The Gift of Kindness, Geneen Roth

Recently, I drove into in a nine-story parking garage in San Francisco, and after I finished my errands, I couldn't remember where I'd parked. My husband, who was in away at the time, had called just as I pulled into the space, and I was so happy to speak to him that I didn't write down the floor or space number. Although I'd parked in this same garage hundreds of times, and although I'd always parked on the same floor, in the same section, it now seemed as if my car had disappeared. During the first 20 minutes of schlepping from floor to floor, I was the model of equanimity. "It's here somewhere, sweetheart," I said to myself. "You'll find it soon." But then panic set in: What if my car was stolen? What if I had to stay here until every other car was gone so that my car would be obvious? I was tired, hungry, and probably a teeny bit more hysterical than the average person.

Then, two women in a white car pulled up. "Are you getting out of your space?" they asked, eyeing my shopping bags.

"I would if only I could find it" I said, sounding desolate. "I've lost my car.”

"Would you like to get in? We could drive you around and help you find your car."

Before the driver could finish her sentence, I nodded my head, said thank you, and leaped into the backseat. For 40 minutes, we carefully examined every single car on every single floor. We'd inch up on each silver sedan, hopeful, excited, only to find it wasn't mine.

After 42 minutes of searching, I began to question my sanity."Maybe I didn't park in this garage after all," I muttered. "Maybe I took my husband's ca and not mine," I said in a semi-whisper.

My twin saviors remained cheerful, although I am certain they were wondering if they' picked up a vagrant lunatic. When, at the end of the 45th minute, we found my car, I began squealing with delight and relief.

"Let me give you something," I said. "Anything. Do you want my earrings? My coat? My firstborn dog?."

They laughed. "Your parking space would be enough," they answered in unison.

As I was driving away, I was ecstatic. Not only because I was actually able to drive away, but because what had been an incredibly stressful situation was tempered by such unexpected kindness. Now, weeks after the incident, I am still awed by my rescuers' patience and willingness to postpone their errands to help a stranger. What could have been a disaster for me produced a multitude of gifts, as disasters often do. Often, when the worst happens, the best shows up as well. If I (and you) look around, the evidence is
undeniable.

I think of a man my friend Catherine knows who was just diagnosed with Lou Gehrig's disease (amyotrophic lateral sclerosis, or ALS). Soon, his hands and arms and legs will no longer work. But he keeps telling Catherine that the anticipation of the loss has heightened his awareness of all he has. He says, "If I didn't know I was losing my ability to move, I would never have found an appreciation of the simplest things." Every time he lifts one of his children, he is aware that his arms are still working, that he can smell their hair, kiss their cheeks. And when he makes sandwiches, he says, he is amazed at the wonder of each micromovement: taking the lettuce out of the refrigerator, spreading the mayonnaise, slicing the chicken, cutting the bread. "I've made a million sandwiches in my life, but I don't think I noticed making any one of them."

Obviously, given the choice to have Lou Gehrig's disease or be healthy, he would still choose being well, but since he doesn't have that choice, he is finding the blessing forged by the pain. The truth is that we can never know the greatness that will come from any loss until the loss is upon us. It's the loss itself that brings the good things we have into sharp relief.

For those of us who struggle with weight, there seem to be no kindnesses or blessings in the midst of the battle. It's not because they aren't there; rather, it's because we don't look for them. We expect all good things to start when we finally lose all the weight we want.

Let me say this right now: There are blessings in the middle of your frustration over food and weight; there are victories that live at the center of every defeat. Look for them now. If you don't, losing weight will not make them any clearer to you.

One after another, my students have told me about the times in their lives they've lost weight, hoping that their new thinner body would make everything they wanted possible. In fact, almost all of them wanted to lose weight because they were convinced it would change something fundamental in their lives: their feelings of self-regard, their willingness to be kind to themselves.

Then they discovered that when the weight changes, feelings don't.

Here's what I know: What you are looking for you can find now. You can find kindness and blessings in the heat of the struggle. In fact, that's when you're most likely to find them. I would not have learned that people can be so caring and generous if I hadn't lost my car in a parking garage and accepted the surprising gift of kindness from strangers.

Try this little exercise: Think about how you might be blessed now, no matter what you weigh. Do you feel joy about the little things, like braiding your daughter's hair; taking time to answer your son's question about caterpillars becoming butterflies; holding your husband's hand when you're at the movies? Do you feel a sense of victory when you aren't mean to yourself for eating too much or give yourself a pat on the back for passing up the irresistible cinnamon bun that calls to you at the mall?

This seemingly Sisyphean task of weight loss could be your best opportunity to learn how to be your own savior. Now is the time to be kind to yourself when you fail and congratulate yourself when you do the right thing, before you're as thin as you want to be.

Because it's not going to magically happen when you hit a certain number on the scale. I know this because not one student--not one--has ever, in 30 years, told me that she was kinder to herself when she lost weight. But every single student has told me the opposite: that when she gives herself what she wants most--treating herself with tenderness--no matter what she weighs, she already has what thin will give to her.

Ask yourself what the kindest thing you could do for yourself now would be. Something that doesn't require money or waiting for a result in the future. And when you know what that is, lavish it upon yourself. Because, unlike cars and keys and glasses, once you have it, you will never lose it.

Het Leed dat ‘Zelfacceptatie’ Heet.

Een lezeres van etenenikikeneten deelt;

Al vanaf een jonge leeftijd kampte ik met overgewicht. Niet verwonderlijk als je je bedenkt dat ik de dochter van een bakker ben. Een bourgondisch aangelegde bakker wel te verstaan.

Mijn achtergrond;
Menig restaurantkeuken heb ik van binnen gezien als ik, in het weekend, gezellig met mijn vader meeging om de bestellingen te bezorgen. Natuurlijk werd ik dan als ‘schattig meisje’ onderworpen aan allerlei voedsel onder het mom van “even proeven”. Tel daarbij op dat ik iedere dag een legio aan diverse versgebakken croissants en broodjes tot mijn beschikking had. We woonden boven de bakkerij in de stad, dus buiten spelen was er niet bij. Ik speelde buiten met de buurtkinderen als ik in het weekend bij mijn opa&oma logeerde.
Tekenen was een van mijn meest geliefde en voornaamste bezigheden onder het genot van muziek (meestal vanuit de cassette/cd-collectie van mijn ouders of de toenmalig vrij nieuwe zender: MTV). Tijdens het tekenen kon ik mijn fantasiewereld de vrije loop laten,terwijl ik droomde over wat ik allemaal wilde ‘later als ik groot was’;reizen, wonen in Amerika, ik was vastbesloten om ook rockster te worden zoals in de ‘clipjes op MTV’, mijn eigen films&(cartoon)series maken, te veel om op te noemen. Ik zag het leven als een avontuur en kon niet wachten tot het zover was!

Op de basisschool werd ik wel eens geconfronteerd met mijn overgewicht. Ik kreeg de bijnaam “Bakkertje Bol”. Echter werd deze bijnaam niet op een gemene treiterende manier gebruikt maar eerder op een plagende manier, waardoor ik het niet als een probleem ervoer. Ironisch genoeg had ik zelfs goed contact met alle jongens (ook degene die mij deze bijnaam gaven) en kreeg ik al snel mijn ‘eerste vriendje’.

Op de periode van de middelbare school veranderde dit allemaal. Daar werd ik wel regelmatig het doelwit van treiterende,snerende en beschamende opmerkingen en dan niet zozeer gericht op ‘dik zijn’ maar op diverse andere uiterlijkheden. Ik reageerde er niet op, deed alsof het me niks interesseerde of alsof ik ze niet hoorde...maar ondertussen sneden ze als een mes dwars door mij heen. Het enige wat mij af er af en toe doorheen sleepte, was dagdromen dat ik later zou ‘transformeren’ in een mooie slanke vrouw, net zoals in al die cliché High-Schoolfilms, inclusief de prins op het paard. Eind goed al goed....right?

Door verschillende tragedies in mijn vroege leven die elkaar op een rap tempo opvolgden (o.a. het overlijden van mijn vader na een vreselijke lijdensweg, de plotselinge dood van mijn opa, het verstoten worden door mijn zogenaamde familie van mijn vaders kant, pesten en nog een aantal andere gebeurtenissen) is mijn levens enthousiasme langzaamaan omgeslagen in -‘leven = overleven’- en -‘als ik iets wil dan zal ik er zelf voor moeten vechten,want iets “goeds” is mij niet gegund’-mentaliteit.

Flashforward naar de beginjaren ’00.
Inmiddels was ik van de middelbare school verlost en bij gebrek aan een studie,werkte ik fulltime in een grote elektronicazaak. Ik had een aantal leuke collega’s waar ik mee optrok en frequent mee uitging. Ik maakte regelmatig mee dat er aanbidders voor hen tijdens het uitgaan en zelfs in de zaak kwamen. Dat vond ik altijd heel leuk voor ze, tegelijkertijd voedde het bij mij ook nog meer de gedachte dat alles om uiterlijk draait wil ik ook iemand vinden die verliefd op mij zou kunnen worden, want ik vond hen altijd een stuk mooier uitzien dan mezelf.
Het was toen dat mijn “magische transformatie”-illusie plaatsmaakte voor “als je iets wilt,zul je er zelf voor moeten vechten”-mentaliteit.
Vastbesloten meldde ik mijzelf aan bij een sportschool en begon met 3 dagen sporten in de week,om die ‘dikke pens en kop’ weg te werken.

‘Verantwoord’ Eten.
Gaandeweg begon ik steeds meer slecht (vetrijk) voedsel zoals: croissants, junk-food etc. te bannen uit mijn leven en er ook steeds minder behoefte aan te krijgen.
Exit junk-food, Enter verantwoord eten....
Optimel, AH Maaltijdsalades, magere yoghurts, kazen, vlees etc. werden mijn nieuwe favorieten. Ik maakte altijd hele bewuste keuzes,las etiketten om te kijken hoeveel vet er in iets zat,noem maar op.
Toen ik op een gegeven moment niet verder kwam in mijn resultaat, verhoogde ik het sportregime steeds meer (tot op een gegeven moment naar 5 à 6 dagen per week) en werd nog kritischer over mijn eetpatroon; niet te veel brood meer en voedsel met een lage calorische waarde. Aangezien te veel koolhydraten/calorieën dan wel het probleem moesten zijn in mijn ogen. Koken deed ik nooit want ik had immers de maaltijdsalades en ‘verantwoorde’ andere kant-en-klaar maaltijden. Sporten naast school en werk nam genoeg tijd & energie in beslag. Daarbij kwam het voordeel dat dit vastgestelde porties waren waardoor ik niet verder kon eten want op = op! Ik vertrouwde mezelf immers niet met eten. Daarentegen stond ik het mezelf dan wel weer toe als ik met vrienden uit-eten ging om b.v. een pizza en/of dessert te nemen,onder het mom van “dit is geen dagelijkse situatie en ik moet morgen toch weer sporten”. Alhoewel ik wel nog steeds rekening hield om een gerecht te kiezen met zo min mogelijk vet.

Op een gegeven moment ging het niet meer verder zo waardoor ik bij een dieetpraktijk terecht kwam. Hier leerde ik wat mijn lichaam minimaal per dag nodig had aan grammen koolhydraten&eiwitten om zo zijn eigen vetten te verbranden... en het mooiste ik hoefde er niet eens voor te sporten! Mooi toch?
De filosofie was om meer terug te gaan naar volwaardige producten en zelf maaltijden koken (*slik*) en dit alles met een laag vetpercentage. Zoete -en suikerrijke producten werden gemeden,om de suikerspiegel zo stabiel mogelijk te houden. In met het kookgerei,kruiden en verschillende azijnen...Uit met de Optimels,Kant-en-klare salades en dressings.
Vele cliënten gingen zich energieker voelen, maar op een of andere manier was dat voor mij niet het geval. Ook ervoer ik steeds meer mentale onrust en alsof er een constant ‘eetmonster’ mij aanstuurde van alles te eten buiten die 3 maaltijden terwijl ik rationeel wist dat ik het voorheen op dagen met minder deed.
Er werd mij gemeld dat ik waarschijnlijk te weinig zout gebruikte,dus ik ging meer rijkelijk met het tafelzout strooien...echter geen verbetering. Ook begon ik steeds meer de zoete smaak te missen,waardoor ik op internet een aantal natuurlijke suikervervangers tegenkwam. Er werd mij aangeraden deze niet aan te schaffen omdat de zoete smaak juist als 'trigger' werkte om de suikerspiegel te laten pieken gevolgd door een crash waardoor je dan weer “op zoek zou gaan naar iets te eten” waardoor je het ‘hier-en-daar-meepikken-van-voedsel-buiten-de-3-maaltijden’-gedrag krijgt.
Als ik echt zin had in bv. een wafel,dan kon ik me beter als uitzondering eentje kopen ipv natuurlijke zoetvervangers in huis te halen. Eigenwijs als ik ben had ik toch een flesje Agavestroop gekocht waar ik mij een kopje chocolademelk mee had gemaakt. Heerlijk en ik had nergens last van. Geen ‘eetmonster’ of niks. Echter toen ik mezelf dus inderdaad een wafel kocht voor mijn verjaardag kwam wel weer dit vreselijke ‘onverzadigbare eetmonster’ en allerlei angstige,depressieve gedachten omhoog als: “Ik kan mijzelf niet vertrouwen met eten”,”Ik zal mijn leven lang slaaf van de sportschool moeten blijven”,”Hoe lang zal ’t duren voordat ik weer dik ben?”. Ik kreeg steeds meer het gevoel dat, als ik überhaupt iets binnenkreeg van producten met kunstmatige suikers/zoetstoffen, ik dit ervoer.
Dit bracht ik dus ook ter sprake bij de dieetpraktijk die mij echter verzekerde dat dit waarschijnlijk puur met de zoete smaak had te maken omdat het suikerpercentage in bepaalde producten zo laag was dat dit niet proefbaar was.

Iedere dag stond ik op met deze angstige gedachtes en was in mijn hoofd alleen nog maar bezig met eten vs. bewegen. Deze hele obsessie leek alleen maar steeds meer toe te nemen,terwijl ik ondertussen een krachtig middel had gekregen om te weten wat ik minimaal moest eten om af te vallen. Soms herkende ik mijzelf niet meer door de onverklaarbare moodswings en de aandrang om naar de koelkast te gaan. Via een artikel las ik over Levend Bloed Analyse, waardoor velen o.a. achter sluimerende voedselallergie/intolerantie's kwamen. Ik besloot dit ook te laten doen,misschien dat daar mijn onrust en hevige vermoeidheid vandaan kwam. Wat toen aan het licht kwam had ik nooit verwacht....
De ziekte van Lyme, Pfeiffer en Candida-schimmels bewogen rijkelijk door mijn lichaam!

Wat je eet ben je zelf.
Hoewel ik ze niets kwalijk neem, bleek ik dus wel gelijk te hebben. Candida en Lyme leven o.a. op kunstmatige suikers&zoetstoffen en gist. Aangezien ik door dit dieet al voor een flink deel hiervan verlost was,probeerde deze mij dus op allerlei manieren aan te sturen om maar iets van suiker- en gisthoudende producten te eten,zodat zij actief konden doorgaan met het beschadigen van mijn algehele gesteldheid.

In de periode dat ik moest gaan starten met koken,dacht ik dikwijls terug aan mijn oma waar ik in mijn jeugd heel wat jaren heb gegeten; hoe zij vanaf de namiddag in de keuken stond om het avondmaal met verse producten te bereiden en dat ik haar hier dikwijls bij meehielp. Ik vond het zelfs leuk! Nu brengt het mij alleen maar stress omdat ik niks lekkers weet te bereiden, het zoveel tijd kost waardoor ik nog meer honger krijg en rustig eten moeilijker is en ‘ik vertrouw mijzelf al niet’ in de buurt van eten. In mijn jeugdjaren begon het koken met ‘pakjes en zakjes’ steeds meer op te komen wat mijn oma ook veel tijd scheelde en dit werd dan ook in stijgende lijn doorgevoerd binnen mijn familie en de algehele Westerse cultuur. Tegenwoordig staat alles in het teken van snelheid en gemak. Zo ook voor mij met mijn ‘verantwoorde’ kant-en-klaar maaltijden,Optimels,vetloze ontbijtkoeken etc.!
Ik heb dus jaren mijn ongewenste gasten lopen voeden met kunstmatige suikers&zoetstoffen als: aspartaam, sacharine, sorbitol, glucose-fructosestroop en ga zo maar door. Waardoor zij als dank o.a. mijn volledige immuunsysteem, nieren en darmflora naar de knoppen hebben geholpen. Daarbij beroven kunstmatige suikers&zoetstoffen je ook van vitaminen&mineralen, waardoor die leuke reclames van “nu boordevol extra toegevoegde vitamines” ook de grootste lariekoek zijn,aangezien de suikers in het product je er net zo hard weer van beroven!

Nu ik dit typ komt er een reclame op de radio voorbij,waar mooi wordt gezegd dat “we met zijn allen teveel zout eten”. In veel producten staat bij de ingrediëntenlijst inderdaad vaak zout vermeld. Er is op zich niks mis met zout,echter het zout zoals de meesten het kennen,het tafelzout, is ontdaan van een aantal belangrijke mineralen waardoor het net zo’n ‘leeg’ product als suiker is geworden die het lichaam ook onttrekt van belangrijke stoffen i.p.v. voedt. Keltisch zeezout en Himalaya zout daarentegen bevatten veel mineralen en zijn ook nog smaakvoller. Hier zul je niet ‘te veel’ van eten,aangezien je lichaam zelf zal aangeven of het behoefte heeft hieraan. (Je zult vanzelf merken,of je ergens zout op wilt gooien en hoeveel om iets op smaak te maken.)

Dan zijn er nog de welbekende E-Nummers die zowat standaard overal inzitten. Er is een specifiek E-nummer,namelijk E621: Mononatriumglutamaat. Dit E-nummer is een ‘smaakversterker’, maar er zijn veel mensen die gevoelig voor dit E-Nummer zijn en zo dus meer blijven eten hiervan...oftewel “overeten”,”bingeing”,”emotioneel eten”..hoe je ’t wilt noemen. Een ‘klein’ lijstje van benamingen die E621 verbergen; glutamaat, glutamaatzuur, plantaardige gehydogeneerde oliën en vetten, gehydrogeneerde eiwitten, gelatine, calcium- of natriumcaseïnaat toegevoegd gist,gistextract,monokaliumglutamaat,sommige maïsolie, maltodextrine, eiwitten uit tarwe, citruszuur en sommige moutaroma’s.
Wat overigens ook het geval is bij de bovengenoemde ‘lege’ producten en dan met name de kunstmatige zoetstoffen.

In een interview met Mike Adams zei Dokter Blaylock - www.newstarget.com - dat er genoeg bewijzen zijn voor de stelling dat Aspartaam en Mononatriumglutamaat gevaarlijke additieven zijn. Zou men deze exitotoxische additieven nu verbieden, dan gaan we aldus Blaylock (wereldwijd erkend als expert op het gebied van de gezondheidsrisico's door voedseladditieven) een sterke daling zien van obesitas, verscheidene kankers, zenuwaandoeningen zoals Alzheimer, Parkinson, autisme en hyperactiviteit.
Zowat het gehele supermarkt assortiment is vergeven van deze stoffen en dan met name de ‘verantwoorde Light’-producten. Om mijn gezondheid te redden is de supermarkt dus een plek waar ik nauwelijks nog kom. Biologische markten vormen nu een ontdekkingsreis voor me, met het nieuwe credo: “Hoe meer modder op de groenten, hoe beter!” Het liefst koop ik rechtstreeks van de boer,zo min mogelijk tussenschakels voordat het voedsel mij bereikt. (Misschien een alternatief programma voor Yvonne Jaspers: “Vrouw zoekt boer.”)

Zelfdiscipline.
Deze informatie werpt een geheel nieuw licht op termen als; “overeten”,”emotioneel eten”,”bingeing”,”zelfdiscipline”,want in hoeverre ligt dit echt aan ons? Wij vrouwen,en sommige mannen, straffen onszelf zo makkelijk af als we weer eens hebben “gezondigd” en dopen onszelf meteen om tot ‘emotionele eters’,’BDO’ers’ of gewoon gebrek aan wilskracht. We rapen onszelf bij elkaar,om vervolgens weer een andere manier te vinden om ons doel te bereiken...

In mijn vroege jeugd werd sport (tennis) geïntroduceerd in mijn leven,op aanraden van de huisarts, als een middel om mijn lichte overgewicht tegen te gaan. Door de jaren heen heb ik verschillende sporten beoefend,maar er is nooit iets geweest waar ik echt mijn heil in heb gevonden.
Zoals gezegd maakte een aantal jaar geleden de ‘magische-transformatie’illusie plaats voor de ‘als-je-iets-wilt-zul-je-er-zelf-voor-moeten-vechten’mentaliteit,dus ik besloot mij in te schrijven bij een sportschool. Het begon met 3 dagen per week, zo’n half uur tot driekwartier uitleven op de Cardio apparaten. Naarmate resultaat volgde,verhoogde ik enthousiast weerstand en/of snelheid. Om nog meer resultaat te behalen werden 3 dagen standaard 4 en de duur werd verlengd naar 1 uur.
Na verloop van tijd bleef ik ‘steken’, waardoor 4 dagen weer 5 dagen werden. Inmiddels waren vrienden van mij begonnen met sporten en zij behaalden hun resultaten met 3x in de week sporten en dan maar iets van drie kwartier,waarvan maar een klein gedeelte cardio en niet eens zozeer letten op wat ze aten en eventuele hoeveelheden. Hoe kon dat toch?! (...toegegeven het waren wel mannen,daar gaat het sowieso sneller bij.)
Altijd hoorde ik over hun behaalde resultaten,wat ik fijn voor ze vond, maar het wakkerde mijn ‘gekte’ nog meer aan,terwijl ik het niet eens leuk vond om te sporten. Het was puur discipline die ik mezelf oplegde om elke dag te moeten gaan.
Aan het einde van iedere week probeerde ik mijn sportmomenten per dag in te plannen. Aanvankelijk aan de hand van mijn agenda maar dit veranderde langzaam in mijn agenda rondom het sporten te plannen. Ik raakte in paniek als er onverwachte omstandigheden of feestdagen zich voordeden waardoor ik niet kon gaan. Dan werd ik nog kritischer in hetgeen ik at. Ondertussen begon ik ook steeds meer artikels te google-en om nog resultaat te behalen met sporten.
Het uur Cardio werd tevens drie dagen per week uitgebreid met een half uur gewichtoefeningen erbij. Op een gegeven moment zat ik op zo’n hoog Cardio-niveau dat ik het zelf bijna niet meer bijgebeend kreeg. Meestal ging ik vlak voor etenstijd,waardoor ik na het eten alleen nog maar futloos op de bank voor de tv kon hangen. Totdat mijn moeder op een gegeven moment ingreep en zei dat het zo niet verder kon.

Het had dus uiteindelijk helemaal niks met gebrek aan discipline te maken, zoals er vaker meteen wordt geoordeeld over mensen met overgewicht. Jarenlang legde ik mezelf de discipline op om te gaan terwijl ik elke keer mijn ziel een klein stukje meer doodde. Op de sportschool dachten ze dat ik fanatiek was; niemand had in de gaten dat ik al jarenlang iets met tegenzin deed omdat het ‘moest’ van mezelf, omdat je tegenwoordig steeds meer in de media hoort/leest/ziet hierover.
Ergste is dat ik mijn ongewenste gasten hier ook weer mee in de kaart heb gespeeld en roofbouw op mijn lichaam heb gepleegd. Cardio valt onder anaerobe sport, wat inhoudt dat je een zuurstoftekort creëert. Bacteriën schijnen dus juist goed te leven in zuurstofarme omgevingen. Daarbij verzuurden zij sowieso al mijn spieren, waardoor ik de spieren met al die cardio nog eens extra verzuurde. Dan natuurlijk niet te vergeten hoeveel ik het lichaam nog eens extra heb uitgeput.

De moraal van dit verhaal.
Na al die jaren ben ik slank, heb ik eindelijk die (redelijk) platte buik....maar ten koste van wat?

Ik ben 28, maar qua vitaliteit en levensenergie kunnen deze 2 cijfers omgedraaid worden. Mijn lichaam is totaal versleten en om het te redden, is er een heel streng dieet waar ik me aan zal moeten houden. Gezellig uiteten en andere sociale gelegenheden zijn er niet meer bij,omdat er bijna niks meer is wat ik nog kan hebben. (Aangezien er maar weinig eetgelegenheden zijn,die met volwaardige producten werken) Het dieet zal ergens in de buurt komen van een suiker&glutenvrij veganistisch dieet, wat betekent dat (goede) vetten meer op de voorgrond gaan komen. Juist na alle informatie die ik heb omschreven, zou ik beter moeten weten en toch heb ik nog steeds het idee dat “ik mijzelf niet kan vertrouwen rondom eten” en zo weer voor de bijl ga als ik eenmaal weer meer type voeding kan verdragen.

Daarbij zit ik nog steeds gevangen in het hele obsessieve dwangmatige web van moeten sporten of gewoon bewegen. Ze zeggen kennis=macht, maar in mijn geval ben ik overprikkeld door alle kennis waarmee je wordt gebombardeerd, of zelfs angstig gemaakt, in de media. Vaak spreekt het zichzelf ook nog allemaal tegen. (Je moet spieren kweken om meer te verbranden,omdat je die vanaf je 30e begint te verliezen. Je moet met cardio je vetverbranding gaande houden. Low-Intensity gedurende een langere periode is beter voor de vetverbranding. Het effect van sporten wordt teniet gedaan als je vervolgens de hele dag weer zit. Je moet steeds je routine veranderen,omdat je lichaam anders te veel eraan went.etc.)
Elke vorm van bewegen is iets dat ‘moet’ in mijn ogen en is altijd gekoppeld aan eten en genoeg verbranden. Ik kan werkelijk waar nergens plezier aan beleven en mezelf geen rust gunnen. Het is zelfs zo erg,dat ik totaal niet meer weet wat ik nog wil in mijn leven. Alle dingen die ik leuk vond zoals computer animatie,design etc. zijn nu de dingen waar ik niet meer van kan genieten,omdat het ‘zittende’ banen zijn en me dat erg onrustig maakt omdat ik dan niet genoeg ‘beweeg’. Ik kan niks meer zeggen wat me echt leuk lijkt,omdat ik bij alles in gedachten meteen aan het beredeneren ben of er genoeg ‘beweging’ in het beroep voorkomt.
Hierbij claim ik niet dat iemand niet moet sporten, maar doe het omdat je het leuk vindt, er plezier aan beleeft...maar doe het nooit puur om af te vallen,want je ziet wat de gevolgen kunnen zijn.

Rationeel denkend weet ik dat een deel van mijn hele eetprobleem wordt veroorzaakt door mijn ongewenste gasten. Zij kunnen heel erg op de psyche inwerken en het lichaam aansturen. Het ergste van alles is dat als mensen mij nu soms na een langere periode zien,ik voor het eerst in mijn leven complimenten krijg over “hoe goed ik eruit zie”. Dat sterkt de obsessie en angst om terug te vallen (ik hoor in gedachten de mensen nu al zeggen: “jeetje wat is zij weer dik geworden.”) alleen nog maar meer,terwijl het me tegelijkertijd boos maakt. (Wat is er zo goed aan mij?..mijn lichaam dat van binnen aan het afsterven is?een verstikkend obsessief web waarin ik gevangen zit?het feit dat mijn gehele ribkast zichtbaar is als ik mijn armen strek?)
Daarbij heb ik regelmatig discussies gehad met vrienden; dat zij beweerden dat het niet om uiterlijk draait maar om uitstraling. Juist nu, voor het eerst in mijn leven, komen er verschillende jongens op mij af terwijl ik uitgerekend nu absoluut niks uitstraal en er geen behoefte aan heb. Ook dit sterkt alleen nog maar meer mijn kromme gedachtepatroon.

En dan is er nog een vrij recent incident,waarbij iemand een dolk door mijn hart heeft gestoken, ook al laat ik het aan de meeste in mijn omgeving niet merken. Waarom maakt het me zo veel uit dat ik er slank uit moet blijven zien? Wat deze persoon van mij denkt,terwijl we toch geen contact meer met elkaar hebben? Is het omdat ze me zo tot op de grond heeft afgekraakt omdat ik klaarblijkelijk niet goed genoeg en walgelijk ben dat ik voel alsof ik me op een of andere manier zou moeten bewijzen?
Shoppen voor kleding wil ik helemaal niet meer,dat geeft mij alleen nog maar meer onrustige gedachten als: “hoe lang zal ’t duren,voordat ik hier niet meer inpas?”, terwijl ik juist nu volop de keuze heb qua assortiment en nergens meer een vetkwabbeltje uitsteekt.

Mijn oma,waar ik eerder al over schreef, is deze week overleden. Zij was in principe het toonbeeld van hoe het ‘niet moet’. Rookte vanaf haar 14e steevast 2 pakjes sigaretten per dag, deed absoluut niet aan sport, at gerust een hard broodje dicht geplamuurd met roomboter, bepaalde haar eigen dag- en nachtritme,zat uren achter de naaimachine want naaien was haar grote passie, iedereen kon ’s nachts na het uitgaan nog langskomen waar ze gerust nog de frituurpan voor uithaalde om het een of ander te maken, bezoek was voor haar een uitweg om onder haar huishoudelijke taken vandaan te komen. Ze leefde haar leven volgens haar eigen wetten en trok zich niks aan van allerlei mediacampagnes mbt stoppen met roken,zelfs niet na 2 kritieke hartoperaties. Afgelopen week is ze getroffen door een hersenbloeding en uitgerekend haar hart is het orgaan dat het ’t langste heeft volgehouden!

Nu beweer ik niet dat iedereen deze leefstijl moet aannemen, maar het heeft me wel aan het denken gezet....Zij heeft niet de stress ervaren van het ‘moeten voldoen’ aan allerlei idealen,maar deed gewoon waar zij zin in had. Ze accepteerde zichzelf zoals ze was.

Zelfacceptatie....het moeilijke woord waar ik al mijn hele leven mee vecht. Zelfacceptatie- en liefde kun je alleen zelf creëren en niet laten afhangen of er iemand wel of niet op de wereld is die voor je zal vallen.
Zelfacceptatie is lief zijn en zorgen voor jezelf en niet jezelf dwingen allerlei dingen te doen die je geen plezier schenken.
Misschien is dit wel het leven dat mij op een harde manier probeert wakker te schudden en zegt: “Meisje, accepteer jezelf nu eindelijk eens en houd op met te leven naar het beeld van anderen!Stop met jezelf de dood in te jagen!”

Vanaf het punt waar ik nu ben kan ik uiterlijk gezien alleen maar terugvallen maar het wordt tijd dat ik dit doel ga loslaten en verruilen voor iets anders, iets beters.
Alleen de gedachte al bezorgt me zoveel angst en paniek en ik heb geen idee hoe dit te doen en hoe mijn toekomst eruit gaat zien. Misschien is de eerste stap door vriendjes te sluiten met de goede vetten en te stoppen met het wegen van koolhydraten en eiwitten,om mijn gezondheid weer op niveau te krijgen.
Misschien is dit in een verdraaide zin wel de ultieme manier om jezelf en je lichaam te leren accepteren. Misschien ligt de echte ik wel ergens tussen het meisje met de “dikke pens&kop” en het (veel te) magere meisje in.....

26 centimeter

Dit is een foto van een 3 maanden te vroeg geboren kindje. 26 centimeter lang. Dit kindje maakt het godzijdank heel goed!

Op 19 januari 2005 is mijn kindje Malik 4 maanden te vroeg geboren. Hij was al gestorven in mijn buik. Hoogst waarschijnlijk door toxoplasmose. Hij was om en nabij de zelfde lengte als dit prachtige kindje. Ik zal nooit vergeten hoe het was om hem in mijn armen te houden. Zo klein. Alles er op en eraan. Perfect. Dood.

De mensen die mijn blog kennen weten hoe lang ik al vecht met mezelf en 'mijn' eten. Jullie weten ook dat het verlies van Malik mijn eet-probleem weer flink naar te oppervlakte heeft geschopt. Het eetgedoe was er altijd al. Maar het sluimerde. Ik was, zoals Amerikanen zeggen, on the wagon. Ik stond droog. Gebruikte op dat moment niet. Was nog wel gelovig maar al tijden niet meer praktiserend als het ware.
Net als een alcoholist wist ik, ook toen, dat ik altijd verslaafd zou blijven. Zoals een junkie de Zeedijk moet vermijden, kon ik beter uit de buurt blijven van bladerdeeg, frituurvet en geraffineerde suikers. Net als een een mishandelde vrouw uit honderden mannen altijd het risico blijft lopen net die ene man te kiezen die agressief is, moest ik elke maaltijd elke dag weer bewust kiezen voor het juiste eten. En zoals ik al zei, dat ging tot 2005 best goed.  Maar zoals iedereen weet met een welke verslaving dan ook, emoties spelen altijd een beslissende rol. Nemen je over. Beheersen je verstand, overrulen je vrije wel. En op 19 januari 2005 stierf een deel van mij. Samen met Malik. Alle emotionele remmen waren los.

Tweede kerstdag 2009 ben ik met deze blog begonnen. De wanhoop nabij. De pijn acuut. Ik leefde half en in een roes van over-eten. De andere helft van de tijd was ik hyper van het lijnen of zwaar teleurgesteld in mijn val 'of the wagon.' Ik kon niet anders dan het er letterlijk uitschrijven. Een overwinning op mijn boulimische tendenties.
Mijn doel met deze blog was om vrede te sluiten met mijn gehate minnaar genaamd Eten. De one and only waar ik niet meer 'mee' en niet meer 'zonder' kan. Maar al schrijvende kwam ik er achter dat ik eerst vrede moet sluiten met mezelf. Om mijn lichaam te accepteren moet ik eerst mezelf accepteren. Helemaal. Vrede sluiten met m'n fouten. Met m'n verdriet. En dus ook met het verlies van Malik. Ik moet mezelf vergeven voor zijn dood in mijn buik. Ik heb hem niet gezond ter wereld kunnen brengen. Heb hem niet kunnen beschermen. Hem niet kunnen voeden. Dat vergeef ik mezelf nooit meer, had ik bijna vijf jaar jaar voor die bewuste tweede kerstdag besloten. 


Het is nu september 2010. Ik ben bijna tien maanden verder. Ik heb al tien maanden niet meer gelijnd. Eerst kwam ik aan. Toen stopte het aankomen en bleef ik stabiel. Dikker dan ervoor maar stabiel. Het eten bleef (en blijft) lastig. Oh nee. Een uitdaging... Zeker als er emoties meespelen is het eten in hell's kitchen. Maar lijnen, no way. Heb ik niet meer gedaan. Wel gaan sporten. Dat maakte me af en toe wanhopig. Ik kreeg er in het begin juist vreetaanvallen van. Maar ik heb door gezet. Niet te vaak maar wel regelmatig blijven bewegen. Niet wegen. De sportschool BBB (word ik niet door betaald en krijg ook geen korting op het lidmaatschap) is perfect voor mij en vast voor heel veel vrouwen. Dat ik deze sportschool überhaupt ken, dank ik aan deze blog. Mijn buurvrouw leest mijn posts af en toe en attendeerde me op de voorgenoemde sportschool. Heel erg bedankt daarvoor lieve buuf! 

Maar ik ben ook blijven eten en proberen te blijven luisteren naar m'n hongerige lichaam. Niet naar m'n hongerige ziel. Ik probeer elke dag en elke maaltijd opnieuw te eten waar ik fysiek behoefte aan heb. Emotionele behoeftes blijf ik analyseren, onderzoeken en vooral voelen.


Wegen doe ik nog steeds niet. Dat is voor aardappels. Ik weet wel dat ik ben afgevallen. Er zijn heel wat centimeters af. De meeste centimeters komen van mijn buik. 26 centimeters in totaal. Zonder lijnen. Malik kan trots zijn op z'n moeder. 


Tot de volgende sessie!

Junkie food

Zeer interessant artikel. Junkie food: Tastes your brain can't resist - health - 08 September 2010 - New Scientist

No Nuts For Glory

Na mijn vorige post heb ik weer een paar flinke stappen vooruit gemaakt. Wat er verandert is dat ik me steeds sterker en rustiger voel over wat ik eet. Wat niet verandert is hoe. Het blijft allemaal te maken hebben met waarom ik eet. 

Laatst fietste ik in de regen van de ene afspraak naar de andere. Ik had net de eerste cd van Celine Cairo aan haar gepresenteerd in Paradiso. Ik vond het zo leuk dat ze mij had gevraagd. Ik ben echt fan van haar muziek en van haar. Ik had zo graag nog willen blijven om nog een drankje te drinken, wat te kletsen en een beetje te netwerken. Maar ik moest snel weg door naar de volgende afspraak. Daar voelde ik me schuldig over. 'Hoe vaak moet ik niet ergens weg waar ik wil zijn? Hoe vaak ben ik wel niet onderweg naar ergens waar ik niet wil zijn,' bedacht ik me, terwijl ik haastig om niet meteen al helemaal nat te worden, m'n fiets van het slot haalde. 

Terwijl ik een vol Paradiso achter me liet, voelde me steeds schuldiger. Want hoe durfde ik weer te zeuren over mijn non-issues terwijl er nu in Pakistan echt vreselijke dingen gebeuren? Ik mijn tas brandden twee mini nutsjes. No Nuts No Glory, dacht ik nog toen ik ze jatte uit de kleedkamer van Celine. Ook daar voelde ik me schuldig over. In plaats van de nutsjes al fietsend weg te stouwen, bewegend eten heeft zo'n heerlijk 'ging zo snel dat je je kunt afvragen of het je het wel echt allemaal opgegeten hebt' element in zich, besloot ik het niet te doen. Niet eten maar denken. 

Ik besloot mijn problemen, of laat ik zeggen uitdagingen, te overdenken. Op de fiets in de regen. Wat is er nou aan de hand?

Mijn man en Ik werk heel veel en op onregelmatige tijden. Dus hebben we een au-pair maar echt goed gaat het niet. Ondertussen woont ze wel bij ons in huis. Ik kan haar niet op straat zetten. Het liefst doe ik dat wel. Daar voel ik me schuldig over. Mijn broer woont al 5 maanden tijdelijk bij ons en dat gaat goed. Maar het is wel nog een volwassene in huis. Met een eigen wil. Met eigen gewoontes. Soms erger ik me mateloos aan hem. Daar voel ik me schuldig over. Mijn oudste dochter moet van de school op een concentratie-cursus. Daar voel ik me schuldig over. Mijn zoon komt niet uit mijn buik en heeft de eerste drie jaar van z'n leven in een kindertehuis gewoond. Hij heeft veel aandacht nodig maar ook duidelijke grenzen. Ik ben heel ongeduldig. Daar voel ik me schuldig over. Mijn jongste dochter is zo lief en makkelijk dat ik haar soms dreig te vergeten. Daar voel ik me schuldig over. Ik heb sinds twee jaar naast mijn werkzaamheden als actrice en presentatrice een eigen productiebedrijf. Dat betekent kei-hard werken, veel investeren en voorlopig nog nauwelijks verdienen. Daar voel ik me schuldig over. Ik heb een super goed huwelijk als we elkaar zien. Daar voel ik me schuldig over. Ik ben nu al een hele blog lang aan het klagen. Ook daar voel ik me bla bla bla.

Het heeft dus weer te maken met iets niet mogen voelen. Iets liever weg te eten dan te voelen. Flink zijn om vervolgens weer zwak te zijn. 

In het laatste boek van Geneen Roth, 'Women Food and God,' stelt ze de lezer deze vraag; wat als je gevoelens altijd serieus werden genomen? Wat voor mens zou je zijn als ook je meest triviale, suffe onbelangrijk lijkende emoties met interesse werden beantwoord? Wat als je ouders/verzorgers al jouw twijfels en angsten liefdevol met je hadden besproken? Altijd hadden opgemerkt? Er zonder uitzondering alle tijd voor hadden genomen?

Die passage slaat er bij mij in als een bom. Natuurlijk kunnen ouders/verzorgers niet bij elke 'zucht' de tijd stil zetten en zich uitgebreid verdiepen in het kind en zijn of haar emoties. Maar wat als ze dat wel hadden kunnen doen? Voor jou? Wow!

Maar (en dat is het punt) zelf kun je het wel doen! Jij voor jezelf. Alle tijd. Alle ruimte. Je kunt bij elk zuchtje, pijntje, emotietje en gevoeltje beslissen of je er bij stil staat. En waarom eigenlijk ook niet?

Ik raad het alle emo-eters aan om te doen. Om in contact te blijven met je emo als het ware.

Dat ritje op de fiets veranderde de richting van mijn emoties van een 'naar beneden bewegende schuldspiraal' in een zen-moment van acceptatie. Ik voelde me gewoon even moe en op. Er hoefde geen oplossingen bedacht worden. Volgens mij zijn emo-eters namelijk heel erg oplossingsgericht. Lekker van de actie reactie. Controle- behoeftig. Doen-doen-doen. Go-go-go. Niks-aan-de-hand. Schrans-schrans-schrans. En weer door.

Die avond op de fiets in de regen liet ik het gewoon (lekker zweef) allemaal toe. Dat gevoel. Die twijfel. Schuld en boete. 

Even later was ik op de plaats van m'n bestemming gearriveerd. En even later smolten al die emo's langzaam weg als sneeuw voor de zon.

De nutjses zitten nog steeds in m'n tas. Ik kan ze morgen naar Paradiso brengen...

Tot de volgende sessie!

Over The Hill

Gisteren de hele avond proberen te bedenken waarom ik nou wilde eten terwijl ik echt geen honger had. 
En wat zo freaky is, is dat er dan honderden redenen zijn. Grote redenen zoals; 'mijn zoon was een half uur zoek en dus ruzie gehad met de oppas.' Tot en met 'mijn broer woont al 4 maanden bij ons in huis.' 
Met daar tussenin nog een breed scala aan de kleinere dingen zoals; 'moe maar ook rusteloos.' 'Waarom belt die of die niet terug.' 'Waarom wordt ik gestalkt door een twitteraar als ik per ongeluk een spelfout maak en waarom kan het me wat schelen?' 
Allemaal redenen om te bunkeren. En allemaal emotioneel. 
Mijn vraag is, en dat is volgens mij de centrale vraag van alle emo-eters: 
WAT MOET IK HIER MEE? Ik weet dat het zo werkt maar wat de fuck nu???
Wat te doen met al die poelen van wanhoop. Al die grote en kleine psychologische triggers en dikmakers? 
Iedereen dit dit blog leest weet dat nog strengere regels niet de oplossing zijn. Dieten heeft geen zin als je een emo-eter bent. Het heeft namelijk zo fucking weinig te maken met wat je eet. Waarom eet je als je geen honger hebt? Wat is de gevoelshonger? Daar gaat het om.


Waarom eet ik? Omdat ik uit elkaar knap van energie en gevoel. Klaar als een klontje boter. Ik wil zo veel en ik voel zo veel. Dat is het in 1 zin. Dus. Dit wetende. Hoe ga ik daar nou (voortaan) mee om?
Want niet lijnen heb ik goed onder de knie. Eten als ik honger heb, check. Eten waar ik fysiek behoefte aan heb, bijna check. Eten als ik vol zit... blijft lastig maar op de goede weg. 


Maar ik blijf af en toe ook maar willen eten terwijl ik echt geen honger heb. En ook al voel ik dan van alles en nog wat, alles behalve honger... Toch ga ik dan eten. En veel ook.


Hoe daar nou echt secuur mee om te gaan blijft heel, heel, heel erg moeilijk. Het is zoveel makkelijker en op korte termijn bevredigender om dan maar in een vertrouwde foodcoma te  glijden. Zo van, morgen zien we dan wel weer verder. 
Vermijden en verplaatsen is makkelijker dan echt te moeten leven. Volwassen te zijn. Verantwoordelijk voor je zelf en voor anderen. Klote.


Ik heb vorige week in het kader van mijn productiebedrijf een paar lastige gesprekken moeten voeren. Ook heb ik altijd te maken met afwijzing als theatermaker/actrice/presentatrice en God weet wat ik nog meer ben. Dat alleen al maakt me soms moedeloos. Wat ben? Wat kan ik? En dan natuurlijk Wie ben ik? Waarom? Wat ben ik voor moeder als m'n zoon wegloopt, ik de oppas niet aankan, m'n oudste op concentratiecursus moet en m'n jongste voor de 10ex luizen heeft. Wat ben ik voor echtgenote als ik m'n broer al maanden in huis heb terwijl mijn man en ik al nauwelijks tijd en ruimte voor elkaar hebben? Wat ben ik voor zus als ik dat aan m'n broer vertel. Ga zo maar door. Ga zo maar door.
Het voelt zo puberaal om met als dit soort twijfels te zitten. Ik had altijd gedacht dat er een moment zou komen waarop ik volwassen zou zijn en 'gewoon' om zou kunnen gaan met het leven. Zonder vreetbuien. 


Ik dacht dat dat zou gebeuren als ik 21 was. Als ik zou trouwen. Als ik moeder zou worden. Als ik 35 zou worden. Nu ben ik 41 en voel ik me over the hill maar niet volwassen.
Ok. Goed. Over the hill maar nog steeds op aarde. Wat is nou echt volwassen zijn? Wat maakt iemand volwassen? Leeftijd. Levenservaring? Misschien ben ik niet de enige met dit soort twijfels en hebben we het er niet te veel over met elkaar. Zou Ab Klink dit weekend ook twijfelen aan zich zelf? Ik hoop het niet! Ik ben best een beetje trots op hem. Dat heb ik niet snel met oudere witte mannen van het establishment in machtige posities. Hij voelt zich na alles vast ook een beetje over the hill. Misschien is dat ook helemaal niet erg. Moet ik dat gewoon toegeven. Trouwens, het is best fijn over the hill. Wat je krijgt wat meer relativeringsvermogen. Minder angstig voor wat anderen van je denken. Durft eerlijker te zijn over je gevoelens.. En durft ze ook te uiten(bingo... Meteen minder trek) En the drinks are better here!


Vanavond ga ik met een mede 'over the hill' vriendin de kroeg in. Zij mailde me met de vraag of ik een  tent kende "met niet te harde muziek maar waar de gemiddelde leeftijd ook niet 60 is." 
Er is kennelijk altijd nog een hill na over the hill.


Tot de volgende sessie!

Dit ga ik de komende 2 jaar 2 x per week doen.

Dit is mijn nieuwe liefde.
Ik weet niet hoe hij heet.
Wel dat ik me veilig bij 'm voel. Niet beoordeeld. Warm van binnen en buiten.


Ja het is zo ver. De vakantie is voorbij en ik ben weer aan het sporten! Ik heb de hoop dat dit eindelijk een sportschool is die bij me past.
Alleen voor vrouwen. Niet meer dan 6 tegelijk. Allemaal in ons eigen hok. 


De bedoeling is dus dat je pilatus/callenetics oefeningen doet in een, tja ik kan er niet meer van maken dan; couveuse-achtig-hok, waarin het 60 graden is. 


Door de hitte versneld je vet-verbranding bla bla bla, kijk op maar op  
Beauty Body Balance


Ik vind het vooral heerlijk dat het liggend kan en niet langer mag(!) dan 30 minuten en dat de kleedkamer en douches schoon zijn en gescheiden. Je staat dus niet tussen de andere vrouwen bukkend en steunend naar de zeep grijpend. Alleen met je vet en je goede bedoelingen. Hou ik van.


Maar aan de andere kant  merk ik toch dat ik er van ga freaken. Niet heel erg. Een beetje. Herkenbaar. Want zodra ik weer bezig ga met m'n lijf(= lijnen) schiet ik weer in een kramp. De bekende ikehebgeenzinikwilditnietlaatmenoutochmetrustookalisditgoedvoormetochzegikneeneenee-kramp. 


Nou zijn vakantie, zomerkleding, fel daglicht sowieso geen kreten waar ik enthousiast over ben met dit gewicht dan. Maar de combinatie daarvan met moeten sporten, want ik heb natuurlijk meteen voor twee jaar getekend, maakt werkelijk het boze kind in mij wakker.


Ik probeer 'haar' terug te duwen in haar kinderstoel maar ze is behoorlijk sterk voor een driejarige. 'Geen zin.' 'Ik eet lekker toch.'  'Waar slaat dit op' en 'Als ik niet in een week 10 kilo blijvend afval steek ik heel BBB in de hens,' zijn toch wel de gedachtes die 'ze' naar m'n hoofd slingert. Ondertussen ligt de volwassen ik braaf in haar 60 graden verwarmde hondenhok, volgzaam haar lijstje oefeningen af te werken genaamd 'combinatie 1.' 
Niemand ziet welke innerlijke strijd gaande is in mijn geest. Of eigenlijk tussen mijn lichaam en geest. Ik weet alleen nog niet zeker wie nou wie is en wie wat nou wel of niet wil. Genoeg te doen nog.


Vandaag zou ik eigenlijk gaan maar ik kreeg een telefoontje dat ik moest komen praten op school. Mijn oudste dochter schijnt ineens een 'concentratieprobleem' te hebben en kan op een speciale training. Dat was het perfecte excuus om niet te gaan maakte het lastig om nog te gaan. Ik moest natuurlijk eerst even m'n man, drie vriendinnen en m'n moeder bellen. Dat kost tijd. Veel tijd. Geen half uurtje meer over om te zweten in m'n mega-doorschijnend overgekookt plastic eierdoos. 


Vrijdag weer een kans want ik heb gelukkig voor twee jaar getekend.


Tot de volgende sessie!

Madame Noire

Klik op de onderstaande link voor een leuk artikel.

Plus size fashions Madame Noire