Mislukte Masai

Mijn vriendin Zippora heeft een dappere beslissing genomen. Ze krijgt eind januari een gastric bypass oftewel een maagverkleining.

Er speelt natuurlijk van alles door m'n hoofd. Gaaf, dapper, spannend!!!  De dominante gedachte is: nooit meer bingen...  Het gevoel dat daaruit voortvloeit is: wat erg...

Ik weet dat ik een haat liefde verhouding heb met eten, een zwaar emotionele binding heb met eten en dus een zeer verstoorde relatie heb met eten. Ik realiseer me nu dat ik een nog gestoordere relatie heb met bingen. 

Wat is precies een binge? Wanneer verwordt eten, snoepen, proppen tot een heuse binge?

De 'free dictionary' maakt er weinig woorden aan vuil. "Een periode van ongebreidelde, overmatige genotzucht." Hmmm. Kort gezegd klopt op zich wel, alleen weet ik niet of de drijvende kracht 'genotzucht' is of meer het opvullen van een oneindige leegte, het dichten van een bodemloze put, het verhullen van een grote doffe ellende. 

'Genotzucht'. Is dat waar ik naar op zoek ben als ik niet kan stoppen met het uitlepelen van een X-Large familiepot pindakaas? Wil ik me dus gewoon beter voelen en weet ik niet hoe het anders te bereiken dan door gestaag door te kauwen? Nou ja, kauwen... meer wegwerken. Verwerken? 

Schrijvende bekruipt me het vermoeden dat 'bingen' inderdaad misschien wel dichter bij het zoeken naar een 'goed gevoel/genot' is, dan naar het vermijden van verdriet. Dat de quick fix reflex. IK WIL ME NU BETER VOELEN. NU!!!

De meeste emo-eters (die ik ken) hebben moeite met het verwerken van negatieve emoties. Iets 'doen' met emotionele pijn, het verwerken van een groot of klein verdriet gaat uiteraard niet vanzelf of snel. Waarom verwacht ik dat? 

Ik noem mezelf weleens een mislukte Masai. De Masai's (een volk in Oost Africa) leven zo 'in het moment' dat ze niet vooruit kunnen kijken. Het hoort niet bij hun cultuur om voorruit te denken en te plannen. Dat is al duizenden jaren zo dus het zit, als het ware, niet meer opgeslagen in hun emotionele dna. Als je een Masai vastzet, sterft hij bij wijze van spreken meteen. Een Masai kan zich niet voorstellen, niet invoelen, niet geloven dat een periode zal eindigen en een nieuwe periode zal aanbreken. Dit is het. Voor altijd. Dat gevoel heb ik ook als ik me ellendig voel. Dit is het. Voor altijd. En dan ben ik niet lang en slank zoals de prachtige Masai's, vandaar dat ik mezelf meer zie als een mislukte Masai. 

Wat ik ook voel, bingen haalt me direct uit de 'funk.' Het is de bekende vicieuze verslavingscirkel; even die 'rush,' dat gevoel van ultiem genot. Soms maar letterlijk een enkele seconde. Het idee dat het 'gewoon' een dropje is, you can do this, ik heb mezelf onder controle, ik wil er gewoon eentje en dan stop ik. No problemo! Yeah, right. 
En daar ga je, de berg af, het ravijn in. Het kan lang duren, het kan kort duren maar daar ga je. Geen uitweg meer. De afgrond in. Daarna verlegt het ware probleem zich naar een ander, bekender trouwer probleem; Ik ben dik, ik ben waardeloos en ik verdien niet beter. Tenzij ik afval! De cirkel is weer rond. 

Zippora zal niet alleen enorm afvallen, ze zal ook moeten omgaan met alle emoties die tot nu toe verscholen zijn gebleven achter het eten. De cirkel wordt operatief verwijderd. De rest moet ze zelf doen, zonder te bingen. Een pijnlijk afscheid.

We kennen elkaar al sinds we 14 zijn, Zippy en ikkie. We hebben vroeger zo veel gelachen samen, om anderen maar vooral om onszelf. We konden beiden erg goed 'doen alsof', zoals elk kind met een innerlijke pijn zo groot en onbespreekbaar. We hebben toen uiteraard nooit over 'eten' gesproken, terwijl we beiden behoorlijk in conflict waren met onszelf, ons eten en ons jonge lichaam. Ik kan me nog herinneren hoe we zo maar vreemde telefoonnummers belden en net deden alsof we opgesloten zaten in een gekkenhuis. We wisten de persoon aan lijn te overtuigen om ons te redden en de politie te bellen. 

Nu redden we onszelf, ieder op onze eigen manier. Volg ook Zip's reddingstocht op:
lekker in mijn loshangende vel 

Het ligt niet aan ons maar aan ons eten.

Jajajajajajaa, ik weet het. Echt een trouwe blogger ben ik niet, maar daar zijn er al genoeg van.

Twee goede voornemens dit jaar:
Meer schrijven, ik doe vanaf aanstaande woensdag mee met een creatieve schrijfcursus.
Een nieuw eetplan. Inderdaad; eetplan. Geen dieet.

Al jaren struggle ik met eten of eten met mij. Ik heb werkelijk alles behalve en maag-band/verkleining en/of lipo geprobeerd om 'normaal' te eten. Wat is normaal? Eten als ik honger hebt en stoppen als ik vol zit. Dus niet meer eten omdat ik ongelukkig, gestresst, eenzaam, onzeker, ziek, verveeld en toch al dik ben. Niet eten omdat het er staat. Niet eten omdat ik niet anders kan. Niet meer kunnen stoppen. Tegen heug en meug doorproppen, me vervolgens diep ellendig voelen, me voornemen dit nooit meer te doen en een paar uur, dagen, weken later de cyclus weer van voor af aan op te starten. 

In de loop van de jaren heb ik veel, ontzettend veel, gelezen over voeding, dieet en emotie-eten. Ik ben een wandelende bibliotheek. Ik heb ook veel ondernomen. Ik heb bij de anonieme overeters gezeten, bij weight watchers, heb bij een dietiste gelopen, heb een periode overgoten met een speciale gel, in plastic verpakt 5 keer per week gesport op 800 calorieën per dag (totdat de boel failliet ging, daar stonden we voor een dichte deur, duizenden guldens armer.) Ik ben in New York in een jaar in therapie geweest voor boulimia nervosa. Hoe lang heb je?

Deze zomer kon ik meedoen met Pure Escapes. Het was op een droomplek op Bonaire. Een week lang biologisch, puur eten en (hels) veel sporten in de natuur. Het betekende, vooral wat eten betreft, een doorbraak die al was ingezet door een lezeres van deze blog:

"In de periode dat ik moest gaan starten met koken,dacht ik dikwijls terug aan mijn oma waar ik in mijn jeugd heel wat jaren heb gegeten; hoe zij vanaf de namiddag in de keuken stond om het avondmaal met verse producten te bereiden en dat ik haar hier dikwijls bij meehielp. Ik vond het zelfs leuk! Nu brengt het mij alleen maar stress omdat ik niks lekkers weet te bereiden, het zoveel tijd kost waardoor ik nog meer honger krijg en rustig eten moeilijker is en ‘ik vertrouw mijzelf al niet’ in de buurt van eten. In mijn jeugdjaren begon het koken met ‘pakjes en zakjes’ steeds meer op te komen wat mijn oma ook veel tijd scheelde en dit werd dan ook in stijgende lijn doorgevoerd binnen mijn familie en de algehele Westerse cultuur. Tegenwoordig staat alles in het teken van snelheid en gemak. Zo ook voor mij met mijn ‘verantwoorde’ kant-en-klaar maaltijden,Optimels,vetloze ontbijtkoeken etc.!

Ik heb dus jaren mijn ongewenste gasten lopen voeden met kunstmatige suikers&zoetstoffen als: aspartaam, sacharine, sorbitol, glucose-fructosestroop en ga zo maar door. Waardoor zij als dank o.a. mijn volledige immuunsysteem, nieren en darmflora naar de knoppen hebben geholpen. Daarbij beroven kunstmatige suikers&zoetstoffen je ook van vitaminen&mineralen, waardoor die leuke reclames van “nu boordevol extra toegevoegde vitamines” ook de grootste lariekoek zijn,aangezien de suikers in het product je er net zo hard weer van beroven!

Dan zijn er nog de welbekende E-Nummers die zowat standaard overal inzitten. Er is een specifiek E-nummer,namelijk E621: Mononatriumglutamaat. Dit E-nummer is een ‘smaakversterker’, maar er zijn veel mensen die gevoelig voor dit E-Nummer zijn en zo dus meer blijven eten hiervan...oftewel “overeten”,”bingeing”,”emotioneel eten”..hoe je ’t wilt noemen. Een ‘klein’ lijstje van benamingen die E621 verbergen; glutamaat, glutamaatzuur, plantaardige gehydogeneerde oliën en vetten, gehydrogeneerde eiwitten, gelatine, calcium- of natriumcaseïnaat toegevoegd gist,gistextract,monokaliumglutamaat,sommige maïsolie, maltodextrine, eiwitten uit tarwe, citruszuur en sommige moutaroma’s. 
Wat overigens ook het geval is bij de bovengenoemde ‘lege’ producten en dan met name de kunstmatige zoetstoffen.

In een interview met Mike Adams zei Dokter Blaylock - www.newstarget.com - dat er genoeg bewijzen zijn voor de stelling dat Aspartaam en Mononatriumglutamaat gevaarlijke additieven zijn. Zou men deze exitotoxische additieven nu verbieden, dan gaan we aldus Blaylock (wereldwijd erkend als expert op het gebied van de gezondheidsrisico's door voedseladditieven) een sterke daling zien van obesitas, verscheidene kankers, zenuwaandoeningen zoals Alzheimer, Parkinson, autisme en hyperactiviteit.

Zowat het gehele supermarkt assortiment is vergeven van deze stoffen en dan met name de ‘verantwoorde Light’-producten. Om mijn gezondheid te redden is de supermarkt dus een plek waar ik nauwelijks nog kom. Biologische markten vormen nu een ontdekkingsreis voor me, met het nieuwe credo: “Hoe meer modder op de groenten, hoe beter!” Het liefst koop ik rechtstreeks van de boer,zo min mogelijk tussenschakels voordat het voedsel mij bereikt. (Misschien een alternatief programma voor Yvonne Jaspers: “Vrouw zoekt boer.”)

Deze informatie werpt een geheel nieuw licht op termen als; “overeten”,”emotioneel eten”,”bingeing”,”zelfdiscipline”,want in hoeverre ligt dit echt aan ons? Wij vrouwen,en sommige mannen, straffen onszelf zo makkelijk af als we weer eens hebben “gezondigd” en dopen onszelf meteen om tot ‘emotionele eters’,’BDO’ers’ of gewoon gebrek aan wilskracht. We rapen onszelf bij elkaar,om vervolgens weer een andere manier te vinden om ons doel te bereiken..."

Het ligt niet ons maar aan ons eten. In de voeding- en dieet industrie, gaat het om biljoenen euro's. Ik geloof niet dat we bewust en met voorbedachte rade worden vergiftigd. 
Ik geloof wel dat de voedsel industrie er weinig baat bij heeft om consumenten goed en volledig te informeren. Ook is de voedselindustrie een machtige lobby, die wetgeving beïnvloed. De schijf van vijf, Voedingscentrum Nederland, Keurmerk 'gezond', allemaal bedacht en betaald door de industrie zelf en niet door een onafhankelijk orgaan bestaande uit wetenschappers en medici. 

Waar gerenommeerde specialisten op het gebied van voeding het allemaal over eens zijn is dit; suiker is niet ongezond, suiker is zeer ongezond. Als je 1 ding wil veranderen, stop dan met suiker. Wie hier meer over wil lezen kan ik het boek van van krisverburgh aanraden: De voedselzandloper. Ook wil ik jullie aanraden om deze blogpost van Tieneke Scholtens te lezen, zij heeft een goede samenvatting gemaakt over de effecten van suiker op ons lichaam. 

Lactose is ook een vorm van suiker, melksuiker. Ik drink geen melk dacht ik altijd, totdat ik al m'n koffie's verkeerd en cappuccino's ging tellen.

Zelf dacht ik altijd dat ik suiker prima kon laten staan. Ik hou van zoet maar ik 'binge' er niet op. Mijn probleem is zetmeel. En wat blijkt; zetmeel = suiker. Zetmeel bestaat uit een ketting van glucosemoleculen en een complexe suiker. Ik reageer heel slecht op deze vorm van suiker. Zoals sommige mensen slecht reageren om lactose en een lactose tolerantie blijken te hebben. 

Ik ben dus gestopt met suiker, ook geen fruit. Geen lactose, ook geen yoghurt en/of karnemelk en, het moeilijkste, geen zetmeel; geen brood, geen pasta, geen rijst en geen aardappelen. Ik eet wel koolhydraten; uit groente. 

Ontbijt bestaat uit eieren, bijvoorbeeld roerei met gerookte zalm, spinazie en feta. Of gebakken ei met tomaat en parmezaanse kaas.
Lunch bestaat bijvoorbeeld uit makreel salade met boontjes. Of gebakken zalm met broccoli en paprika. 
4 uur snack bestaat bijvoorbeeld uit noten met worteltjes. Of een goed stuk kaas met een kleine tomaten salade.
Avondeten bestaat bijvoorbeeld uit Mexicaanse taco's, met alles er op en eraan behalve de taco schelp en de rijst, dus wel met guacamole, gesmolten kaas en sour cream. 

Vet eet ik wel. Eiwitten ook. Voorlopig even geen vlees want ik doe met met Kassa Groen van de Vara;

Close to Me

Waarschijnlijk gaat mijn leven veranderen... Nou ja, er gaat hopelijk in ieder geval 'iets' veranderen.

Ik ga vanavond in quarantaine. Nou ja, dat ook niet echt. 

Ik ga meedoen met PureScapes en ik begin vanavond. Ik blijf er tot en met dinsdag met uitloop naar woensdag. Alleen met een aantal mensen die ik nog niet ken. Dood eng vind ik het, en als ik de website bekijk denk ik neeeeeeee! Ik wil geen 'fitness holiday', ik wil niet 'pure and organic' eten en ik wil ook geen 'detox'.

Toch doe ik mee. Ik wilde zelf meedoen. Ik heb er zo ongeveer om gesmeekt. Waarom?

Omdat de directeur, Annemieke van de Mast, een vriendin van een vriendin is, en omdat haar leven, zo ongeveer door de door de filosofie van PureScapes, radicaal is veranderd! Geloof ik. Ik ga het haar vanavond vragen. Volgens mij is ze zelfs daarom directeur geworden. Ik hoor het vanavond. Was het maar alvast vanavond.

Purescapes

Offering luxury health retreats. Extensive nutrition and fitness advise on the world's most pristine locations.

Het is een unieke kans. Ze hebben een soort van pilot op Bonaire georganiseerd en ik mag mee doen! Vanavond ga ik naar de locatie. Was het maar alvast vanavond.

Vanavond. Nu is het nog middag hier op Bonaire en ik flip uit de pan! Ik heb eerst al 4 dagen een eetdagboek moeten bijhouden. VRESELIJK. Ik heb alles behoorlijk eerlijk opgeschreven. En heel erg m'n best gedaan om zo ongeveer te eten zoals ik normaal eet, maar dan wel iets minder en ietwat 'normaler'. Ik eet namelijk niet echt. Maaltijden zijn niet mijn 'ding', zeg maar. Ik snack eigenlijk meer. Ja, ik ben een snacker. Ik ben Anousha en ik ben een snacker.

Afgelopen week kwam ik tot die conclusie door het bijhouden van m'n eet (hel) dagboek. Ik eet als een puber of jonge student die net op kamers woont, en die alleen een hele maaltijd (met zware tegenzin) 'ondergaat', als hij bij z'n moeder op bezoek is. Mijn 'moeder' is in dit geval mijn man. Hij doet de boodschappen. Hij kookt. Hij eet gezond. Ik rebelleer. Hij blijft in me geloven. Treurig om achter te komen (4 dagen lang).

Na de 4 dagen kreeg ik uiteraard een medium binge om te vieren dat de vier dagen voorbij waren: 2 borden (we hebben hier geen schalen) chips met dip-saus. Op zich is 'chips met dip saus' prima en lekker om van de genieten, maar ik genoot niet. Althans, eerst twijfelde ik nog. Er was een moment van; "Tja, is dit wel een binge? Ben ik niet 'gewoon' als een normaal mens, lekker te smikkelen van wat chips en dipsaus?" 

Nee. Daar ging het te hysterisch voor. Daar keek ik te veel voor om me heen, bang om betrapt te worden. En ik zat ook niet aan tafel. Niet de hele tijd. Er waren ook momenten van staan en van wat heen en weer geloop. Alleen. Ik was de hele tijd alleen. 

Ik stouwde alles in een noodtempo naar binnen en wat niet meteen in m'n mond (achterin m'n keel) terecht kwam, viel in m'n decolleté, en ook dat heb ik opgegeten. Vervolgens wiste na die 3 minuten van pijnlijk 'genot' al m'n sporen als een meester-dief na een kraak. Als en stiekeme drinker na een 'fout'. Dat is, volgens mijn definitie, een medium binge. 

Vandaag is een en al binge. Geen ontbijt. Nou ja, 1 eetlepel pindakaas. Een halve (mega) zak Cheeto's. 1 Boneriaanse kaassoufflé van 2 dagen oud. 1 oreo koekje. 1 cornetto ijsje. Dat alles voor 2 uur 's middags. En ik moet nog een paar uur. 

Ik heb ook al gehuild. Aan de telefoon, tegen Annemieke, die ik nog niet eens heb ontmoet. Ze was heel lief en zei dat ik niet hoefde te sporten als ik er geen zin in had. 

Ik weet niet waar ik zin in heb. Ik heb geen idee. Ik wil dat deze dag voorbij is. Dat wil ik. 

Over puber gesproken, mijn favorite tekst uit de tijd dat ik puber was is 'Close to Me' van de Cure:

I've waited hours for this,
I've made myself so sick.
I wish I'd stayed asleep today,
I never thought this day would end.
I never thought tonight could ever be
This close to me

Just try to see in the dark,
Just try to make it work,
To feel the fear before you're here.
I make the shapes come much too close,
I pull my eyes out,
Hold my breath,
And wait until I shake

But if I had your faith,
Then I could make it safe and clean.
If only I was sure,

Entrecote

Zo blij met al jullie reacties... Zo blij met alle steun. Soort van digitale omhelzingen. Dank.
Zo duidelijk ook dat 'normaal eten' zo normaal niet is. Ook ik vecht bijna dagelijks. Al bijna een half jaar niet meer op dieet. Het is nog steeds bevrijdend en vet-eng tegelijk. 
Wat ik ook merk is dat geduld echt een schone zaak ik. Juist ten tijde van een paniek aanval a la "zie je wel ik ben dikker dan ooit," probeer ik te blijven ademen en gewoon weer te wachten met eten tot ik weer honger heb. En dan weer te eten waar ik lichamelijk behoefte aan heb.
Natuurlijk eet ik nog steeds wel eens te veel. Ook dat hoort bij normaal eten. Daar moet ik eg aan wennen. Het hoort bij normaal eten dat je lichaam dan dus ook duidelijk aangeeft dat het 'nu echt even genoeg is geweest.' Ook dat gevoel heb ik jaren genegeerd en/of ontkend. Ik schrik er nog steeds van en verwar het regelmatig met 'aankomen' en dan dus maar 'lekker doorbingen.' Er is natuurlijk weinig 'lekkers' aan. Je vol, ellendig, misselijk of winderig voelen. Eten en voelen. Het blijft een uitdaging...


Laatst ben ik met mijn moeder uit eten geweest. Heel lekker gegeten. Heel fijn gesproken. Toch bekroop me toen ik weer thuis was dat oh zo verlammende schuldgevoel. "Te veel, te vet en te laat gegeten." Toen ik mezelf ook nog eens ontbloot in onvoordelig licht voorovergebogen in de spiegel zag, barste ik in huilen uit. "Nu is het afgelopen. Overgeven en morgen op dieet" was het enige dat door mijn hoofd spookte.
Mijn geluk was dat Martijn met allemaal vrienden in de huiskamer voetbal en praatprogramma's over voetbal aan het kijken was. Ik zou na het etentje namelijk lekker in bed wat series kijken. Ik wilde maar een ding. Van dat volle gevoel af. Nu. 
Maar onze wc is net te dicht gesitueerd bij de huiskamer en werd door net te veel mannen gebruikt. Ik kon 'm niet even claimen en ontdoen van bewijs. 


Het dwong me dus om alleen in bed m'n ongemak te overzien. Ik had echt een goede avond gehad. Geen spanning, geen stress en dat kan heel anders zijn met m'n moeder. Zo laat hadden we ook niet gegeten.  Mijn moeder vind om zeven uur eten al laat. We stonden om negen uur alweer buiten.
Ik zat gewoon vol. Echt vol. Te vol. En dat ben ik niet meer gewend. Althans niet om het bewust te voelen. Ik ken het van m'n binges en daar hoort dan de gebruikelijke ellende en ontkenning bij. 


Sinds ik eet wanneer ik honger heb en stop als ik vol zit, ben ik erg bezig met honger en nog niet zo met vol. Wat is 'lekker vol' en wat is 'te vol.' Tot nu toe heb ik 'te vol' toch gekoppeld aan emoties en/of bingen. Ik ben gzd wel aardiger tegen mezelf als ik vind dat ik heb gebinged. Maar toch, ik noem het nog steeds bingen. 
Nu moest ik dealen met; fysiek te vol, zonder emotionele aanleiding. Voor de meeste mensen is dat geheel normaal. Gebeurt dat af en toe. Te veel eten. Gewoon. Voor mij, als emo-eter, is 'te vol zitten' eng, onbegrijpelijk en net zo gewoon als een sneeuwstorm in juli. Help! Wat zou ik moest ik nu doen? Door bunkeren? Geen optie. De huiskamer zal vol kerels en ik had echt niet genoeg 'trek' om in m'n pyjama chips, chocolade  en drop te halen onder het genot van praatje over Ronaldo.
Wat dan? Overgeven ging dus ook niet. Er stond nog net geen rij voor de wc. Dus na het potje janken ben ik maar gewoon gaan wachten. En wachten. Wachten op wat ik nou voelde. Wat was er nou echt aan de hand? Echt niks emotioneels. Het moeste dus wel fysiek zijn...
Ik voelde dat het vlees dat ik had besteld toch te rood was geweest. Ik dacht het al in het restaurant maar wilde niet 'zeuren.' Nu lag te entrecote van 22 euro als een natte baksteen op m'n maag. Op mijn bord was 'ie niet gigantisch groot. In mijn maag voelde het als een hele koe.


Door mezelf de tijd te geven (nou ja, ik had geen andere keuze) ben ik toch weer een stap verder gekomen. Yippeeeh!  Zo logisch. Zo simpel... Luisteren naar mijn lichaam. Mijn lichaam had het al aangeven. In het restaurant. Ik had voor de zoveelste keer mijn eigen lichamelijke signalen genegeerd. Om maar niet te zeuren. Nu zeurde mijn lichaam. Luister naar me! Please! Ik ga luisteren. Beloofd.


Tot de volgende sessie.