Het ligt niet aan ons maar aan ons eten.

Jajajajajajaa, ik weet het. Echt een trouwe blogger ben ik niet, maar daar zijn er al genoeg van.

Twee goede voornemens dit jaar:
Meer schrijven, ik doe vanaf aanstaande woensdag mee met een creatieve schrijfcursus.
Een nieuw eetplan. Inderdaad; eetplan. Geen dieet.

Al jaren struggle ik met eten of eten met mij. Ik heb werkelijk alles behalve en maag-band/verkleining en/of lipo geprobeerd om 'normaal' te eten. Wat is normaal? Eten als ik honger hebt en stoppen als ik vol zit. Dus niet meer eten omdat ik ongelukkig, gestresst, eenzaam, onzeker, ziek, verveeld en toch al dik ben. Niet eten omdat het er staat. Niet eten omdat ik niet anders kan. Niet meer kunnen stoppen. Tegen heug en meug doorproppen, me vervolgens diep ellendig voelen, me voornemen dit nooit meer te doen en een paar uur, dagen, weken later de cyclus weer van voor af aan op te starten. 

In de loop van de jaren heb ik veel, ontzettend veel, gelezen over voeding, dieet en emotie-eten. Ik ben een wandelende bibliotheek. Ik heb ook veel ondernomen. Ik heb bij de anonieme overeters gezeten, bij weight watchers, heb bij een dietiste gelopen, heb een periode overgoten met een speciale gel, in plastic verpakt 5 keer per week gesport op 800 calorieën per dag (totdat de boel failliet ging, daar stonden we voor een dichte deur, duizenden guldens armer.) Ik ben in New York in een jaar in therapie geweest voor boulimia nervosa. Hoe lang heb je?

Deze zomer kon ik meedoen met Pure Escapes. Het was op een droomplek op Bonaire. Een week lang biologisch, puur eten en (hels) veel sporten in de natuur. Het betekende, vooral wat eten betreft, een doorbraak die al was ingezet door een lezeres van deze blog:

"In de periode dat ik moest gaan starten met koken,dacht ik dikwijls terug aan mijn oma waar ik in mijn jeugd heel wat jaren heb gegeten; hoe zij vanaf de namiddag in de keuken stond om het avondmaal met verse producten te bereiden en dat ik haar hier dikwijls bij meehielp. Ik vond het zelfs leuk! Nu brengt het mij alleen maar stress omdat ik niks lekkers weet te bereiden, het zoveel tijd kost waardoor ik nog meer honger krijg en rustig eten moeilijker is en ‘ik vertrouw mijzelf al niet’ in de buurt van eten. In mijn jeugdjaren begon het koken met ‘pakjes en zakjes’ steeds meer op te komen wat mijn oma ook veel tijd scheelde en dit werd dan ook in stijgende lijn doorgevoerd binnen mijn familie en de algehele Westerse cultuur. Tegenwoordig staat alles in het teken van snelheid en gemak. Zo ook voor mij met mijn ‘verantwoorde’ kant-en-klaar maaltijden,Optimels,vetloze ontbijtkoeken etc.!

Ik heb dus jaren mijn ongewenste gasten lopen voeden met kunstmatige suikers&zoetstoffen als: aspartaam, sacharine, sorbitol, glucose-fructosestroop en ga zo maar door. Waardoor zij als dank o.a. mijn volledige immuunsysteem, nieren en darmflora naar de knoppen hebben geholpen. Daarbij beroven kunstmatige suikers&zoetstoffen je ook van vitaminen&mineralen, waardoor die leuke reclames van “nu boordevol extra toegevoegde vitamines” ook de grootste lariekoek zijn,aangezien de suikers in het product je er net zo hard weer van beroven!

Dan zijn er nog de welbekende E-Nummers die zowat standaard overal inzitten. Er is een specifiek E-nummer,namelijk E621: Mononatriumglutamaat. Dit E-nummer is een ‘smaakversterker’, maar er zijn veel mensen die gevoelig voor dit E-Nummer zijn en zo dus meer blijven eten hiervan...oftewel “overeten”,”bingeing”,”emotioneel eten”..hoe je ’t wilt noemen. Een ‘klein’ lijstje van benamingen die E621 verbergen; glutamaat, glutamaatzuur, plantaardige gehydogeneerde oliën en vetten, gehydrogeneerde eiwitten, gelatine, calcium- of natriumcaseïnaat toegevoegd gist,gistextract,monokaliumglutamaat,sommige maïsolie, maltodextrine, eiwitten uit tarwe, citruszuur en sommige moutaroma’s. 
Wat overigens ook het geval is bij de bovengenoemde ‘lege’ producten en dan met name de kunstmatige zoetstoffen.

In een interview met Mike Adams zei Dokter Blaylock - www.newstarget.com - dat er genoeg bewijzen zijn voor de stelling dat Aspartaam en Mononatriumglutamaat gevaarlijke additieven zijn. Zou men deze exitotoxische additieven nu verbieden, dan gaan we aldus Blaylock (wereldwijd erkend als expert op het gebied van de gezondheidsrisico's door voedseladditieven) een sterke daling zien van obesitas, verscheidene kankers, zenuwaandoeningen zoals Alzheimer, Parkinson, autisme en hyperactiviteit.

Zowat het gehele supermarkt assortiment is vergeven van deze stoffen en dan met name de ‘verantwoorde Light’-producten. Om mijn gezondheid te redden is de supermarkt dus een plek waar ik nauwelijks nog kom. Biologische markten vormen nu een ontdekkingsreis voor me, met het nieuwe credo: “Hoe meer modder op de groenten, hoe beter!” Het liefst koop ik rechtstreeks van de boer,zo min mogelijk tussenschakels voordat het voedsel mij bereikt. (Misschien een alternatief programma voor Yvonne Jaspers: “Vrouw zoekt boer.”)

Deze informatie werpt een geheel nieuw licht op termen als; “overeten”,”emotioneel eten”,”bingeing”,”zelfdiscipline”,want in hoeverre ligt dit echt aan ons? Wij vrouwen,en sommige mannen, straffen onszelf zo makkelijk af als we weer eens hebben “gezondigd” en dopen onszelf meteen om tot ‘emotionele eters’,’BDO’ers’ of gewoon gebrek aan wilskracht. We rapen onszelf bij elkaar,om vervolgens weer een andere manier te vinden om ons doel te bereiken..."

Het ligt niet ons maar aan ons eten. In de voeding- en dieet industrie, gaat het om biljoenen euro's. Ik geloof niet dat we bewust en met voorbedachte rade worden vergiftigd. 
Ik geloof wel dat de voedsel industrie er weinig baat bij heeft om consumenten goed en volledig te informeren. Ook is de voedselindustrie een machtige lobby, die wetgeving beïnvloed. De schijf van vijf, Voedingscentrum Nederland, Keurmerk 'gezond', allemaal bedacht en betaald door de industrie zelf en niet door een onafhankelijk orgaan bestaande uit wetenschappers en medici. 

Waar gerenommeerde specialisten op het gebied van voeding het allemaal over eens zijn is dit; suiker is niet ongezond, suiker is zeer ongezond. Als je 1 ding wil veranderen, stop dan met suiker. Wie hier meer over wil lezen kan ik het boek van van krisverburgh aanraden: De voedselzandloper. Ook wil ik jullie aanraden om deze blogpost van Tieneke Scholtens te lezen, zij heeft een goede samenvatting gemaakt over de effecten van suiker op ons lichaam. 

Lactose is ook een vorm van suiker, melksuiker. Ik drink geen melk dacht ik altijd, totdat ik al m'n koffie's verkeerd en cappuccino's ging tellen.

Zelf dacht ik altijd dat ik suiker prima kon laten staan. Ik hou van zoet maar ik 'binge' er niet op. Mijn probleem is zetmeel. En wat blijkt; zetmeel = suiker. Zetmeel bestaat uit een ketting van glucosemoleculen en een complexe suiker. Ik reageer heel slecht op deze vorm van suiker. Zoals sommige mensen slecht reageren om lactose en een lactose tolerantie blijken te hebben. 

Ik ben dus gestopt met suiker, ook geen fruit. Geen lactose, ook geen yoghurt en/of karnemelk en, het moeilijkste, geen zetmeel; geen brood, geen pasta, geen rijst en geen aardappelen. Ik eet wel koolhydraten; uit groente. 

Ontbijt bestaat uit eieren, bijvoorbeeld roerei met gerookte zalm, spinazie en feta. Of gebakken ei met tomaat en parmezaanse kaas.
Lunch bestaat bijvoorbeeld uit makreel salade met boontjes. Of gebakken zalm met broccoli en paprika. 
4 uur snack bestaat bijvoorbeeld uit noten met worteltjes. Of een goed stuk kaas met een kleine tomaten salade.
Avondeten bestaat bijvoorbeeld uit Mexicaanse taco's, met alles er op en eraan behalve de taco schelp en de rijst, dus wel met guacamole, gesmolten kaas en sour cream. 

Vet eet ik wel. Eiwitten ook. Voorlopig even geen vlees want ik doe met met Kassa Groen van de Vara;

Het Leed dat ‘Zelfacceptatie’ Heet.

Een lezeres van etenenikikeneten deelt;

Al vanaf een jonge leeftijd kampte ik met overgewicht. Niet verwonderlijk als je je bedenkt dat ik de dochter van een bakker ben. Een bourgondisch aangelegde bakker wel te verstaan.

Mijn achtergrond;
Menig restaurantkeuken heb ik van binnen gezien als ik, in het weekend, gezellig met mijn vader meeging om de bestellingen te bezorgen. Natuurlijk werd ik dan als ‘schattig meisje’ onderworpen aan allerlei voedsel onder het mom van “even proeven”. Tel daarbij op dat ik iedere dag een legio aan diverse versgebakken croissants en broodjes tot mijn beschikking had. We woonden boven de bakkerij in de stad, dus buiten spelen was er niet bij. Ik speelde buiten met de buurtkinderen als ik in het weekend bij mijn opa&oma logeerde.
Tekenen was een van mijn meest geliefde en voornaamste bezigheden onder het genot van muziek (meestal vanuit de cassette/cd-collectie van mijn ouders of de toenmalig vrij nieuwe zender: MTV). Tijdens het tekenen kon ik mijn fantasiewereld de vrije loop laten,terwijl ik droomde over wat ik allemaal wilde ‘later als ik groot was’;reizen, wonen in Amerika, ik was vastbesloten om ook rockster te worden zoals in de ‘clipjes op MTV’, mijn eigen films&(cartoon)series maken, te veel om op te noemen. Ik zag het leven als een avontuur en kon niet wachten tot het zover was!

Op de basisschool werd ik wel eens geconfronteerd met mijn overgewicht. Ik kreeg de bijnaam “Bakkertje Bol”. Echter werd deze bijnaam niet op een gemene treiterende manier gebruikt maar eerder op een plagende manier, waardoor ik het niet als een probleem ervoer. Ironisch genoeg had ik zelfs goed contact met alle jongens (ook degene die mij deze bijnaam gaven) en kreeg ik al snel mijn ‘eerste vriendje’.

Op de periode van de middelbare school veranderde dit allemaal. Daar werd ik wel regelmatig het doelwit van treiterende,snerende en beschamende opmerkingen en dan niet zozeer gericht op ‘dik zijn’ maar op diverse andere uiterlijkheden. Ik reageerde er niet op, deed alsof het me niks interesseerde of alsof ik ze niet hoorde...maar ondertussen sneden ze als een mes dwars door mij heen. Het enige wat mij af er af en toe doorheen sleepte, was dagdromen dat ik later zou ‘transformeren’ in een mooie slanke vrouw, net zoals in al die cliché High-Schoolfilms, inclusief de prins op het paard. Eind goed al goed....right?

Door verschillende tragedies in mijn vroege leven die elkaar op een rap tempo opvolgden (o.a. het overlijden van mijn vader na een vreselijke lijdensweg, de plotselinge dood van mijn opa, het verstoten worden door mijn zogenaamde familie van mijn vaders kant, pesten en nog een aantal andere gebeurtenissen) is mijn levens enthousiasme langzaamaan omgeslagen in -‘leven = overleven’- en -‘als ik iets wil dan zal ik er zelf voor moeten vechten,want iets “goeds” is mij niet gegund’-mentaliteit.

Flashforward naar de beginjaren ’00.
Inmiddels was ik van de middelbare school verlost en bij gebrek aan een studie,werkte ik fulltime in een grote elektronicazaak. Ik had een aantal leuke collega’s waar ik mee optrok en frequent mee uitging. Ik maakte regelmatig mee dat er aanbidders voor hen tijdens het uitgaan en zelfs in de zaak kwamen. Dat vond ik altijd heel leuk voor ze, tegelijkertijd voedde het bij mij ook nog meer de gedachte dat alles om uiterlijk draait wil ik ook iemand vinden die verliefd op mij zou kunnen worden, want ik vond hen altijd een stuk mooier uitzien dan mezelf.
Het was toen dat mijn “magische transformatie”-illusie plaatsmaakte voor “als je iets wilt,zul je er zelf voor moeten vechten”-mentaliteit.
Vastbesloten meldde ik mijzelf aan bij een sportschool en begon met 3 dagen sporten in de week,om die ‘dikke pens en kop’ weg te werken.

‘Verantwoord’ Eten.
Gaandeweg begon ik steeds meer slecht (vetrijk) voedsel zoals: croissants, junk-food etc. te bannen uit mijn leven en er ook steeds minder behoefte aan te krijgen.
Exit junk-food, Enter verantwoord eten....
Optimel, AH Maaltijdsalades, magere yoghurts, kazen, vlees etc. werden mijn nieuwe favorieten. Ik maakte altijd hele bewuste keuzes,las etiketten om te kijken hoeveel vet er in iets zat,noem maar op.
Toen ik op een gegeven moment niet verder kwam in mijn resultaat, verhoogde ik het sportregime steeds meer (tot op een gegeven moment naar 5 à 6 dagen per week) en werd nog kritischer over mijn eetpatroon; niet te veel brood meer en voedsel met een lage calorische waarde. Aangezien te veel koolhydraten/calorieën dan wel het probleem moesten zijn in mijn ogen. Koken deed ik nooit want ik had immers de maaltijdsalades en ‘verantwoorde’ andere kant-en-klaar maaltijden. Sporten naast school en werk nam genoeg tijd & energie in beslag. Daarbij kwam het voordeel dat dit vastgestelde porties waren waardoor ik niet verder kon eten want op = op! Ik vertrouwde mezelf immers niet met eten. Daarentegen stond ik het mezelf dan wel weer toe als ik met vrienden uit-eten ging om b.v. een pizza en/of dessert te nemen,onder het mom van “dit is geen dagelijkse situatie en ik moet morgen toch weer sporten”. Alhoewel ik wel nog steeds rekening hield om een gerecht te kiezen met zo min mogelijk vet.

Op een gegeven moment ging het niet meer verder zo waardoor ik bij een dieetpraktijk terecht kwam. Hier leerde ik wat mijn lichaam minimaal per dag nodig had aan grammen koolhydraten&eiwitten om zo zijn eigen vetten te verbranden... en het mooiste ik hoefde er niet eens voor te sporten! Mooi toch?
De filosofie was om meer terug te gaan naar volwaardige producten en zelf maaltijden koken (*slik*) en dit alles met een laag vetpercentage. Zoete -en suikerrijke producten werden gemeden,om de suikerspiegel zo stabiel mogelijk te houden. In met het kookgerei,kruiden en verschillende azijnen...Uit met de Optimels,Kant-en-klare salades en dressings.
Vele cliënten gingen zich energieker voelen, maar op een of andere manier was dat voor mij niet het geval. Ook ervoer ik steeds meer mentale onrust en alsof er een constant ‘eetmonster’ mij aanstuurde van alles te eten buiten die 3 maaltijden terwijl ik rationeel wist dat ik het voorheen op dagen met minder deed.
Er werd mij gemeld dat ik waarschijnlijk te weinig zout gebruikte,dus ik ging meer rijkelijk met het tafelzout strooien...echter geen verbetering. Ook begon ik steeds meer de zoete smaak te missen,waardoor ik op internet een aantal natuurlijke suikervervangers tegenkwam. Er werd mij aangeraden deze niet aan te schaffen omdat de zoete smaak juist als 'trigger' werkte om de suikerspiegel te laten pieken gevolgd door een crash waardoor je dan weer “op zoek zou gaan naar iets te eten” waardoor je het ‘hier-en-daar-meepikken-van-voedsel-buiten-de-3-maaltijden’-gedrag krijgt.
Als ik echt zin had in bv. een wafel,dan kon ik me beter als uitzondering eentje kopen ipv natuurlijke zoetvervangers in huis te halen. Eigenwijs als ik ben had ik toch een flesje Agavestroop gekocht waar ik mij een kopje chocolademelk mee had gemaakt. Heerlijk en ik had nergens last van. Geen ‘eetmonster’ of niks. Echter toen ik mezelf dus inderdaad een wafel kocht voor mijn verjaardag kwam wel weer dit vreselijke ‘onverzadigbare eetmonster’ en allerlei angstige,depressieve gedachten omhoog als: “Ik kan mijzelf niet vertrouwen met eten”,”Ik zal mijn leven lang slaaf van de sportschool moeten blijven”,”Hoe lang zal ’t duren voordat ik weer dik ben?”. Ik kreeg steeds meer het gevoel dat, als ik überhaupt iets binnenkreeg van producten met kunstmatige suikers/zoetstoffen, ik dit ervoer.
Dit bracht ik dus ook ter sprake bij de dieetpraktijk die mij echter verzekerde dat dit waarschijnlijk puur met de zoete smaak had te maken omdat het suikerpercentage in bepaalde producten zo laag was dat dit niet proefbaar was.

Iedere dag stond ik op met deze angstige gedachtes en was in mijn hoofd alleen nog maar bezig met eten vs. bewegen. Deze hele obsessie leek alleen maar steeds meer toe te nemen,terwijl ik ondertussen een krachtig middel had gekregen om te weten wat ik minimaal moest eten om af te vallen. Soms herkende ik mijzelf niet meer door de onverklaarbare moodswings en de aandrang om naar de koelkast te gaan. Via een artikel las ik over Levend Bloed Analyse, waardoor velen o.a. achter sluimerende voedselallergie/intolerantie's kwamen. Ik besloot dit ook te laten doen,misschien dat daar mijn onrust en hevige vermoeidheid vandaan kwam. Wat toen aan het licht kwam had ik nooit verwacht....
De ziekte van Lyme, Pfeiffer en Candida-schimmels bewogen rijkelijk door mijn lichaam!

Wat je eet ben je zelf.
Hoewel ik ze niets kwalijk neem, bleek ik dus wel gelijk te hebben. Candida en Lyme leven o.a. op kunstmatige suikers&zoetstoffen en gist. Aangezien ik door dit dieet al voor een flink deel hiervan verlost was,probeerde deze mij dus op allerlei manieren aan te sturen om maar iets van suiker- en gisthoudende producten te eten,zodat zij actief konden doorgaan met het beschadigen van mijn algehele gesteldheid.

In de periode dat ik moest gaan starten met koken,dacht ik dikwijls terug aan mijn oma waar ik in mijn jeugd heel wat jaren heb gegeten; hoe zij vanaf de namiddag in de keuken stond om het avondmaal met verse producten te bereiden en dat ik haar hier dikwijls bij meehielp. Ik vond het zelfs leuk! Nu brengt het mij alleen maar stress omdat ik niks lekkers weet te bereiden, het zoveel tijd kost waardoor ik nog meer honger krijg en rustig eten moeilijker is en ‘ik vertrouw mijzelf al niet’ in de buurt van eten. In mijn jeugdjaren begon het koken met ‘pakjes en zakjes’ steeds meer op te komen wat mijn oma ook veel tijd scheelde en dit werd dan ook in stijgende lijn doorgevoerd binnen mijn familie en de algehele Westerse cultuur. Tegenwoordig staat alles in het teken van snelheid en gemak. Zo ook voor mij met mijn ‘verantwoorde’ kant-en-klaar maaltijden,Optimels,vetloze ontbijtkoeken etc.!
Ik heb dus jaren mijn ongewenste gasten lopen voeden met kunstmatige suikers&zoetstoffen als: aspartaam, sacharine, sorbitol, glucose-fructosestroop en ga zo maar door. Waardoor zij als dank o.a. mijn volledige immuunsysteem, nieren en darmflora naar de knoppen hebben geholpen. Daarbij beroven kunstmatige suikers&zoetstoffen je ook van vitaminen&mineralen, waardoor die leuke reclames van “nu boordevol extra toegevoegde vitamines” ook de grootste lariekoek zijn,aangezien de suikers in het product je er net zo hard weer van beroven!

Nu ik dit typ komt er een reclame op de radio voorbij,waar mooi wordt gezegd dat “we met zijn allen teveel zout eten”. In veel producten staat bij de ingrediëntenlijst inderdaad vaak zout vermeld. Er is op zich niks mis met zout,echter het zout zoals de meesten het kennen,het tafelzout, is ontdaan van een aantal belangrijke mineralen waardoor het net zo’n ‘leeg’ product als suiker is geworden die het lichaam ook onttrekt van belangrijke stoffen i.p.v. voedt. Keltisch zeezout en Himalaya zout daarentegen bevatten veel mineralen en zijn ook nog smaakvoller. Hier zul je niet ‘te veel’ van eten,aangezien je lichaam zelf zal aangeven of het behoefte heeft hieraan. (Je zult vanzelf merken,of je ergens zout op wilt gooien en hoeveel om iets op smaak te maken.)

Dan zijn er nog de welbekende E-Nummers die zowat standaard overal inzitten. Er is een specifiek E-nummer,namelijk E621: Mononatriumglutamaat. Dit E-nummer is een ‘smaakversterker’, maar er zijn veel mensen die gevoelig voor dit E-Nummer zijn en zo dus meer blijven eten hiervan...oftewel “overeten”,”bingeing”,”emotioneel eten”..hoe je ’t wilt noemen. Een ‘klein’ lijstje van benamingen die E621 verbergen; glutamaat, glutamaatzuur, plantaardige gehydogeneerde oliën en vetten, gehydrogeneerde eiwitten, gelatine, calcium- of natriumcaseïnaat toegevoegd gist,gistextract,monokaliumglutamaat,sommige maïsolie, maltodextrine, eiwitten uit tarwe, citruszuur en sommige moutaroma’s.
Wat overigens ook het geval is bij de bovengenoemde ‘lege’ producten en dan met name de kunstmatige zoetstoffen.

In een interview met Mike Adams zei Dokter Blaylock - www.newstarget.com - dat er genoeg bewijzen zijn voor de stelling dat Aspartaam en Mononatriumglutamaat gevaarlijke additieven zijn. Zou men deze exitotoxische additieven nu verbieden, dan gaan we aldus Blaylock (wereldwijd erkend als expert op het gebied van de gezondheidsrisico's door voedseladditieven) een sterke daling zien van obesitas, verscheidene kankers, zenuwaandoeningen zoals Alzheimer, Parkinson, autisme en hyperactiviteit.
Zowat het gehele supermarkt assortiment is vergeven van deze stoffen en dan met name de ‘verantwoorde Light’-producten. Om mijn gezondheid te redden is de supermarkt dus een plek waar ik nauwelijks nog kom. Biologische markten vormen nu een ontdekkingsreis voor me, met het nieuwe credo: “Hoe meer modder op de groenten, hoe beter!” Het liefst koop ik rechtstreeks van de boer,zo min mogelijk tussenschakels voordat het voedsel mij bereikt. (Misschien een alternatief programma voor Yvonne Jaspers: “Vrouw zoekt boer.”)

Zelfdiscipline.
Deze informatie werpt een geheel nieuw licht op termen als; “overeten”,”emotioneel eten”,”bingeing”,”zelfdiscipline”,want in hoeverre ligt dit echt aan ons? Wij vrouwen,en sommige mannen, straffen onszelf zo makkelijk af als we weer eens hebben “gezondigd” en dopen onszelf meteen om tot ‘emotionele eters’,’BDO’ers’ of gewoon gebrek aan wilskracht. We rapen onszelf bij elkaar,om vervolgens weer een andere manier te vinden om ons doel te bereiken...

In mijn vroege jeugd werd sport (tennis) geïntroduceerd in mijn leven,op aanraden van de huisarts, als een middel om mijn lichte overgewicht tegen te gaan. Door de jaren heen heb ik verschillende sporten beoefend,maar er is nooit iets geweest waar ik echt mijn heil in heb gevonden.
Zoals gezegd maakte een aantal jaar geleden de ‘magische-transformatie’illusie plaats voor de ‘als-je-iets-wilt-zul-je-er-zelf-voor-moeten-vechten’mentaliteit,dus ik besloot mij in te schrijven bij een sportschool. Het begon met 3 dagen per week, zo’n half uur tot driekwartier uitleven op de Cardio apparaten. Naarmate resultaat volgde,verhoogde ik enthousiast weerstand en/of snelheid. Om nog meer resultaat te behalen werden 3 dagen standaard 4 en de duur werd verlengd naar 1 uur.
Na verloop van tijd bleef ik ‘steken’, waardoor 4 dagen weer 5 dagen werden. Inmiddels waren vrienden van mij begonnen met sporten en zij behaalden hun resultaten met 3x in de week sporten en dan maar iets van drie kwartier,waarvan maar een klein gedeelte cardio en niet eens zozeer letten op wat ze aten en eventuele hoeveelheden. Hoe kon dat toch?! (...toegegeven het waren wel mannen,daar gaat het sowieso sneller bij.)
Altijd hoorde ik over hun behaalde resultaten,wat ik fijn voor ze vond, maar het wakkerde mijn ‘gekte’ nog meer aan,terwijl ik het niet eens leuk vond om te sporten. Het was puur discipline die ik mezelf oplegde om elke dag te moeten gaan.
Aan het einde van iedere week probeerde ik mijn sportmomenten per dag in te plannen. Aanvankelijk aan de hand van mijn agenda maar dit veranderde langzaam in mijn agenda rondom het sporten te plannen. Ik raakte in paniek als er onverwachte omstandigheden of feestdagen zich voordeden waardoor ik niet kon gaan. Dan werd ik nog kritischer in hetgeen ik at. Ondertussen begon ik ook steeds meer artikels te google-en om nog resultaat te behalen met sporten.
Het uur Cardio werd tevens drie dagen per week uitgebreid met een half uur gewichtoefeningen erbij. Op een gegeven moment zat ik op zo’n hoog Cardio-niveau dat ik het zelf bijna niet meer bijgebeend kreeg. Meestal ging ik vlak voor etenstijd,waardoor ik na het eten alleen nog maar futloos op de bank voor de tv kon hangen. Totdat mijn moeder op een gegeven moment ingreep en zei dat het zo niet verder kon.

Het had dus uiteindelijk helemaal niks met gebrek aan discipline te maken, zoals er vaker meteen wordt geoordeeld over mensen met overgewicht. Jarenlang legde ik mezelf de discipline op om te gaan terwijl ik elke keer mijn ziel een klein stukje meer doodde. Op de sportschool dachten ze dat ik fanatiek was; niemand had in de gaten dat ik al jarenlang iets met tegenzin deed omdat het ‘moest’ van mezelf, omdat je tegenwoordig steeds meer in de media hoort/leest/ziet hierover.
Ergste is dat ik mijn ongewenste gasten hier ook weer mee in de kaart heb gespeeld en roofbouw op mijn lichaam heb gepleegd. Cardio valt onder anaerobe sport, wat inhoudt dat je een zuurstoftekort creëert. Bacteriën schijnen dus juist goed te leven in zuurstofarme omgevingen. Daarbij verzuurden zij sowieso al mijn spieren, waardoor ik de spieren met al die cardio nog eens extra verzuurde. Dan natuurlijk niet te vergeten hoeveel ik het lichaam nog eens extra heb uitgeput.

De moraal van dit verhaal.
Na al die jaren ben ik slank, heb ik eindelijk die (redelijk) platte buik....maar ten koste van wat?

Ik ben 28, maar qua vitaliteit en levensenergie kunnen deze 2 cijfers omgedraaid worden. Mijn lichaam is totaal versleten en om het te redden, is er een heel streng dieet waar ik me aan zal moeten houden. Gezellig uiteten en andere sociale gelegenheden zijn er niet meer bij,omdat er bijna niks meer is wat ik nog kan hebben. (Aangezien er maar weinig eetgelegenheden zijn,die met volwaardige producten werken) Het dieet zal ergens in de buurt komen van een suiker&glutenvrij veganistisch dieet, wat betekent dat (goede) vetten meer op de voorgrond gaan komen. Juist na alle informatie die ik heb omschreven, zou ik beter moeten weten en toch heb ik nog steeds het idee dat “ik mijzelf niet kan vertrouwen rondom eten” en zo weer voor de bijl ga als ik eenmaal weer meer type voeding kan verdragen.

Daarbij zit ik nog steeds gevangen in het hele obsessieve dwangmatige web van moeten sporten of gewoon bewegen. Ze zeggen kennis=macht, maar in mijn geval ben ik overprikkeld door alle kennis waarmee je wordt gebombardeerd, of zelfs angstig gemaakt, in de media. Vaak spreekt het zichzelf ook nog allemaal tegen. (Je moet spieren kweken om meer te verbranden,omdat je die vanaf je 30e begint te verliezen. Je moet met cardio je vetverbranding gaande houden. Low-Intensity gedurende een langere periode is beter voor de vetverbranding. Het effect van sporten wordt teniet gedaan als je vervolgens de hele dag weer zit. Je moet steeds je routine veranderen,omdat je lichaam anders te veel eraan went.etc.)
Elke vorm van bewegen is iets dat ‘moet’ in mijn ogen en is altijd gekoppeld aan eten en genoeg verbranden. Ik kan werkelijk waar nergens plezier aan beleven en mezelf geen rust gunnen. Het is zelfs zo erg,dat ik totaal niet meer weet wat ik nog wil in mijn leven. Alle dingen die ik leuk vond zoals computer animatie,design etc. zijn nu de dingen waar ik niet meer van kan genieten,omdat het ‘zittende’ banen zijn en me dat erg onrustig maakt omdat ik dan niet genoeg ‘beweeg’. Ik kan niks meer zeggen wat me echt leuk lijkt,omdat ik bij alles in gedachten meteen aan het beredeneren ben of er genoeg ‘beweging’ in het beroep voorkomt.
Hierbij claim ik niet dat iemand niet moet sporten, maar doe het omdat je het leuk vindt, er plezier aan beleeft...maar doe het nooit puur om af te vallen,want je ziet wat de gevolgen kunnen zijn.

Rationeel denkend weet ik dat een deel van mijn hele eetprobleem wordt veroorzaakt door mijn ongewenste gasten. Zij kunnen heel erg op de psyche inwerken en het lichaam aansturen. Het ergste van alles is dat als mensen mij nu soms na een langere periode zien,ik voor het eerst in mijn leven complimenten krijg over “hoe goed ik eruit zie”. Dat sterkt de obsessie en angst om terug te vallen (ik hoor in gedachten de mensen nu al zeggen: “jeetje wat is zij weer dik geworden.”) alleen nog maar meer,terwijl het me tegelijkertijd boos maakt. (Wat is er zo goed aan mij?..mijn lichaam dat van binnen aan het afsterven is?een verstikkend obsessief web waarin ik gevangen zit?het feit dat mijn gehele ribkast zichtbaar is als ik mijn armen strek?)
Daarbij heb ik regelmatig discussies gehad met vrienden; dat zij beweerden dat het niet om uiterlijk draait maar om uitstraling. Juist nu, voor het eerst in mijn leven, komen er verschillende jongens op mij af terwijl ik uitgerekend nu absoluut niks uitstraal en er geen behoefte aan heb. Ook dit sterkt alleen nog maar meer mijn kromme gedachtepatroon.

En dan is er nog een vrij recent incident,waarbij iemand een dolk door mijn hart heeft gestoken, ook al laat ik het aan de meeste in mijn omgeving niet merken. Waarom maakt het me zo veel uit dat ik er slank uit moet blijven zien? Wat deze persoon van mij denkt,terwijl we toch geen contact meer met elkaar hebben? Is het omdat ze me zo tot op de grond heeft afgekraakt omdat ik klaarblijkelijk niet goed genoeg en walgelijk ben dat ik voel alsof ik me op een of andere manier zou moeten bewijzen?
Shoppen voor kleding wil ik helemaal niet meer,dat geeft mij alleen nog maar meer onrustige gedachten als: “hoe lang zal ’t duren,voordat ik hier niet meer inpas?”, terwijl ik juist nu volop de keuze heb qua assortiment en nergens meer een vetkwabbeltje uitsteekt.

Mijn oma,waar ik eerder al over schreef, is deze week overleden. Zij was in principe het toonbeeld van hoe het ‘niet moet’. Rookte vanaf haar 14e steevast 2 pakjes sigaretten per dag, deed absoluut niet aan sport, at gerust een hard broodje dicht geplamuurd met roomboter, bepaalde haar eigen dag- en nachtritme,zat uren achter de naaimachine want naaien was haar grote passie, iedereen kon ’s nachts na het uitgaan nog langskomen waar ze gerust nog de frituurpan voor uithaalde om het een of ander te maken, bezoek was voor haar een uitweg om onder haar huishoudelijke taken vandaan te komen. Ze leefde haar leven volgens haar eigen wetten en trok zich niks aan van allerlei mediacampagnes mbt stoppen met roken,zelfs niet na 2 kritieke hartoperaties. Afgelopen week is ze getroffen door een hersenbloeding en uitgerekend haar hart is het orgaan dat het ’t langste heeft volgehouden!

Nu beweer ik niet dat iedereen deze leefstijl moet aannemen, maar het heeft me wel aan het denken gezet....Zij heeft niet de stress ervaren van het ‘moeten voldoen’ aan allerlei idealen,maar deed gewoon waar zij zin in had. Ze accepteerde zichzelf zoals ze was.

Zelfacceptatie....het moeilijke woord waar ik al mijn hele leven mee vecht. Zelfacceptatie- en liefde kun je alleen zelf creëren en niet laten afhangen of er iemand wel of niet op de wereld is die voor je zal vallen.
Zelfacceptatie is lief zijn en zorgen voor jezelf en niet jezelf dwingen allerlei dingen te doen die je geen plezier schenken.
Misschien is dit wel het leven dat mij op een harde manier probeert wakker te schudden en zegt: “Meisje, accepteer jezelf nu eindelijk eens en houd op met te leven naar het beeld van anderen!Stop met jezelf de dood in te jagen!”

Vanaf het punt waar ik nu ben kan ik uiterlijk gezien alleen maar terugvallen maar het wordt tijd dat ik dit doel ga loslaten en verruilen voor iets anders, iets beters.
Alleen de gedachte al bezorgt me zoveel angst en paniek en ik heb geen idee hoe dit te doen en hoe mijn toekomst eruit gaat zien. Misschien is de eerste stap door vriendjes te sluiten met de goede vetten en te stoppen met het wegen van koolhydraten en eiwitten,om mijn gezondheid weer op niveau te krijgen.
Misschien is dit in een verdraaide zin wel de ultieme manier om jezelf en je lichaam te leren accepteren. Misschien ligt de echte ik wel ergens tussen het meisje met de “dikke pens&kop” en het (veel te) magere meisje in.....

Alles is toegestaan in Liefde en Lijnen

Laatst heb ik over deze vrouw gepost. Ze heet Kai Hibbard en heeft meegedaan aan een zeer polulaire afvalshow in de V.S. genaamd Biggest Loser. Ze is in 12 weken 118 pond (rond de 50 kilo) afgevallen. Ze heeft er een eetstoornis aan overgehouden is weer 70 pond (rond de 25 kilo) aangekomen. Hier vertelt ze haar eigen verhaal.

Afvalshow in de V.S. gaat te ver...

Dit bericht komt van de Perez Hilton site. Als dit waar is...

A finalist on the third season of The Biggest Loser, Kai Hibbard, has come forward and revealed that the reality competition not only forced her to lose weight in the most unhealthy and damaging ways possible, but also gave her an eating disorder that she still struggles with today!
Here are some of the shocking details that went on behind-the-scenes:


"Unfortunately, what they're telling you the contestants are doing and what they actually have the contestants doing are two different things, at least as far as my season goes. We were working out anywhere between 2 and 5 hours a day, and we were working out severely injured. There's absolutely no reason to work a 270 pound girl out so hard that she pukes the first time you bring in a gym. That was entirely for good TV."
"There was a registered dietician that was supposed to be helping [the contestants at the ranch] as well… But every time she tried to give us advice . . . the crew or production would step in and tell us that we were not to listen to anybody except our trainers.""The thing is, it got worse when I got home… I would get e-mails constantly from the producers: ‘what have you done today?' ‘are you working out enough?' It was just always, always, always. At that point, [I had] all the pressure on me, and [I was] trying to do right by what I had been told is the best thing to ever happen to me. And they would tell you all the time, ‘200,000 other fat girls were in line right behind you. How dare you waste this experience? How dare you let anybody down?'"
"So I got to a point where I was only eating about 1,000 calories a day and I was working out between 5 and 8 hours a day. . . . And my hair started to fall out. I was covered in bruises. I had dark circles under my eyes. Not to get too completely graphic, but my period stopped altogether and I was only sleeping 3 hours a night. I tried to tell the T.V. show about it and I was told, 'save it for the camera.'"
"It gave me a really fun eating disorder that I battle every day, and it also messed up my mental body image because the lighter I got during that T.V. show, the more I hated my body. And I tell you what, at 144 and at 262 and at 280, I had never hated my body before that show."
"I think at the time when you sign it . . . and it says things like, ‘you give yourself over to whatever doctor we have treat you and we don't attest to the credentials of the doctor', you think, ‘no one is going to treat another human being this poorly, why should I even worry about that?' You don't realize that there are people out there who would treat you that poorly. You also get reminded . . . over and over again that . . . this is a chance of a lifetime and there are 200,000 other fat people behind you and if you don't sign it they will. . . . I believe I signed away my life story and gave them the right to fictionalize it if they wanted to. I had an attorney look at it afterward and he was like, ‘you signed away things that really can't be signed away here, and the problem is they've got, like, 100 attorneys and you can't even afford me.'I'm terrified sometimes at the idea that I'm putting my family at risk to talk about it, but . . . my family's taught me that you can't go wrong with the truth. I'm just going to do what I've got to do."

The Bitch Is Back and She's Hungry!

Heerlijk om weer terug te zijn. Heb echt een heftige tijd achter de rug. Dat voor het eerst weer eens 'echt' op toneel staan sinds 2007 heeft er nogal ingehakt. Opeens realiseerde, zag en voelde ik dat ik nu toch echt 40 ben en boven de maat 40 ben. Spelen werd eerlijk gezegd een bijzaak (schaam.) Nou ja, dat is het rare van een eetprobleem; het is zo vanzelfsprekend om continue op twee sporen te leven. Twee paden simultaan te bewandelen. Twee leven te leiden of te wel te lijden...
Dat de voorstelling goed is geworden is een zeer fijne bijkomstigheid. Clark Accord en ik hebben besloten de KvP zelf te gaan produceren dus vanaf september ga ik weer spelen. Yippee? Ja. Een deel van mij heeft er zin in. Het andere kan nauwelijks naar de foto's en dvd's kijken. Werk in uitvoering.


Daarnaast had ik veel privé stress. Mijn moeder wordt nu echt oud. Ze wordt dit jaar 78. Ze is geopereerd aan staar en is zo bang om haar zicht te verliezen. Al wat ze doet is lezen (en Russische tv zenders via de schotel kijken...) Ik, als enig kind, moet er natuurlijk voor haar zijn. Maar makkelijk is dat niet. Ik heb zelf drie kinderen, een man die work-a-holic is en een eigen bedrijf. Ik probeer zo veel mogelijk voor haar te doen maar heb altijd het gevoel dat ik te kort schiet. Te gehaast ben. Ergens anders moet zijn.


En toen kwam mijn lieve Russische (stief) oma ook nog eens te overlijden. Over schuldgevoel gesproken. Ik heb tussen mijn eerste en derde levensjaar bij haar en mijn (biologische) opa gewoond. Ik hield echt zo zo zo veel van haar. Heb altijd alleen maar liefde en steun van haar gekregen. 
De laatste keer dat ik haar heb geknuffeld was 1 januari 2007. Ze heeft mijn jongste dochter nooit gezien. Ik belde haar regelmatig maar toch. Waarom ben ik niet vaker naar Moskou afgereisd? 
Of naar Kameroen. De hel van de dubbele nationaliteit. Er is altijd wel een land waar je eigenlijk vaker zou moeten zijn.


Nou ja. Van de stress wilde ik natuurlijk maar een ding. Nu afvallen. Niet over een week of maand. Nu. Dus ik heb van die dood enge dieet-pillen besteld. En geslikt. Toen kon ik natuurlijk helemaal niet meer bloggen. Excuses genoeg.


Het aller geestigste is dat ik alle symptomen had van die pillen zoals hartkloppingen, zweten, bloed-chagrijnig zijn en paniekaanvallen hebben. Behalve... u raad het al. Afvallen.


Ok. Wie krijgt het voor elkaar om met (speed) pillen in haar mik, toch te blijven doorkanen?

Yours truly! Het is dus nu echt ingeslagen als een lawine op een lentedag. Het. Gaat. Niet. Om. Eten. 


Wat ik ook doe. Wat ik ook eet. Niet eet. Ik ben er altijd bij. Ik. 


Dus ik ben alweer een paar weken van de pillen af. Ik eet alweer een paar weken wat ik wil wanneer ik wil. Ik ben weer begonnen met bloggen. En ik ben er vandaag achter gekomen dat ik weer in maat 40 pas. Wel wat strak maar toch. Het leven is wonderlijk is het niet?


Tot de volgende sessie

Bleh-dag

Wat eigenlijk een superdag had moeten zijn, want de Vogue Italia heeft een 'curvy' site gelanceerd 

Hot on StyleList, is toch een beetje een bleh-dag.

Een rare pre-menstruele huil-dag. Elk moment kan omslaan in een binge. Ik moet mijn hoofd en hart er heel goed bijhouden. De schade is beperkt gebleven maar het gevaar loert in elke keukenkast en koektrommel.

Zelfs gehuild tijdens de repetitie. Een van mijn lieve, mooie, mega-getalenteerde mede-zangeres (met maat 36) heeft mijn blog ontdekt en verbaasde zich over mijn zielenroerselen. Ze zei dat ze me juist "zo mooi" vond en "zelfverzekerd over mijn lijf" ze noemde me sexy. Terwijl ik dit schrijf komen de tranen weer. Waarom? Ik weet dat schoonheid in zo veel vormen en maten komt. Ik kan een maat 34 net zo sexy, hot en wenselijk vinden als een maat 44. Ik ben op weg. Echt. Maar er zijn nog steeds momenten. Het blijft op het zelfde neerkomen. Mezelf accepteren. Niet in het (dunnere) verleden blijven hangen. Om eerlijk te zijn, toen ik (veel) dunner was dan nu, voelde ik me ook onzeker, alsof ik niet voldeed. Ik ben nooit slank genoeg geweest. Ook niet toen ik al m'n eten uitkotste en minimaal een uur per dag jogde (zo heette dat toen nog.)

Uiteindelijk gaat het om zelf-liefde. En Goddammit, dat blijft lastig. Ik baal er van. Ik vecht er voor. Houden van wie ik nu ben. Maar makkelijk is het nog steeds niet. Natuurlijk voel ik me daar ook weer schuldig en verwend 'Westers' over. Maar ik ga het maar aan. Het moet wel. Pats! In het moment. Midden in de hormonen tuin. Wachten op de maandelijkse ontlading....

Ah... Er is nog iets... Dat speelt ook mee... Ik moet een sexy jurk aan tijdens de voorstelling. En dat is heel bleh als je je pre-men-opgeblazen voelt. Ik heb er een gekocht vandaag. En dat geeft me meteen het gevoel van een lus om m'n nek. Zo van "Zou nog mooier staan als je ietsjes afviel. Als je nu niet meer eet tot aan volgende week woensdag kan er 3 kilo afzijn!!!!!"

Ik ga lekker naar bed met een kop groene thee. Law and Order SVU kijken. Lekker voorspelbaar en duidelijk. Je hebt de 'criminelen' en de 'ordebewaarders.' Heldere indeling van het leven.

Maar eerst even surfen naar Vogue Italia Curvy voor inspiratie http://www.vogue.it/en/vogue-curvy

Tot de volgende sessie 

 

Rolmodellen gezocht

Bizar hard gewerkt vandaag op zondag.
Vanochtend aan liedtekst ideeën voor de Koningin van Paramaribo. Gerepeteerd met Marynka Nicolai aan een nieuw programma, we hebben ons eerste optreden op 8 maart in Zoetermeer. Voorbereidingen Talkshow Women Inc. morgen op de Huishoudbeurs, ik interview Barbara Barend en Georgina Kwakye over 'Belangrijke Keuzemomenten in hun Leven.' Evaluatie geschreven over mijn laatste project met meisjes op een middelbare school in Zuidoost. Ondertussen wassen draaien, luiers verschonen en afwas uitruimen.

En eten.
En me niet dik voelen.
En mezelf accepteren zoals ik ben.
En op zoek naar nieuwe rolmodellen.
Nieuw voorbeelden.
Nieuwe vrouwen waar ik op wil lijken...
Ik ben namelijk rolmodellen (dunne wel te verstaan) verslaafd. Ik ben gek op Amerikaanse roddel en fashionsites. Heerlijk om weg te dromen bij de wazige foto's van celebrities in L.A. of Parijs. Met hun Uggs aan en zonnenbrillen op. Awardshows uit en Nachtclubs in.
Alsof ik daar ben in Fame-land, in plaats van hier in mijn buurtje tussen de fietsen en schoolplein-ouders.

Het is dus echt afkicken dat ik voorlopig niet meer mag wegsurfen naar een ander leven. Een ander lijf.
Het ondermijnt namelijk, serieus, mijn relatieproces met met lichaam en hoe ik mijn lichaam voed.

Bij wat en wie kan ik nog wegdromen? Wat kan dienen als ontsnapping? Eten (one day at a time) niet meer. Alcohol (al sinds ik moeder ben) niet meer. Die prijs is echt te hoog als je om 7 uur op moet en drie kinderen iets van je willen en jij iets van hen. Dat iedereen om 8 uur gevoed en gekleed klaarstaat om de dag te beginnen...
Dagdromen over bikini-waardig-lijf was mijn kleine beloning als ik een dagje weinig had gegeten. En mijn motivatie (marteltuig) als ik een dagje te veel had gegeten.

Nu moet ik het met iets anders doen. Het voelt alsof ik een oude vieze man ben wiens favoriete pornoblaadje failliet is gegaan. "Waar moet ik me voortaan op @fr*kken?" vraagt de man in mij zich af.

Niet makkelijk want ik ben opzoek naar leuke, hippe, 'zo wil ik ook zijn' vrouwen die niet broodje mager zijn... Je weet wel, met de leuke kleren, het leuke vriendje, het leuke leven? Het zijn voornamelijk plus-size modellen (plus-size is dan echt een overstatement want meestal hebben ze de totaal gemiddelde vrouwenmaat 42) Maar dat is al wat. Zeker qua kleding en haar, inspirerend. Ook niet meer dat 'ach-gut' element dat plus-size modellen een paar jaar geleden wel nog om zich heen hadden hangen. Check out Christal Renn, Lizzie Miller en Anansa Sims (de laatste is een dochter van een 'gewoon' model) klik op de volgende link om ze allen te zien:  http://www.bvonstyle.com/2009/11/10/plus-size-models-glamour/

Maar waar zijn de actrices, journalistes en media-dames? Je hebt Queen Latiffa maar die vind ik toch iets heel irritants betweterigs hebben. Wee nie waarom. Kijkt mij net iets te zelfingenomen uit haar ogen. Maar ik vond haar wel goed in de film Hairspray.

Ik vind Patricia Arquette ook erg fijn om naar te kijken, minder qua kleding. Maar een geweldige actrice. Speelt in een leuke serie ook, Medium, elke zondagavond op Net 5. I Love Net 5.

Wie hebben we in Nederland. Op wie willen we lijken. En dan bedoel ik niet de geijkte dennen. Wie kan nog meer dienen als rolmodel? Help me. I need my girlporn.

Ah, Ruth Oldenziel!!! Ik zat met haar in Tafel van 5 bij Net 5. I Love Net 5. Het programma was helaas geen lang leven beschoren maar dat is een andere post...
Ruth is echt een vrouw om te willen zijn. Wat een voorbeeld. Check haar uit op www.rutholdenziel.com
En je kan ons ook op de Net 5 site samen zien uitkomen voor onze 'echte' kledingmaat. Ik weet niet meer precies in welke aflevering van de Tafel van 5 maarrre... Zoveel waren het nou ook weer niet.

Tot de volgende sessie.

Yeah Baby!

Yeah Baby, het is waar! klik op de volgende zin en je zult het lezen;  Mannen vallen op vrouwen met een figuur zoals Kate Winslet

Dit weekend neem ik even vrij. Dus vandaar dat ik jullie even achterlaat met nog een fijn onderzoek... Wat blijkt, mannen vallen niet op gratenpakhuizen! Dat wisten we natuurlijk al maar nu is het 'wetenschappelijk' (dus de waarheid tot iemand anders met een ander onderzoek komt) bewezen.
Eat this dr. Frank...

Het onderzoek komt van st. Andrews University in Schotland en de resultaten zijn gepubliceerd in het wetenschappelijk tijdschrift Perception in oktober 2009 over het blad: Perception is a scholarly journal reporting experimental results and theoretical ideas ranging over the fields of human, animal, and machine perception.
Klinkt wel lekker profi he? Ik heb de site bekeken en dat onderzoek moet wel heel intellectueel en onderbouwd zijn, want het is me toch een oer lelijke en onbegrijpelijke site uit de MS Dos tijd... http://www.perceptionweb.com/ Ik voeg de link toe voor het geval je last hebt van insomnia.

Anyboterhamsnee (ik hou 'm erin) Ik had al iets over het onderzoek gehoord maar tijdens mijn vorige leven, in oktober 2009, vond ik nog dat ik zsm moest lijnen, dus besteedde ik er niet te veel aandacht aan. Niets mocht mij weerhouden van maat mini. Wat zijn de tijden veranderd ondertussen.

Oh... Leuk detail, de mannen die aan het onderzoek hebben deelgenomen waren tussen de 18 en 26 jaar(!)
De Cougartrend (vrouwen die op jongere mannen vallen worden sinds kort cougars genoemd) heeft dus meerdere voordelen...

Vandaag een goede eet-dag. 3 heerlijke maaltijden. 2 fijne snacks. Gegeten toen ik honger kreeg. Gestopt toen ik vol zat. Geen late-night bingebehoeftes. En dat allemaal ondanks veel werkstress en kapottewasmachinethuisstress.

Mijn moeder (ziet elke extra gram) vond zelfs dat ik iets was afgevallen. Dat is niet waar maar ik voel me wel veel lichter. Zelfs m'n überkritische moeder kan er niet meer om heen. Ik begin in m'n lichaam te geraken.


Tot de volgende sessie.

Yes We Can Eat

Leven met strakkere kleren gaat niet over rozen. Toch ben ik meer gemotiveerd dan ooit om door te zetten (en eten) Ik wil van deze gelegenheid dan ook gebruik maken om God op mijn knieën (achter mijn laptop) te danken voor de zwarte 50 denier 'intense' panty's van Oroblu http://www.manjeviekmode.nl/wp-content/uploads/2009/09/panty_image016-4.jpg
En de opmars van de tuniek http://www.arthurenwillemijnshop.nl/media/catalog/product/cache/1/image/5e06319eda06f020e43594a9c230972d/f/i/file_24_79.jpg

Ben met het tweede boek van Geneen Roth begonnen: Breaking Free From Compulsive Eating. De titel laat weinig aan de verbeelding over. Het is mijn bijbel. Ik heb 'm altijd bij me. Soms vergeet ik 'm op tafel en dan kijkt m'n oppas me meewarig aan als ik weer thuis kom. Yes We Can. Eat! Denk ik dan.

In BFFCE beschrijft Geneen haar periode, van eten wat ze wil wanneer ze honger heeft, tot in het uiterste detail. Ze eet zich door allerlei stadia heen met alle emoties van dien. Ze heeft bijvoorbeeld twee weken lang alleen maar chocolate chip cookies gegeten. Vers, oud, zelfgemaakt, alleen het deeg, met slagroom, met ijs.
Twee weken lang minimaal 3 keer per dag minstens een halve kilo per sessie... Ze omschrijft hoe ze met kloppend hart boodschappen deed en alleen maar chocolade, eieren, echte boter, volle melk en meel in haar winkelwagentje deed. Doodsbang was ze dat ze, over de luidspreker, zou worden verzocht haar zondige aankopen terug te leggen in de schappen waar ze ze vandaan had durven halen.

Ze verhaalt ook hoe ze probeerde te genieten van de choco-koekjes in alle soorten en maten. Ze nam haar behoefte uiterst serieus. Ze nam haar tijd, at altijd zittend en als het even kon aan een mooi gedekte tafel met kaarsen en al. Na dag tien dacht ze dat ze er nooit meer vanaf zou komen, dat ze dood zou gaan aan een suiker en vet-overdosis. Na dag 14 kreeg ze zin in iets anders. Iets gezonds. Iets met eiwitten. Yes We Can Eat!

Ik probeer ook te genieten van wat ik eet. Wat lekker bekt. Wat lekker ruikt. Aanvoelt. Welk eten zingt me toe? Dat is niet altijd even makkelijk. Wat wil ik nou echt? Omdat ik mezelf jaren heb misgund te genieten van eten, heeft mijn honger nog steeds een recalcitrant karakter. Bibi (zie paar posts geleden) eet nog regelmatig mee. Zeker met anderen erbij voelt het heel kwetsbaar om 3 kroketten met mayo te bestellen. Als ontbijt.
Maar na een maand met vallen en opstaan, ontbijt ik steeds normaaliger. Vandaag een bakje sourcream en een cracker dik belegd met pindakaas. Goed he?

Het is de enige manier. Je ontneemt alleen op die manier de macht van de maaltijd. Ik kan ook niet meer terug. Gisteren sprak in een collega die al tien dagen aan de Modifast is. En ze moet er nog tien.
Vroeger zou ik jaloers en onzeker geworden zijn. Meteen "ga ik ook doen!" hebben geroepen.
Nu denk ik neeeeeeeeeeeee! Terwijl ik af en toe met angst naar m'n bovenbenen kijk. Yes We Can Eat. Zeg ik dan weer tegen mezelf.
 Dit is nu mijn maat.  Ik ontwijk mezelf ook niet meer in de spiegel. Ik kijk naar mezelf zoals een kunstenaar naar me zou kijken. Dan bedoel ik niet Jeff Koons maar Rubens of liever nog Degas. http://www.dmoma.org/lobby/collection/w_logan_fry/gina/degas_woman_knelling.html

Afgelopen dinsdag bij Pauw en Witteman was dr. Frank te gast. dr Frank is een internist met het zoveelste wonder dieet. Op zich heeft dr. Frank een goed verhaal en een een bekend verhaal. Als je maar lang genoeg (10 weken lang) eiwitrijk en koolhydratenarm  eet, val je af. Veel.
Wat ook blijkt uit dat onderzoek is, dat als je dan na die tien weken weer wat koolhydraten aan je eitwitrijke dieet toevoegt, je op gewicht blijft. Negen maanden lang.
Maar daarna? Met eiwitrijk eten wordt nog steeds mager bedoeld. Hoe lang hou je het vol om jezelf restricties op te leggen? Laat staan als je een emo-eter bent?
Mijn punt is, restricties werken op korte termijn. Een jaar, op een heel mensenleven, is korte termijn. 

Aan dat onderzoek van dr. Frank hebben 330, of 360 maar daar wil ik vanaf wezen, mensen meegedaan. Er leven 6,79 miljard mensen op aarde. Aan dit onderzoek, http://bit.ly/5keqxU, hebben meer mensen meegedaan.


Bij P&W aan tafel zat ook een ontwerpster of zo, type dunne mode bitch. Waarschijnlijk verder heel aardig maar ook daar wil ik van af wezen. Anyboterhamsnee, ze merkte terecht op; "Het gaat dus gewoon om maat houden. Je gezonde verstand gebruiken. Daar hebben we toch helemaal geen boeken bij nodig."
Precies. Geen enkel lichaam gedijt bij ongezond eten. We moeten alleen wel luisteren naar dat lichaam. Net zoals al die dunne mensen die niet stiekem anorexia hebben. No dr. Frank. Yes We Can Eat.

Denk aan Genen. Na twee weken nonstop chocolate chip cookies te hebben gegeten, begon ze te eten wat haar lichaam nodig had. Ze is heeft sinds 1978 een gezond gewicht.
En ik weet, voel, geloof dat ik straks, ooit, zal eten wat m'n lichaam nodig heeft. Dan krijg ik vanzelf het figuur dat bij mij past. Dan bereik ik vanzelf een gezond gewicht. Want een gezond gewicht hebben is geen wonder. Het is normaal. Het is iets natuurlijks. Geen onmogelijke opgave. Gezond verstand.

Eten waar je lichamelijk behoefte aan hebt als je honger hebt. Stoppen als je vol zit. Ik ben er nog niet. Ik eet nog vaak wat ik denk dat ik wil eten en wat ik vind dat ik mag eten en wat ik denk dat ik moet eten. Maar de balans begint te verschuiven. Ik zit nu op 35% lichamelijk en 65% emotioneel. Maar er komt een tijd... Yes We Can Eat.

Tot die tijd geniet ik van veel beleg en sour cream. En van spandex! http://twitgoo.com/acoc0

Tot de volgende sessie!

Naaktsrand

Ik heb bijna Feeding The Hugry Heart van Geneen Roth uit. Man, wat een boek. De laatste keer dat ik het helemaal heb gelezen is zeker 9 jaar geleden op vakantie in Spanje met mijn man en 3 vrienden. Allemaal mannen. Allemaal slank. Allemaal gek op veel eten en dan bedoel ik-3x per dag warm en om het uur een schaal tapa's-veel eten. Natuurlijk waren ze ook allemaal gek op het strand. Ze toonden vol trots hun afgetrainde lijven aan iedereen die het wel of niet wilden zien op het naaktstrand. Ik lag er hyperventilerend naast onder zwart badlaken dat net zo groot was als een tweepersoonslaken maar dan van badstof. Ik zweer het. Ik was zo (met badlaken uiteraard) de zee in verdwenen, als een walrus opzoek naar een laatste rustplaats, ware het niet voor de boeken van Geneen.

Nu is Geneen me weer aan het redden. Voorzichtig tilt ze me uit de vetput.
Jaren heb ik gedacht dat ik niks meer aan haar boeken zou kunnen hebben omdat ik niet zo zeer een eetprobleem (meer) had. Nee. Ik moest 'gewoon' even moest afvallen na al mijn zwangerschappen. Dat was het probleem. Yeah right. Wat heb ik mezelf veel ontzegd.

Het boek eindigt met dagboekfragmenten van een vrouw die, net als ik, zo eerlijk mogelijk probeert te schrijven over haar eetproces. Alleen volgt zij ondertussen de workshops van Geneen Roth, (lucky b*tch.) Ook al ben ik jaloers dat zij wel in de nabijheid van Geneen is (en dus vind dat ze geen reden tot zeuren heeft,) herken zo veel in haar beschrijvingen.
Wat me erg raakt is het moeten dealen met je gevoelens zoals ze zijn. Dealen met gevoelens die niet meer kunnen worden weggeschoven (3 werkwoorden achter elkaar...) door grote (of kleine) hoeveelheden eten.
Net als de schrijfster van de voorgenoemde dagboekfragmenten voel ik me net zo kwetsbaar en naakt als zij zich voelde tijdens haar ontdekkingsreis naar het land van normale proporties. Ik ben weer op dat Spaanse naakstrand maar dan zonder de bescherming van mijn giga zwarte badlaken.

Ik eet wat ik wil. Ik eet meestal waar ik behoefte aan heb. Ik probeer zo goed mogelijk te luisteren naar m'n lichaam en aan te voelen waar m'n lichaam behoefte aan heeft. Waarmee kan ik mezelf nu echt voeden? Wat past bij deze honger? Natuurlijk is dat als emo-eter regelmatig 'verkeerd' eten. Maar na bijna een maand merk ik langzaam maar zeker dat ik ook eet wat echt 'goed' voor me is. Verantwoord zeg maar. Bruine boterhammen. Groenten. Fruit. Van die dingen.

Zodra ik in de val neig te stappen die emo-eten heet, ga ik eerst rustig proberen te voelen wat er nou echt aan de hand is. Als het toch gewoon honger blijkt te zijn, prima. Eten met die hap. Gaat het om iets anders, ga ik dat gevoel aan. (Echt ik haat dat new-age werkwoord aangaan dus als iemand een suggestie heeft, bring it)

Ook ben ik me veel bewuster aan het worden van 'honger.' Als emo-eter heb je twee soorten honger. Fysieke honger en emotionele honger. Eten stilt geen emotionele honger. Punt uit. Het verdooft, en het verschuift emotionele honger. Maar dat is iets anders dan stillen. Anders zou ik me heerlijk moeten voelen na een binge.
Tevreden. gerustgesteld. Als een kat op de vensterbank boven de verwarming. Nou, dat toch echt niet.
Leeg. Teleurgesteld. Dik. Lelijk. Mislukt. Zoals een gans in ganzenleverhel zich moet voelen.

Eten wat goed voor me is. Het gaat met vallen en opstaan. Het lukt. Het lukt niet. Maar de bewustwording is in gang gezet. Dat maakt, zoals ik al schreef, dat ik alles extra heftig voel. Het is niet meer bevredigend om gevoelens zogenaamd weg te eten. Ik doe het nog wel eens maar het voelt niet meer hetzelfde. Chasing the dragon, heet dat ik drugs termen.

Ik mis het. Ik ben afscheid aan het nemen van dat hypnotiserende effect van een goede binge. Het junkie effect. Dat Fuck it, morgen ga ik afkicken (op dieet) maar vandaag-gevoel. Ik mis dat het niet meer zo simpel is. Ik mis mijn parallelle wereld van goede voornemens, van zoete en hartige leugens. Ik vind het eng om te moeten leven in de normale wereld. Om te moeten voelen wat leven is.

Het is niet makkelijk om alles maar de hele tijd te moeten voelen in het leven. En wat is in Jezus' naam een normaal leven? Een normale wereld? Hoe moet ik 'normaal' omgaan met al mijn angsten, teleurstellingen en verdriet? En god wat heb ik er veel. Wat is het leven toch bloody complex! Dealen met jezelf en met anderen. Nonstop. Ik snap wel dat ik een escape zocht.

Wat ik me ook begin te realiseren en ik denk dat veel emo-eters dat zullen beamen, is dat het heel normaal is om een uitvlucht, of positiever maar lelijker gezegd, uitlaatklep te zoeken.
Met emoties omgaan moet je leren. Ik zie het aan m'n kinderen. Constructief omgaan met emoties is niet iets dat ze van nature meteen goed doen, zoals bijvoorbeeld leren lopen. Dat heb ik mijn kinderen nooit hoeven voordoen of moeten uitleggen. Dat ging op een dag vanzelf. En nog goed ook. Klaar. Niks meer aan doen.
Maar met emotionele pijn en teleurstelling omgaan is (letterlijk) andere koek. Mijn man en ik zijn degenen die hen dagelijks helpen om te gaan met het verdriet dat bij het leven hoort. Dat is nog al een verantwoordelijkheid. Wat zeg ik als mijn dochter niet begrijpt waarom ze niet mag meespelen met haar buurmeisje en diens beste vriendinnen? Ik weet wel wat ik wil zeggen (K*t kind) maar ik weet ook dat  bla bla...
Dusssss als niemand je zorgvuldig uitlegt hoe je om moet gaan met emoties, of als je ouder/verzorgers het niet helemaal kunnen en/of willen. Is het begrijpelijk dat je zelf maar wat gaat aanklooien. En wat is er troostender dan iets warms en zoets als een vers stuk appeltaart als er geen lekkere knuffel of fijn gesprek voorhanden is?

Ik begrijp nu wel waarom ik in mijn jeugd naar creamcrackers met boter en pindakaas greep. Er was geen tijd en ruimte voor mijn gevoelens. Er was te veel aan de hand thuis. Geen grote drama's maar wel genoeg om even bij stil te staan.
Dat geld ook volgens mij ook als je in idylle bent opgegroeid. Pijn kleeft net zo aan het leven als de kleur rood aan een tomaat. Niemand krijgt altijd wat hij of zij verdient. Niemand, kinderen dus ook niet. Elk kind heeft het nodig dat een volwassene hem of haar rustig begeleid in het omgaan met de grote en kleine uitdagingen van het leven. Elk kind heeft het nodig uitleg te krijgen over de complexiteit van vriendschap. Over het omgaan met (vervelende) mensen.

Ik had die behoefte vanzelfsprekend ook. Ik was een donker meisje in een witte omgeving. Ik begreep niet waarom kinderen mij anders vonden. Ik had zo veel vragen. Ik had steun nodig. Maar dat gebeurde niet of nauwelijks. Ik had als kind natuurlijk nog niet de wijsheid om mijn moeder om hulp te vragen. Zij had als Russische in NL met een zware baan en een slecht huwelijk genoeg om zelf uit te vechten. Ik wilde niet lastig zijn. Ik had al het gevoel dat ik haar leven er niet makkelijker op maakte. Dat ik een teleurstelling voor haar was, dus ik deed m'n best om niet nog meer stress te veroorzaken. Had ik maar lawaai gemaakt. Maar ik hield m'n volle mond, kauwde gestaag door en zonk langzaam maar zeker weg in een food-coma.

Over-eten is een vorm van zelfmedicatie. Net zoals drugs en drank dat ook kunnen zijn. En net als met drugs en drank kunnen sommigen het reguleren en anderen niet. En... Als je het maar vaak genoeg doet, ook al heb je genetisch gezien geen gevoeligheid voor verslaving, werkt drugs, drank en emo-eten uiteindelijk altijd verslavend.

Ik ben aan het uitzoeken hoe ik met emoties om moet aan. Ik ben met dit schrijven, zoals ik in de koptekst (wat vies woord eigenlijk) al aangeef, in relatietherapie. Ik ben, zo gezegd, de juiste combinatie van medicijnen aan het uit proberen.

Ik ben op weg.

Tot de volgende sessie.

Beeldvorming

Ik moet zeggen dat het niet slecht gaat. Ik begin langzaam te wennen aan mijn lichaam en het voorzichtig te vertrouwen. Ik eet niet weinig. Ik geniet van al het beleg dat ik mezelf jaren niet heb gegund, behalve tijdens een binge maar dat kan ik niet echt scharen onder 'gunnen.'

Al met al kan ik na drie weken 'normaal' eten melden dat ik vast en zeker ben aangekomen (no way dat ik me ga wegen) maar geen tientallen kilo's.
Wat helpt is dat ik gisteren heb besloten (voorlopig) geen spijkerbroeken meer te dragen. Heerlijk. Ik draag simpele (katoenen of dun-wollen) tuniekjes/jurkjes over 60 dernier maillots met stoere hooggehakte laarzen. Wat ik daarmee wil zeggen is dat het voor mij belangrijk is dat ik draagt wat lekker zit, niet knelt maar waar ik me wel (zo gewenst) aantrekkelijk in voel. Ik wel mezelf namlijk niet meer straffen met lelijk zittende kleding om mezelf zogenaamd te motiveren af te vallen. Dit ben ik nu. En ik mag er nu mooi uit zien. Niet pas over -10 kilo. Dat is een belangrijke stap. Ik werk er eigenlijk naar toe om al m'n hoopvolle (lees te kleine) kleren ritueel te verbranden. Wild dansend rond het vuur. Nee hoor. Ik geef ze gewoon weg. Maarrrr zo ver ben ik nog niet.

Net romatisch gegeten met manlief. Kinderen in bed, hij heerlijk gekookt. We gingen rond 20.30 aan tafel.
Normaal heb ik een bloedhekel aan 'laat' eten. De hele dag sta ik doodsangsten uit. Door mijn hoofd spoken alle dieet waarschuwingen over onverteerbare calorieën na 19.00 's avonds. Meestal prop ik me van pure spanning en ongeduldigheid al rond een uur of 17.00 vol. Tegen de tijd dat ik dan eindelijk aan tafel mag ben ik misselijk, ongelukkig en onverzadigbaar.

Vandaag niet echt. Ik was behoorlijk relaxed. Niet doorgeslagen aan het eind van de dag. Paar hapjes van het een of ander maar voor mijn doen zeer bescheiden. Goed gegeten. Normaal(!) niet doorgeslagen. Het voelt zo hoopvol. Ik merkte dat ik op een gegeven moment gewoon genoeg had gegeten. Wat een 'vergeten' gevoel. Fijn om weer te leren kennen.

Vorige post had ik het over mijn angst om naar NY te gaan.
Ik ga proberen bij mezelf te blijven, wat dat ook moge betekenen. Ik ga in ieder geval proberen niet te gaan lijnen en dus ook bingen. Ik blijf proberen te eten als ik honger heb en te stoppen als ik vol zit.

Ook ga ik m'n oude vrienden mailen over mijn 'food issues' zeker in NY is niks te neurotisch en alles bespreekbaar.
En ik ga van de nood een deugd maken en flink wat mooie zwarte panty's, leggings en tuniekjes inslaan. Lekker via het internet want kil tl verlichte te kleine pashokjes vermeid voorlopig ook.
Trouwens, toen ik in NY woonde, droegen vrouwen nauwelijks spijkerbroeken. Door de metro is het daar veel makkelijker om jurken en rokken te dragen. Hier leven we onder het juk van de fiets. Niet altijd even bevorderlijk voor vrouwelijke, flatteuze en zacht vallende kleding. Zeker niet in combinatie met de Nederlandse noord-westenwind. Misschien toch geen gek idee die Noord/Zuidlijn.

De link die ik heb toegevoegd refereert aan de slankheids obsessie van de media in, ja wel, Amerika.

NYT Distorts Image Of Christina Hendricks, Calls Her "Big" - Gothamist

Tot de volgende sessie!

Dikbril

Geen zin om te schrijven maar ik doe het wel. Dat hoort nou eenmaal ook bij relatietherapie.
Je maakt bepaalde afspraken... Zucht.

Vandaag werkte ik met een groep meisjes op een middelbare school in Amsterdam Zuidoost. De leerlingen hebben een empowerment training gehad van een aantal maanden. Ik begeleid hen bij de voorbereiding op hun eindpresentatie. De laatse fase van de training. Ze moeten straks tijdens de certificaat uitreiking openbaar op een podium iets over henzelf vertellen. Over hun toekomst, wensen en verwachtingen. Ze schrijven alles zelf. Ik werk met hen aan hun tekstbehandeling en voordracht. Erg bijzonder om te doen. Prachtige meiden. Soms heftige verhalen maar allemaal ambitieus en enthousiast. Ik film ze ook en kijk dan met hen samen terug.
Daar begon mijn personal hell. Mezelf terug zien op beeld. Uit niet de meest flatteuze hoeken gefilmd.
Wat verschrikkelijk.
Ik moest zo mijn best doen om bij de kinderen te blijven en niet helemaal door te flippen over mijn eigen verschijning. Van alles gierde door mijn hoofd als een tornado door een houten huis.

Ik moest aan die cover denken van O magazine van januari 2009 ; How Did I Let This Happen To Myelf Again.
http://www.bodybyscience.net/home.html/wp-content/uploads/2009/03/oprah.jpg
Check de link en aanschouw die blik vol schuldgevoel en milde zelfverachting... En nu is ze dikker dan op die cover. Dat maakt de horrorfilm die eetverslaving heet natuurlijk extra griezelig. De verlammende wetenschap dat je altijd nog dikker kunt worden dan je al bent. Brrrrr.

In ieder geval, zo heb ik vandaag de hele dag 'naast' mezelf gestaan. Hoofdschuddend. Neerbuigend.
Toch wel goed nu ik er over schrijf want ik kan er wel om lachen. "Altijd blijven lachen meisjes, " zei Barry Stevens altijd tegen ons toen ik nog deel uitmaakte van een show/dans/ballet ensemble. Ja lachen deed ik toen wel. Eten niet. En zelfs toen was ik altijd de stevigste. Ik weet nog dat we een stuk uit het decor op onze ruggen moesten dragen en dan gaan liggen op de grond in een bepaalde formatie zodat we van bovenaf een soort puzzel/embleem vormden. "Liggen!" krijste Barry. "De puzzel is niet glad. Who's ass is sticking out?!" That would be me...

Dus ik heb NOOIT normaal naar mezelf op foto's of filmpjes kunnen kijken. Ook niet toen ik (voor mijn postuur) mager was. Altijd zag ik de eerste 3 keer een soort Teletubbie met krullen. Pas na een paar weken of maanden als ik dan toevallig weer terug keek dacht ik, "Oh, viel best mee. Nu ben ik dikker..." Story of my life. Ik noem het de dikbril. Ik zie mezelf altijd eerst (de eerste 300 keer) door een dikbril. Hoe dun ik ook ben. Maar nu denk ik steeds, "Ja, pop. Maar nu ben je niet meer dun. Wat je nu ziet is echt."

Wat is echt? Ik ben trots op mezelf. Ja. Echt. Trots dat ik niet heb gebinged. Was kantje boord want ik had koekjes voor de meiden bij me. Het is dat ik gewoon de tijd niet om me te verstoppen en loos te gaan. Maar toch. Niet gebinged.

Thuis ook niet. Gegeten wat ik wilde. Aan tafel. Met gezin. Kindjes in bad en in bed. Thee gezet. Groene thee. Schijnt 'magisch' te zijn voor de vetverbranding. Ik wacht al maanden op de magie.

Ik laat het maar over me heen komen. Wat weet ik niet precies. Een algemeen verdriet over het meisje dat ik niet meer ben. De vrouw die ik geworden ben. Het leven.

Ergens, heel dicht bij eigenlijk, voel ik een angst. Ik zie er tegen op om voor het eerst sinds 2002 weer naar NY te gaan. Mijn man, oudste dochter en ik gaan in mei. En ik zie er als een huis tegen op. Want NY staat voor mij voor mijn dunne periode.
Wat zullen m'n NY vrienden nu wel niet van me vinden? Als ik aan de filmpjes van vanmiddag denk...
En als ik die filmpjes in m'n hoofd tegenover de foto's uit m'n NY tijd plaats, kan ik wel huilen.
En dat vind ik dan weer zo slap van mezelf.

Ik zie een negatieve spiraal opdoemen aan de horizon. Ben benieuwd hoe ik er mee om zal gaan. Na vorige week begin ik aan alles te merken en voelen dat een binge niet helpt tegen een emotie. Maar wat helpt nu wel? Geen idee.

Ach. Ik kan altijd nog op dieet. Als ik in Maart begin kan ik voor Mei zeker wel wat kilo's wegwerken. Ik heb dus nog anderhalve maand om er over na te denken en het, daar komt 'ie weer, 'aan te gaan.' Maar hoe dan ook. Die dikbril moet af.

Tot de volgende sessie.

Ik weet het niet maar...

Lang niet geschreven.
Dat komt omdat ik sinds vorige week donderdag in een constante eb en vloed van positieve en negatieve emoties heb rondgedobberd.

Dan weer helemaal extatisch over m'n nieuw verworven vrijheid omtrent eten, zoals van "Hmmmm waar zal ik vandaag eens mee lunchen?"
Dan weer in totale 'angst om mega dik te worden modus' zo van "Help mijn stretch spijkerbroek stretcht niet eens meer mee. Ik ben giga!!!"

Gisteren dacht ik nog "That's it. Ik kap met die klote blog en ga op dieet!"
Ik heb nog een 'hoe optimaliseer ik mijn vetverbranding-achtig' boek dat ik een keer 's nachts op internet heb besteld nadat ik 3 uur lang allerlei celebrity sites vol gewenste lichamen a la Jennifer Aniston had zitten af surfen. Als een pukkelige puber op zoek naar gratis porno op het web.
Ik wilde het 'dun wordt boek' al uit de boekenkast pakken maar toen dacht ik, weet je wat... Ik lees nog een hoofdstuk uit het evangelie van Geneen Roth (zie vorige posts). En dank u Geneen. Vandaag zet ik weer door.
Dat is die weg langs de emotionele rollercoaster die nodig is om een gezonde relatie op te bouwen. Twijfel, paniek, troost, vertrouwen en doorzetten. Dat geld in de liefde. En in de liefde voor jezelf en je heupen.
 
Waar ik tijden mijn bezoek aan 'crazy in de brain town' achter ben gekomen, met veel dank aan G (van mijn God als in Geneen,) is dat het van cruciaal belang is te eten waar je lichamelijk behoefte aan hebt . LICHAMELIJK!
Dus niet eten wat voorradig is. Wat ik de kast ligt. Wat op je bord wordt geschept. Wat iemand je aanbiedt. Wat de pot schaft. Wat lekker lijkt. Neen. Waar heb je fysiek en lichamelijk behoefte aan? Wat heb je nodig in je maag?
Ik ben er achter gekomen dat dat nog best lastig is. Want hoe sociaal is eten wel niet? Hoe 'gezellig' en 'niet confronterend' wordt eten wel niet geacht te zijn?

Terwijl als emotionele eter, in deze fase, is eten alles behalve gezellig. Ik moet me echt heel goed consenteren voordat ik weet wat ik wil eten. Ook wil ik niet altijd eten, als anderen met wie ik geacht wordt te eten, willen eten. Heel moeilijk om dan te zeggen, "Nee, ik hoef (nog) niet." "Maar ik heb het speciaal voor jou gemaakt! Je zou toch komen eten?" "Hmm ja. Maar ik ben hier nog wel even dussss?" "Maar ik heb honger. De meeste mensen hebben nu honger Daarom hebben we om zeven uur afgesproken. Want dat is etenstijd!" "Nou begin jij alvast..." Pijnlijke stilte. "Mooi gedekte tafel," probeer je nog. "Ja. Had ik dus niet hoeven doen. Voor mezelf."

In deze fase van mijn relatietherapie met grote, moeilijke liefde Eten is dat eten dus juist SUPER confronterend. Als ik tegen mijn zin eet of iets eet waar ik fysiek geen behoefte aan heb, dus iets eet dat lichamelijk niet lekker 'valt' stort ik in. Wordt ik bang. Ongelukkig. En dat vertaal ik naar dik, dikker, dikst.

De truc is om beyond 'dik' te gaan. Wat ligt er achter dik? Wat voel ik nog meer? Waarom eet ik tegen mijn zin in? Wat probeer ik weg te eten? Niet aan te gaan met mezelf? Wat is er aan de hand? Geen enkele emotie is te klein om niet serieus te nemen. Soms kan ik een binge krijgen omdat mijn lievelings bodylotion op is. Waarom? Eerlijk zijn. Nadenken. Niet wegstoppen, hoe futiel of kinderachtig het gevoel ook lijkt. Denk, denk... Daar komt 'ie; omdat ik me daardoor onbelangrijk voel. Bang. Daar is het. Waarom heeft niemand er aan gedacht om een nieuwe fles bodyotion voor me te kopen? Snif. Niet oordelen maar aangaan met die handel. Waar komt dat gevoel vandaan? Hoe zit het? Neem het serieus. Misschien komt het omdat ik al tien keer aan mijn partner heb gevraagd of hij die bodylotion voor me wil meenemen wanneer  hij boodschappen doet. Voel ik me niet serieus genomen als hij dat keer op keer 'vergeet' te doen. Ben ik bang dat hij dus niet van me houdt. Ik kan die bodylotion ook wel zelf kopen maar dat is niet het zelfde. Ik wil dat hij dat voor mij doet. Niet oordelen. Wat heb ik nodig?  Wat ik waarschijnlijk nodig hebt is in ieder geval die fijne bodylotion en welgemeende excuses van mijn partner. En hij moet zeggen dat hij altijd van me houdt. Ook als hij mijn bodylotion vergeet te kopen. Wat ik waarschijnlijk niet nodig heb is een hele cake, drie zakken drop en een blikje knakworstjes. Nou. Daar heb ik al veel over geschreven.

Dit weekend echter, ging het daar niet om. Ik voelde me niet helemaal super want mijn broer die ik te weinig zie ging na een kort bezoek weer terug naar Finland. Ik heb al weken keelontsteking en heb de hele tijd pijn. En mijn jongste is door de oudste uit het stapelbed, van 2 meter hoog,  gegooid.
Maarrrrr dat ben ik allemaal braaf aangegaan en alles gaat weer goed met mijn jongste en oudste. Toch bleef ik me naar voelen. Eerst dacht ik dat dat komt omdat ik dik aan het worden ben, omdat ik alles mag eten wat ik wil.

Vanochtend realiseerde ik me dat het niet is. Ik val niet af of zo. Maar ik begin ook in te zien dat er eten is waar ik me naar door voel, fysiek. Eten waardoor ik niet gevoed word, lichamelijk.
Daarom voelde ik me naar. Niet waarom ik eet maar door wat ik eet. Nou en dat is me toch een fokking openbaring... Dat heb ik nog nooit zo bewust gevoeld als nu. Ik heb het muntje letterlijk in de snoepautomaat horen vallen. Voor het eerst in mijn leven.

Ik dacht de hele week; ik voel me naar wat ik heb gegeten, omdat ik bang ben er dik van te worden. Maar ik voelde me naar om wat ik had gegeten omdat ik me er naar door voelde. Fysiek. Lichamelijk. Vol maar leeg. Opgezet maar niet gevoed.

Precies wat 'normaal etende mensen' altijd hebben en graag delen met iedereen die het horen 'wil.'
"Oh nee, ik hoef nu echt geen chips. Ik ga zo eten en als ik nu snoep kan ik straks niet meer genieten van mijn diner." Of "Nee, ik hoef nu echt geen dessert. Ik geniet nog na van het hoofdgerecht. Misschien later." Dat soort opmerkingen waren voor mij niet van deze wereld. Abracadabra. Esperanto. ET phone home.
Maar nu begin ik langzaam maar zeker te begrijpen wat 'ze,' de 'normale' mensen, bedoelen! Bizar...

Ik ben er deze week achter gekomen dat ik bijvoorbeeld wit brood en witte pasta erg lastig vindt. Het 'valt' gewoon niet altijd even goed. Meestal 'valt' het eigenlijk helemaal niet. Vooral wit brood doet alles behalve 'vallen' maar blijft kleven als een stuk uitgekauwde kauwgum aan de onderkant van een schoolbank.

En dat is best lastig. Want wit brood is, op korte termijn, zo lekker. Vooral als mijn kinderen voor het zondag ontbijt zelf warme witte broodjes uit de oven klaar hebben staan. "Voor jou mama!" Dan kan ik niet anders dan... Tja, het opeten.
Maar op lange termijn voel ik me fysiek/lichamelijk ellendig en dat vertaal ik naar dik en daardoor kom ik weer in die negatieve spiraal terecht van schuld en boete en voor ik het weet is de hele zondag een bingedag.

Ik heb besloten dat ik het eerlijk tegen mijn kinderen moet zeggen. Ik moet nog even uitvogelen hoe want ik wil niet zuur en ondankbaar overkomen. Ik heb nog tot zondag.

Honger

Women Inc. Ging goed. Zelfs nog gedanst.
De Talshow die ik samen met Tanja Jadnanansing presenteerde ging over spiritualiteit, mindfullness en vernieuwd zelfvertrouwen. Er werd zelfs een dans-emotie-achtige masterclass gegeven. Ben er helemaal in meegegaan. Vandaar dat ik bleef dansen toen DJ Suna (geweldig!) het overnam.

Heb natuurlijk weer proberen te voelen.
Ik dacht altijd dat ik een 'gevoelsmens' (erg zelfhelp, Ik weet het.) was. Ik ben er sinds ik 'normaal' probeer te eten achter gekomen dat ik vooral een 'niet mogen voelen mens' ben. Zodra ik iets voel moet ik er iets mee. Het oplossen of het ontkennen of het (ja daar komt 'ie weer) weg-eten.

Bizar hoe weinig eten, in mijn geval, met honger te maken heeft. Geneen Roth schrijft over honger, dat je het moet durven toestaan. Je moet als het ware honger durven te hebben. En dan te durven eten. Als je honger ontkent, dus niet eet wanneer je honger hebt maar wel bijvoorbeeld als je trek hebt, geef je jezelf niet de kans geeft om normaal te eten. Je luistert niet naar lichaam als je niet luistert naar honger. Je vect je lichaam aan als je eet wanneer je geen honger hebt. Het klinkt vast nog een beetje vaag...
Laat ik een voorbeeld proberen te geven.

Gisteren na de redelijk geslaagde Women Inc. avond, ben ik thuis gaan snacken. Ik had geen honger. Ik dach van wel. Dus mocht ik van mezelf eten. Prima.  Maar... honger had ik niet. Ik had een gevoel dat ik altijd verwar/vermeng met honger.

Het was laat. Ik was moe. Ik was alleenig. Iedereen thuis sliep. Ik kon met niemand over de avond kletsen.
Nou vind ik dat aan de ene kant fijn. Die verloren uurtjes in de nacht, wanneer ik geen moeder en/of echtgenote en/of presentatrice en/of theatermaker hoef te zijn.
Alleen in de woonkamer met een boek, blad, tv programma of laptop, ben ik gewoon Anousha. Die verder niks doet of is. Daar hoort toch op een een of andere (Pavloviaanse) manier eten bij. Kennelijk mag ik niet gewoon zitten zijn. Waarschijnlijk voel ik me er toch schuldig over. "Het is beter (zegt m'n bijrijder) als je eens een keer op tijd naar bed gaat." "Nog een was doet."  "Je man wakker maakt voor sex, want zo veel initiatief neem jij nou ook weer niet."  En zo maar door.
Eten is op die momenten een perfect excuus om toch soort van 'iets' te doen. Me in een activiteit te verliezen. Want daar heb ik (zogenaamd) geen controle over. Eten overkomt me. Overspoelt me. Geen verweer. Robot kan niet stoppen!
Vervolgens voel ik me daar natuurlijk weer vertrouwd schuldig over. Dat is bekend en veilig. Dat kan ik (zogenaamd) oplossen door de volgende dag extra streng te lijnen.

Over dat alleen zijn... Ik schreef aan de ene kant vind ik het fijn. Aan de andere kant natuurlijk niet. Zeker niet gisterenavond. Ik ging nadenken over de avond. Malen. Wat ging het echt wel goed? Wat ging er minder? Zo afhankelijk van de mening van anderen. Het lukt me niet om tegen mezelf te zeggen; het ging goed. Punt. Of het ging  minder. Punt.
Ook daar biedt eten solaas. (zie vorige alinea.)

Er gebeurde van alles in mijn ziel en zelfs maag. Maar honger was het niet.
Het was een onbestemd en dus vervelend emotioneel gevoel. Het ging niet om willen eten. Het ging over de samenwerking met de organisatie van Women Inc. Dat is wat ik op dat moment voelde. Maar daar wilde ik niet aan. Hallo, mijn naam is Anousha en ik ben een niet mogen voelen-eter.

Als je op dat soort momenten (momenten waarop je geen honger hebt maar je eigenlijk, als je heel eerlijk bent, een onbestemd en dus vervelend emotioneel gevoel hebt) gaat eten, eet je om de verkeerde redenen (volgens Geneen) duh, weet ik ook wel.
Omdat je eigenlijk tegen je zin eet, weet je ook niet wanneer je eigenlijk zin hebt om ermee te stoppen. Je probeert een gevoel weg te eten. Dat lukt niet. Hoogstens demp je het een beetje. Je stopt pas als dat onbestemde gevoel (dat je niet aangaat) gesust LIJKT. Overgenomen door een ander gevoel. Misselijkheid bijvoorbeeld of zelfhaat. Kringetje rond. Hamstertje blijft rennen. En eten.

Ik had gisterennacht eigenlijk met iemand willen praten over dat Women Inc. gevoel. Ik ken genoeg schrijvers die wakker zijn om 01.00 's nachts.
Ik m'n man wakker kunnen maken voor een gesprek (daar staat dan wel sex tegenover ;-)
Maar ik koos ervoor om te eten. Dat ben ik gewend. Dat is schijnveilig.
Ach, het had ook drugs, drank of internetporno kunnen zijn dus ik heb het mezelf vergeven. Ik ben redelijk ok naar bed gegaan.

Vandaag heb ik geprobeerd bewust op honger te wachten voordat ik ging eten.
Alle regels zoals 'Je MOET ontbijten, anders kom je sowieso aan!!!!!' en 'Je MOET om de 3 uur iets eten, anders vertraagt je verbranding!!!' heb ik aan m'n rugrolletjes gelapt.
Ook regels zoals 'Eet dan op z'n minst veel eiwitten en weinig koolhydraten ANDERS BREEKT DE OORLOG OP JE BOVENBENEN UIT!!!!' ben ik niet in vervallen.

Toen ik echt honger kreeg, ontbeet ik. dat was om 10.30 (ik sta om 07.00 op met de kinderen) met appelmoes en een bruine geroosterde boterham met boter en kaas. Lunch bestond een bruine tosti kaas salami. Tussendoor heb ik 2 koekjes gegeten en 3 dropjes. Niet meer, terwijl ik van alles tot mijn beschikking had.
En ik heb vandaag extra bewust zittend gegeten. Dat is nog het raarste. Ik ben zoooo gewend om staand iets naar binnen te stouwen. Snel en secuur. Alsof het dan niet echt gebeurd is. Vandaag bewust alles zittend. Gaap. Ook de 3 dropjes stuk voor stuk. Gaap. Opstaan. Naar de droppot lopen. Dropje pakken. Terug naar m'n bureau lopen. Gaan zitten. In mijn mond stoppen. Opeten. Doorwerken. Opstaan. Naar de droppot lopen. Dropje pakken. Terug naar m'n bureau lopen. Gaan zitten. In mijn mond stoppen. Opeten. Doorwerken. Opstaan. Naar de droppot lopen. Dropje pakken. Terug naar m'n bureau lopen. Gaan zitten. In mijn mond stoppen. Opeten. Alleen al daarom at ik een stuk minder.

Over dat onbestemde en dus vervelend emotionele gevoel van gisterenavond.... Dat ebt langzaam maar zeker weg. Ik heb er over gesproken met een paar mensen die ik vertrouw en ik zie uit naar een goed gesprek met de organisatie van Women Inc.

Ik zie ook uit naar het avondeten. Het is nu 18.24 en ik begin honger te krijgen.