Pink Flamingo's op Bonaire

Is het mogelijk om echt te veranderen? Ik ben op m'n 27e een jaar in therapie geweest voor boulimia nervosa. Het was cognitieve gedragstherapie. In het kort gezegd gaat het bij CT minder om het verleden en meer om het hier en nu. Hoe ga je nu om met de neurose die je hebt ontwikkeld in je verleden. Het verleden speelt zeker een rol, maar de kern van de therapie is het onderzoeken van je cognities oftewel het ombuigen van de gedachtes over jezelf, het ontkrachten van je neuroses, het omzetten van je overtuigingen dat jouw manier van leven (met de neurose/verslaving/depressie die daar bij hoort) de enige manier van leven is. Er is een alternatief. Er is een uitweg. Dat gold ook voor mij. Na een jaar van zeer intensieve therapie ben ik gestopt met overeten en overgeven. Iets waarmee ik rond m'n tiende ben begonnen en vanaf m'n 17e een totaal normale manier van leven was voor mij. Tussen m'n 22e en 27e leefde ik voor verslaving. M'n 'ziekte' stond op 1 en de rest van m'n leven plande ik daar om heen. 

Na m'n behandeling genoot ik van 3 maaltijden en 2 snacks per dag. Dat kon 3 x een bak friet zijn en 2 x een slagroomtaart, of 3 x een salade en 2 x een appel, en alles wat daar tussen in zat. Ik at als een 'normaal' mens. Soms vergat is zelfs te eten! Ik kwam niet eens echt aan. Ik sportte wel, maar niet meer hysterisch veel. Althans het was niet meer minimaal 2 uur per dag. Sommige dagen sportte ik zelfs niet! De meeste mensen vonden juist dat ik was afgevallen. Geen idee. Ik stond niet meer op de weegschaal en droeg sowieso geen spijkerboeken meer dus alles veerde mee. Deze gelukkige en vredige periode heeft een klein jaartje geduurd. Maand of 8 of 10, dat weet ik niet meer precies. Ik weet wel nog precies wanneer deze huwelijksreis met mezelf eindigde. Ik stond voor voor de spiegel en dacht cellulites waar te nemen. DOOR M'N KLEREN HEEN! Dat was dat. 

Ticket terug naar de realiteit. Naar mijn oude en vertrouwde manier van eten, vreten en dieten. Overgeven heb ik bijna niet meer gedaan sinds dien. Heel soms in periodes van grote stress en/of totale wanhoop. Soms neem ik me nog wel eens voor om het te doen, maar vergeet ik het weer. Het is natuurlijk van levensbelang dat ik van dat kotsen af ben. De schaamte, eenzaamheid en wanhoop die daarbij horen, wens ik zelfs Karadzic niet toe, en dan heb ik het nog niet over de fysieke gevolgen zoals gevoelige tanden, slechte huid, haar uitval, chronische keelontsteking, maagzweren... Ik stop nu maar even... Wat wel is veranderd sind het niet meer overgeven is dat ik geen 'makkelijke' manier meer heb om 'even' af te vallen. Vanaf m'n 30e ben ik gestaag aangekomen, geholpen door 3 zwangerschappen. Het afvallen werd een mega probleem. Ook kwamen de vreetaanvallen in full force terug. Niet meer zoals in die 'goede oude tijd' 2 of 3 boodschappentassen leegeten voor de t.v. (vooral het shoppen voor mijn 'drugs' was af en toe reality-soap-waardig. Net doen alsof ik inkopen aan het doen was voor het wekelijkse uitje van een weeshuis bijvoorbeeld en dan vragen stellen zoals; "Voor hoeveel kinderen is deze taart? we zijn namelijk met z'n achttienen." Om maar 'normaal' en 'stabiel' over te komen, gna gna...) Terwijl ik dit schrijf moet ik lachen en word ik boos tegelijk... Net als herinneringen aan een verloren liefde die je altijd als 'shit' heeft behandeld. Wat een ellendige tijd, maar die paar momenten wanneer het 'goed' was, waren fan-fokking-tastisch... Zucht. Anyway, de vreetbuien zijn gebleven, maar kleiner van porties (niet van calo's denk ik...) en beter verdeeld over de dag/week/maand. Hapjes hier, zakjes daar, halve portie extra zus, 's nacht wakker worden 'van de honger' en even snacken zo... Sommigen van jullie weten waar ik het over heb. 

Hoe eet je 'normaal' als normaal niet bestaat en eigenlijk nooit heeft bestaan? Ik ben van kleins af aan getroosd, stil-gehouden en beloond met eten. Dat heb je al snel met een Russische Joodse moeder die de oorlog heeft meegemaakt, haar moeder in die zelfde oorlog heeft verloren (omdat ze Joods was) en naar Nederland is gekomen toen ze bijna 40 was met een hernia een een donker kind. Hoe verander je iets dat zo verbonden is aan wie en vooral wat je bent? Wat er al een aantal generaties in zit. Ik zal jullie de verhalen over m'n opa (die op blote voeten in de winter in Rusland de geiten moest hoeden) en zijn honger besparen. Veranderen? Ik heb het geprobeerd. Ik heb een klein jaar geblogd over mijn haat, liefde, HAAT verhouding met eten. Ik begon in 2009 met eten wat ik wilde en waneer ik wilde. A la Geneen Roth Het is niet gelukt. Althans niet lang genoeg. Bij het proces hoort namelijk dat je het volhoudt. Aankomt. Een plateau bereikt. Afvalt. Het lichaam vindt dat bij je past. Dit proces kost tijd. Ik ben weer gaar lijnen en durfde daar niet over te bloggen. Ik eet al een jaar koolhydraten vrij (behalve als ik een vreetbui heb natuurlijk). Ik heb mezelf al sinds m'n 27e niet meer gewogen, maar ik ben zeker afgevallen. Ik pas weer de kleren die ik een jaar na m'n eerste zwangerschap (8 jaar geleden, slik) paste. Dat is nog zeker niet m'n figuur van weleer, maar wel een redelijke verbetering. Nog steeds delete ik alle foto's die m'n man en kinderen van me maken op hun toestelletjes als ze even niet kijken... Maar ik heb een soort van manier gevonden, waarmee ik zonder al te veel zelfhaat een soort van gezond kan eten, af en toe soort van kan bingen, zonder al te veel desastreuze (lees 10 kilo aankomen) gevolgen. Is het mogelijk te veranderen? Wie ben ik eigenlijk? 43 jaar en nog steeds het zelfde ge-emmer als een 13 jarige over haar lijn? 

Ik ben nu op Bonaire. Het is hier zo lieflijk, rustig, onschuldig en tropisch. Een van de mooiste dingen die ik hier heb gezien zijn de Pink Flamingo's... Wat een feest om die in het echt en vrij in de natuur (ik haaaaaaat dierentuinen) te zien. Wat geeft die prachtige kleur een 'leven' in het anders toch wel wat dorre landschap. En het bijzondere... Pink Flamingos hebben die prachtige kleur dankzij hun manier van eten. Ze zijn wat ze eten! Dat geeft hoop. Het is; (een van m'n beste gaat nu lachen als ze dit leest, maar het is mijn lievelingswoord) louterend. De foto hierboven is van Gerda Anna Rudolf, ik ken haar van het zwemclubje op Bonaire elke ochtend in de zee, over louterend gesproken haha! Ik ga weer schrijven. Dat is namelijk waar ik van hou. Ongeacht van wat ik wel en of niet heb gegeten. Dat is ook wat ik ben. Ik wil Monique en Usha uit de grond van m'n hart bedanken voor hun support en geloof in mijn 'verbale diaree...' 

 xoxoAnousha

Het Leed dat ‘Zelfacceptatie’ Heet.

Een lezeres van etenenikikeneten deelt;

Al vanaf een jonge leeftijd kampte ik met overgewicht. Niet verwonderlijk als je je bedenkt dat ik de dochter van een bakker ben. Een bourgondisch aangelegde bakker wel te verstaan.

Mijn achtergrond;
Menig restaurantkeuken heb ik van binnen gezien als ik, in het weekend, gezellig met mijn vader meeging om de bestellingen te bezorgen. Natuurlijk werd ik dan als ‘schattig meisje’ onderworpen aan allerlei voedsel onder het mom van “even proeven”. Tel daarbij op dat ik iedere dag een legio aan diverse versgebakken croissants en broodjes tot mijn beschikking had. We woonden boven de bakkerij in de stad, dus buiten spelen was er niet bij. Ik speelde buiten met de buurtkinderen als ik in het weekend bij mijn opa&oma logeerde.
Tekenen was een van mijn meest geliefde en voornaamste bezigheden onder het genot van muziek (meestal vanuit de cassette/cd-collectie van mijn ouders of de toenmalig vrij nieuwe zender: MTV). Tijdens het tekenen kon ik mijn fantasiewereld de vrije loop laten,terwijl ik droomde over wat ik allemaal wilde ‘later als ik groot was’;reizen, wonen in Amerika, ik was vastbesloten om ook rockster te worden zoals in de ‘clipjes op MTV’, mijn eigen films&(cartoon)series maken, te veel om op te noemen. Ik zag het leven als een avontuur en kon niet wachten tot het zover was!

Op de basisschool werd ik wel eens geconfronteerd met mijn overgewicht. Ik kreeg de bijnaam “Bakkertje Bol”. Echter werd deze bijnaam niet op een gemene treiterende manier gebruikt maar eerder op een plagende manier, waardoor ik het niet als een probleem ervoer. Ironisch genoeg had ik zelfs goed contact met alle jongens (ook degene die mij deze bijnaam gaven) en kreeg ik al snel mijn ‘eerste vriendje’.

Op de periode van de middelbare school veranderde dit allemaal. Daar werd ik wel regelmatig het doelwit van treiterende,snerende en beschamende opmerkingen en dan niet zozeer gericht op ‘dik zijn’ maar op diverse andere uiterlijkheden. Ik reageerde er niet op, deed alsof het me niks interesseerde of alsof ik ze niet hoorde...maar ondertussen sneden ze als een mes dwars door mij heen. Het enige wat mij af er af en toe doorheen sleepte, was dagdromen dat ik later zou ‘transformeren’ in een mooie slanke vrouw, net zoals in al die cliché High-Schoolfilms, inclusief de prins op het paard. Eind goed al goed....right?

Door verschillende tragedies in mijn vroege leven die elkaar op een rap tempo opvolgden (o.a. het overlijden van mijn vader na een vreselijke lijdensweg, de plotselinge dood van mijn opa, het verstoten worden door mijn zogenaamde familie van mijn vaders kant, pesten en nog een aantal andere gebeurtenissen) is mijn levens enthousiasme langzaamaan omgeslagen in -‘leven = overleven’- en -‘als ik iets wil dan zal ik er zelf voor moeten vechten,want iets “goeds” is mij niet gegund’-mentaliteit.

Flashforward naar de beginjaren ’00.
Inmiddels was ik van de middelbare school verlost en bij gebrek aan een studie,werkte ik fulltime in een grote elektronicazaak. Ik had een aantal leuke collega’s waar ik mee optrok en frequent mee uitging. Ik maakte regelmatig mee dat er aanbidders voor hen tijdens het uitgaan en zelfs in de zaak kwamen. Dat vond ik altijd heel leuk voor ze, tegelijkertijd voedde het bij mij ook nog meer de gedachte dat alles om uiterlijk draait wil ik ook iemand vinden die verliefd op mij zou kunnen worden, want ik vond hen altijd een stuk mooier uitzien dan mezelf.
Het was toen dat mijn “magische transformatie”-illusie plaatsmaakte voor “als je iets wilt,zul je er zelf voor moeten vechten”-mentaliteit.
Vastbesloten meldde ik mijzelf aan bij een sportschool en begon met 3 dagen sporten in de week,om die ‘dikke pens en kop’ weg te werken.

‘Verantwoord’ Eten.
Gaandeweg begon ik steeds meer slecht (vetrijk) voedsel zoals: croissants, junk-food etc. te bannen uit mijn leven en er ook steeds minder behoefte aan te krijgen.
Exit junk-food, Enter verantwoord eten....
Optimel, AH Maaltijdsalades, magere yoghurts, kazen, vlees etc. werden mijn nieuwe favorieten. Ik maakte altijd hele bewuste keuzes,las etiketten om te kijken hoeveel vet er in iets zat,noem maar op.
Toen ik op een gegeven moment niet verder kwam in mijn resultaat, verhoogde ik het sportregime steeds meer (tot op een gegeven moment naar 5 à 6 dagen per week) en werd nog kritischer over mijn eetpatroon; niet te veel brood meer en voedsel met een lage calorische waarde. Aangezien te veel koolhydraten/calorieën dan wel het probleem moesten zijn in mijn ogen. Koken deed ik nooit want ik had immers de maaltijdsalades en ‘verantwoorde’ andere kant-en-klaar maaltijden. Sporten naast school en werk nam genoeg tijd & energie in beslag. Daarbij kwam het voordeel dat dit vastgestelde porties waren waardoor ik niet verder kon eten want op = op! Ik vertrouwde mezelf immers niet met eten. Daarentegen stond ik het mezelf dan wel weer toe als ik met vrienden uit-eten ging om b.v. een pizza en/of dessert te nemen,onder het mom van “dit is geen dagelijkse situatie en ik moet morgen toch weer sporten”. Alhoewel ik wel nog steeds rekening hield om een gerecht te kiezen met zo min mogelijk vet.

Op een gegeven moment ging het niet meer verder zo waardoor ik bij een dieetpraktijk terecht kwam. Hier leerde ik wat mijn lichaam minimaal per dag nodig had aan grammen koolhydraten&eiwitten om zo zijn eigen vetten te verbranden... en het mooiste ik hoefde er niet eens voor te sporten! Mooi toch?
De filosofie was om meer terug te gaan naar volwaardige producten en zelf maaltijden koken (*slik*) en dit alles met een laag vetpercentage. Zoete -en suikerrijke producten werden gemeden,om de suikerspiegel zo stabiel mogelijk te houden. In met het kookgerei,kruiden en verschillende azijnen...Uit met de Optimels,Kant-en-klare salades en dressings.
Vele cliënten gingen zich energieker voelen, maar op een of andere manier was dat voor mij niet het geval. Ook ervoer ik steeds meer mentale onrust en alsof er een constant ‘eetmonster’ mij aanstuurde van alles te eten buiten die 3 maaltijden terwijl ik rationeel wist dat ik het voorheen op dagen met minder deed.
Er werd mij gemeld dat ik waarschijnlijk te weinig zout gebruikte,dus ik ging meer rijkelijk met het tafelzout strooien...echter geen verbetering. Ook begon ik steeds meer de zoete smaak te missen,waardoor ik op internet een aantal natuurlijke suikervervangers tegenkwam. Er werd mij aangeraden deze niet aan te schaffen omdat de zoete smaak juist als 'trigger' werkte om de suikerspiegel te laten pieken gevolgd door een crash waardoor je dan weer “op zoek zou gaan naar iets te eten” waardoor je het ‘hier-en-daar-meepikken-van-voedsel-buiten-de-3-maaltijden’-gedrag krijgt.
Als ik echt zin had in bv. een wafel,dan kon ik me beter als uitzondering eentje kopen ipv natuurlijke zoetvervangers in huis te halen. Eigenwijs als ik ben had ik toch een flesje Agavestroop gekocht waar ik mij een kopje chocolademelk mee had gemaakt. Heerlijk en ik had nergens last van. Geen ‘eetmonster’ of niks. Echter toen ik mezelf dus inderdaad een wafel kocht voor mijn verjaardag kwam wel weer dit vreselijke ‘onverzadigbare eetmonster’ en allerlei angstige,depressieve gedachten omhoog als: “Ik kan mijzelf niet vertrouwen met eten”,”Ik zal mijn leven lang slaaf van de sportschool moeten blijven”,”Hoe lang zal ’t duren voordat ik weer dik ben?”. Ik kreeg steeds meer het gevoel dat, als ik überhaupt iets binnenkreeg van producten met kunstmatige suikers/zoetstoffen, ik dit ervoer.
Dit bracht ik dus ook ter sprake bij de dieetpraktijk die mij echter verzekerde dat dit waarschijnlijk puur met de zoete smaak had te maken omdat het suikerpercentage in bepaalde producten zo laag was dat dit niet proefbaar was.

Iedere dag stond ik op met deze angstige gedachtes en was in mijn hoofd alleen nog maar bezig met eten vs. bewegen. Deze hele obsessie leek alleen maar steeds meer toe te nemen,terwijl ik ondertussen een krachtig middel had gekregen om te weten wat ik minimaal moest eten om af te vallen. Soms herkende ik mijzelf niet meer door de onverklaarbare moodswings en de aandrang om naar de koelkast te gaan. Via een artikel las ik over Levend Bloed Analyse, waardoor velen o.a. achter sluimerende voedselallergie/intolerantie's kwamen. Ik besloot dit ook te laten doen,misschien dat daar mijn onrust en hevige vermoeidheid vandaan kwam. Wat toen aan het licht kwam had ik nooit verwacht....
De ziekte van Lyme, Pfeiffer en Candida-schimmels bewogen rijkelijk door mijn lichaam!

Wat je eet ben je zelf.
Hoewel ik ze niets kwalijk neem, bleek ik dus wel gelijk te hebben. Candida en Lyme leven o.a. op kunstmatige suikers&zoetstoffen en gist. Aangezien ik door dit dieet al voor een flink deel hiervan verlost was,probeerde deze mij dus op allerlei manieren aan te sturen om maar iets van suiker- en gisthoudende producten te eten,zodat zij actief konden doorgaan met het beschadigen van mijn algehele gesteldheid.

In de periode dat ik moest gaan starten met koken,dacht ik dikwijls terug aan mijn oma waar ik in mijn jeugd heel wat jaren heb gegeten; hoe zij vanaf de namiddag in de keuken stond om het avondmaal met verse producten te bereiden en dat ik haar hier dikwijls bij meehielp. Ik vond het zelfs leuk! Nu brengt het mij alleen maar stress omdat ik niks lekkers weet te bereiden, het zoveel tijd kost waardoor ik nog meer honger krijg en rustig eten moeilijker is en ‘ik vertrouw mijzelf al niet’ in de buurt van eten. In mijn jeugdjaren begon het koken met ‘pakjes en zakjes’ steeds meer op te komen wat mijn oma ook veel tijd scheelde en dit werd dan ook in stijgende lijn doorgevoerd binnen mijn familie en de algehele Westerse cultuur. Tegenwoordig staat alles in het teken van snelheid en gemak. Zo ook voor mij met mijn ‘verantwoorde’ kant-en-klaar maaltijden,Optimels,vetloze ontbijtkoeken etc.!
Ik heb dus jaren mijn ongewenste gasten lopen voeden met kunstmatige suikers&zoetstoffen als: aspartaam, sacharine, sorbitol, glucose-fructosestroop en ga zo maar door. Waardoor zij als dank o.a. mijn volledige immuunsysteem, nieren en darmflora naar de knoppen hebben geholpen. Daarbij beroven kunstmatige suikers&zoetstoffen je ook van vitaminen&mineralen, waardoor die leuke reclames van “nu boordevol extra toegevoegde vitamines” ook de grootste lariekoek zijn,aangezien de suikers in het product je er net zo hard weer van beroven!

Nu ik dit typ komt er een reclame op de radio voorbij,waar mooi wordt gezegd dat “we met zijn allen teveel zout eten”. In veel producten staat bij de ingrediëntenlijst inderdaad vaak zout vermeld. Er is op zich niks mis met zout,echter het zout zoals de meesten het kennen,het tafelzout, is ontdaan van een aantal belangrijke mineralen waardoor het net zo’n ‘leeg’ product als suiker is geworden die het lichaam ook onttrekt van belangrijke stoffen i.p.v. voedt. Keltisch zeezout en Himalaya zout daarentegen bevatten veel mineralen en zijn ook nog smaakvoller. Hier zul je niet ‘te veel’ van eten,aangezien je lichaam zelf zal aangeven of het behoefte heeft hieraan. (Je zult vanzelf merken,of je ergens zout op wilt gooien en hoeveel om iets op smaak te maken.)

Dan zijn er nog de welbekende E-Nummers die zowat standaard overal inzitten. Er is een specifiek E-nummer,namelijk E621: Mononatriumglutamaat. Dit E-nummer is een ‘smaakversterker’, maar er zijn veel mensen die gevoelig voor dit E-Nummer zijn en zo dus meer blijven eten hiervan...oftewel “overeten”,”bingeing”,”emotioneel eten”..hoe je ’t wilt noemen. Een ‘klein’ lijstje van benamingen die E621 verbergen; glutamaat, glutamaatzuur, plantaardige gehydogeneerde oliën en vetten, gehydrogeneerde eiwitten, gelatine, calcium- of natriumcaseïnaat toegevoegd gist,gistextract,monokaliumglutamaat,sommige maïsolie, maltodextrine, eiwitten uit tarwe, citruszuur en sommige moutaroma’s.
Wat overigens ook het geval is bij de bovengenoemde ‘lege’ producten en dan met name de kunstmatige zoetstoffen.

In een interview met Mike Adams zei Dokter Blaylock - www.newstarget.com - dat er genoeg bewijzen zijn voor de stelling dat Aspartaam en Mononatriumglutamaat gevaarlijke additieven zijn. Zou men deze exitotoxische additieven nu verbieden, dan gaan we aldus Blaylock (wereldwijd erkend als expert op het gebied van de gezondheidsrisico's door voedseladditieven) een sterke daling zien van obesitas, verscheidene kankers, zenuwaandoeningen zoals Alzheimer, Parkinson, autisme en hyperactiviteit.
Zowat het gehele supermarkt assortiment is vergeven van deze stoffen en dan met name de ‘verantwoorde Light’-producten. Om mijn gezondheid te redden is de supermarkt dus een plek waar ik nauwelijks nog kom. Biologische markten vormen nu een ontdekkingsreis voor me, met het nieuwe credo: “Hoe meer modder op de groenten, hoe beter!” Het liefst koop ik rechtstreeks van de boer,zo min mogelijk tussenschakels voordat het voedsel mij bereikt. (Misschien een alternatief programma voor Yvonne Jaspers: “Vrouw zoekt boer.”)

Zelfdiscipline.
Deze informatie werpt een geheel nieuw licht op termen als; “overeten”,”emotioneel eten”,”bingeing”,”zelfdiscipline”,want in hoeverre ligt dit echt aan ons? Wij vrouwen,en sommige mannen, straffen onszelf zo makkelijk af als we weer eens hebben “gezondigd” en dopen onszelf meteen om tot ‘emotionele eters’,’BDO’ers’ of gewoon gebrek aan wilskracht. We rapen onszelf bij elkaar,om vervolgens weer een andere manier te vinden om ons doel te bereiken...

In mijn vroege jeugd werd sport (tennis) geïntroduceerd in mijn leven,op aanraden van de huisarts, als een middel om mijn lichte overgewicht tegen te gaan. Door de jaren heen heb ik verschillende sporten beoefend,maar er is nooit iets geweest waar ik echt mijn heil in heb gevonden.
Zoals gezegd maakte een aantal jaar geleden de ‘magische-transformatie’illusie plaats voor de ‘als-je-iets-wilt-zul-je-er-zelf-voor-moeten-vechten’mentaliteit,dus ik besloot mij in te schrijven bij een sportschool. Het begon met 3 dagen per week, zo’n half uur tot driekwartier uitleven op de Cardio apparaten. Naarmate resultaat volgde,verhoogde ik enthousiast weerstand en/of snelheid. Om nog meer resultaat te behalen werden 3 dagen standaard 4 en de duur werd verlengd naar 1 uur.
Na verloop van tijd bleef ik ‘steken’, waardoor 4 dagen weer 5 dagen werden. Inmiddels waren vrienden van mij begonnen met sporten en zij behaalden hun resultaten met 3x in de week sporten en dan maar iets van drie kwartier,waarvan maar een klein gedeelte cardio en niet eens zozeer letten op wat ze aten en eventuele hoeveelheden. Hoe kon dat toch?! (...toegegeven het waren wel mannen,daar gaat het sowieso sneller bij.)
Altijd hoorde ik over hun behaalde resultaten,wat ik fijn voor ze vond, maar het wakkerde mijn ‘gekte’ nog meer aan,terwijl ik het niet eens leuk vond om te sporten. Het was puur discipline die ik mezelf oplegde om elke dag te moeten gaan.
Aan het einde van iedere week probeerde ik mijn sportmomenten per dag in te plannen. Aanvankelijk aan de hand van mijn agenda maar dit veranderde langzaam in mijn agenda rondom het sporten te plannen. Ik raakte in paniek als er onverwachte omstandigheden of feestdagen zich voordeden waardoor ik niet kon gaan. Dan werd ik nog kritischer in hetgeen ik at. Ondertussen begon ik ook steeds meer artikels te google-en om nog resultaat te behalen met sporten.
Het uur Cardio werd tevens drie dagen per week uitgebreid met een half uur gewichtoefeningen erbij. Op een gegeven moment zat ik op zo’n hoog Cardio-niveau dat ik het zelf bijna niet meer bijgebeend kreeg. Meestal ging ik vlak voor etenstijd,waardoor ik na het eten alleen nog maar futloos op de bank voor de tv kon hangen. Totdat mijn moeder op een gegeven moment ingreep en zei dat het zo niet verder kon.

Het had dus uiteindelijk helemaal niks met gebrek aan discipline te maken, zoals er vaker meteen wordt geoordeeld over mensen met overgewicht. Jarenlang legde ik mezelf de discipline op om te gaan terwijl ik elke keer mijn ziel een klein stukje meer doodde. Op de sportschool dachten ze dat ik fanatiek was; niemand had in de gaten dat ik al jarenlang iets met tegenzin deed omdat het ‘moest’ van mezelf, omdat je tegenwoordig steeds meer in de media hoort/leest/ziet hierover.
Ergste is dat ik mijn ongewenste gasten hier ook weer mee in de kaart heb gespeeld en roofbouw op mijn lichaam heb gepleegd. Cardio valt onder anaerobe sport, wat inhoudt dat je een zuurstoftekort creëert. Bacteriën schijnen dus juist goed te leven in zuurstofarme omgevingen. Daarbij verzuurden zij sowieso al mijn spieren, waardoor ik de spieren met al die cardio nog eens extra verzuurde. Dan natuurlijk niet te vergeten hoeveel ik het lichaam nog eens extra heb uitgeput.

De moraal van dit verhaal.
Na al die jaren ben ik slank, heb ik eindelijk die (redelijk) platte buik....maar ten koste van wat?

Ik ben 28, maar qua vitaliteit en levensenergie kunnen deze 2 cijfers omgedraaid worden. Mijn lichaam is totaal versleten en om het te redden, is er een heel streng dieet waar ik me aan zal moeten houden. Gezellig uiteten en andere sociale gelegenheden zijn er niet meer bij,omdat er bijna niks meer is wat ik nog kan hebben. (Aangezien er maar weinig eetgelegenheden zijn,die met volwaardige producten werken) Het dieet zal ergens in de buurt komen van een suiker&glutenvrij veganistisch dieet, wat betekent dat (goede) vetten meer op de voorgrond gaan komen. Juist na alle informatie die ik heb omschreven, zou ik beter moeten weten en toch heb ik nog steeds het idee dat “ik mijzelf niet kan vertrouwen rondom eten” en zo weer voor de bijl ga als ik eenmaal weer meer type voeding kan verdragen.

Daarbij zit ik nog steeds gevangen in het hele obsessieve dwangmatige web van moeten sporten of gewoon bewegen. Ze zeggen kennis=macht, maar in mijn geval ben ik overprikkeld door alle kennis waarmee je wordt gebombardeerd, of zelfs angstig gemaakt, in de media. Vaak spreekt het zichzelf ook nog allemaal tegen. (Je moet spieren kweken om meer te verbranden,omdat je die vanaf je 30e begint te verliezen. Je moet met cardio je vetverbranding gaande houden. Low-Intensity gedurende een langere periode is beter voor de vetverbranding. Het effect van sporten wordt teniet gedaan als je vervolgens de hele dag weer zit. Je moet steeds je routine veranderen,omdat je lichaam anders te veel eraan went.etc.)
Elke vorm van bewegen is iets dat ‘moet’ in mijn ogen en is altijd gekoppeld aan eten en genoeg verbranden. Ik kan werkelijk waar nergens plezier aan beleven en mezelf geen rust gunnen. Het is zelfs zo erg,dat ik totaal niet meer weet wat ik nog wil in mijn leven. Alle dingen die ik leuk vond zoals computer animatie,design etc. zijn nu de dingen waar ik niet meer van kan genieten,omdat het ‘zittende’ banen zijn en me dat erg onrustig maakt omdat ik dan niet genoeg ‘beweeg’. Ik kan niks meer zeggen wat me echt leuk lijkt,omdat ik bij alles in gedachten meteen aan het beredeneren ben of er genoeg ‘beweging’ in het beroep voorkomt.
Hierbij claim ik niet dat iemand niet moet sporten, maar doe het omdat je het leuk vindt, er plezier aan beleeft...maar doe het nooit puur om af te vallen,want je ziet wat de gevolgen kunnen zijn.

Rationeel denkend weet ik dat een deel van mijn hele eetprobleem wordt veroorzaakt door mijn ongewenste gasten. Zij kunnen heel erg op de psyche inwerken en het lichaam aansturen. Het ergste van alles is dat als mensen mij nu soms na een langere periode zien,ik voor het eerst in mijn leven complimenten krijg over “hoe goed ik eruit zie”. Dat sterkt de obsessie en angst om terug te vallen (ik hoor in gedachten de mensen nu al zeggen: “jeetje wat is zij weer dik geworden.”) alleen nog maar meer,terwijl het me tegelijkertijd boos maakt. (Wat is er zo goed aan mij?..mijn lichaam dat van binnen aan het afsterven is?een verstikkend obsessief web waarin ik gevangen zit?het feit dat mijn gehele ribkast zichtbaar is als ik mijn armen strek?)
Daarbij heb ik regelmatig discussies gehad met vrienden; dat zij beweerden dat het niet om uiterlijk draait maar om uitstraling. Juist nu, voor het eerst in mijn leven, komen er verschillende jongens op mij af terwijl ik uitgerekend nu absoluut niks uitstraal en er geen behoefte aan heb. Ook dit sterkt alleen nog maar meer mijn kromme gedachtepatroon.

En dan is er nog een vrij recent incident,waarbij iemand een dolk door mijn hart heeft gestoken, ook al laat ik het aan de meeste in mijn omgeving niet merken. Waarom maakt het me zo veel uit dat ik er slank uit moet blijven zien? Wat deze persoon van mij denkt,terwijl we toch geen contact meer met elkaar hebben? Is het omdat ze me zo tot op de grond heeft afgekraakt omdat ik klaarblijkelijk niet goed genoeg en walgelijk ben dat ik voel alsof ik me op een of andere manier zou moeten bewijzen?
Shoppen voor kleding wil ik helemaal niet meer,dat geeft mij alleen nog maar meer onrustige gedachten als: “hoe lang zal ’t duren,voordat ik hier niet meer inpas?”, terwijl ik juist nu volop de keuze heb qua assortiment en nergens meer een vetkwabbeltje uitsteekt.

Mijn oma,waar ik eerder al over schreef, is deze week overleden. Zij was in principe het toonbeeld van hoe het ‘niet moet’. Rookte vanaf haar 14e steevast 2 pakjes sigaretten per dag, deed absoluut niet aan sport, at gerust een hard broodje dicht geplamuurd met roomboter, bepaalde haar eigen dag- en nachtritme,zat uren achter de naaimachine want naaien was haar grote passie, iedereen kon ’s nachts na het uitgaan nog langskomen waar ze gerust nog de frituurpan voor uithaalde om het een of ander te maken, bezoek was voor haar een uitweg om onder haar huishoudelijke taken vandaan te komen. Ze leefde haar leven volgens haar eigen wetten en trok zich niks aan van allerlei mediacampagnes mbt stoppen met roken,zelfs niet na 2 kritieke hartoperaties. Afgelopen week is ze getroffen door een hersenbloeding en uitgerekend haar hart is het orgaan dat het ’t langste heeft volgehouden!

Nu beweer ik niet dat iedereen deze leefstijl moet aannemen, maar het heeft me wel aan het denken gezet....Zij heeft niet de stress ervaren van het ‘moeten voldoen’ aan allerlei idealen,maar deed gewoon waar zij zin in had. Ze accepteerde zichzelf zoals ze was.

Zelfacceptatie....het moeilijke woord waar ik al mijn hele leven mee vecht. Zelfacceptatie- en liefde kun je alleen zelf creëren en niet laten afhangen of er iemand wel of niet op de wereld is die voor je zal vallen.
Zelfacceptatie is lief zijn en zorgen voor jezelf en niet jezelf dwingen allerlei dingen te doen die je geen plezier schenken.
Misschien is dit wel het leven dat mij op een harde manier probeert wakker te schudden en zegt: “Meisje, accepteer jezelf nu eindelijk eens en houd op met te leven naar het beeld van anderen!Stop met jezelf de dood in te jagen!”

Vanaf het punt waar ik nu ben kan ik uiterlijk gezien alleen maar terugvallen maar het wordt tijd dat ik dit doel ga loslaten en verruilen voor iets anders, iets beters.
Alleen de gedachte al bezorgt me zoveel angst en paniek en ik heb geen idee hoe dit te doen en hoe mijn toekomst eruit gaat zien. Misschien is de eerste stap door vriendjes te sluiten met de goede vetten en te stoppen met het wegen van koolhydraten en eiwitten,om mijn gezondheid weer op niveau te krijgen.
Misschien is dit in een verdraaide zin wel de ultieme manier om jezelf en je lichaam te leren accepteren. Misschien ligt de echte ik wel ergens tussen het meisje met de “dikke pens&kop” en het (veel te) magere meisje in.....

Column van 'The Fat Nutritionist' over ouder worden...

This is going to be a rambly, self-indulgent, stream-of-consciousness kind of post, so I apologize in advance.

But it recently occurred to me that I have been in a long, gradual process of saying goodbye to my waist. I’ll explain.

As a teenager, I was never thin. I passed for mostly normal (with a big butt), and was always “overweight” by BMI standards. Needless to say, I pretty much hated myself, since that’s par for the course as a teenage girl in this culture. Frankly, I thought I was gross.

(Despite many helpful men in trucks loudly assuring me I was not.)

My one redeeming feature, it seemed to me, was that on top of my wide hips sat a comparatively narrow waist. And I fixated on it. It was, at times, the only thing that kept me from abandoning myself to the despair of total self-hatred, odd as that sounds. It was the one part of me that I felt was, for certain, socially acceptable.

Not my big nose, not my oily skin, not the cellulite on my thighs, not my fat ankles. My waist, and only my waist.

Over the next ten or so years, I would gain a hundred pounds. I would go from being a curvy-but-basically-normal teenager to a frankly fat woman.

For much of that time, through my twenties, my body shape itself did not change much. I looked the same, comparatively small waist and all, just…wider.

But in the last couple of years, as I’ve approached and then passed 30, that has changed. I’ve been watching with interest (and a little anxiety) as my body ages and does the things that it’s programmed to do: tiny surface creases have appeared around the outer edges of my eyes when I smile. Silvery-grey hairs are appearing with more vigour along my temples. My fingers are plumper, the skin on my hands more creased.

And I’ve grown a belly.

I denied it for the first couple of years. I resisted so strongly, in fact, that I wore corset-style bras just to feel normal in my body, so I would look the way I was accustomed to look in clothes. 

I look back on it now as a transitional stage I had to go through — and I still keep a waist-nipper on hand in case of sartorial emergency — but I got rid of the corsets not long ago, and began to comfortably wear my clothes without them.

A friend I’ve been close with since the sixth grade came to visit me in the summer. We were at a someone’s house, talking, and I’m sure the topic turned to weight and body image. My old friend has always had a remarkably different body type than mine — long and slender instead of squat and pear-shaped, but with just a hint of belly. We’ve both admitted to having envied the other’s body shape through the interminable torture of adolescence.

Anyhow, on this evening, I stood up to walk into the kitchen, our conversation about bodies trailing off, and I heard her say, quietly, “…you always had such a tiny waist.”

I looked down at myself and had my first conscious thought that that was no longer the case. The body I had mentally defined myself with for so many years was gone, replaced by another I was still getting to know. 

Even during all the corset-wearing and fretting about keeping my waist looking slender in clothes, I hadn’t really admitted to myself what it meant. It was just something I had to do to feel normal, and I tried not to think too much about it. Probably for fear of what I’d have to face, which are the things we all face — growing older, changing, losing the easy social acceptability of youth.

But when the realization hit — that I was, indeed, losing my waist — it came with another realization, totally unexpected: I really don’t mind very much. I actually kind of like my new body. And I can look back on old pictures of myself and appreciate what I thought was so hideous at the time, but still feel happy to have what I’ve got now.

 

If you know me personally, you know that I don’t wear much jewelry, aside from my watch and wedding ring. Nothing on me is pierced, including my ears, and I’ve never really owned a necklace or bracelet as an adult.

If you follow my inane ramblings on Twitter, you’ll also know that I got pearls for Christmas. Or, rather, that I strong-armed them out of my mom (thanks again, Mom!) because I’m an insistent brat who suddenly takes a fancy to something and cannot let it go.

When I turned 17, my mom gave me another piece of jewelry as a gift — another thing I’d suddenly and inexplicably fixated on: a shell cameo brooch, carved in the typical profile of feminine youth. I wore it constantly on a velvet ribbon around my neck, and then put it away when I got married. It’s not surprising that I strongly associate that shell cameo with youth. In my mind, it’s become a token of that period of my life.

And, subsequently, I think the reason I got those pearls, why I wanted them so intensely, was that they signified something about passing from youth into maturity. It was an assertion that there is as much beauty in maturity as in youth — even though it’s rarely admitted by our culture. 

I decided I wanted to cultivate that, to appreciate it, after having spent much of my twenties stealthily avoiding cameras, wishing I could reinhabit my teenaged body, and absolutely dreading the thought that I was aging and would soon end up on some kind of social refuse-heap of oldness.

When I got them, I took the shell cameo out of storage. It now lives pinned on the lapel of my coat, like a merit badge of something accomplished, an adolescence survived. I wear the pearls daily, in the cameo’s former place, as an acceptance of finally feeling like a Real Adult, and as a way of showing how pleased I am with it.

The same goes for my belly. When I got rid of the corsets, it took a while to get comfortable wearing my belly so openly. Now it doesn’t faze me, and for the first time in my life, I can look at recent pictures of myself without cringing in horror. When I get up in the morning, and take my usual pains in getting dressed, I actually like how I look in a way I haven’t since early childhood.

I can’t help but think how funny it is that, in the end, gaining a hundred pounds and losing my waist really hasn’t turned out to be so bad. Actually rather nice.www.thefatnutritionist.com

Bleh-dag

Wat eigenlijk een superdag had moeten zijn, want de Vogue Italia heeft een 'curvy' site gelanceerd 

Hot on StyleList, is toch een beetje een bleh-dag.

Een rare pre-menstruele huil-dag. Elk moment kan omslaan in een binge. Ik moet mijn hoofd en hart er heel goed bijhouden. De schade is beperkt gebleven maar het gevaar loert in elke keukenkast en koektrommel.

Zelfs gehuild tijdens de repetitie. Een van mijn lieve, mooie, mega-getalenteerde mede-zangeres (met maat 36) heeft mijn blog ontdekt en verbaasde zich over mijn zielenroerselen. Ze zei dat ze me juist "zo mooi" vond en "zelfverzekerd over mijn lijf" ze noemde me sexy. Terwijl ik dit schrijf komen de tranen weer. Waarom? Ik weet dat schoonheid in zo veel vormen en maten komt. Ik kan een maat 34 net zo sexy, hot en wenselijk vinden als een maat 44. Ik ben op weg. Echt. Maar er zijn nog steeds momenten. Het blijft op het zelfde neerkomen. Mezelf accepteren. Niet in het (dunnere) verleden blijven hangen. Om eerlijk te zijn, toen ik (veel) dunner was dan nu, voelde ik me ook onzeker, alsof ik niet voldeed. Ik ben nooit slank genoeg geweest. Ook niet toen ik al m'n eten uitkotste en minimaal een uur per dag jogde (zo heette dat toen nog.)

Uiteindelijk gaat het om zelf-liefde. En Goddammit, dat blijft lastig. Ik baal er van. Ik vecht er voor. Houden van wie ik nu ben. Maar makkelijk is het nog steeds niet. Natuurlijk voel ik me daar ook weer schuldig en verwend 'Westers' over. Maar ik ga het maar aan. Het moet wel. Pats! In het moment. Midden in de hormonen tuin. Wachten op de maandelijkse ontlading....

Ah... Er is nog iets... Dat speelt ook mee... Ik moet een sexy jurk aan tijdens de voorstelling. En dat is heel bleh als je je pre-men-opgeblazen voelt. Ik heb er een gekocht vandaag. En dat geeft me meteen het gevoel van een lus om m'n nek. Zo van "Zou nog mooier staan als je ietsjes afviel. Als je nu niet meer eet tot aan volgende week woensdag kan er 3 kilo afzijn!!!!!"

Ik ga lekker naar bed met een kop groene thee. Law and Order SVU kijken. Lekker voorspelbaar en duidelijk. Je hebt de 'criminelen' en de 'ordebewaarders.' Heldere indeling van het leven.

Maar eerst even surfen naar Vogue Italia Curvy voor inspiratie http://www.vogue.it/en/vogue-curvy

Tot de volgende sessie 

 

BAM!

Vandaag sprak ik met een vriendin over het eetproces. Over mijn en haar relatie met en tot eten. Ik realiseerde me dat ik zo veel baat heb bij het 'normaal' eten. Het maakt het leven zo veel meer. Het is elke kilo meer waard. En... Ik vind het wel goed zo. Dit ben ik. Ik heb er niet alleen maar "vrede mee" als ik niet meer afval... Ik geloof dat ik mezelf 'zelfs' echt mooi begin te vinden. Op m'n veertigste. Met zogenaamd overgewicht. Watskeburt ?

Toen kreeg ik ook nog het volgende bericht:

Ik heb zelf ongeveer 10 jaar anorexia gehad. Na therapie kreeg ik inzichten en daardoor snap ik nu dat ik niet te dik ben. Jij hebt een heel ander figuur dan mij. Ik ben best mager. Nu zou ik heel graag naakt schildersmodel willen zijn, als meditatie en om echt trots op mijn lijf te kunnen zijn, zonder gene. Maar schilders werken veel liever met iemand zoals jij want in tegenstelling tot jou is mijn figuur saai. Ik weet 100 procent zeker dat jij echt succesvol zou zijn als kunstenaarsmodel. En dat je misschien dan eindelijk niet zo naar over je prachtige lichaam praat. Dat doet gewoon pijn om te lezen. Ik denk dat kunstenaars veel betere 'rolmodellen' zijn want zij hebben echt oog voor wat mooi is ipv stomme publieke mening. Ik denk dat het echt een eyeopener voor jou kan zijn. Las laatst over een ronde vrouw van in de 50 die door veelgevraagd schildersmodel te zijn trots kon zijn op haar lichaam en zo beter met haar incestverleden kon leven. Bij Wackers schilderacademie zoeken ze meestal modellen. NAAKT. Durf jij de uitdaging aan? Dan ben ik HEEL benieuwd naar je toekomstige blogs.....Al het goede, liefs

En toen las ik ook nog eens dit artikel in mijn quest naar nieuwe wegdroom sites  klik op de onderstaande link:

Spring Fashion 2010 - Christina Hendricks on All the Talk About Her Body -- New York Magazine

Mijn god. Dingen kunnen echt veranderen echt als je de verandering maar zelf in gang zet. En zoals ik al eerder schreef; hier in Nederland, in het rijke, en vredige westen, hebben we die luxe... Hier kan het allemaal skeburen...

Ik geloof echt dat ik me nog nooit zo in het hier en nu gevoeld heb als nu. In het moment. In het lijf. Ik zit nu LETTERLIJK met tranen van geluk te typen. De jaren van pijn, zelfhaat, restrictie en negatieve stem in mijn hoofd. Zijn die nu eindelijk voorbij? Is het zo makkelijk? Omdat IK verander, verandert mijn perceptie en dus mijn HELE LEVEN en de wereld om mij heen? Klopt die theorie uit dat boek The Secret gewoon echt? Wow.

Want als jullie eens wisten hoe ik, als een berg kandij, tegen de voorstelling de Koningin van Paramaribo heb opgezien. Ach, jullie weten het. Hoe bang ik was om dagelijks te moeten repeteren met mijn mooie slanke jonge medezangeressen. Fucked Up. Freaked Out. BANG zeg ik je.
Terwijl ik nota bene de medemaker ben van die hele voorstelling. Paniek. Verdriet. Alleen maar omdat ik niet aan een opgelegd, eenzijdig en dus creativiteitsdodend schoonheidsideaal voldoe.

FUCK THAT. Ik doe het niet meer. Ik ben er zo klaar mee. Ik begin nu boos te worden. (I know, ik ga alle kanten op...) Het is een nieuw soort boosheid. Wat Florence Nightingale ook had toen ze zich realiseerde dat niet iedereen recht had op gezondheidszorg. Ik voel een energieke en constructieve boosheid. Ik wil doen. Ik wil leven. Ik wil zijn. Geen verpleegster. Wat dan? Wat ik wil! Ik ben niet meer Bang. Ik ben BAM!

Daar komen te tranen weer (ja, alle kanten...)

Tot de volgende sessie

Pizza in mijn oren

Even een klaag-post.
Ik heb het nu, echt op dit moment, even erg moeilijk. Gisteren laat naar bed. Vandaag moe. Ontbijt begon mede daardoor al 'fout' (witte broodjes uit de oven hebben nou eenmaal en naaaaar effect op mij) Ik had de puf niet om rustig te wachten tot ik echt honger had en even na te denken en voelen wat ik nou wilde eten. De witte broodjes stonden al klaar. Warm en goudbruin. Dus ik liet me verleiden. En bam!
De hele dag voelde ik me verloren, vaag, raar. Dat heeft ook te maken met het feit dat mijn man de komende 5 maanden elke maand minimaal een week weg is voor z'n werk maar ook een vakantie met vrienden. Geen probleem. Maar ook wel. Alleen met drie kinderen van 6, 4 en 2 is pittig. En zoals ik me nu voel heb ik juist rust en ruimte nodig.

's Avonds los gegaan op pizza. Mijn dochter van 6 mocht namelijk beslissen wat we gingen eten en ik vond het lastig om voor mezelf te kiezen en iets anders te eten.

Nu zit ik vol schuldgevoel en zelfhaat achter m'n laptop. Ik heb m'n man al ingeschakeld want dit zijn de momenten waarop ik rare dingen zou kunnen gaan doen zoals overgeven.
Yep daar heb ik nog niet over geschreven maar ook dat heb ik jaren gedaan. Maak je geen zorgen (of juist wel) ook dat onderwerp ga ik nog aanpakken...

Anyway. Probeer nu te focussen om m'n buik. Zit ik gewoon lekker vol? Of ben ik alleen maar bezig met "Ben zo bang om aan te komen." Het laatste natuurlijk. En dus bang. Gvd wat baal ik daar van. Gisteren voelde ik me nog voorzichtig hoopvol en nu weer helemaal niet. Wat gebeurt er allemaal met me. Ik voel me alsof ik op een kapotte wipwap in de speeltuin in Wonderland (van Alice) zit.Wheeeew!

Terwijl puur fysiek... Ik heb gegeten. Veel. Maar het is nou niet dat ik alles in huis heb opgegeten en als ik echt even voel, voelt het ergens best lekker. Maar ook net iets teveel. Zoals 'lekker veel gegeten' waarschijnlijk voelt bij dunne mensen (IK HAAAAAAT ZE.) De fysieke stem mag ik niet onderschatten. Ik moet beter naar haar leren luisteren. Als ik dan aan de pizza 'ga,' ga ik maar moet ik beter voelen waneer het genoeg is geweest.

Wat nu. Wat nu. Wat nu...
Ben begonnen aan het volgende boek van Geneen Roth; Breaking Free From Compulsive Eating.
Volgens haar theorie heb ik gegeten. Prima. Ik ben niet doorgeslagen in die zin dat ik het avondmaal heb door laten open in een binge. Dus, goed gedaan. Ik mag trots zijn op mezelf.

Wat dus wel zo is, is dat ik niet ben gesopt toen ik vol zat. Waarom niet? Omdat ik eigenlijk niet echt honger had toen ik begon. Zij stelt het als volgt; als je eet terwijl je geen honger hebt, weet je ook niet wanneer je wilt stoppen. Je luistert in eerste instantie al niet naar je lichaam door te gaan eten terwijl je lichaam nog niet heeft aangegeven dat het daar behoefte aan heeft.

Als je niet naar je lichaam luistert als het aangeeft; "Nou echt honger heb ik nog niet. En pizza heb ik eigenlijk geen zin in." Negeer je een heel belangrijk signaal. Het signaal wordt overstemt door je emotionele stem die zegt "Nou eet maar. Kom eet. Zo ongezellig als je het niet doet. kom, eet. Morgen doe je het wel weer zoals het hoort maar laat je nu lekker gaan." Als je dan eenmaal begint te eten wordt het nog moeilijker om naar dat (al) overstemde fysieke stemmetje te luisteren dat jou probeert aan te geven dat het vol zit.

Je hebt al een valse start gemaakt. Dat voelt ellendig. Het maakt je extra vatbaar om (zoals je gewend bent) alleen nog maar je emotie te luisteren, in plaats van naar je lichaam. De bijrijder komt weer vol in beeld. Die zegt; "Loser. Ja eet nou maar door. Je bent toch al dik en mislukt." Je bent gewend om naar dat gevoel te luisteren en negeert je fysieke stem weer die blijft proberen aan te geven dat het echt vol zit.

Ik had pizza in mijn oren. Dus die fysieke stem kon ik niet verstaan. De emotionele stem hoorde ik luid en duidelijk. "Weer mislukt." Volgens Geneen is je emotionele stem een deel van jezelf en is het belangrijk hem/haar te onderkennen. Een gezicht te geven. Want die stem staat voor dat deel van jezelf dat geen ruimte heeft gekregen door omstandigheden, opvoeding of uit overlevingsdrang.

Mijn emotionele stem is een klein boos meisje van een jaar of tien dat niet snapt waarom zijn niet wordt geaccepteerd op school. Waarom ze naar het ziekenhuis moet voor een zware operatie aan haar bovenbenen. Dat niet begrijpt waarom ze haar vader nauwelijks ziet. Ik noem haar Bibi. Kleine boze Bibi. Volgens Geneen moet ik voor haar zorgen. Naar haar luisteren. Haar de plaats geven die haar toekomt. Doe ik dat niet zal ze het toch opeisen door de enige manier waarop ze zeker weet dat ze mijn aandacht zal krijgen. ETEN.

Wat ik nu moet doen is mezelf en dus Bibi troosten. Iets teveel gegeten. Whatever. Het was lekker. Nu ga ik 'ons' geven wat 'we' echt nodig hebben.
Ik heb al met mijn man gesproken. Mijn angsten met hem gedeeld. Mijn stress over al z'n reisjes. We hebben goede afspraken gemaakt. Ik heb ook wat andere zaken aangepakt die me een beetje dwars zaten. En schrijven helpt ook. Bibi is weer gekalmeerd.

Ik begrijp dat dit vast crazy overkomt maar weet je, ik heb niks te verliezen. Niks zo crazy als het gekkenhuis dat emotioneel overeten heet. Ik geef elke theorie een kans, zoals ik elk dieet een kans heb gegeven. Dus wat gekte betreft kan Bibi er makkelijk bij!

Ik ga nu een grote kop groene thee zetten, samen met Bibi lekker in bed tv kijken en wat Geneen lezen. Morgen is weer een dag. Ik hoef pas weer te eten als ik echt honger heb. Ik hoef pas weer te eten als ik echt honger heb. Ik hoef pas weer te eten als ik echt honger heb. Ik hoef pas weer te eten als ik echt honger heb. Ik hoef pas weer te eten als ik echt honger heb. Ik hoef pas weer te eten als ik echt honger heb.

Tot de volgende sessie.

Beeldvorming

Ik moet zeggen dat het niet slecht gaat. Ik begin langzaam te wennen aan mijn lichaam en het voorzichtig te vertrouwen. Ik eet niet weinig. Ik geniet van al het beleg dat ik mezelf jaren niet heb gegund, behalve tijdens een binge maar dat kan ik niet echt scharen onder 'gunnen.'

Al met al kan ik na drie weken 'normaal' eten melden dat ik vast en zeker ben aangekomen (no way dat ik me ga wegen) maar geen tientallen kilo's.
Wat helpt is dat ik gisteren heb besloten (voorlopig) geen spijkerbroeken meer te dragen. Heerlijk. Ik draag simpele (katoenen of dun-wollen) tuniekjes/jurkjes over 60 dernier maillots met stoere hooggehakte laarzen. Wat ik daarmee wil zeggen is dat het voor mij belangrijk is dat ik draagt wat lekker zit, niet knelt maar waar ik me wel (zo gewenst) aantrekkelijk in voel. Ik wel mezelf namlijk niet meer straffen met lelijk zittende kleding om mezelf zogenaamd te motiveren af te vallen. Dit ben ik nu. En ik mag er nu mooi uit zien. Niet pas over -10 kilo. Dat is een belangrijke stap. Ik werk er eigenlijk naar toe om al m'n hoopvolle (lees te kleine) kleren ritueel te verbranden. Wild dansend rond het vuur. Nee hoor. Ik geef ze gewoon weg. Maarrrr zo ver ben ik nog niet.

Net romatisch gegeten met manlief. Kinderen in bed, hij heerlijk gekookt. We gingen rond 20.30 aan tafel.
Normaal heb ik een bloedhekel aan 'laat' eten. De hele dag sta ik doodsangsten uit. Door mijn hoofd spoken alle dieet waarschuwingen over onverteerbare calorieën na 19.00 's avonds. Meestal prop ik me van pure spanning en ongeduldigheid al rond een uur of 17.00 vol. Tegen de tijd dat ik dan eindelijk aan tafel mag ben ik misselijk, ongelukkig en onverzadigbaar.

Vandaag niet echt. Ik was behoorlijk relaxed. Niet doorgeslagen aan het eind van de dag. Paar hapjes van het een of ander maar voor mijn doen zeer bescheiden. Goed gegeten. Normaal(!) niet doorgeslagen. Het voelt zo hoopvol. Ik merkte dat ik op een gegeven moment gewoon genoeg had gegeten. Wat een 'vergeten' gevoel. Fijn om weer te leren kennen.

Vorige post had ik het over mijn angst om naar NY te gaan.
Ik ga proberen bij mezelf te blijven, wat dat ook moge betekenen. Ik ga in ieder geval proberen niet te gaan lijnen en dus ook bingen. Ik blijf proberen te eten als ik honger heb en te stoppen als ik vol zit.

Ook ga ik m'n oude vrienden mailen over mijn 'food issues' zeker in NY is niks te neurotisch en alles bespreekbaar.
En ik ga van de nood een deugd maken en flink wat mooie zwarte panty's, leggings en tuniekjes inslaan. Lekker via het internet want kil tl verlichte te kleine pashokjes vermeid voorlopig ook.
Trouwens, toen ik in NY woonde, droegen vrouwen nauwelijks spijkerbroeken. Door de metro is het daar veel makkelijker om jurken en rokken te dragen. Hier leven we onder het juk van de fiets. Niet altijd even bevorderlijk voor vrouwelijke, flatteuze en zacht vallende kleding. Zeker niet in combinatie met de Nederlandse noord-westenwind. Misschien toch geen gek idee die Noord/Zuidlijn.

De link die ik heb toegevoegd refereert aan de slankheids obsessie van de media in, ja wel, Amerika.

NYT Distorts Image Of Christina Hendricks, Calls Her "Big" - Gothamist

Tot de volgende sessie!

Dikbril

Geen zin om te schrijven maar ik doe het wel. Dat hoort nou eenmaal ook bij relatietherapie.
Je maakt bepaalde afspraken... Zucht.

Vandaag werkte ik met een groep meisjes op een middelbare school in Amsterdam Zuidoost. De leerlingen hebben een empowerment training gehad van een aantal maanden. Ik begeleid hen bij de voorbereiding op hun eindpresentatie. De laatse fase van de training. Ze moeten straks tijdens de certificaat uitreiking openbaar op een podium iets over henzelf vertellen. Over hun toekomst, wensen en verwachtingen. Ze schrijven alles zelf. Ik werk met hen aan hun tekstbehandeling en voordracht. Erg bijzonder om te doen. Prachtige meiden. Soms heftige verhalen maar allemaal ambitieus en enthousiast. Ik film ze ook en kijk dan met hen samen terug.
Daar begon mijn personal hell. Mezelf terug zien op beeld. Uit niet de meest flatteuze hoeken gefilmd.
Wat verschrikkelijk.
Ik moest zo mijn best doen om bij de kinderen te blijven en niet helemaal door te flippen over mijn eigen verschijning. Van alles gierde door mijn hoofd als een tornado door een houten huis.

Ik moest aan die cover denken van O magazine van januari 2009 ; How Did I Let This Happen To Myelf Again.
http://www.bodybyscience.net/home.html/wp-content/uploads/2009/03/oprah.jpg
Check de link en aanschouw die blik vol schuldgevoel en milde zelfverachting... En nu is ze dikker dan op die cover. Dat maakt de horrorfilm die eetverslaving heet natuurlijk extra griezelig. De verlammende wetenschap dat je altijd nog dikker kunt worden dan je al bent. Brrrrr.

In ieder geval, zo heb ik vandaag de hele dag 'naast' mezelf gestaan. Hoofdschuddend. Neerbuigend.
Toch wel goed nu ik er over schrijf want ik kan er wel om lachen. "Altijd blijven lachen meisjes, " zei Barry Stevens altijd tegen ons toen ik nog deel uitmaakte van een show/dans/ballet ensemble. Ja lachen deed ik toen wel. Eten niet. En zelfs toen was ik altijd de stevigste. Ik weet nog dat we een stuk uit het decor op onze ruggen moesten dragen en dan gaan liggen op de grond in een bepaalde formatie zodat we van bovenaf een soort puzzel/embleem vormden. "Liggen!" krijste Barry. "De puzzel is niet glad. Who's ass is sticking out?!" That would be me...

Dus ik heb NOOIT normaal naar mezelf op foto's of filmpjes kunnen kijken. Ook niet toen ik (voor mijn postuur) mager was. Altijd zag ik de eerste 3 keer een soort Teletubbie met krullen. Pas na een paar weken of maanden als ik dan toevallig weer terug keek dacht ik, "Oh, viel best mee. Nu ben ik dikker..." Story of my life. Ik noem het de dikbril. Ik zie mezelf altijd eerst (de eerste 300 keer) door een dikbril. Hoe dun ik ook ben. Maar nu denk ik steeds, "Ja, pop. Maar nu ben je niet meer dun. Wat je nu ziet is echt."

Wat is echt? Ik ben trots op mezelf. Ja. Echt. Trots dat ik niet heb gebinged. Was kantje boord want ik had koekjes voor de meiden bij me. Het is dat ik gewoon de tijd niet om me te verstoppen en loos te gaan. Maar toch. Niet gebinged.

Thuis ook niet. Gegeten wat ik wilde. Aan tafel. Met gezin. Kindjes in bad en in bed. Thee gezet. Groene thee. Schijnt 'magisch' te zijn voor de vetverbranding. Ik wacht al maanden op de magie.

Ik laat het maar over me heen komen. Wat weet ik niet precies. Een algemeen verdriet over het meisje dat ik niet meer ben. De vrouw die ik geworden ben. Het leven.

Ergens, heel dicht bij eigenlijk, voel ik een angst. Ik zie er tegen op om voor het eerst sinds 2002 weer naar NY te gaan. Mijn man, oudste dochter en ik gaan in mei. En ik zie er als een huis tegen op. Want NY staat voor mij voor mijn dunne periode.
Wat zullen m'n NY vrienden nu wel niet van me vinden? Als ik aan de filmpjes van vanmiddag denk...
En als ik die filmpjes in m'n hoofd tegenover de foto's uit m'n NY tijd plaats, kan ik wel huilen.
En dat vind ik dan weer zo slap van mezelf.

Ik zie een negatieve spiraal opdoemen aan de horizon. Ben benieuwd hoe ik er mee om zal gaan. Na vorige week begin ik aan alles te merken en voelen dat een binge niet helpt tegen een emotie. Maar wat helpt nu wel? Geen idee.

Ach. Ik kan altijd nog op dieet. Als ik in Maart begin kan ik voor Mei zeker wel wat kilo's wegwerken. Ik heb dus nog anderhalve maand om er over na te denken en het, daar komt 'ie weer, 'aan te gaan.' Maar hoe dan ook. Die dikbril moet af.

Tot de volgende sessie.

Ik weet het niet maar...

Lang niet geschreven.
Dat komt omdat ik sinds vorige week donderdag in een constante eb en vloed van positieve en negatieve emoties heb rondgedobberd.

Dan weer helemaal extatisch over m'n nieuw verworven vrijheid omtrent eten, zoals van "Hmmmm waar zal ik vandaag eens mee lunchen?"
Dan weer in totale 'angst om mega dik te worden modus' zo van "Help mijn stretch spijkerbroek stretcht niet eens meer mee. Ik ben giga!!!"

Gisteren dacht ik nog "That's it. Ik kap met die klote blog en ga op dieet!"
Ik heb nog een 'hoe optimaliseer ik mijn vetverbranding-achtig' boek dat ik een keer 's nachts op internet heb besteld nadat ik 3 uur lang allerlei celebrity sites vol gewenste lichamen a la Jennifer Aniston had zitten af surfen. Als een pukkelige puber op zoek naar gratis porno op het web.
Ik wilde het 'dun wordt boek' al uit de boekenkast pakken maar toen dacht ik, weet je wat... Ik lees nog een hoofdstuk uit het evangelie van Geneen Roth (zie vorige posts). En dank u Geneen. Vandaag zet ik weer door.
Dat is die weg langs de emotionele rollercoaster die nodig is om een gezonde relatie op te bouwen. Twijfel, paniek, troost, vertrouwen en doorzetten. Dat geld in de liefde. En in de liefde voor jezelf en je heupen.
 
Waar ik tijden mijn bezoek aan 'crazy in de brain town' achter ben gekomen, met veel dank aan G (van mijn God als in Geneen,) is dat het van cruciaal belang is te eten waar je lichamelijk behoefte aan hebt . LICHAMELIJK!
Dus niet eten wat voorradig is. Wat ik de kast ligt. Wat op je bord wordt geschept. Wat iemand je aanbiedt. Wat de pot schaft. Wat lekker lijkt. Neen. Waar heb je fysiek en lichamelijk behoefte aan? Wat heb je nodig in je maag?
Ik ben er achter gekomen dat dat nog best lastig is. Want hoe sociaal is eten wel niet? Hoe 'gezellig' en 'niet confronterend' wordt eten wel niet geacht te zijn?

Terwijl als emotionele eter, in deze fase, is eten alles behalve gezellig. Ik moet me echt heel goed consenteren voordat ik weet wat ik wil eten. Ook wil ik niet altijd eten, als anderen met wie ik geacht wordt te eten, willen eten. Heel moeilijk om dan te zeggen, "Nee, ik hoef (nog) niet." "Maar ik heb het speciaal voor jou gemaakt! Je zou toch komen eten?" "Hmm ja. Maar ik ben hier nog wel even dussss?" "Maar ik heb honger. De meeste mensen hebben nu honger Daarom hebben we om zeven uur afgesproken. Want dat is etenstijd!" "Nou begin jij alvast..." Pijnlijke stilte. "Mooi gedekte tafel," probeer je nog. "Ja. Had ik dus niet hoeven doen. Voor mezelf."

In deze fase van mijn relatietherapie met grote, moeilijke liefde Eten is dat eten dus juist SUPER confronterend. Als ik tegen mijn zin eet of iets eet waar ik fysiek geen behoefte aan heb, dus iets eet dat lichamelijk niet lekker 'valt' stort ik in. Wordt ik bang. Ongelukkig. En dat vertaal ik naar dik, dikker, dikst.

De truc is om beyond 'dik' te gaan. Wat ligt er achter dik? Wat voel ik nog meer? Waarom eet ik tegen mijn zin in? Wat probeer ik weg te eten? Niet aan te gaan met mezelf? Wat is er aan de hand? Geen enkele emotie is te klein om niet serieus te nemen. Soms kan ik een binge krijgen omdat mijn lievelings bodylotion op is. Waarom? Eerlijk zijn. Nadenken. Niet wegstoppen, hoe futiel of kinderachtig het gevoel ook lijkt. Denk, denk... Daar komt 'ie; omdat ik me daardoor onbelangrijk voel. Bang. Daar is het. Waarom heeft niemand er aan gedacht om een nieuwe fles bodyotion voor me te kopen? Snif. Niet oordelen maar aangaan met die handel. Waar komt dat gevoel vandaan? Hoe zit het? Neem het serieus. Misschien komt het omdat ik al tien keer aan mijn partner heb gevraagd of hij die bodylotion voor me wil meenemen wanneer  hij boodschappen doet. Voel ik me niet serieus genomen als hij dat keer op keer 'vergeet' te doen. Ben ik bang dat hij dus niet van me houdt. Ik kan die bodylotion ook wel zelf kopen maar dat is niet het zelfde. Ik wil dat hij dat voor mij doet. Niet oordelen. Wat heb ik nodig?  Wat ik waarschijnlijk nodig hebt is in ieder geval die fijne bodylotion en welgemeende excuses van mijn partner. En hij moet zeggen dat hij altijd van me houdt. Ook als hij mijn bodylotion vergeet te kopen. Wat ik waarschijnlijk niet nodig heb is een hele cake, drie zakken drop en een blikje knakworstjes. Nou. Daar heb ik al veel over geschreven.

Dit weekend echter, ging het daar niet om. Ik voelde me niet helemaal super want mijn broer die ik te weinig zie ging na een kort bezoek weer terug naar Finland. Ik heb al weken keelontsteking en heb de hele tijd pijn. En mijn jongste is door de oudste uit het stapelbed, van 2 meter hoog,  gegooid.
Maarrrrr dat ben ik allemaal braaf aangegaan en alles gaat weer goed met mijn jongste en oudste. Toch bleef ik me naar voelen. Eerst dacht ik dat dat komt omdat ik dik aan het worden ben, omdat ik alles mag eten wat ik wil.

Vanochtend realiseerde ik me dat het niet is. Ik val niet af of zo. Maar ik begin ook in te zien dat er eten is waar ik me naar door voel, fysiek. Eten waardoor ik niet gevoed word, lichamelijk.
Daarom voelde ik me naar. Niet waarom ik eet maar door wat ik eet. Nou en dat is me toch een fokking openbaring... Dat heb ik nog nooit zo bewust gevoeld als nu. Ik heb het muntje letterlijk in de snoepautomaat horen vallen. Voor het eerst in mijn leven.

Ik dacht de hele week; ik voel me naar wat ik heb gegeten, omdat ik bang ben er dik van te worden. Maar ik voelde me naar om wat ik had gegeten omdat ik me er naar door voelde. Fysiek. Lichamelijk. Vol maar leeg. Opgezet maar niet gevoed.

Precies wat 'normaal etende mensen' altijd hebben en graag delen met iedereen die het horen 'wil.'
"Oh nee, ik hoef nu echt geen chips. Ik ga zo eten en als ik nu snoep kan ik straks niet meer genieten van mijn diner." Of "Nee, ik hoef nu echt geen dessert. Ik geniet nog na van het hoofdgerecht. Misschien later." Dat soort opmerkingen waren voor mij niet van deze wereld. Abracadabra. Esperanto. ET phone home.
Maar nu begin ik langzaam maar zeker te begrijpen wat 'ze,' de 'normale' mensen, bedoelen! Bizar...

Ik ben er deze week achter gekomen dat ik bijvoorbeeld wit brood en witte pasta erg lastig vindt. Het 'valt' gewoon niet altijd even goed. Meestal 'valt' het eigenlijk helemaal niet. Vooral wit brood doet alles behalve 'vallen' maar blijft kleven als een stuk uitgekauwde kauwgum aan de onderkant van een schoolbank.

En dat is best lastig. Want wit brood is, op korte termijn, zo lekker. Vooral als mijn kinderen voor het zondag ontbijt zelf warme witte broodjes uit de oven klaar hebben staan. "Voor jou mama!" Dan kan ik niet anders dan... Tja, het opeten.
Maar op lange termijn voel ik me fysiek/lichamelijk ellendig en dat vertaal ik naar dik en daardoor kom ik weer in die negatieve spiraal terecht van schuld en boete en voor ik het weet is de hele zondag een bingedag.

Ik heb besloten dat ik het eerlijk tegen mijn kinderen moet zeggen. Ik moet nog even uitvogelen hoe want ik wil niet zuur en ondankbaar overkomen. Ik heb nog tot zondag.

Honger

Women Inc. Ging goed. Zelfs nog gedanst.
De Talshow die ik samen met Tanja Jadnanansing presenteerde ging over spiritualiteit, mindfullness en vernieuwd zelfvertrouwen. Er werd zelfs een dans-emotie-achtige masterclass gegeven. Ben er helemaal in meegegaan. Vandaar dat ik bleef dansen toen DJ Suna (geweldig!) het overnam.

Heb natuurlijk weer proberen te voelen.
Ik dacht altijd dat ik een 'gevoelsmens' (erg zelfhelp, Ik weet het.) was. Ik ben er sinds ik 'normaal' probeer te eten achter gekomen dat ik vooral een 'niet mogen voelen mens' ben. Zodra ik iets voel moet ik er iets mee. Het oplossen of het ontkennen of het (ja daar komt 'ie weer) weg-eten.

Bizar hoe weinig eten, in mijn geval, met honger te maken heeft. Geneen Roth schrijft over honger, dat je het moet durven toestaan. Je moet als het ware honger durven te hebben. En dan te durven eten. Als je honger ontkent, dus niet eet wanneer je honger hebt maar wel bijvoorbeeld als je trek hebt, geef je jezelf niet de kans geeft om normaal te eten. Je luistert niet naar lichaam als je niet luistert naar honger. Je vect je lichaam aan als je eet wanneer je geen honger hebt. Het klinkt vast nog een beetje vaag...
Laat ik een voorbeeld proberen te geven.

Gisteren na de redelijk geslaagde Women Inc. avond, ben ik thuis gaan snacken. Ik had geen honger. Ik dach van wel. Dus mocht ik van mezelf eten. Prima.  Maar... honger had ik niet. Ik had een gevoel dat ik altijd verwar/vermeng met honger.

Het was laat. Ik was moe. Ik was alleenig. Iedereen thuis sliep. Ik kon met niemand over de avond kletsen.
Nou vind ik dat aan de ene kant fijn. Die verloren uurtjes in de nacht, wanneer ik geen moeder en/of echtgenote en/of presentatrice en/of theatermaker hoef te zijn.
Alleen in de woonkamer met een boek, blad, tv programma of laptop, ben ik gewoon Anousha. Die verder niks doet of is. Daar hoort toch op een een of andere (Pavloviaanse) manier eten bij. Kennelijk mag ik niet gewoon zitten zijn. Waarschijnlijk voel ik me er toch schuldig over. "Het is beter (zegt m'n bijrijder) als je eens een keer op tijd naar bed gaat." "Nog een was doet."  "Je man wakker maakt voor sex, want zo veel initiatief neem jij nou ook weer niet."  En zo maar door.
Eten is op die momenten een perfect excuus om toch soort van 'iets' te doen. Me in een activiteit te verliezen. Want daar heb ik (zogenaamd) geen controle over. Eten overkomt me. Overspoelt me. Geen verweer. Robot kan niet stoppen!
Vervolgens voel ik me daar natuurlijk weer vertrouwd schuldig over. Dat is bekend en veilig. Dat kan ik (zogenaamd) oplossen door de volgende dag extra streng te lijnen.

Over dat alleen zijn... Ik schreef aan de ene kant vind ik het fijn. Aan de andere kant natuurlijk niet. Zeker niet gisterenavond. Ik ging nadenken over de avond. Malen. Wat ging het echt wel goed? Wat ging er minder? Zo afhankelijk van de mening van anderen. Het lukt me niet om tegen mezelf te zeggen; het ging goed. Punt. Of het ging  minder. Punt.
Ook daar biedt eten solaas. (zie vorige alinea.)

Er gebeurde van alles in mijn ziel en zelfs maag. Maar honger was het niet.
Het was een onbestemd en dus vervelend emotioneel gevoel. Het ging niet om willen eten. Het ging over de samenwerking met de organisatie van Women Inc. Dat is wat ik op dat moment voelde. Maar daar wilde ik niet aan. Hallo, mijn naam is Anousha en ik ben een niet mogen voelen-eter.

Als je op dat soort momenten (momenten waarop je geen honger hebt maar je eigenlijk, als je heel eerlijk bent, een onbestemd en dus vervelend emotioneel gevoel hebt) gaat eten, eet je om de verkeerde redenen (volgens Geneen) duh, weet ik ook wel.
Omdat je eigenlijk tegen je zin eet, weet je ook niet wanneer je eigenlijk zin hebt om ermee te stoppen. Je probeert een gevoel weg te eten. Dat lukt niet. Hoogstens demp je het een beetje. Je stopt pas als dat onbestemde gevoel (dat je niet aangaat) gesust LIJKT. Overgenomen door een ander gevoel. Misselijkheid bijvoorbeeld of zelfhaat. Kringetje rond. Hamstertje blijft rennen. En eten.

Ik had gisterennacht eigenlijk met iemand willen praten over dat Women Inc. gevoel. Ik ken genoeg schrijvers die wakker zijn om 01.00 's nachts.
Ik m'n man wakker kunnen maken voor een gesprek (daar staat dan wel sex tegenover ;-)
Maar ik koos ervoor om te eten. Dat ben ik gewend. Dat is schijnveilig.
Ach, het had ook drugs, drank of internetporno kunnen zijn dus ik heb het mezelf vergeven. Ik ben redelijk ok naar bed gegaan.

Vandaag heb ik geprobeerd bewust op honger te wachten voordat ik ging eten.
Alle regels zoals 'Je MOET ontbijten, anders kom je sowieso aan!!!!!' en 'Je MOET om de 3 uur iets eten, anders vertraagt je verbranding!!!' heb ik aan m'n rugrolletjes gelapt.
Ook regels zoals 'Eet dan op z'n minst veel eiwitten en weinig koolhydraten ANDERS BREEKT DE OORLOG OP JE BOVENBENEN UIT!!!!' ben ik niet in vervallen.

Toen ik echt honger kreeg, ontbeet ik. dat was om 10.30 (ik sta om 07.00 op met de kinderen) met appelmoes en een bruine geroosterde boterham met boter en kaas. Lunch bestond een bruine tosti kaas salami. Tussendoor heb ik 2 koekjes gegeten en 3 dropjes. Niet meer, terwijl ik van alles tot mijn beschikking had.
En ik heb vandaag extra bewust zittend gegeten. Dat is nog het raarste. Ik ben zoooo gewend om staand iets naar binnen te stouwen. Snel en secuur. Alsof het dan niet echt gebeurd is. Vandaag bewust alles zittend. Gaap. Ook de 3 dropjes stuk voor stuk. Gaap. Opstaan. Naar de droppot lopen. Dropje pakken. Terug naar m'n bureau lopen. Gaan zitten. In mijn mond stoppen. Opeten. Doorwerken. Opstaan. Naar de droppot lopen. Dropje pakken. Terug naar m'n bureau lopen. Gaan zitten. In mijn mond stoppen. Opeten. Doorwerken. Opstaan. Naar de droppot lopen. Dropje pakken. Terug naar m'n bureau lopen. Gaan zitten. In mijn mond stoppen. Opeten. Alleen al daarom at ik een stuk minder.

Over dat onbestemde en dus vervelend emotionele gevoel van gisterenavond.... Dat ebt langzaam maar zeker weg. Ik heb er over gesproken met een paar mensen die ik vertrouw en ik zie uit naar een goed gesprek met de organisatie van Women Inc.

Ik zie ook uit naar het avondeten. Het is nu 18.24 en ik begin honger te krijgen.

Mond vol carrot cake

Weekenden zijn voor mij altijd spannend. Meer tijd om te eten. Maar het ging goed. Het is zo lekker om relaxed te zijn over wat ik ga eten, wanneer ik het ga eten en hoe veel ik 'mag' eten.

Zaterdag had ik een fotoshoot voor de Kek Mama. Dat zou me vroeger, vroeger hoor mij nou... Paar weken geleden nog, tot wanhoop hebben gedreven. Nu was ik chill. Dit ben ik. En ik ben mooi.
Ik moet zeggen de foto's zijn erg mooi geworden. Ik was ontspannen. In het moment. En dat is altijd goed.

Afgelopen vrijdagavond was helemaal een overwinning. Ik was uit eten met 3 zeer dierbare vriendinnen bij Club Dauphine. Live muziek en een 4 gangen menu. Tot dan toe was dat de hel voor mij. Of ik at veel te veel en dan daarna nog maar een patatje of andere Febo-snack om mezelf helemaal naar beneden te halen.
Of ik at te weinig en dan daarna nog maar een patatje of andere Febo-snack om mezelf alsnog toch nog naar beneden te halen...
Maar vrijdagavond was het anders. Het deed me echt denken aan die korte periode in NY toen ik een tijd lang 'normaal' at...  Het was erg gezellig. Over alles en nog wat gesproken. Mijn vriendinnen kennen mijn ups en downs (over eten en de rest) en staan altijd volledig achter me. Andersom natuurlijk ook.
We hebben enorm gelachen, vooral omdat we eigenlijk de muziek te hard vonden, terwijl het daarom om ging... Live muziek. Heel New-York. Maar wij hadden elkaar te veel te vertellen en worden een dagje ouder, blijkt. Maar wat ik wilde zeggen, ik was erbij! Helemaal!!! Ik was op 1 plaats. In het hier en nu. Zonder die bijrijder. Af en toe wel natuurlijk, maar toch. Ik zat op dezelfde golflengte. Niet op de frequentie eet-ellende.
Zo anders dan met kerst... Ik heb niet eens alles opgegeten. Maar ik zat ook niet op een soort van semi rantsoen. Zo van, alleen het vlees maar niet de (vijand van alle heupen) koolhydraten... Nope, gewoon gegeten. brood erbij, toetje... Zalig.

Wel merkte ik dat ik bang was om bekenden tegen te komen. Bang die diegene me 'dik' zou vinden. Bang dat ik mezelf zou moeten verantwoorden, met volle mond; "Ehm ja sorry, ik eet voortaan wat ik wil dusseuchh..." me dan zou verslikken en zou sterven. Daar in Club Dauphine. Mond vol carrot cake. Leuk voor de rouwadvertentie.

Die angst blijft een beetje hangen merk ik. Weet niet zo goed hoe ik die moet tackelen. Wat als ik die of die ex tegenkom? Die of die producent? Wat zal 'men' zeggen?
Ik weet nog dat ik een paar maanden na een van m'n drie bevallingen een styliste, van een tv programma waar ik aan had meegewerkt, tegen kwam. Ze keek me al aan met zo'n blik van; what the hell is er met jou gebeurd? Ik zei dan ook ongevraagd, meteen, te hard en te verontschuldigend dat ik "Net moeder was ze geworden, hoor." Ze antwoordde toen met iets van; "Oh, dus dat is het.... Ik schrok al." Welkom in de glamourwereld die 'TV' heet. En het zieke is dat ik me lullig voelde. Niet dat ik haar lullig vond. Over en uit. Die tijd is voorbij. Bijna.

Soms lig ik in bed te malen over wat ik ga zeggen als mensen me ooit zullen aanspreken over m'n gewicht. Ik weet dat het licht hysterisch overkomt at ik nu opschrijf, maar ik ben eerlijk. Anders heeft deze hele blog geen zin. Dus om met de woorden van Jack Back uit de film Tropic Thunder te spreken; "Don't Judge Me!!!"

Anyway... ik denk dat ik ga zeggen. "Ja ik ben aangekomen." Punt. Geen uitleg meer geven. Of ik zeg; "Ja ik ben aangekomen. Voor meer informatie verwijs ik je naar www.etenenikikeneten.blogsopt.com."
... Weet je... Als jullie ooit besluiten te gaan eten wat jullie willen als jullie honger hebben en te stoppen als je vol bent, mag je het zelfde zeggen. Gebruik me!
Of je zegt gewoon, "Dank je wel voor je opmerkzaamheid." en als diegene dan doort blijft mekkeren herhaal je de zin en loop je weg. Terwijl je ze een dikke middelvinger na geeft. Ik ga het in ieder geval doen.

Bizar hoe anderen een effect kunnen hebben op mij. Dat ik dit soort scenes überhaupt verwacht. Daar valt veeeeeel aan te verbeteren. Ik heb niet voor niks een vak gekozen waarbij ik applaus kan verdienen.

Maar... De mening van anderen is altijd leidend geweest voor mij. Dat is een verandering waar ik nu langzaam maar zeker (maar wel langzaam) door heen aan het gaan ben. Wat de f*ck voor power geef ik aan die anderen? Ik ken genoeg mensen die daar totaal geen last van hebben. Zo voed ik mijn kinderen ook op. Ik probeer ze altijd mee te geven dat hun mening telt. Dat ze hun gevoel, idee en twijfel altijd serieus moeten nemen. En ikzelf dan?

Zo ben ik niet opgevoed. Mijn moeder was een buitenlander (Ja zo heette dat toen nog) in Nederland. Ik was helemaal raar natuurlijk. half Kameroens, half Russisch, zonder 'echte' vader met een werkende moeder. Het klassieke buitenbeentje. Een donker sleutelkind met een grote mond.

Die mening, dan bedoel ik goedkeuring, van anderen was extreem belangrijk voor m'n moeder (als tweederangsburger met een taalachterstand) en dus ook voor mij... Ik weet nog hoe mezelf ik leerde te ontcijferen wat mensen van mij vonden door de manier waarop ze naar me keken te onderzoeken.
En hoe ik ieders mening altijd probeerde positief te beïnvloeden. Mijn moeder had net niet de kracht om mij te leren af en toe sch#&t te hebben aan anderen. Ze wilde natuurlijk ook alleen maar dat ik aansluiting zou vinden. Ze sloeg er alleen een beetje in door. Of ze schopte mensen haar leven uit als ze echt te ver gingen. Niet echt een evenwichtig voorbeeld. Wel heel dynamisch.

Het feit is dat het zoeken naar die bevestiging bij anderen, me analytisch heeft gemaakt en weerbaar.
Ik doorzie mensen snel. En weet hoe ik ze zo nodig moet bijsturen. Het nadeel is echter ook dat ik (meestal) correct aanvoel, wat men van mij vindt. Soms moet je dat gewoon lekker niet willen weten. Of er in ieder geval dikke sch#&t aan hebben.

Morgen onderga ik, wat dat betreft, een flinke test. Dan doe ik de algemene presentatie bij een Women Inc. avond. Genoeg meningen. Genoeg oordelen. Maar ik ben erbij en ik ga in mijn kracht zitten. Hell Yeah!

I'll keep you posted

Wie wil je zijn?

Wat mij betreft is iedereen die zichzelf liefheeft mooi.
Een kort filmpje ter inspiratie over dromen die uitkomen wanneer je durft uit te komen voor jezelf.

http://www.youtube.com/watch?v=cfdS7L4YqR4

Het gaat over een model maar daar gaat het mij niet om...

Ik geloof er heilig in dat als je de luxe hebt om:
In een veilig land te wonen
Je gezond bent
En je iets van liefde in je leven hebt...
Dat je dan verplicht bent te zijn wie je wilt zijn.

Heb het lef om jezelf lief te hebben.

Vooral doorgaan

Het blijft werk in uitvoering dat 'normaal' eten. One day at a time. Ja, bij nooit meer drinken en of drugsgebruiken.
Als overeter geldt meer, morgen weer een dag (dus je hoeft niet ALLES vandaag op te eten...)

Vandaag was een lastigere dag. Het was mijn vrije dag met de kinderen. Met drie kinderen heb je nooit vrij. Ik ben nog moe van de kerstvakantie. Van alles en nog wat gedaan. Naar de kermis, schaatsen, naar het circus, naar de film. 3 griepprikken gehaald. 100 luiers verschoond. 90 limonades geschonken. 30 tosties gemaakt. 1000 keer opgeruimd. 50 drama's opgelost over het meest lelijke speelgoed. 500 keer gelachen. 100000 keer vertederd geweest. Het was heerlijk. En nu heb ik vakantie nodig. Alleen.

Juist nu merk ik dat ik veel tijd voor mezelf nodig heb. Juist nu hebben mijn kinderen mij nodig.
Een wankel evenwicht. Heb vandaag toch een paar keer gestrest aan het aanrecht iets staan wegschransen. Stiekemmig, zondig.
Het had met spanning te maken. Na twee weken nonstop met de kinderen wil ik zo graag even alleen zijn. Heel normaal. En toch voelde ik me daar (gaap) schuldig over.

Maar tijd speelde ook een rol. Met drie kinderen is er altijd iets aan de hand. Altijd. Dus ik had net te weinig tijd om echt na te denken over wat ik wilde eten. Zoals Geneen Roth het formuleert "What sings to you?" Vandaag zong niets. En dus wilde ik alles. Eten.

Vandaag kreeg ik ook niet de kans om te eten wanneer ik wilde. Laat staan als ik echt honger had. Dan had de ene iets omgegooid, dan de andere ruzie met de derde.
Het kwam er op neer dat ik er af en toe wel iets in moest gooien. En door dat 'nu of nooit gevoel' eet ik altijd meer dan ik wil. Alsof elk moment de hongerwinter kan uitbreken en ik het er dus maar even goed van moet nemen... God wat zou ik een bitch zijn als eer oorlog in Nederland zou uitbreken.

Nu zit ik eindelijk alleen op de bank met m'n laptop. Niet te genieten van de stilte maar een beetje bang te wezen.
Natuurlijk DENK ik dat ik bang ben om aan te komen. Natuurlijk GAAT het om iets anders.
Het gaat over; is dit nou mijn leven? Moet ik dit leuk vinden? Ik wilde toch zelf een groot gezin?
Remember, ik ben net 40 geworden dus ik mag een beetje mid-liferig zijn.

Zeker wil ik dit leven. Absoluut wil ik deze kinderen maar soms is het gewoon zwaar.
Ha, soms. Dat is een belangrijk woord in de vorige zin.
Kijk, ik heb nooit geleerd te relativeren. Ik schreef net wel 'soms is het gewoon zwaar' maar ik voelde 'het blijft vast altijd zo zwaar, sterker nog, het komt nooit meer geod!!!"
Een deel van mij gelooft niet dat een naar of vervelend moment wel weer over gaat. Dat ellende ook eindig is.
Dat geluk eindig is geloof ik meteen. Dat voel ik wel. Maar dat de mindere episodes in het leven ook van voorbijgaande aard zijn, not so much.
Dus ook nu met 3 jonge kinderen vind ik het lastig om te voelen dat 'het wel goed komt.'
Dat er heus wel een fase komt dat mijn kinderen minder veeleisend zijn. Dat heet opgroeien.
Er komt zelfs een tijd dat ze niet de hele dag tegen mij aangeplakt willen zitten. Dat heet verliefd worden. Ik weet het. Ik voel het niet.

Dat komt door mijn opvoeding. Ik heb een Russische moeder en Russische moeders kunnen nogal... fatalistisch zijn.
Nou vind ik de mid-life leeftijd te oud om mijn moeder nog de schuld te geven. Echter de zin "Maak je geen zorgen, het komt allemaal goed," hoorde je niet vaak bij ons thuis. Bij ons thuis, bij mijn moeder was alles, "Oh nee!", "Zie je nou wel!" en "Dat komt nooit meer goed!"
En ik realiseer me terwijl ik dit schrijf, dat ik wel regelmatig tegen me kinderen zeg "het komt goed" maar niet genoeg tegen mezelf.

Daar ga ik nu dan ook mee beginnen. Want ook als je weer eens terugvalt, "maak je dan geen zorgen lieverd het komt allemaal goed."  Heerlijk die dooddoeners.
Oh en mijn favoriete dooddoener wil ik jullie natuurlijk niet onthouden: "Vooral doorgaan" (met eten wat je wilt wanneer je honger hebt en stoppen als je volzit, wel te verstaan.)

Waarom heten die fijne zinnen eigenlijk dooddoeners? Zijn het niet meer goeddoeners?

Werk in uitvoering

Vandaag kreeg ik een mailtje van een bezorgde lezer... Erg lief.
Niemand hoeft zich zorgen om mij te maken. Het gaat beter. Voor het eerst sinds jaren. Echt.
Ik weet het. Ik ben erg open. En dat heb ik nodig. Ik ben erg eerlijk. En ik merk dat het werkt.

Vandaag weer een dag normaal gegeten. Zelfs af en toe niet aan eten gedacht! Nou dat is echt voor het eerst sinds 1998. En ik pas mijn jas nog!
Geloof het of niet. Ach, ik hoop van wel, maar dat komt echt doordat ik nu durf te voelen wat ik voel.
En dat gevoel durf ik voor het eerst in mijn leven aan te gaan. Binnen te laten komen. Het niet wegstoppen met andere gevoelens zoals "was ik maar dunner" Want daar gaat het niet om. Dat voel ik nu echt. Vroeger dacht ik altijd. "Nee, daar gaat het niet om.... Welles!!!"
Natuurlijk wil ik een gezond en bij mij passend lichaam. Dat zal nooit het lichaam van Kate Moss zijn. Hoeft ook niet. Echt niet. Ik begin echt te geloven dat ik vanzelf mijn balans ga vinden. Mijn lichaam. Niet een Hollywood of een Catwalk in Parijs lichaam maar ook niet een maat 1000 lichaam. Mijn lichaam.
Over mijn angsten van gisteren...
Ik weet verstandelijk dat ik geen loser ben. Ik weet dat ik heus wel iets kan. Maar vaak heb ik last van destructieve gedachtes. er is andere angstige ondermijnende kant aan mijn persoonlijkheid. Volgens mij hebben heeeeeeeeeeeeel veel vrouwen daar last van. Wat wil je, vam kleinst af aan worden we gebrainwashed en overspoeld met beelden van dunne, bevallige, pleaserige vrouwen. Die niet te veel ruimte innemen. Die geen lastige vragen stellen. Die altijd aangenaam zijn. Dus als je je eens niet zo aangenaam voelt, heb je een probleem. Of ben je een probleem. En dat neem je jezelf kwalijk. Zo is bij mij die andere negatieve kant ontstaan en meegegroeid met de rest van mijn 'zijn.' Een soort zweer die maar niet heelt. Die kant durf ik nu aan te vechten. De zweer moet weg. Deze behandeling heeft niet gewerkt. ik eis een second opinion.

Dat begint (voor mij) door over die 'stem' die 'bijrijder' te schrijven. Door er over te schrijven kan ik er op reflecteren. Het schrijven dwingt mij om na te denken over die rot stem.  Echt na te denken over die stem implaats van over mijn gewicht.
Hoe kom ik aan die stem? Waar staat die stem voor? Waar slaat die stem op?
Op die manier begin ik er de stupiditeit van in te zien. Verder merk ik, dat door die stem te  onderkennen en zelfs te delen, de 'stem' aan volume verliest! De greep van angst en schaamte wordt slapper. Ik zie mijn angsten, mijn diepste dalen onder ogen voor wat ze zijn. Ik omschrijf ze. Beschrijf ze. Kots ze uit (excuses daarvoor...) Het voelt een beetje als een virtueel exorcisme, deze blog.
Ik snap het als je afhaakt. Maar ik ga door.
Er komt namelijk langzaam maar zeker iets in beweging. Een kracht begint los te komen. Ik maak voorzichtig kennis met mijn innerlijke kracht. Damn, dat is het.
Ik ben zo gewend geraakt aan buitenkant, dat ik al lang niet meer heb stilgestaan bij de binnenkant. Hoe cliché maar waar.
Daarom heb ik nu, om deze tijd, mijn ultieme snacktijd, alleen, in de nacht, voor mijn laptop, aan de keukentafel, geen trek. Er is chips, banketstaaf, pindakaas, brie, witbrood, echte boter... en ik hoef het niet. Als ik het wil mag het. Zo veel als ik wil. Maar ik hoef het echt niet. Misschien morgen bij het ontbijt. Dat is zo fijn. Ik hoef het niet allemaal nu te eten, omdat ik morgen echt op dieet ga. En dan morgen loop ik weer het zelfde voedselkringetje rond. Vast in die neerwaartse spiraal. Nee. Ik. Ga. Niet. Op. Dieet. Morgen niet. Nooit niet. Dis ik heb mijn hele leven voor me om chips, banketstaaf, pindakaas, brie, witbrood, echte boter... te eten. En dat werkt geruststellend. Verlichtend!

Wat ook heel geruststellend is aan het ontrafelen van je zo gezegde nachtmerries is, is dat de zon weer opkomt aan het einde van die donkere paar uren. (Als we de natuur niet helemaal verpesten maar dat lijkt weer beter te gaan. We hebben weer een winter na 28 jaar ;-)
Misschien is de zon nog niet dicht bij me. Maar ze is onderweg. Dat geeft zo veel energie.
Het komt allemaal goed.
Ik klink vast een beetje hyper nu...
Ik voel me zeker (nog) niet geweldig over m'n lichaam maar ook niet meer zo ellendig als een paar dagen geleden. Elke keer als ik 'bang' ben om dik te worden/zijn zeg ik tegen mezelf: "Nou en? Het gaat er vanzelf weer af. Nog even en dan eet je normaal. Normaal!!!" Zoals miljoenen mensen doen met een normaal lichaam.

Iemand schreef dat het zo oneerlijk is dat alle lekkere dingen je dik maken. Ja. Heel oneerlijk. Als je er te veel van eet word je er dik van. Kate Moss ook.
Als je het alleen maar eet als je er echt trek in hebt.. ECHT trek in hebt, eet je er niet te veel van. En wordt je er niet te dik van. Misschien krijg je niet het lichaam van een uitgehongerde puber, maar 'dik' wordt je niet van eten wanneer je honger hebt en stoppen wanner je vol bent. Dik wordt je van eten zonder dat je zeker weet of je wel wilt eten. Want als je niet zeker weet of je iets wel wilt eten, eet je er altijd teveel van. Totdat je iets voelt. Helaas is dat meestal walging...
Dik word je van eten zonder dat het uitmaakt of het niet of wel lekker is. Want het is niet lekker om misselijk te zijn. Het is niet lekker om tegen heug en meug door te kanen. Niet meer kunnen stoppen. Propvol te zitten en toch door te moeten eten. Geen controle meer te hebben over wat je eet. Dat is jezelf pijnigen.  En daar zijn vrouwen heel goed in.

Waarom doen 'we' onszelf pijn? Waarom hebben 'we' het idee dat 'we' onszelf moeten straffen? Waarom denken 'we' dat 'we' alleen maar te vertrouwen zijn met strenge regels en genoeg restricties?
Ik heb jaren gedacht dat ik mezelf niet kan vertrouwen met eten. "Als ik ga eten wat ik wil, nou dan gaan de sluizen open. Dan begint de final countdown naar 500 kilo." Zoals ik al eerder schreef, ik ben nu sinds 31 december aan het eten wat ik wil en wanneer ik wil. En ik had erger verwacht. Ik eet zeker niet weinig. Maar ik eet ook niet alle schappen leeg.

Die stem staat voor iets anders. Jullie hebben kunnen lezen voor wat. En er is meer. Met name in dat 'ideale vrouwtje moeten zijn' gedeelte, is er nog genoeg om over te schrijven. Echt, wat worden wij toch genaaid met die onrealistische beelden de hele dag door. Tegenstrijdige criteria van waar vrouwen zogenaamd aan moeten voldoen.  Die beelden en criteria ga ik pogen te ontkrachten (al is het maar een beetje) door er over te schrijven. Ik ga proberen die 'stem' manieren te leren. Het is namelijk mijn stem. Dus ik bepaal wat ik tegen mezelf zeg.
Oftewel, ik werk er aan.

Voelen wat ik niet kan wegeten

Al sinds oud en nieuw aan het Geneenen (zie vorige post). Oftewel eten wat ik wil wanneer ik wil, zonder schuldgevoel.
Het gaat wel soor van goed... denk ik...

Ik eet wat ik wil. Ga er ook voor zitten. Doe het aan tafel Met aandacht. Probeer echt te luisteren naar m'n lichaam. Als ik merk dat ik wil emo-eten, probeer ik daarna te luisteren. Naar maar waar.
Qua binges valt het mee. Maar ik vind het dooooooood eng. Heb echt angsten moddervet te worden. niks meer te passen.
Met oud en nieuw, was ik net begonnen, dacht ik al dat ik m'n jas niet meer paste toen we naar buiten gingen voor het vuurwerk. "Oh god,"  dacht ik. "Dit wordt vreselijk... " Daarnaast kan ik ook elk moment ongesteld worden dus dan voel ik me helemaal een dikke-emo-vetklep.
En toch... Ik hou vol. Weet eigenlijk niet eens meer waarom, maar ik zet door. Ik ben klaar met die solitaire opsluiting in mijn lijf, ziel en brein. Ik wil er uit. Dan maar dik. FREEDOM IS OURS (was dat niet Mel Gibson in Braveheart?)
En ik moet zeggen... af en toe voel ik iets dat een beetje, soort van, naar vrijheid neigt. Een piep klein flikkerend lichtpuntje heel in de verte. Voor de rest voel ik me nog steeds onderweg in een ondergrondse tunnel. Geen idee of ik de juiste route heg gekozen maar ik kan niet terug.

Het boek van Geneen Roth: Feeding the Hungry Heart, geeft iets van houvast. Het bied troost. Het boek staat vol verhalen van vrouwen zoals ik. Tussendoor legt Geneen Roth haar theorie uit. Elke keer als ik het lees denk ik, ja dit is de juiste manier.
Wanneer ik niet lees wordt ik meteen weer net zo bang als een klein kind dat haar moeder kwijt is in een vreemde stad.
Allerlei gedachten kwellen mij als pestkoppen op een schoolplein, zo'n groepjes jongens uit de bovenbouw: "Volgende maand begin je met de repetities voor de Muziektheatervoorstelling de Koningin van Paramaribo. Dan ben je dikker dan ooit. Lekker slim. Weer je carrière aan het saboteren." Of "Wat als je je ex uit NY tegenkomt? Hij herkent je niet, you big fat momma!" Of "Wat ga je nou doen als je een auditie hebt voor een interessante rol? Hmmm? Nou, mevrouw Nzume-Vetzo, wat ga je doen?"
Any-boterham-snee. Het is duidelijk. ik ben nog niet helemaal in 'balans.' Maarrrrr ik jaag elke negatieve stem weg met een liefdevolle. (Volle!!!)
Wanneer ik het echt niet meer weet chant ik: HET KOMT GOED. HET KOMT ALLEMAAL GOED. (Met dank aan Usha.)
Voordeel is wel dat ik nu op de bank zit zonder knagende en obsessieve trek in iets. Want ik heb goed avondgegeten en en net thee met banketstaaf genuttigd... Zonder schuldgevoel. Nou ja. Wel. Maar ik heb er wel van genoten. En ik heb niet de hele banketstaaf opgegeten met het excuus dat ik morgen niks zou eten. Dus dat is winst. Toch?

Morgen komen we bij elkaar met het artistieke team van de Koningin  (Ik ga meespelen in de voorstelling, niet de Koningin zelf, dat doet de geweldige Sarina Voorn) ik heb de liedteksten geschreven en morgen gaan we de monoloog en de liederen ineenvlechten. Dat vind ik eng. Dus is het makkelijker om me dik te voelen... Dik lijkt makkelijk op te lossen. 'Gewoon lijnen.'
M'n werkelijke angsten onder ogen zien, is veel pijnlijker. Er zijn geen makkelijke oplossingen te bedenken voor levensvragen als, wie ben ik? Wat doe ik met m'n leven? en Waarom? Ik voel me af en toe net een twintiger die aan het begin van haar carrière staat. Zo niet gearriveerd ben ik. Maar de realiteit is dat een een volwassen vrouw van veertig ben. Met man. Drie kinderen. En een flinke hypotheek. Hoe ga ik dat volhouden? Ik kan niks....
Ook zie ik zoooooo op tegen het spelen van een voorstelling. Althans, ik zi op tegen de mogelijke kritieken en reacties. Performen is zo kwetsbaar. Je ziet en voelt de reactie van het publiek. Niets is zo afschuwelijk als na een voorstelling het gevoel hebben dat het niet goed ging niet aansloeg niet aankwam. Dat heb ik helaas vaak genoeg meegemaakt. En recensies... Dat went nooit. Goede vergeet je, slechte ken je meteen uit je hoofd. En dan nu stel ik me nog kwetsbaarder op door die liedteksten... Wat als iedereen ze K.L.*.T.E vindt?
Er komen allerlei oude en onverwerkte gevoelens naar boven als ik denk aan in het theater staan. Wat heb ik nou bereikt met al solovoorstellingen, musicals, toneelstukken, rolletjes is tv series, presenatieklusjes, scriptjes, stukjes?
Ik ben niet de ster geworden die verwacht had te worden. Dat is een zeer pijnlijke realisatie. Ik ben er nog nooit zo eerlijk over geweest. Zelfs niet in mijn hoofd. Ik krijg er acuut honger van. Of lijkt dat maar zo? Vind ik het gewoon te ellendig om aan te denken dat ik liever honger heb? Ja dat is 'm. Ok. Ik ga de gedachte voortzetten;
Een zeer goede vriend van mij, hij is een zeer succesvol comedy en scenarioschrijver, zei laatst dat ik mijn talent teveel heb verspreid of zo. In ieder geval; ik kan veel dingen een beetje maar niks echt.
Zo voel ik me ook. Een niet echt talent. Nou eten maar...
Maar dat helpt niet meer. Ik heb echt genoeg gegeten. Ik hoef nu helemaal niks. Ook niet een stukje of likje. Raar. Eenzaam. Geen makkelijke oplossing. Ik moet er aan geloven en voelen wat ik echt voel.
Niet leuk. Niet weg te eten dit.

Ik ga zo naar bed. Angstig voor morgen. Bang wat de toekomst kan brengen. Dat is niet fijn. Maar ik heb het niet weggegeten. Dat is heel fijn.
One small step for woman, a giant step away from the fridge!