Nooit Meer Op Dieet

Gisteren met Angele van Nooit Meer Op Dieet, gebrainstormd over de internationale anti-dieetdag op 6 mei die zij heeft georganiseerd. 
Het was gezellig. Lekker gegeten natuurlijk.
Ik ging nog gesterkter (klopt niet maar toch wel) terug naar huis. Diëten werken niet. Nooit. Tijdelijk. 


Ik eet sinds mijn M-Lab/Koningin van Paramaribo crisis weer 'gewoon.' Dus wanneer ik honger heb. 
Of als ik trek heb. Maar dan ga ik wel eerst bij mezelf na of er niet iets anders speelt. Als dat zo is, onderzoek ik eerst uit ik denk en/of voel dat ik moet eten. Meestal hoef ik dan niet meer. Soms wel. Dan neem ik een snack. Een snack blijft dan een snack en geen voorraadkast vol snacks.
Ook eet (weer) waar ik echt zin in heb. Dat kan een donut zijn. Dat kunnen 4 donuts zijn. Dat kan een winterpeen zijn. 


Het gaat goed. En ik begin af te vallen. Mondjes maat (ah de ironie) maar het is ok. Ik ben nu op comfortabel gebied. Dit lichaam past bij me. Ik ben onderweg naar 'mijn' ideale lichaam als het ware. Ik heb geen idee hoeveel ik weeg. Ik voel met goed in deze maat. Eindelijk.


Angele en ik hadden het erover hoe je slank voelen weinig te maken heeft met je daadwerkelijke gewicht. We hebben ons beiden zo veel ellendiger en lelijker gevoeld toen we dunner waren dan dat we nu zijn. 


Ik voelde me net zo lelijk in kleinere maat dan ik nu heb, als in een grotere maat dan ik nu heb. Het enige wat 'lekker' voelde aan dunner zijn, was een spijkerbroek passen in een relatief kleine maat en 'm dicht kunnen krijgen. Feest!!!  Voor welgeteld 1 minuut.
Want zodra ik de winkel uitliep, met een te dure en te krappe broek, viel mijn oog natuurlijk direct op de eerste beste dunnere vrouw. En de volgende. En de volgende. En de volgende.


Er is altijd wel een vrouw te vinden die jonger en dunner is. En maat 38 is nog geen size 00. Of zoals mijn moeder pleegt te zeggen; "Een slanke koe is nog geen gazelle."
Ik heb er al eerder over geschreven. De vraag is, waarom willen we überhaupt trachten een gazelle zijn? Leuk voor de 'echte' gazellen, de genen die "van stress af vallen." Dat soort irritante types... 
Maar  waarom een slanke koe willen zijn als je een koe bent? Die horen toch niet te dun te zijn? Een ronde koe is toch veel aantrekkelijker? 

En, er is meer tussen 'koe' en 'gazelle.' Ik zie mezelf bijvoorbeeld meer als panther. Ik vreet zo'n gazelle in een hap op. Een slanke koe in twee happen. 


Mijn goede vriend en zakenpartner Clark Accord, noemt dikkere vrouwen die goed in hun lijf zitten altijd 'kitten.' 


Snap ik helemaal. Een lekkere kitten!

Zacht, aaibaar, prrrrrr.


Ik zie zelfs (bijna) niet meer op tegen mijn reis naar NY terwijl ik zo bang was om oude vrienden tegen te komen die (in mijn angstdromen) in huilen uitbarsten en "oh my god, what happened to you???" uitroepen.


Gzd is die waanzin voorbij. Weer een fase verder. Het werd tijd... Al die verspilde energie. Ik heb echt meer tijd over nu ik me minder druk maak om elke hap die ik wel of niet eet. 

Nu zal NY ze een kittige panther te zien krijgen. Prrrrr. 

Tot de volgende sessie

Uit de (IJs)Kast

Op 29 april kom ik officieel uit de ijskast so to speak.

Dan verschijnt het interview in de Esta met o.a. Wondervol en mij over eten/niet eten en al dat gezellige gedoe er om heen. 


Zoals altijd was ik natuurlijk weer erg 'open' tijdens het gesprek met de journaliste Roos Schlikker. Het interview werd afgenomen tijdens de repetities voor de Koningin van Paramaribo. Zoals jullie weten was ik toen nogal down. Volgens was ik toen zelfs aan de dieetpillen...
Maar Roos en ik hadden gelukkig toch nog een goed, open en (hoe kan het ook anders) een emotioneel gesprek. Het interview vond plaats in mijn favorite eetcafe vlak bij m'n huis. Tijdens een etentje met wijn. Ik weet natuurlijk nog precies wat ik heb gegeten... 


Zo'n gesprek over een eetprobleem had onder andere omstandigheden erg (sorry maar hij moet even) 'zwaar' kunnen worden. Gelukkig is Roos een leuke vrouw en een integere professional. Toch was het interview te pijnlijk om zelf goed te redigeren. Ik heb het helemaal uit handen gegeven. Ben benieuwd.


Ik ben er wel trots op om in de ESTA 'uit' te komen. Ik ben een trouwe lezer van het blad. Al vind het wel wat te 'wit' maar dat heb ik ook altijd eerlijk gezegd tegen Marije de Jong, de hoofdredacteur. Ze was het met me eens.
Ach. Bijna alle bladen zijn te wit en te dun. Een strijd per blog, toch? 
Het fijne van de Esta vind ik dat ze in ieder geval verschillende aspecten van het vrouw zijn onderzoeken en niet zo 'modellerig' zijn. 'Dun' hebben ze bij deze al gecovered. Nu het 'wit' nog. Hoe dan ook, ze laten in ieder geval een ander geluid horen en ook nog op een relaxte manier. 
Marije is trouwens ook echt een super-woman. Mooi, slim, warm en heel eerlijk. Echt een rolmodel voor mij en voor meer vrouwen. Ik hoop dan ook dat ze komt op 6 mei want dan is namelijk de nationale Anti Dieet Dag Ja!!! Komen jullie ook?

Ik ben zeker aanwezig en geef zelfs samen met Angèle Bakker van Nooit Meer Op Dieet  de initiatiefneemster van het evenement, een workshop. Nog geen enkel besef van wat ik precies ga doen maar ideeën genoeg...


Anti Dieet Dag
Wanneer? 6 mei, 18.00- 23.00 uur
Waar? Seats2meet.com in Utrecht
Voor wie? Iedereen die graag gezond, fit en lekker in zijn/haar vel wil zitten.
Aanmelden?  http://www.mindz.com/events/Anti_Dieet_Dag  


Deelname aan het event bedraagt € 15,00, dit is inclusief thee/koffie, borrel en natuurlijk...hapjes! Ik zie Angele volgende week. We gaan onder het genot van een etentje de workshop met elkaar bespreken. Dus dan zal ik natuurlijk ook precies uitzoeken wat voor hapjes we kunnen verwachten op 6 mei... They better be good!


Oh. Even iets anders. Ik ben, zoals jullie waarschijnlijk al weten, in therapie. 
Laatst had ik het met mijn therapeut over autonomie. Zijn wie je zelf wilt zijn. Niet wat de maatschappij je oplegt. Niet wat anderen van je verwachten. Jezelf zijn in al z'n glorie. Dan bedoel ik niet een een of andere veeleisende diva met kapsones maar een persoonlijkheid. Iets uit het midden mag.


Al pratend met hem realiseerde ik me dat het autonoom zijn om grote bewustwording vraagt. Bewust zijn van je kracht. Innerlijke schoonheid. Van wat jou bijzonder maakt. 
Net als bij een uniek kunstwerk horen daar ook 'foutjes' bij. Juist dat geeft je, als kijker, het gevoel dat je naar iets speciaals kijkt. En omfeving speelt ook een belangrijke rol. Je kijkt toch met heel andere ogen naar kunst in een museum dan op een rommelmarkt. (Of misschien niet meer door programma's als Tussen Kunst en Kitch. Maar je snaptwatikbedoel...


Ik ben daar nu al een paar dagen iets bewuster mee bezig. Met het besef dat ik precies ben zoals ik ben met een reden. Weet nog niet helemaal wat die reden nou is MAARRRR het haalt echt wat weg van die zeurende nadruk op 'dat' eten en 'dat' lijf. 
Eten wordt 'gewoner.' Ok, mezelf bloot zien is nog steeds geen feest maar de vraag is natuurlijk, hoe kijk je naar jezelf? Met voorbedachte kritiek of met voorbedachte trots? En in welke omgeving kijk je naar jezelf? In kei-hard en koud pashokjes licht? Of met warm en subtiel geplaatst kaarslicht?


Positieve gedachtes over jezelf, met name over je innerlijk, werken als afleider van je aandacht op je buitenkant.


Snap? Wellicht nog wat vaag maar wordt vervolgd. 


Tot de volgende sessie