Pink Flamingo's op Bonaire

Is het mogelijk om echt te veranderen? Ik ben op m'n 27e een jaar in therapie geweest voor boulimia nervosa. Het was cognitieve gedragstherapie. In het kort gezegd gaat het bij CT minder om het verleden en meer om het hier en nu. Hoe ga je nu om met de neurose die je hebt ontwikkeld in je verleden. Het verleden speelt zeker een rol, maar de kern van de therapie is het onderzoeken van je cognities oftewel het ombuigen van de gedachtes over jezelf, het ontkrachten van je neuroses, het omzetten van je overtuigingen dat jouw manier van leven (met de neurose/verslaving/depressie die daar bij hoort) de enige manier van leven is. Er is een alternatief. Er is een uitweg. Dat gold ook voor mij. Na een jaar van zeer intensieve therapie ben ik gestopt met overeten en overgeven. Iets waarmee ik rond m'n tiende ben begonnen en vanaf m'n 17e een totaal normale manier van leven was voor mij. Tussen m'n 22e en 27e leefde ik voor verslaving. M'n 'ziekte' stond op 1 en de rest van m'n leven plande ik daar om heen. 

Na m'n behandeling genoot ik van 3 maaltijden en 2 snacks per dag. Dat kon 3 x een bak friet zijn en 2 x een slagroomtaart, of 3 x een salade en 2 x een appel, en alles wat daar tussen in zat. Ik at als een 'normaal' mens. Soms vergat is zelfs te eten! Ik kwam niet eens echt aan. Ik sportte wel, maar niet meer hysterisch veel. Althans het was niet meer minimaal 2 uur per dag. Sommige dagen sportte ik zelfs niet! De meeste mensen vonden juist dat ik was afgevallen. Geen idee. Ik stond niet meer op de weegschaal en droeg sowieso geen spijkerboeken meer dus alles veerde mee. Deze gelukkige en vredige periode heeft een klein jaartje geduurd. Maand of 8 of 10, dat weet ik niet meer precies. Ik weet wel nog precies wanneer deze huwelijksreis met mezelf eindigde. Ik stond voor voor de spiegel en dacht cellulites waar te nemen. DOOR M'N KLEREN HEEN! Dat was dat. 

Ticket terug naar de realiteit. Naar mijn oude en vertrouwde manier van eten, vreten en dieten. Overgeven heb ik bijna niet meer gedaan sinds dien. Heel soms in periodes van grote stress en/of totale wanhoop. Soms neem ik me nog wel eens voor om het te doen, maar vergeet ik het weer. Het is natuurlijk van levensbelang dat ik van dat kotsen af ben. De schaamte, eenzaamheid en wanhoop die daarbij horen, wens ik zelfs Karadzic niet toe, en dan heb ik het nog niet over de fysieke gevolgen zoals gevoelige tanden, slechte huid, haar uitval, chronische keelontsteking, maagzweren... Ik stop nu maar even... Wat wel is veranderd sind het niet meer overgeven is dat ik geen 'makkelijke' manier meer heb om 'even' af te vallen. Vanaf m'n 30e ben ik gestaag aangekomen, geholpen door 3 zwangerschappen. Het afvallen werd een mega probleem. Ook kwamen de vreetaanvallen in full force terug. Niet meer zoals in die 'goede oude tijd' 2 of 3 boodschappentassen leegeten voor de t.v. (vooral het shoppen voor mijn 'drugs' was af en toe reality-soap-waardig. Net doen alsof ik inkopen aan het doen was voor het wekelijkse uitje van een weeshuis bijvoorbeeld en dan vragen stellen zoals; "Voor hoeveel kinderen is deze taart? we zijn namelijk met z'n achttienen." Om maar 'normaal' en 'stabiel' over te komen, gna gna...) Terwijl ik dit schrijf moet ik lachen en word ik boos tegelijk... Net als herinneringen aan een verloren liefde die je altijd als 'shit' heeft behandeld. Wat een ellendige tijd, maar die paar momenten wanneer het 'goed' was, waren fan-fokking-tastisch... Zucht. Anyway, de vreetbuien zijn gebleven, maar kleiner van porties (niet van calo's denk ik...) en beter verdeeld over de dag/week/maand. Hapjes hier, zakjes daar, halve portie extra zus, 's nacht wakker worden 'van de honger' en even snacken zo... Sommigen van jullie weten waar ik het over heb. 

Hoe eet je 'normaal' als normaal niet bestaat en eigenlijk nooit heeft bestaan? Ik ben van kleins af aan getroosd, stil-gehouden en beloond met eten. Dat heb je al snel met een Russische Joodse moeder die de oorlog heeft meegemaakt, haar moeder in die zelfde oorlog heeft verloren (omdat ze Joods was) en naar Nederland is gekomen toen ze bijna 40 was met een hernia een een donker kind. Hoe verander je iets dat zo verbonden is aan wie en vooral wat je bent? Wat er al een aantal generaties in zit. Ik zal jullie de verhalen over m'n opa (die op blote voeten in de winter in Rusland de geiten moest hoeden) en zijn honger besparen. Veranderen? Ik heb het geprobeerd. Ik heb een klein jaar geblogd over mijn haat, liefde, HAAT verhouding met eten. Ik begon in 2009 met eten wat ik wilde en waneer ik wilde. A la Geneen Roth Het is niet gelukt. Althans niet lang genoeg. Bij het proces hoort namelijk dat je het volhoudt. Aankomt. Een plateau bereikt. Afvalt. Het lichaam vindt dat bij je past. Dit proces kost tijd. Ik ben weer gaar lijnen en durfde daar niet over te bloggen. Ik eet al een jaar koolhydraten vrij (behalve als ik een vreetbui heb natuurlijk). Ik heb mezelf al sinds m'n 27e niet meer gewogen, maar ik ben zeker afgevallen. Ik pas weer de kleren die ik een jaar na m'n eerste zwangerschap (8 jaar geleden, slik) paste. Dat is nog zeker niet m'n figuur van weleer, maar wel een redelijke verbetering. Nog steeds delete ik alle foto's die m'n man en kinderen van me maken op hun toestelletjes als ze even niet kijken... Maar ik heb een soort van manier gevonden, waarmee ik zonder al te veel zelfhaat een soort van gezond kan eten, af en toe soort van kan bingen, zonder al te veel desastreuze (lees 10 kilo aankomen) gevolgen. Is het mogelijk te veranderen? Wie ben ik eigenlijk? 43 jaar en nog steeds het zelfde ge-emmer als een 13 jarige over haar lijn? 

Ik ben nu op Bonaire. Het is hier zo lieflijk, rustig, onschuldig en tropisch. Een van de mooiste dingen die ik hier heb gezien zijn de Pink Flamingo's... Wat een feest om die in het echt en vrij in de natuur (ik haaaaaaat dierentuinen) te zien. Wat geeft die prachtige kleur een 'leven' in het anders toch wel wat dorre landschap. En het bijzondere... Pink Flamingos hebben die prachtige kleur dankzij hun manier van eten. Ze zijn wat ze eten! Dat geeft hoop. Het is; (een van m'n beste gaat nu lachen als ze dit leest, maar het is mijn lievelingswoord) louterend. De foto hierboven is van Gerda Anna Rudolf, ik ken haar van het zwemclubje op Bonaire elke ochtend in de zee, over louterend gesproken haha! Ik ga weer schrijven. Dat is namelijk waar ik van hou. Ongeacht van wat ik wel en of niet heb gegeten. Dat is ook wat ik ben. Ik wil Monique en Usha uit de grond van m'n hart bedanken voor hun support en geloof in mijn 'verbale diaree...' 

 xoxoAnousha

Column van 'The Fat Nutritionist' over ouder worden...

This is going to be a rambly, self-indulgent, stream-of-consciousness kind of post, so I apologize in advance.

But it recently occurred to me that I have been in a long, gradual process of saying goodbye to my waist. I’ll explain.

As a teenager, I was never thin. I passed for mostly normal (with a big butt), and was always “overweight” by BMI standards. Needless to say, I pretty much hated myself, since that’s par for the course as a teenage girl in this culture. Frankly, I thought I was gross.

(Despite many helpful men in trucks loudly assuring me I was not.)

My one redeeming feature, it seemed to me, was that on top of my wide hips sat a comparatively narrow waist. And I fixated on it. It was, at times, the only thing that kept me from abandoning myself to the despair of total self-hatred, odd as that sounds. It was the one part of me that I felt was, for certain, socially acceptable.

Not my big nose, not my oily skin, not the cellulite on my thighs, not my fat ankles. My waist, and only my waist.

Over the next ten or so years, I would gain a hundred pounds. I would go from being a curvy-but-basically-normal teenager to a frankly fat woman.

For much of that time, through my twenties, my body shape itself did not change much. I looked the same, comparatively small waist and all, just…wider.

But in the last couple of years, as I’ve approached and then passed 30, that has changed. I’ve been watching with interest (and a little anxiety) as my body ages and does the things that it’s programmed to do: tiny surface creases have appeared around the outer edges of my eyes when I smile. Silvery-grey hairs are appearing with more vigour along my temples. My fingers are plumper, the skin on my hands more creased.

And I’ve grown a belly.

I denied it for the first couple of years. I resisted so strongly, in fact, that I wore corset-style bras just to feel normal in my body, so I would look the way I was accustomed to look in clothes. 

I look back on it now as a transitional stage I had to go through — and I still keep a waist-nipper on hand in case of sartorial emergency — but I got rid of the corsets not long ago, and began to comfortably wear my clothes without them.

A friend I’ve been close with since the sixth grade came to visit me in the summer. We were at a someone’s house, talking, and I’m sure the topic turned to weight and body image. My old friend has always had a remarkably different body type than mine — long and slender instead of squat and pear-shaped, but with just a hint of belly. We’ve both admitted to having envied the other’s body shape through the interminable torture of adolescence.

Anyhow, on this evening, I stood up to walk into the kitchen, our conversation about bodies trailing off, and I heard her say, quietly, “…you always had such a tiny waist.”

I looked down at myself and had my first conscious thought that that was no longer the case. The body I had mentally defined myself with for so many years was gone, replaced by another I was still getting to know. 

Even during all the corset-wearing and fretting about keeping my waist looking slender in clothes, I hadn’t really admitted to myself what it meant. It was just something I had to do to feel normal, and I tried not to think too much about it. Probably for fear of what I’d have to face, which are the things we all face — growing older, changing, losing the easy social acceptability of youth.

But when the realization hit — that I was, indeed, losing my waist — it came with another realization, totally unexpected: I really don’t mind very much. I actually kind of like my new body. And I can look back on old pictures of myself and appreciate what I thought was so hideous at the time, but still feel happy to have what I’ve got now.

 

If you know me personally, you know that I don’t wear much jewelry, aside from my watch and wedding ring. Nothing on me is pierced, including my ears, and I’ve never really owned a necklace or bracelet as an adult.

If you follow my inane ramblings on Twitter, you’ll also know that I got pearls for Christmas. Or, rather, that I strong-armed them out of my mom (thanks again, Mom!) because I’m an insistent brat who suddenly takes a fancy to something and cannot let it go.

When I turned 17, my mom gave me another piece of jewelry as a gift — another thing I’d suddenly and inexplicably fixated on: a shell cameo brooch, carved in the typical profile of feminine youth. I wore it constantly on a velvet ribbon around my neck, and then put it away when I got married. It’s not surprising that I strongly associate that shell cameo with youth. In my mind, it’s become a token of that period of my life.

And, subsequently, I think the reason I got those pearls, why I wanted them so intensely, was that they signified something about passing from youth into maturity. It was an assertion that there is as much beauty in maturity as in youth — even though it’s rarely admitted by our culture. 

I decided I wanted to cultivate that, to appreciate it, after having spent much of my twenties stealthily avoiding cameras, wishing I could reinhabit my teenaged body, and absolutely dreading the thought that I was aging and would soon end up on some kind of social refuse-heap of oldness.

When I got them, I took the shell cameo out of storage. It now lives pinned on the lapel of my coat, like a merit badge of something accomplished, an adolescence survived. I wear the pearls daily, in the cameo’s former place, as an acceptance of finally feeling like a Real Adult, and as a way of showing how pleased I am with it.

The same goes for my belly. When I got rid of the corsets, it took a while to get comfortable wearing my belly so openly. Now it doesn’t faze me, and for the first time in my life, I can look at recent pictures of myself without cringing in horror. When I get up in the morning, and take my usual pains in getting dressed, I actually like how I look in a way I haven’t since early childhood.

I can’t help but think how funny it is that, in the end, gaining a hundred pounds and losing my waist really hasn’t turned out to be so bad. Actually rather nice.www.thefatnutritionist.com