisteren. Als ik dan aan de pizza 'ga,' ga ik maar moet ik beter voelen waneer het genoeg is geweest.

Wat nu. Wat nu. Wat nu...
Ben begonnen aan het volgende boek van Geneen Roth; Breaking Free From Compulsive Eating.
Volgens haar theorie heb ik gegeten. Prima. Ik ben niet doorgeslagen in die zin dat ik het avondmaal heb door laten open in een binge. Dus, goed gedaan. Ik mag trots zijn op mezelf.

Wat dus wel zo is, is dat ik niet ben gesopt toen ik vol zat. Waarom niet? Omdat ik eigenlijk niet echt honger had toen ik begon. Zij stelt het als volgt; als je eet terwijl je geen honger hebt, weet je ook niet wanneer je wilt stoppen. Je luistert in eerste instantie al niet naar je lichaam door te gaan eten terwijl je lichaam nog niet heeft aangegeven dat het daar behoefte aan heeft.

Als je niet naar je lichaam luistert als het aangeeft; "Nou echt honger heb ik nog niet. En pizza heb ik eigenlijk geen zin in." Negeer je een heel belangrijk signaal. Het signaal wordt overstemt door je emotionele stem die zegt "Nou eet maar. Kom eet. Zo ongezellig als je het niet doet. kom, eet. Morgen doe je het wel weer zoals het hoort maar laat je nu lekker gaan." Als je dan eenmaal begint te eten wordt het nog moeilijker om naar dat (al) overstemde fysieke stemmetje te luisteren dat jou probeert aan te geven dat het vol zit.

Je hebt al een valse start gemaakt. Dat voelt ellendig. Het maakt je extra vatbaar om (zoals je gewend bent) alleen nog maar je emotie te luisteren, in plaats van naar je lichaam. De bijrijder komt weer vol in beeld. Die zegt; "Loser. Ja eet nou maar door. Je bent toch al dik en mislukt." Je bent gewend om naar dat gevoel te luisteren en negeert je fysieke stem weer die blijft proberen aan te geven dat het echt vol zit.

Ik had pizza in mijn oren. Dus die fysieke stem kon ik niet verstaan. De emotionele stem hoorde ik luid en duidelijk. "Weer mislukt." Volgens Geneen is je emotionele stem een deel van jezelf en is het belangrijk hem/haar te onderkennen. Een gezicht te geven. Want die stem staat voor dat deel van jezelf dat geen ruimte heeft gekregen door omstandigheden, opvoeding of uit overlevingsdrang.

Mijn emotionele stem is een klein boos meisje van een jaar of tien dat niet snapt waarom zijn niet wordt geaccepteerd op school. Waarom ze naar het ziekenhuis moet voor een zware operatie aan haar bovenbenen. Dat niet begrijpt waarom ze haar vader nauwelijks ziet. Ik noem haar Bibi. Kleine boze Bibi. Volgens Geneen moet ik voor haar zorgen. Naar haar luisteren. Haar de plaats geven die haar toekomt. Doe ik dat niet zal ze het toch opeisen door de enige manier waarop ze zeker weet dat ze mijn aandacht zal krijgen. ETEN.

Wat ik nu moet doen is mezelf en dus Bibi troosten. Iets teveel gegeten. Whatever. Het was lekker. Nu ga ik 'ons' geven wat 'we' echt nodig hebben.
Ik heb al met mijn man gesproken. Mijn angsten met hem gedeeld. Mijn stress over al z'n reisjes. We hebben goede afspraken gemaakt. Ik heb ook wat andere zaken aangepakt die me een beetje dwars zaten. En schrijven helpt ook. Bibi is weer gekalmeerd.

Ik begrijp dat dit vast crazy overkomt maar weet je, ik heb niks te verliezen. Niks zo crazy als het gekkenhuis dat emotioneel overeten heet. Ik geef elke theorie een kans, zoals ik elk dieet een kans heb gegeven. Dus wat gekte betreft kan Bibi er makkelijk bij!

Ik ga nu een grote kop groene thee zetten, samen met Bibi lekker in bed tv kijken en wat Geneen lezen. Morgen is weer een dag. Ik hoef pas weer te eten als ik echt honger heb. Ik hoef pas weer te eten als ik echt honger heb. Ik hoef pas weer te eten als ik echt honger heb. Ik hoef pas weer te eten als ik echt honger heb. Ik hoef pas weer te eten als ik echt honger heb. Ik hoef pas weer te eten als ik echt honger heb.

Tot de volgende sessie.

Naaktsrand

2010-01-24T00:29:00.002+01:00

Ik heb bijna Feeding The Hugry Heart van Geneen Roth uit. Man, wat een boek. De laatste keer dat ik het helemaal heb gelezen is zeker 9 jaar geleden op vakantie in Spanje met mijn man en 3 vrienden. Allemaal mannen. Allemaal slank. Allemaal gek op veel eten en dan bedoel ik-3x per dag warm en om het uur een schaal tapa's-veel eten. Natuurlijk waren ze ook allemaal gek op het strand. Ze toonden vol trots hun afgetrainde lijven aan iedereen die het wel of niet wilden zien op het naaktstrand. Ik lag er hyperventilerend naast onder zwart badlaken dat net zo groot was als een tweepersoonslaken maar dan van badstof. Ik zweer het. Ik was zo (met badlaken uiteraard) de zee in verdwenen, als een walrus opzoek naar een laatste rustplaats, ware het niet voor de boeken van Geneen.

Nu is Geneen me weer aan het redden. Voorzichtig tilt ze me uit de vetput.
Jaren heb ik gedacht dat ik niks meer aan haar boeken zou kunnen hebben omdat ik niet zo zeer een eetprobleem (meer) had. Nee. Ik moest 'gewoon' even moest afvallen na al mijn zwangerschappen. Dat was het probleem. Yeah right. Wat heb ik mezelf veel ontzegd.

Het boek eindigt met dagboekfragmenten van een vrouw die, net als ik, zo eerlijk mogelijk probeert te schrijven over haar eetproces. Alleen volgt zij ondertussen de workshops van Geneen Roth, (lucky b*tch.) Ook al ben ik jaloers dat zij wel in de nabijheid van Geneen is (en dus vind dat ze geen reden tot zeuren heeft,) herken zo veel in haar beschrijvingen.
Wat me erg raakt is het moeten dealen met je gevoelens zoals ze zijn. Dealen met gevoelens die niet meer kunnen worden weggeschoven (3 werkwoorden achter elkaar...) door grote (of kleine) hoeveelheden eten.
Net als de schrijfster van de voorgenoemde dagboekfragmenten voel ik me net zo kwetsbaar en naakt als zij zich voelde tijdens haar ontdekkingsreis naar het land van normale proporties. Ik ben weer op dat Spaanse naakstrand maar dan zonder de bescherming van mijn giga zwarte badlaken.

Ik eet wat ik wil. Ik eet meestal waar ik behoefte aan heb. Ik probeer zo goed mogelijk te luisteren naar m'n lichaam en aan te voelen waar m'n lichaam behoefte aan heeft. Waarmee kan ik mezelf nu echt voeden? Wat past bij deze honger? Natuurlijk is dat als emo-eter regelmatig 'verkeerd' eten. Maar na bijna een maand merk ik langzaam maar zeker dat ik ook eet wat echt 'goed' voor me is. Verantwoord zeg maar. Bruine boterhammen. Groenten. Fruit. Van die dingen.

Zodra ik in de val neig te stappen die emo-eten heet, ga ik eerst rustig proberen te voelen wat er nou echt aan de hand is. Als het toch gewoon honger blijkt te zijn, prima. Eten met die hap. Gaat het om iets anders, ga ik dat gevoel aan. (Echt ik haat dat new-age werkwoord aangaan dus als iemand een suggestie heeft, bring it)

Ook ben ik me veel bewuster aan het worden van 'honger.' Als emo-eter heb je twee soorten honger. Fysieke honger en emotionele honger. Eten stilt geen emotionele honger. Punt uit. Het verdooft, en het verschuift emotionele honger. Maar dat is iets anders dan stillen. Anders zou ik me heerlijk moeten voelen na een binge.
Tevreden. gerustgesteld. Als een kat op de vensterbank boven de verwarming. Nou, dat toch echt niet.
Leeg. Teleurgesteld. Dik. Lelijk. Mislukt. Zoals een gans in ganzenleverhel zich moet voelen.

Eten wat goed voor me is. Het gaat met vallen en opstaan. Het lukt. Het lukt niet. Maar de bewustwording is in gang gezet. Dat maakt, zoals ik al schreef, dat ik alles extra heftig voel. Het is niet meer bevredigend om gevoelens zogenaamd weg te eten. Ik doe het nog wel eens maar het voelt niet meer hetzelfde. Chasing the dragon, heet dat ik drugs termen.

Ik mis het. Ik ben afscheid aan het nemen van dat hypnotiserende effect van een goede binge. Het junkie effect. Dat Fuck it, morgen ga ik afkicken (op dieet) maar vandaag-gevoel. Ik mis dat het niet meer zo simpel is. Ik mis mijn parallelle wereld van goede voornemens, van zoete en hartige leugens. Ik vind het eng om te moeten leven in de normale wereld. Om te moeten voelen wat leven is.

Het is niet makkelijk om alles maar de hele tijd te moeten voelen in het leven. En wat is in Jezus' naam een normaal leven? Een normale wereld? Hoe moet ik 'normaal' omgaan met al mijn angsten, teleurstellingen en verdriet? En god wat heb ik er veel. Wat is het leven toch bloody complex! Dealen met jezelf en met anderen. Nonstop. Ik snap wel dat ik een escape zocht.

Wat ik me ook begin te realiseren en ik denk dat veel emo-eters dat zullen beamen, is dat het heel normaal is om een uitvlucht, of positiever maar lelijker gezegd, uitlaatklep te zoeken.
Met emoties omgaan moet je leren. Ik zie het aan m'n kinderen. Constructief omgaan met emoties is niet iets dat ze van nature meteen goed doen, zoals bijvoorbeeld leren lopen. Dat heb ik mijn kinderen nooit hoeven voordoen of moeten uitleggen. Dat ging op een dag vanzelf. En nog goed ook. Klaar. Niks meer aan doen.
Maar met emotionele pijn en teleurstelling omgaan is (letterlijk) andere koek. Mijn man en ik zijn degenen die hen dagelijks helpen om te gaan met het verdriet dat bij het leven hoort. Dat is nog al een verantwoordelijkheid. Wat zeg ik als mijn dochter niet begrijpt waarom ze niet mag meespelen met haar buurmeisje en diens beste vriendinnen? Ik weet wel wat ik wil zeggen (K*t kind) maar ik weet ook dat bla bla...
Dusssss als niemand je zorgvuldig uitlegt hoe je om moet gaan met emoties, of als je ouder/verzorgers het niet helemaal kunnen en/of willen. Is het begrijpelijk dat je zelf maar wat gaat aanklooien. En wat is er troostender dan iets warms en zoets als een vers stuk appeltaart als er geen lekkere knuffel of fijn gesprek voorhanden is?

Ik begrijp nu wel waarom ik in mijn jeugd naar creamcrackers met boter en pindakaas greep. Er was geen tijd en ruimte voor mijn gevoelens. Er was te veel aan de hand thuis. Geen grote drama's maar wel genoeg om even bij stil te staan.
Dat geld ook volgens mij ook als je in idylle bent opgegroeid. Pijn kleeft net zo aan het leven als de kleur rood aan een tomaat. Niemand krijgt altijd wat hij of zij verdient. Niemand, kinderen dus ook niet. Elk kind heeft het nodig dat een volwassene hem of haar rustig begeleid in het omgaan met de grote en kleine uitdagingen van het leven. Elk kind heeft het nodig uitleg te krijgen over de complexiteit van vriendschap. Over het omgaan met (vervelende) mensen.

Ik had die behoefte vanzelfsprekend ook. Ik was een donker meisje in een witte omgeving. Ik begreep niet waarom kinderen mij anders vonden. Ik had zo veel vragen. Ik had steun nodig. Maar dat gebeurde niet of nauwelijks. Ik had als kind natuurlijk nog niet de wijsheid om mijn moeder om hulp te vragen. Zij had als Russische in NL met een zware baan en een slecht huwelijk genoeg om zelf uit te vechten. Ik wilde niet lastig zijn. Ik had al het gevoel dat ik haar leven er niet makkelijker op maakte. Dat ik een teleurstelling voor haar was, dus ik deed m'n best om niet nog meer stress te veroorzaken. Had ik maar lawaai gemaakt. Maar ik hield m'n volle mond, kauwde gestaag door en zonk langzaam maar zeker weg in een food-coma.

Over-eten is een vorm van zelfmedicatie. Net zoals drugs en drank dat ook kunnen zijn. En net als met drugs en drank kunnen sommigen het reguleren en anderen niet. En... Als je het maar vaak genoeg doet, ook al heb je genetisch gezien geen gevoeligheid voor verslaving, werkt drugs, drank en emo-eten uiteindelijk altijd verslavend.

Ik ben aan het uitzoeken hoe ik met emoties om moet aan. Ik ben met dit schrijven, zoals ik in de koptekst (wat vies woord eigenlijk) al aangeef, in relatietherapie. Ik ben, zo gezegd, de juiste combinatie van medicijnen aan het uit proberen.

Ik ben op weg.

Tot de volgende sessie.

Beeldvorming

2010-01-21T23:18:00.001+01:00

Ik moet zeggen dat het niet slecht gaat. Ik begin langzaam te wennen aan mijn lichaam en het voorzichtig te vertrouwen. Ik eet niet weinig. Ik geniet van al het beleg dat ik mezelf jaren niet heb gegund, behalve tijdens een binge maar dat kan ik niet echt scharen onder 'gunnen.'

Al met al kan ik na drie weken 'normaal' eten melden dat ik vast en zeker ben aangekomen (no way dat ik me ga wegen) maar geen tientallen kilo's.
Wat helpt is dat ik gisteren heb besloten (voorlopig) geen spijkerbroeken meer te dragen. Heerlijk. Ik draag simpele (katoenen of dun-wollen) tuniekjes/jurkjes over 60 dernier maillots met stoere hooggehakte laarzen. Wat ik daarmee wil zeggen is dat het voor mij belangrijk is dat ik draagt wat lekker zit, niet knelt maar waar ik me wel (zo gewenst) aantrekkelijk in voel. Ik wel mezelf namlijk niet meer straffen met lelijk zittende kleding om mezelf zogenaamd te motiveren af te vallen. Dit ben ik nu. En ik mag er nu mooi uit zien. Niet pas over -10 kilo. Dat is een belangrijke stap. Ik werk er eigenlijk naar toe om al m'n hoopvolle (lees te kleine) kleren ritueel te verbranden. Wild dansend rond het vuur. Nee hoor. Ik geef ze gewoon weg. Maarrrr zo ver ben ik nog niet.

Net romatisch gegeten met manlief. Kinderen in bed, hij heerlijk gekookt. We gingen rond 20.30 aan tafel.
Normaal heb ik een bloedhekel aan 'laat' eten. De hele dag sta ik doodsangsten uit. Door mijn hoofd spoken alle dieet waarschuwingen over onverteerbare calorieën na 19.00 's avonds. Meestal prop ik me van pure spanning en ongeduldigheid al rond een uur of 17.00 vol. Tegen de tijd dat ik dan eindelijk aan tafel mag ben ik misselijk, ongelukkig en onverzadigbaar.

Vandaag niet echt. Ik was behoorlijk relaxed. Niet doorgeslagen aan het eind van de dag. Paar hapjes van het een of ander maar voor mijn doen zeer bescheiden. Goed gegeten. Normaal(!) niet doorgeslagen. Het voelt zo hoopvol. Ik merkte dat ik op een gegeven moment gewoon genoeg had gegeten. Wat een 'vergeten' gevoel. Fijn om weer te leren kennen.

Vorige post had ik het over mijn angst om naar NY te gaan.
Ik ga proberen bij mezelf te blijven, wat dat ook moge betekenen. Ik ga in ieder geval proberen niet te gaan lijnen en dus ook bingen. Ik blijf proberen te eten als ik honger heb en te stoppen als ik vol zit.

Ook ga ik m'n oude vrienden mailen over mijn 'food issues' zeker in NY is niks te neurotisch en alles bespreekbaar.
En ik ga van de nood een deugd maken en flink wat mooie zwarte panty's, leggings en tuniekjes inslaan. Lekker via het internet want kil tl verlichte te kleine pashokjes vermeid voorlopig ook.
Trouwens, toen ik in NY woonde, droegen vrouwen nauwelijks spijkerbroeken. Door de metro is het daar veel makkelijker om jurken en rokken te dragen. Hier leven we onder het juk van de fiets. Niet altijd even bevorderlijk voor vrouwelijke, flatteuze en zacht vallende kleding. Zeker niet in combinatie met de Nederlandse noord-westenwind. Misschien toch geen gek idee die Noord/Zuidlijn.

De link die ik heb toegevoegd refereert aan de slankheids obsessie van de media in, ja wel, Amerika.

NYT Distorts Image Of Christina Hendricks, Calls Her "Big" - Gothamist

Tot de volgende sessie!

Dikbril

2010-01-19T23:26:00.001+01:00

Geen zin om te schrijven maar ik doe het wel. Dat hoort nou eenmaal ook bij relatietherapie.
Je maakt bepaalde afspraken... Zucht.

Vandaag werkte ik met een groep meisjes op een middelbare school in Amsterdam Zuidoost. De leerlingen hebben een empowerment training gehad van een aantal maanden. Ik begeleid hen bij de voorbereiding op hun eindpresentatie. De laatse fase van de training. Ze moeten straks tijdens de certificaat uitreiking openbaar op een podium iets over henzelf vertellen. Over hun toekomst, wensen en verwachtingen. Ze schrijven alles zelf. Ik werk met hen aan hun tekstbehandeling en voordracht. Erg bijzonder om te doen. Prachtige meiden. Soms heftige verhalen maar allemaal ambitieus en enthousiast. Ik film ze ook en kijk dan met hen samen terug.
Daar begon mijn personal hell. Mezelf terug zien op beeld. Uit niet de meest flatteuze hoeken gefilmd.
Wat verschrikkelijk.
Ik moest zo mijn best doen om bij de kinderen te blijven en niet helemaal door te flippen over mijn eigen verschijning. Van alles gierde door mijn hoofd als een tornado door een houten huis.

Ik moest aan die cover denken van O magazine van januari 2009 ; How Did I Let This Happen To Myelf Again.
http://www.bodybyscience.net/home.html/wp-content/uploads/2009/03/oprah.jpg
Check de link en aanschouw die blik vol schuldgevoel en milde zelfverachting... En nu is ze dikker dan op die cover. Dat maakt de horrorfilm die eetverslaving heet natuurlijk extra griezelig. De verlammende wetenschap dat je altijd nog dikker kunt worden dan je al bent. Brrrrr.

In ieder geval, zo heb ik vandaag de hele dag 'naast' mezelf gestaan. Hoofdschuddend. Neerbuigend.
Toch wel goed nu ik er over schrijf want ik kan er wel om lachen. "Altijd blijven lachen meisjes, " zei Barry Stevens altijd tegen ons toen ik nog deel uitmaakte van een show/dans/ballet ensemble. Ja lachen deed ik toen wel. Eten niet. En zelfs toen was ik altijd de stevigste. Ik weet nog dat we een stuk uit het decor op onze ruggen moesten dragen en dan gaan liggen op de grond in een bepaalde formatie zodat we van bovenaf een soort puzzel/embleem vormden. "Liggen!" krijste Barry. "De puzzel is niet glad. Who's ass is sticking out?!" That would be me...

Dus ik heb NOOIT normaal naar mezelf op foto's of filmpjes kunnen kijken. Ook niet toen ik (voor mijn postuur) mager was. Altijd zag ik de eerste 3 keer een soort Teletubbie met krullen. Pas na een paar weken of maanden als ik dan toevallig weer terug keek dacht ik, "Oh, viel best mee. Nu ben ik dikker..." Story of my life. Ik noem het de dikbril. Ik zie mezelf altijd eerst (de eerste 300 keer) door een dikbril. Hoe dun ik ook ben. Maar nu denk ik steeds, "Ja, pop. Maar nu ben je niet meer dun. Wat je nu ziet is echt."

Wat is echt? Ik ben trots op mezelf. Ja. Echt. Trots dat ik niet heb gebinged. Was kantje boord want ik had koekjes voor de meiden bij me. Het is dat ik gewoon de tijd niet om me te verstoppen en loos te gaan. Maar toch. Niet gebinged.

Thuis ook niet. Gegeten wat ik wilde. Aan tafel. Met gezin. Kindjes in bad en in bed. Thee gezet. Groene thee. Schijnt 'magisch' te zijn voor de vetverbranding. Ik wacht al maanden op de magie.

Ik laat het maar over me heen komen. Wat weet ik niet precies. Een algemeen verdriet over het meisje dat ik niet meer ben. De vrouw die ik geworden ben. Het leven.

Ergens, heel dicht bij eigenlijk, voel ik een angst. Ik zie er tegen op om voor het eerst sinds 2002 weer naar NY te gaan. Mijn man, oudste dochter en ik gaan in mei. En ik zie er als een huis tegen op. Want NY staat voor mij voor mijn dunne periode.
Wat zullen m'n NY vrienden nu wel niet van me vinden? Als ik aan de filmpjes van vanmiddag denk...
En als ik die filmpjes in m'n hoofd tegenover de foto's uit m'n NY tijd plaats, kan ik wel huilen.
En dat vind ik dan weer zo slap van mezelf.

Ik zie een negatieve spiraal opdoemen aan de horizon. Ben benieuwd hoe ik er mee om zal gaan. Na vorige week begin ik aan alles te merken en voelen dat een binge niet helpt tegen een emotie. Maar wat helpt nu wel? Geen idee.

Ach. Ik kan altijd nog op dieet. Als ik in Maart begin kan ik voor Mei zeker wel wat kilo's wegwerken. Ik heb dus nog anderhalve maand om er over na te denken en het, daar komt 'ie weer, 'aan te gaan.' Maar hoe dan ook. Die dikbril moet af.

Tot de volgende sessie.

Ik weet het niet maar...

2010-01-18T23:30:00.000+01:00

Lang niet geschreven.
Dat komt omdat ik sinds vorige week donderdag in een constante eb en vloed van positieve en negatieve emoties heb rondgedobberd.

Dan weer helemaal extatisch over m'n nieuw verworven vrijheid omtrent eten, zoals van "Hmmmm waar zal ik vandaag eens mee lunchen?"
Dan weer in totale 'angst om mega dik te worden modus' zo van "Help mijn stretch spijkerbroek stretcht niet eens meer mee. Ik ben giga!!!"

Gisteren dacht ik nog "That's it. Ik kap met die klote blog en ga op dieet!"
Ik heb nog een 'hoe optimaliseer ik mijn vetverbranding-achtig' boek dat ik een keer 's nachts op internet heb besteld nadat ik 3 uur lang allerlei celebrity sites vol gewenste lichamen a la Jennifer Aniston had zitten af surfen. Als een pukkelige puber op zoek naar gratis porno op het web.
Ik wilde het 'dun wordt boek' al uit de boekenkast pakken maar toen dacht ik, weet je wat... Ik lees nog een hoofdstuk uit het evangelie van Geneen Roth (zie vorige posts). En dank u Geneen. Vandaag zet ik weer door.
Dat is die weg langs de emotionele rollercoaster die nodig is om een gezonde relatie op te bouwen. Twijfel, paniek, troost, vertrouwen en doorzetten. Dat geld in de liefde. En in de liefde voor jezelf en je heupen.

Waar ik tijden mijn bezoek aan 'crazy in de brain town' achter ben gekomen, met veel dank aan G (van mijn God als in Geneen,) is dat het van cruciaal belang is te eten waar je lichamelijk behoefte aan hebt . LICHAMELIJK!
Dus niet eten wat voorradig is. Wat ik de kast ligt. Wat op je bord wordt geschept. Wat iemand je aanbiedt. Wat de pot schaft. Wat lekker lijkt. Neen. Waar heb je fysiek en lichamelijk behoefte aan? Wat heb je nodig in je maag?
Ik ben er achter gekomen dat dat nog best lastig is. Want hoe sociaal is eten wel niet? Hoe 'gezellig' en 'niet confronterend' wordt eten wel niet geacht te zijn?

Terwijl als emotionele eter, in deze fase, is eten alles behalve gezellig. Ik moet me echt heel goed consenteren voordat ik weet wat ik wil eten. Ook wil ik niet altijd eten, als anderen met wie ik geacht wordt te eten, willen eten. Heel moeilijk om dan te zeggen, "Nee, ik hoef (nog) niet." "Maar ik heb het speciaal voor jou gemaakt! Je zou toch komen eten?" "Hmm ja. Maar ik ben hier nog wel even dussss?" "Maar ik heb honger. De meeste mensen hebben nu honger Daarom hebben we om zeven uur afgesproken. Want dat is etenstijd!" "Nou begin jij alvast..." Pijnlijke stilte. "Mooi gedekte tafel," probeer je nog. "Ja. Had ik dus niet hoeven doen. Voor mezelf."

In deze fase van mijn relatietherapie met grote, moeilijke liefde Eten is dat eten dus juist SUPER confronterend. Als ik tegen mijn zin eet of iets eet waar ik fysiek geen behoefte aan heb, dus iets eet dat lichamelijk niet lekker 'valt' stort ik in. Wordt ik bang. Ongelukkig. En dat vertaal ik naar dik, dikker, dikst.

De truc is om beyond 'dik' te gaan. Wat ligt er achter dik? Wat voel ik nog meer? Waarom eet ik tegen mijn zin in? Wat probeer ik weg te eten? Niet aan te gaan met mezelf? Wat is er aan de hand? Geen enkele emotie is te klein om niet serieus te nemen. Soms kan ik een binge krijgen omdat mijn lievelings bodylotion op is. Waarom? Eerlijk zijn. Nadenken. Niet wegstoppen, hoe futiel of kinderachtig het gevoel ook lijkt. Denk, denk... Daar komt 'ie; omdat ik me daardoor onbelangrijk voel. Bang. Daar is het. Waarom heeft niemand er aan gedacht om een nieuwe fles bodyotion voor me te kopen? Snif. Niet oordelen maar aangaan met die handel. Waar komt dat gevoel vandaan? Hoe zit het? Neem het serieus. Misschien komt het omdat ik al tien keer aan mijn partner heb gevraagd of hij die bodylotion voor me wil meenemen wanneer hij boodschappen doet. Voel ik me niet serieus genomen als hij dat keer op keer 'vergeet' te doen. Ben ik bang dat hij dus niet van me houdt. Ik kan die bodylotion ook wel zelf kopen maar dat is niet het zelfde. Ik wil dat hij dat voor mij doet. Niet oordelen. Wat heb ik nodig? Wat ik waarschijnlijk nodig hebt is in ieder geval die fijne bodylotion en welgemeende excuses van mijn partner. En hij moet zeggen dat hij altijd van me houdt. Ook als hij mijn bodylotion vergeet te kopen. Wat ik waarschijnlijk niet nodig heb is een hele cake, drie zakken drop en een blikje knakworstjes. Nou. Daar heb ik al veel over geschreven.

Dit weekend echter, ging het daar niet om. Ik voelde me niet helemaal super want mijn broer die ik te weinig zie ging na een kort bezoek weer terug naar Finland. Ik heb al weken keelontsteking en heb de hele tijd pijn. En mijn jongste is door de oudste uit het stapelbed, van 2 meter hoog, gegooid.
Maarrrrr dat ben ik allemaal braaf aangegaan en alles gaat weer goed met mijn jongste en oudste. Toch bleef ik me naar voelen. Eerst dacht ik dat dat komt omdat ik dik aan het worden ben, omdat ik alles mag eten wat ik wil.

Vanochtend realiseerde ik me dat het niet is. Ik val niet af of zo. Maar ik begin ook in te zien dat er eten is waar ik me naar door voel, fysiek. Eten waardoor ik niet gevoed word, lichamelijk.
Daarom voelde ik me naar. Niet waarom ik eet maar door wat ik eet. Nou en dat is me toch een fokking openbaring... Dat heb ik nog nooit zo bewust gevoeld als nu. Ik heb het muntje letterlijk in de snoepautomaat horen vallen. Voor het eerst in mijn leven.

Ik dacht de hele week; ik voel me naar wat ik heb gegeten, omdat ik bang ben er dik van te worden. Maar ik voelde me naar om wat ik had gegeten omdat ik me er naar door voelde. Fysiek. Lichamelijk. Vol maar leeg. Opgezet maar niet gevoed.

Precies wat 'normaal etende mensen' altijd hebben en graag delen met iedereen die het horen 'wil.'
"Oh nee, ik hoef nu echt geen chips. Ik ga zo eten en als ik nu snoep kan ik straks niet meer genieten van mijn diner." Of "Nee, ik hoef nu echt geen dessert. Ik geniet nog na van het hoofdgerecht. Misschien later." Dat soort opmerkingen waren voor mij niet van deze wereld. Abracadabra. Esperanto. ET phone home.
Maar nu begin ik langzaam maar zeker te begrijpen wat 'ze,' de 'normale' mensen, bedoelen! Bizar...

Ik ben er deze week achter gekomen dat ik bijvoorbeeld wit brood en witte pasta erg lastig vindt. Het 'valt' gewoon niet altijd even goed. Meestal 'valt' het eigenlijk helemaal niet. Vooral wit brood doet alles behalve 'vallen' maar blijft kleven als een stuk uitgekauwde kauwgum aan de onderkant van een schoolbank.

En dat is best lastig. Want wit brood is, op korte termijn, zo lekker. Vooral als mijn kinderen voor het zondag ontbijt zelf warme witte broodjes uit de oven klaar hebben staan. "Voor jou mama!" Dan kan ik niet anders dan... Tja, het opeten.
Maar op lange termijn voel ik me fysiek/lichamelijk ellendig en dat vertaal ik naar dik en daardoor kom ik weer in die negatieve spiraal terecht van schuld en boete en voor ik het weet is de hele zondag een bingedag.

Ik heb besloten dat ik het eerlijk tegen mijn kinderen moet zeggen. Ik moet nog even uitvogelen hoe want ik wil niet zuur en ondankbaar overkomen. Ik heb nog tot zondag.

Knocking on Heavens Door

2010-01-13T23:50:00.002+01:00

Vandaag gaat mijn hart uit naar Haïti. Het land waar de biologische vader van mijn zoon vandaan komt.
Vandaag ben ik dankbaar dat ik hier zit op m'n bank. M'n kinderen veilig in hun bedjes.
Vandaag ben ik verdrietig dat er zo veel mensen op de wereld zijn die dit niet gevoel niet kennen.
Ik zal m'n best doen vandaag niet te vergeten. Dankbaar te blijven voor wat ik allemaal heb.

http://www.youtube.com/watch?v=P0nUYxflWas

Honger

2010-01-12T18:25:00.000+01:00

Women Inc. Ging goed. Zelfs nog gedanst.
De Talshow die ik samen met Tanja Jadnanansing presenteerde ging over spiritualiteit, mindfullness en vernieuwd zelfvertrouwen. Er werd zelfs een dans-emotie-achtige masterclass gegeven. Ben er helemaal in meegegaan. Vandaar dat ik bleef dansen toen DJ Suna (geweldig!) het overnam.

Heb natuurlijk weer proberen te voelen.
Ik dacht altijd dat ik een 'gevoelsmens' (erg zelfhelp, Ik weet het.) was. Ik ben er sinds ik 'normaal' probeer te eten achter gekomen dat ik vooral een 'niet mogen voelen mens' ben. Zodra ik iets voel moet ik er iets mee. Het oplossen of het ontkennen of het (ja daar komt 'ie weer) weg-eten.

Bizar hoe weinig eten, in mijn geval, met honger te maken heeft. Geneen Roth schrijft over honger, dat je het moet durven toestaan. Je moet als het ware honger durven te hebben. En dan te durven eten. Als je honger ontkent, dus niet eet wanneer je honger hebt maar wel bijvoorbeeld als je trek hebt, geef je jezelf niet de kans geeft om normaal te eten. Je luistert niet naar lichaam als je niet luistert naar honger. Je vect je lichaam aan als je eet wanneer je geen honger hebt. Het klinkt vast nog een beetje vaag...
Laat ik een voorbeeld proberen te geven.

Gisteren na de redelijk geslaagde Women Inc. avond, ben ik thuis gaan snacken. Ik had geen honger. Ik dach van wel. Dus mocht ik van mezelf eten. Prima. Maar... honger had ik niet. Ik had een gevoel dat ik altijd verwar/vermeng met honger.

Het was laat. Ik was moe. Ik was alleenig. Iedereen thuis sliep. Ik kon met niemand over de avond kletsen.
Nou vind ik dat aan de ene kant fijn. Die verloren uurtjes in de nacht, wanneer ik geen moeder en/of echtgenote en/of presentatrice en/of theatermaker hoef te zijn.
Alleen in de woonkamer met een boek, blad, tv programma of laptop, ben ik gewoon Anousha. Die verder niks doet of is. Daar hoort toch op een een of andere (Pavloviaanse) manier eten bij. Kennelijk mag ik niet gewoon zitten zijn. Waarschijnlijk voel ik me er toch schuldig over. "Het is beter (zegt m'n bijrijder) als je eens een keer op tijd naar bed gaat." "Nog een was doet." "Je man wakker maakt voor sex, want zo veel initiatief neem jij nou ook weer niet." En zo maar door.
Eten is op die momenten een perfect excuus om toch soort van 'iets' te doen. Me in een activiteit te verliezen. Want daar heb ik (zogenaamd) geen controle over. Eten overkomt me. Overspoelt me. Geen verweer. Robot kan niet stoppen!
Vervolgens voel ik me daar natuurlijk weer vertrouwd schuldig over. Dat is bekend en veilig. Dat kan ik (zogenaamd) oplossen door de volgende dag extra streng te lijnen.

Over dat alleen zijn... Ik schreef aan de ene kant vind ik het fijn. Aan de andere kant natuurlijk niet. Zeker niet gisterenavond. Ik ging nadenken over de avond. Malen. Wat ging het echt wel goed? Wat ging er minder? Zo afhankelijk van de mening van anderen. Het lukt me niet om tegen mezelf te zeggen; het ging goed. Punt. Of het ging minder. Punt.
Ook daar biedt eten solaas. (zie vorige alinea.)

Er gebeurde van alles in mijn ziel en zelfs maag. Maar honger was het niet.
Het was een onbestemd en dus vervelend emotioneel gevoel. Het ging niet om willen eten. Het ging over de samenwerking met de organisatie van Women Inc. Dat is wat ik op dat moment voelde. Maar daar wilde ik niet aan. Hallo, mijn naam is Anousha en ik ben een niet mogen voelen-eter.

Als je op dat soort momenten (momenten waarop je geen honger hebt maar je eigenlijk, als je heel eerlijk bent, een onbestemd en dus vervelend emotioneel gevoel hebt) gaat eten, eet je om de verkeerde redenen (volgens Geneen) duh, weet ik ook wel.
Omdat je eigenlijk tegen je zin eet, weet je ook niet wanneer je eigenlijk zin hebt om ermee te stoppen. Je probeert een gevoel weg te eten. Dat lukt niet. Hoogstens demp je het een beetje. Je stopt pas als dat onbestemde gevoel (dat je niet aangaat) gesust LIJKT. Overgenomen door een ander gevoel. Misselijkheid bijvoorbeeld of zelfhaat. Kringetje rond. Hamstertje blijft rennen. En eten.

Ik had gisterennacht eigenlijk met iemand willen praten over dat Women Inc. gevoel. Ik ken genoeg schrijvers die wakker zijn om 01.00 's nachts.
Ik m'n man wakker kunnen maken voor een gesprek (daar staat dan wel sex tegenover ;-)
Maar ik koos ervoor om te eten. Dat ben ik gewend. Dat is schijnveilig.
Ach, het had ook drugs, drank of internetporno kunnen zijn dus ik heb het mezelf vergeven. Ik ben redelijk ok naar bed gegaan.

Vandaag heb ik geprobeerd bewust op honger te wachten voordat ik ging eten.
Alle regels zoals 'Je MOET ontbijten, anders kom je sowieso aan!!!!!' en 'Je MOET om de 3 uur iets eten, anders vertraagt je verbranding!!!' heb ik aan m'n rugrolletjes gelapt.
Ook regels zoals 'Eet dan op z'n minst veel eiwitten en weinig koolhydraten ANDERS BREEKT DE OORLOG OP JE BOVENBENEN UIT!!!!' ben ik niet in vervallen.

Toen ik echt honger kreeg, ontbeet ik. dat was om 10.30 (ik sta om 07.00 op met de kinderen) met appelmoes en een bruine geroosterde boterham met boter en kaas. Lunch bestond een bruine tosti kaas salami. Tussendoor heb ik 2 koekjes gegeten en 3 dropjes. Niet meer, terwijl ik van alles tot mijn beschikking had.
En ik heb vandaag extra bewust zittend gegeten. Dat is nog het raarste. Ik ben zoooo gewend om staand iets naar binnen te stouwen. Snel en secuur. Alsof het dan niet echt gebeurd is. Vandaag bewust alles zittend. Gaap. Ook de 3 dropjes stuk voor stuk. Gaap. Opstaan. Naar de droppot lopen. Dropje pakken. Terug naar m'n bureau lopen. Gaan zitten. In mijn mond stoppen. Opeten. Doorwerken. Opstaan. Naar de droppot lopen. Dropje pakken. Terug naar m'n bureau lopen. Gaan zitten. In mijn mond stoppen. Opeten. Doorwerken. Opstaan. Naar de droppot lopen. Dropje pakken. Terug naar m'n bureau lopen. Gaan zitten. In mijn mond stoppen. Opeten. Alleen al daarom at ik een stuk minder.

Over dat onbestemde en dus vervelend emotionele gevoel van gisterenavond.... Dat ebt langzaam maar zeker weg. Ik heb er over gesproken met een paar mensen die ik vertrouw en ik zie uit naar een goed gesprek met de organisatie van Women Inc.

Ik zie ook uit naar het avondeten. Het is nu 18.24 en ik begin honger te krijgen.

Mond vol carrot cake

2010-01-10T22:58:00.001+01:00

Weekenden zijn voor mij altijd spannend. Meer tijd om te eten. Maar het ging goed. Het is zo lekker om relaxed te zijn over wat ik ga eten, wanneer ik het ga eten en hoe veel ik 'mag' eten.

Zaterdag had ik een fotoshoot voor de Kek Mama. Dat zou me vroeger, vroeger hoor mij nou... Paar weken geleden nog, tot wanhoop hebben gedreven. Nu was ik chill. Dit ben ik. En ik ben mooi.
Ik moet zeggen de foto's zijn erg mooi geworden. Ik was ontspannen. In het moment. En dat is altijd goed.

Afgelopen vrijdagavond was helemaal een overwinning. Ik was uit eten met 3 zeer dierbare vriendinnen bij Club Dauphine. Live muziek en een 4 gangen menu. Tot dan toe was dat de hel voor mij. Of ik at veel te veel en dan daarna nog maar een patatje of andere Febo-snack om mezelf helemaal naar beneden te halen.
Of ik at te weinig en dan daarna nog maar een patatje of andere Febo-snack om mezelf alsnog toch nog naar beneden te halen...
Maar vrijdagavond was het anders. Het deed me echt denken aan die korte periode in NY toen ik een tijd lang 'normaal' at... Het was erg gezellig. Over alles en nog wat gesproken. Mijn vriendinnen kennen mijn ups en downs (over eten en de rest) en staan altijd volledig achter me. Andersom natuurlijk ook.
We hebben enorm gelachen, vooral omdat we eigenlijk de muziek te hard vonden, terwijl het daarom om ging... Live muziek. Heel New-York. Maar wij hadden elkaar te veel te vertellen en worden een dagje ouder, blijkt. Maar wat ik wilde zeggen, ik was erbij! Helemaal!!! Ik was op 1 plaats. In het hier en nu. Zonder die bijrijder. Af en toe wel natuurlijk, maar toch. Ik zat op dezelfde golflengte. Niet op de frequentie eet-ellende.
Zo anders dan met kerst... Ik heb niet eens alles opgegeten. Maar ik zat ook niet op een soort van semi rantsoen. Zo van, alleen het vlees maar niet de (vijand van alle heupen) koolhydraten... Nope, gewoon gegeten. brood erbij, toetje... Zalig.

Wel merkte ik dat ik bang was om bekenden tegen te komen. Bang die diegene me 'dik' zou vinden. Bang dat ik mezelf zou moeten verantwoorden, met volle mond; "Ehm ja sorry, ik eet voortaan wat ik wil dusseuchh..." me dan zou verslikken en zou sterven. Daar in Club Dauphine. Mond vol carrot cake. Leuk voor de rouwadvertentie.

Die angst blijft een beetje hangen merk ik. Weet niet zo goed hoe ik die moet tackelen. Wat als ik die of die ex tegenkom? Die of die producent? Wat zal 'men' zeggen?
Ik weet nog dat ik een paar maanden na een van m'n drie bevallingen een styliste, van een tv programma waar ik aan had meegewerkt, tegen kwam. Ze keek me al aan met zo'n blik van; what the hell is er met jou gebeurd? Ik zei dan ook ongevraagd, meteen, te hard en te verontschuldigend dat ik "Net moeder was ze geworden, hoor." Ze antwoordde toen met iets van; "Oh, dus dat is het.... Ik schrok al." Welkom in de glamourwereld die 'TV' heet. En het zieke is dat ik me lullig voelde. Niet dat ik haar lullig vond. Over en uit. Die tijd is voorbij. Bijna.

Soms lig ik in bed te malen over wat ik ga zeggen als mensen me ooit zullen aanspreken over m'n gewicht. Ik weet dat het licht hysterisch overkomt at ik nu opschrijf, maar ik ben eerlijk. Anders heeft deze hele blog geen zin. Dus om met de woorden van Jack Back uit de film Tropic Thunder te spreken; "Don't Judge Me!!!"

Anyway... ik denk dat ik ga zeggen. "Ja ik ben aangekomen." Punt. Geen uitleg meer geven. Of ik zeg; "Ja ik ben aangekomen. Voor meer informatie verwijs ik je naar www.etenenikikeneten.blogsopt.com."
... Weet je... Als jullie ooit besluiten te gaan eten wat jullie willen als jullie honger hebben en te stoppen als je vol bent, mag je het zelfde zeggen. Gebruik me!
Of je zegt gewoon, "Dank je wel voor je opmerkzaamheid." en als diegene dan doort blijft mekkeren herhaal je de zin en loop je weg. Terwijl je ze een dikke middelvinger na geeft. Ik ga het in ieder geval doen.

Bizar hoe anderen een effect kunnen hebben op mij. Dat ik dit soort scenes überhaupt verwacht. Daar valt veeeeeel aan te verbeteren. Ik heb niet voor niks een vak gekozen waarbij ik applaus kan verdienen.

Maar... De mening van anderen is altijd leidend geweest voor mij. Dat is een verandering waar ik nu langzaam maar zeker (maar wel langzaam) door heen aan het gaan ben. Wat de f*ck voor power geef ik aan die anderen? Ik ken genoeg mensen die daar totaal geen last van hebben. Zo voed ik mijn kinderen ook op. Ik probeer ze altijd mee te geven dat hun mening telt. Dat ze hun gevoel, idee en twijfel altijd serieus moeten nemen. En ikzelf dan?

Zo ben ik niet opgevoed. Mijn moeder was een buitenlander (Ja zo heette dat toen nog) in Nederland. Ik was helemaal raar natuurlijk. half Kameroens, half Russisch, zonder 'echte' vader met een werkende moeder. Het klassieke buitenbeentje. Een donker sleutelkind met een grote mond.

Die mening, dan bedoel ik goedkeuring, van anderen was extreem belangrijk voor m'n moeder (als tweederangsburger met een taalachterstand) en dus ook voor mij... Ik weet nog hoe mezelf ik leerde te ontcijferen wat mensen van mij vonden door de manier waarop ze naar me keken te onderzoeken.
En hoe ik ieders mening altijd probeerde positief te beïnvloeden. Mijn moeder had net niet de kracht om mij te leren af en toe sch#&t te hebben aan anderen. Ze wilde natuurlijk ook alleen maar dat ik aansluiting zou vinden. Ze sloeg er alleen een beetje in door. Of ze schopte mensen haar leven uit als ze echt te ver gingen. Niet echt een evenwichtig voorbeeld. Wel heel dynamisch.

Het feit is dat het zoeken naar die bevestiging bij anderen, me analytisch heeft gemaakt en weerbaar.
Ik doorzie mensen snel. En weet hoe ik ze zo nodig moet bijsturen. Het nadeel is echter ook dat ik (meestal) correct aanvoel, wat men van mij vindt. Soms moet je dat gewoon lekker niet willen weten. Of er in ieder geval dikke sch#&t aan hebben.

Morgen onderga ik, wat dat betreft, een flinke test. Dan doe ik de algemene presentatie bij een Women Inc. avond. Genoeg meningen. Genoeg oordelen. Maar ik ben erbij en ik ga in mijn kracht zitten. Hell Yeah!

I'll keep you posted

Wie wil je zijn?

2010-01-07T23:44:00.001+01:00

Wat mij betreft is iedereen die zichzelf liefheeft mooi.
Een kort filmpje ter inspiratie over dromen die uitkomen wanneer je durft uit te komen voor jezelf.

http://www.youtube.com/watch?v=cfdS7L4YqR4

Het gaat over een model maar daar gaat het mij niet om...

Ik geloof er heilig in dat als je de luxe hebt om:
In een veilig land te wonen
Je gezond bent
En je iets van liefde in je leven hebt...
Dat je dan verplicht bent te zijn wie je wilt zijn.

Heb het lef om jezelf lief te hebben.