Uit de (IJs)Kast

Op 29 april kom ik officieel uit de ijskast so to speak.

Dan verschijnt het interview in de Esta met o.a. Wondervol en mij over eten/niet eten en al dat gezellige gedoe er om heen. 


Zoals altijd was ik natuurlijk weer erg 'open' tijdens het gesprek met de journaliste Roos Schlikker. Het interview werd afgenomen tijdens de repetities voor de Koningin van Paramaribo. Zoals jullie weten was ik toen nogal down. Volgens was ik toen zelfs aan de dieetpillen...
Maar Roos en ik hadden gelukkig toch nog een goed, open en (hoe kan het ook anders) een emotioneel gesprek. Het interview vond plaats in mijn favorite eetcafe vlak bij m'n huis. Tijdens een etentje met wijn. Ik weet natuurlijk nog precies wat ik heb gegeten... 


Zo'n gesprek over een eetprobleem had onder andere omstandigheden erg (sorry maar hij moet even) 'zwaar' kunnen worden. Gelukkig is Roos een leuke vrouw en een integere professional. Toch was het interview te pijnlijk om zelf goed te redigeren. Ik heb het helemaal uit handen gegeven. Ben benieuwd.


Ik ben er wel trots op om in de ESTA 'uit' te komen. Ik ben een trouwe lezer van het blad. Al vind het wel wat te 'wit' maar dat heb ik ook altijd eerlijk gezegd tegen Marije de Jong, de hoofdredacteur. Ze was het met me eens.
Ach. Bijna alle bladen zijn te wit en te dun. Een strijd per blog, toch? 
Het fijne van de Esta vind ik dat ze in ieder geval verschillende aspecten van het vrouw zijn onderzoeken en niet zo 'modellerig' zijn. 'Dun' hebben ze bij deze al gecovered. Nu het 'wit' nog. Hoe dan ook, ze laten in ieder geval een ander geluid horen en ook nog op een relaxte manier. 
Marije is trouwens ook echt een super-woman. Mooi, slim, warm en heel eerlijk. Echt een rolmodel voor mij en voor meer vrouwen. Ik hoop dan ook dat ze komt op 6 mei want dan is namelijk de nationale Anti Dieet Dag Ja!!! Komen jullie ook?

Ik ben zeker aanwezig en geef zelfs samen met Angèle Bakker van Nooit Meer Op Dieet  de initiatiefneemster van het evenement, een workshop. Nog geen enkel besef van wat ik precies ga doen maar ideeën genoeg...


Anti Dieet Dag
Wanneer? 6 mei, 18.00- 23.00 uur
Waar? Seats2meet.com in Utrecht
Voor wie? Iedereen die graag gezond, fit en lekker in zijn/haar vel wil zitten.
Aanmelden?  http://www.mindz.com/events/Anti_Dieet_Dag  


Deelname aan het event bedraagt € 15,00, dit is inclusief thee/koffie, borrel en natuurlijk...hapjes! Ik zie Angele volgende week. We gaan onder het genot van een etentje de workshop met elkaar bespreken. Dus dan zal ik natuurlijk ook precies uitzoeken wat voor hapjes we kunnen verwachten op 6 mei... They better be good!


Oh. Even iets anders. Ik ben, zoals jullie waarschijnlijk al weten, in therapie. 
Laatst had ik het met mijn therapeut over autonomie. Zijn wie je zelf wilt zijn. Niet wat de maatschappij je oplegt. Niet wat anderen van je verwachten. Jezelf zijn in al z'n glorie. Dan bedoel ik niet een een of andere veeleisende diva met kapsones maar een persoonlijkheid. Iets uit het midden mag.


Al pratend met hem realiseerde ik me dat het autonoom zijn om grote bewustwording vraagt. Bewust zijn van je kracht. Innerlijke schoonheid. Van wat jou bijzonder maakt. 
Net als bij een uniek kunstwerk horen daar ook 'foutjes' bij. Juist dat geeft je, als kijker, het gevoel dat je naar iets speciaals kijkt. En omfeving speelt ook een belangrijke rol. Je kijkt toch met heel andere ogen naar kunst in een museum dan op een rommelmarkt. (Of misschien niet meer door programma's als Tussen Kunst en Kitch. Maar je snaptwatikbedoel...


Ik ben daar nu al een paar dagen iets bewuster mee bezig. Met het besef dat ik precies ben zoals ik ben met een reden. Weet nog niet helemaal wat die reden nou is MAARRRR het haalt echt wat weg van die zeurende nadruk op 'dat' eten en 'dat' lijf. 
Eten wordt 'gewoner.' Ok, mezelf bloot zien is nog steeds geen feest maar de vraag is natuurlijk, hoe kijk je naar jezelf? Met voorbedachte kritiek of met voorbedachte trots? En in welke omgeving kijk je naar jezelf? In kei-hard en koud pashokjes licht? Of met warm en subtiel geplaatst kaarslicht?


Positieve gedachtes over jezelf, met name over je innerlijk, werken als afleider van je aandacht op je buitenkant.


Snap? Wellicht nog wat vaag maar wordt vervolgd. 


Tot de volgende sessie

Lid zijn van 'De Club'

Dank voor alle lieve reacties op mijn 'comeback' Kyra... Ik mis je. Zo fijn om van je te horen!!!

Het is erg dubbel om zo 'open' over het onderwerp eten te zijn. Het maakt zo veel los bij zo veel vrouwen en ook mannen. Ik word zelfs regelmatig op straat aangesproken. Ik ben er trots op. Wil het ook niet anders. Maar het brengt ook een verantwoordelijkheid met zich mee merk ik. Het is nog zoeken hoe ik daar het beste mee om kan gaan.

Mensen waarvan ik het nooit had verwacht komen ineens 'out.' aan mij. En soms heb ik het gevoel dat ik iets uit te leggen heb.  Hoe het beste te reageren op "Maar je bent toch gewoon leuk?"  en "Wat doe je nou moeilijk?" Dank. Ik weet het. Ik ben ook leuk. Hartstikke leuk.

En ik blijf moeilijk doen.

Want... en ik blijf het schrijven, in deze tijden van 15 jarige modellen die moeten staan voor vrouwen van 35+, is het bijna onmogelijk om niet een verknipt beeld te krijgen over je eigen schoonheid. Het is niet zo dat ik mezelf haat. Sterker nog, ik begin eindelijk echt van mezelf te houden. Dat geldt volgens mij voor heel veel vrouwen van 40+. Het is zo een geweldige leeftijd. Zeker in deze tijden.  

Op 'onze' leeftijd ben je van zo veel hang-ups en fuck-ups verlost. Lamlendige vriendjes behoren veelal tot het verleden. Lamlendige, zogenaamde, vriendinnen ook. Rond je veertigste lijken al die puzzelstukjes bestaande uit een mix van neuroses en levenservaring eindelijk op hun plek te vallen. Dit is wie je bent. En de oorlogswonden van het leven, horen bij je, sieren je. Maken je extra aantrekkelijk. Sexy op een volwassen manier. Noem het wat mij betreft op een cougar manier.

We hebben nu veel meer mogelijkheden als veertigers. Onze moeders/oma's werden nog on-ceremonieel  afgeserveerd op die leeftijd. Tegenwoordig, in tijden van haarverf in meer tinten dan mrs. Slocombe-rose, isdat niet meer zo. Nora Ephron (schrijfster en regisseur) zegt dat, met name goede haarverf, het leven van vrouwen onomkeerbaar heeft verlengt. Met name in sociale zin. Wij mogen er nog zijn. Mrs Slocombe werd uitgelachen om haar drang om nog deel uit te maken van het 'echte' leven. Zij mocht niet flirten en meebeslissen. Althans, mocht wel maar niemand na haar serieus.  

Godzijdank is dat veranderd. Mollie Sugden, de actrice die mrs. Slocombe speelde, was 50 toen ze de rol kreeg. Jonger dan Madonna nu. 


We leven, praise the Lord, in een maatschappij waarin je niet alleen maar voldoet als je minstens 5 kinderen hebt gebaard en je huis stofvrij is. Ook op de plinten. We leven in tijden van spirituele mogelijkheden, zelfontplooiing en carrièrekansen.

Daarom vind ik het extra stuitend dat het schoonheidsideaal zich niet heeft mee ontwikkeld. Madonna mag nog wel meedoen aan het 'echte' leven, omdat ze er alles aan doet om er uit te zien als iemand, die er alles aan doet om er maar zo jong en dun mogelijk uit te zien. 
Dat is en blijft de norm. Cougar is sinds kort ook de norm. Maar dan wel een uitgemergelde, strakgespoten cougar.

Waar zijn de andere mooie 'oudere' vrouwen? Waarom is dit niet de norm? Ja. Wel voor de een bepaalde groep. Maar ik bedoe de grote commerciële norm? Dit soort vrouwen wil overal zien.

En dit.

Die zie je niet in de gemiddelde media uiting. Wel als je er naar zoekt. Maar we worden juist doodgegooid met die gemiddelde media uitingen.

Zoals met dit.

 
Sorry. Hoe heftig is dit gefotoshopt? Het lijken wel Manga figuren. 
Deze vrouwen zijn geen "iconen die het vrouwbeeld hebben veranderd." Dit zijn geen maatschappij veranderende feministes. Fijne serie. Leuke films. Heerlijk wegdromen maar wel volledig volgens de standaard en de norm. (Dubbel op maar goed. Punt gemaakt.)

We worden de hele tijd misleid. Alsof er zo uitzien als Demi Moore, Sharon Stone Nicole Kidman (Ze winnen een Oscar door zichzelf 'lelijk' te maken)
en Catherine Zeta Jones, doodgewoon is. Haalbaar. Realistisch. Ouderdom is een keuze.
Bullshit. Met zo'n image gaat zo veel werk gepaard. 
Van mijn mogen ze. Ieder z'n botox maar ik vind het misselijkmakend als vrouwen er zo bleu over doen. Geef gewoon bloody toe dat je 3 plastische chirurgen, 2 chefs 4 diëtistes 5 trainers 24/7 tot je beschikking hebt. Dat gelul over "goede genen" en "gelukkig zijn is het beste medicijn tegen veroudering" en, my personal favorite "mijn kleine kinderen houden me slank." Het ligt natuurlijk niet alleen aan die vrouwen. Zij proberen ook alleen maar mee te gaan met de stroom. Het is hun werk. Up Shitcreek without a peddle.

Het maakt me kwaad. En van woede raak je uit balans. Word je onzeker. Dus dat.

Lees het ook op de blog van Wondervol en wie dan ook; modellen worden alleen maar jonger en dunner. Ik weet de cijfers niet precies en heb nu even geen zin om te googlen maarrrrr het is echt zo dat het gemiddelde model van nu 20% dunner is dan 10 jaar geleden (of zo iets, wie weet het precies?) en jonger (15 jaar oud) op de gemiddelde catwalk.

Ik baal er van dat het modebeeld zich maar niet wenst aan te passen aan de veranderende tijden. Als je in de gemiddelde ijssalon (hoezo heet het trouwens geen ijswinkel?) al kan kiezen uit 32 smaken.
Als je in bijna elk land (ook in Iran) als vrouw kan kiezen uit 80 studies.
Waar blijft dan die keuzevrijheid op het gebied van (ok, leuk innerlijke maar ook graag) uiterlijke schoonheid!!!

Ik wil af en toe lekker de Marie Claire lezen zonder de helft geestelijk te moeten blokkeren of een depressie te riskeren.

Ik wil mijn lievelingsblad Vanity Fair, lezen zonder mentale oogkleppen op. Het is echt een zware oefening in concentratie om al die modellen en hysterisch dunne actrices te vermijden. Die energie gebruik ik liever om kernkoppen te... (te wat ook alweer? Zie je, moegestreden.)

Ik wil me niet, niet 'de norm' voelen als ik gvd net 15 euro heb uitgegeven aan de stijlbijbel die Vogue heet.

Ja. Ik kan er voor kiezen om de Vogue niet te lezen. Maar ik hou van mooie kleren. Het inspireert me. Ik vind niks zo heerlijk als goedkopere versies van high fashion vinden. Dan moet ik wel eerst zien wat die high fashion is...

Leuk bladen voor vollere vrouwen. Echt, enig. Maar ik vind dat alle bladen voor alle vrouwen moeten zijn. PUNT!

Ik wil gewoon dit elke dag, week en maand in elk blad zien. En dat is niet raar, onzeker of overdreven van mij.

Ik vind dat alle vrouwen deel uit moeten maken van 'de norm.' Ik geloof dat alle vrouwen daar recht op hebben. Citaat van Groucho Marx geherinterpreteerd "I want to belong to a club that won't have me as their member."  Jullie wellicht ook. 'Wij' moeten niet te veranderen om lid te mogen worden van die club, de regels van de club moeten veranderen. 

Tot de volgende sessie

Meer 'meer'

Fijn weekend allemaal!
Hoe is't met iedereen? Ik struggle gestaag voort. Zullen de hormonen wel zijn. Nog steeds enorm pre-men.

Gisteren hard gerepeteerd en mezelf is sexy, strakke jurk op een filmpje terug gezien. Zucht. Laat ik het zo formuleren; ik heb meer mooie voorbeelden nodig. Van mezelf wordt ik helaas nog niet echt gelukkig. Gzd realiseer ik me wel dat ik (zoals miljoenen andere vrouwen met mij) altijd eerst een 'attaque' krijg als ik mezelf op een foto of op bewegend beeld zie. 
Dat had ik ook toen ik dun, jong en getraind was. 
Vrouwen moeten nou eenmaal helaas nog steeds aan een onrealistisch en eenduidig beeld voldoen. Maar het is echt aan het veranderen! Echt waar. Ik merk het al weken.

Zoals niet iedereen de zelfde schoenmaat hoeft te hebben, lijkt dat ook steeds meer met kleding het geval te zijn. De vernauwde visie van ontwerpers lijkt, voorzichtig aan, steeds meer te verwijden. Letterlijk! Ook de lingerie branche lijkt steeds meer in te zien dat lingerie bedacht is om vrouwelijke vormen te 'vieren' en niet om pre-puberale lijfjes te propageren:

Dit is een van de nieuwe fotomodellen voor de Bravissimo campagne. Bravissimo (zie de link voor meer info http://www.nu.nl/lifestyle/2194133/echte-vrouwen-in-lingeriecampagne-bravissimo-.html) heeft geopteerd voor echte vrouwen. Gefotoshopt, dat wel, maar toch. We gaan de goede kant op. Nu ik nog...

Gelukkig (nog) niet ge-binged. One day at a time.Twee stappen vooruit een achteruit. Blah blah...

En, toch ook weer een major overwinning, gisteren gedineerd met mijn schoonouders en 'echt' (zie eerste post) met ze gesproken. Niet doorgeslagen. Wel iets meer gegeten dan waar ik fysiek behoefte aan had. Dat kwam toch door de demonen in mijn hoofd. 

Maar today is another day! (met dank aan de A.A. en de A.O.)

Graag wil ik bij deze mijn lieve (en beeldschone) collega Zosja bedanken voor haar hartverwarmende berichtje gisteren. En mijn 'brotha' Clark. En zelfs anderen... 

Ik vind het zo onvoorstelbaar en ontroerend dat jullie mij 'mooi' vinden en dat ook gewoon zeggen, schrijven... Dat hebben we allemaal nodig. Meer complimentjes. Meer  variatie. Ruimere kijk op schoonheid. Meer 'meer.' Dank. Geef aub meer mensen complimentjes dit weekend! Zo maar. Op straat. in de tram. Op de fiets. Of juist in intimiteit. Om even namens alle (onzekere) mensen te spreken; complimenten kun je niet te veel geven of krijgen.

En therapie ook niet ;-)

Tot de volgende sessie

BAM!

Vandaag sprak ik met een vriendin over het eetproces. Over mijn en haar relatie met en tot eten. Ik realiseerde me dat ik zo veel baat heb bij het 'normaal' eten. Het maakt het leven zo veel meer. Het is elke kilo meer waard. En... Ik vind het wel goed zo. Dit ben ik. Ik heb er niet alleen maar "vrede mee" als ik niet meer afval... Ik geloof dat ik mezelf 'zelfs' echt mooi begin te vinden. Op m'n veertigste. Met zogenaamd overgewicht. Watskeburt ?

Toen kreeg ik ook nog het volgende bericht:

Ik heb zelf ongeveer 10 jaar anorexia gehad. Na therapie kreeg ik inzichten en daardoor snap ik nu dat ik niet te dik ben. Jij hebt een heel ander figuur dan mij. Ik ben best mager. Nu zou ik heel graag naakt schildersmodel willen zijn, als meditatie en om echt trots op mijn lijf te kunnen zijn, zonder gene. Maar schilders werken veel liever met iemand zoals jij want in tegenstelling tot jou is mijn figuur saai. Ik weet 100 procent zeker dat jij echt succesvol zou zijn als kunstenaarsmodel. En dat je misschien dan eindelijk niet zo naar over je prachtige lichaam praat. Dat doet gewoon pijn om te lezen. Ik denk dat kunstenaars veel betere 'rolmodellen' zijn want zij hebben echt oog voor wat mooi is ipv stomme publieke mening. Ik denk dat het echt een eyeopener voor jou kan zijn. Las laatst over een ronde vrouw van in de 50 die door veelgevraagd schildersmodel te zijn trots kon zijn op haar lichaam en zo beter met haar incestverleden kon leven. Bij Wackers schilderacademie zoeken ze meestal modellen. NAAKT. Durf jij de uitdaging aan? Dan ben ik HEEL benieuwd naar je toekomstige blogs.....Al het goede, liefs

En toen las ik ook nog eens dit artikel in mijn quest naar nieuwe wegdroom sites  klik op de onderstaande link:

Spring Fashion 2010 - Christina Hendricks on All the Talk About Her Body -- New York Magazine

Mijn god. Dingen kunnen echt veranderen echt als je de verandering maar zelf in gang zet. En zoals ik al eerder schreef; hier in Nederland, in het rijke, en vredige westen, hebben we die luxe... Hier kan het allemaal skeburen...

Ik geloof echt dat ik me nog nooit zo in het hier en nu gevoeld heb als nu. In het moment. In het lijf. Ik zit nu LETTERLIJK met tranen van geluk te typen. De jaren van pijn, zelfhaat, restrictie en negatieve stem in mijn hoofd. Zijn die nu eindelijk voorbij? Is het zo makkelijk? Omdat IK verander, verandert mijn perceptie en dus mijn HELE LEVEN en de wereld om mij heen? Klopt die theorie uit dat boek The Secret gewoon echt? Wow.

Want als jullie eens wisten hoe ik, als een berg kandij, tegen de voorstelling de Koningin van Paramaribo heb opgezien. Ach, jullie weten het. Hoe bang ik was om dagelijks te moeten repeteren met mijn mooie slanke jonge medezangeressen. Fucked Up. Freaked Out. BANG zeg ik je.
Terwijl ik nota bene de medemaker ben van die hele voorstelling. Paniek. Verdriet. Alleen maar omdat ik niet aan een opgelegd, eenzijdig en dus creativiteitsdodend schoonheidsideaal voldoe.

FUCK THAT. Ik doe het niet meer. Ik ben er zo klaar mee. Ik begin nu boos te worden. (I know, ik ga alle kanten op...) Het is een nieuw soort boosheid. Wat Florence Nightingale ook had toen ze zich realiseerde dat niet iedereen recht had op gezondheidszorg. Ik voel een energieke en constructieve boosheid. Ik wil doen. Ik wil leven. Ik wil zijn. Geen verpleegster. Wat dan? Wat ik wil! Ik ben niet meer Bang. Ik ben BAM!

Daar komen te tranen weer (ja, alle kanten...)

Tot de volgende sessie

Gebed met Happy End

Geloof dat ik nu echt even ga preachen...

Maar ik gun iedereen zo de vrijheid die ik aan het ervaren ben. Echt hemels... High zonder drugs. Zonder suiker...


Ik ben nu al bijna twee maanden bezig met luisteren naar mijn lichaam. Echt luisteren. Eten als ik honger heb. Stoppen als ik vol zit. Ik probeer te eten waar ik fysieke behoefte aan heb. Ik durf te experimenteren waarmee ik mijn buik-honger goed kan stillen. Ik doe mijn best adequaat te reageren op mijn lichamelijke behoeftes.
Het is echt ongelofelijk wat een openbaring. Vooral het wachten met eten tot dat ik honger heb. Echt buik-honger heb. Niet eten omdat ik 'trek' heb of 'zin' heb in iets. Nee, honger en dan lekker eten wat ik dan op dat moment ook echt wil.
Nou, dat duurt soms heel lang. Uren. En dat is zo raar... Het is voor mij bijna onnatuurlijk geworden om te wachten met eten totdat ik honger heb. Ik ben zo gewend om te eten omdat het 'tijd' is. Omdat het 'gezellig' is. Omdat het 'gezond' is. Waarom vertrouwen we onze eigen biologische impulsen niet meer? Onze lichamelijke behoeften?

Wij vrouwen en mannen ook, zijn zo gehersenspoeld met het idee dat we onszelf niet kunnen vertrouwen. Dat als we eten wat we willen we ons helemaal vol, dol en dood zullen eten. Ik heb het ook jaren geloofd. Ik dacht echt toen ik met deze blog begon, dat ik me er bij moest neerleggen dat ik mezelf naar de 500 kilo zou eten.  En dat had ik er voor over want het leven dat ik leidde voor ik met schrijven begon, kon ik niet meer aan. Serieus niet.

Wat een energie heb ik gestopt in angst, wantrouwen en restrictie. Geen wonder dat ik het regelmatig moest 'uiteten.' Uitschreeuwen!!!
Hoe voelt het als iemand je hoofd onder water houdt? Zo shit voelt het om te leven in een wereld waarin je niet mag eten waar je behoefte aan hebt. Alsof je geen zelfbeschikking hebt. Het is verstikkend. Onmenselijk. Logisch toch, dat je af en toe moet happen naar lucht? Naar een double delight bacon cheese burger. (Heb is gisteren nog van genohoten!)

Weet je,
Ik ben nu 40 en ik kan met recht zeggen dat ik vanaf m'n 10e een GROOT eet-probleem heb. Ik ben 30 jaar roekeloos en liefdeloos met m'n lichaam omgesprongen. Ik heb 30 jaar geluisterd naar m'n opvoeders, m'n rolmodellen, m'n leeftijdsgenootjes, de media. Overspoeld ben ik met beelden, foto's, reclames, clips en series met 1 type vrouwenlichaam. Dat was en is helaas nog steeds de norm. Een mager, uitgehongerd en recht lichaam staat voor succes, doorzettingsvermogen en schoonheid. Al het andere is 'grappig', 'gezellig' of 'best aantrekkelijk.'

De vraag is, wat wil je? Wil je een leven dat voldoet aan een tijdsbeeld of wil je jouw leven leiden?
Ik heb altijd aan de norm willen voldoen. Ik was al zo anders, dus als ik alsjeblieft dan maar slank was, was ik in ieder geval in iets 'normaal.'
Maar slank is niet normaal. Zeker niet als 'slank' evenredig is aan 'uitgemergeld.'  Een gezond lichaam zonder overgewicht is normaal en mooi. Maar dat krijgen we bijna nergens meer te zien...
God wat is dat toch eigenlijk verdrietig.

Ik koop geen glossy's meer. Ik kijk niet meer op celebrity blogs. Ik kijk naar mooie kunst en naar alle mooie vrouwen om me heen. En het werkt. Ik heb nu al een ander idee van schoonheid dan pak 'm beet 2 maanden geleden. Ik ben aan het afkicken van 30 jaar met oogkleppen op kijken.

Er is zo veel meer. Amen ;-)