Uit de (IJs)Kast

Op 29 april kom ik officieel uit de ijskast so to speak.

Dan verschijnt het interview in de Esta met o.a. Wondervol en mij over eten/niet eten en al dat gezellige gedoe er om heen. 


Zoals altijd was ik natuurlijk weer erg 'open' tijdens het gesprek met de journaliste Roos Schlikker. Het interview werd afgenomen tijdens de repetities voor de Koningin van Paramaribo. Zoals jullie weten was ik toen nogal down. Volgens was ik toen zelfs aan de dieetpillen...
Maar Roos en ik hadden gelukkig toch nog een goed, open en (hoe kan het ook anders) een emotioneel gesprek. Het interview vond plaats in mijn favorite eetcafe vlak bij m'n huis. Tijdens een etentje met wijn. Ik weet natuurlijk nog precies wat ik heb gegeten... 


Zo'n gesprek over een eetprobleem had onder andere omstandigheden erg (sorry maar hij moet even) 'zwaar' kunnen worden. Gelukkig is Roos een leuke vrouw en een integere professional. Toch was het interview te pijnlijk om zelf goed te redigeren. Ik heb het helemaal uit handen gegeven. Ben benieuwd.


Ik ben er wel trots op om in de ESTA 'uit' te komen. Ik ben een trouwe lezer van het blad. Al vind het wel wat te 'wit' maar dat heb ik ook altijd eerlijk gezegd tegen Marije de Jong, de hoofdredacteur. Ze was het met me eens.
Ach. Bijna alle bladen zijn te wit en te dun. Een strijd per blog, toch? 
Het fijne van de Esta vind ik dat ze in ieder geval verschillende aspecten van het vrouw zijn onderzoeken en niet zo 'modellerig' zijn. 'Dun' hebben ze bij deze al gecovered. Nu het 'wit' nog. Hoe dan ook, ze laten in ieder geval een ander geluid horen en ook nog op een relaxte manier. 
Marije is trouwens ook echt een super-woman. Mooi, slim, warm en heel eerlijk. Echt een rolmodel voor mij en voor meer vrouwen. Ik hoop dan ook dat ze komt op 6 mei want dan is namelijk de nationale Anti Dieet Dag Ja!!! Komen jullie ook?

Ik ben zeker aanwezig en geef zelfs samen met Angèle Bakker van Nooit Meer Op Dieet  de initiatiefneemster van het evenement, een workshop. Nog geen enkel besef van wat ik precies ga doen maar ideeën genoeg...


Anti Dieet Dag
Wanneer? 6 mei, 18.00- 23.00 uur
Waar? Seats2meet.com in Utrecht
Voor wie? Iedereen die graag gezond, fit en lekker in zijn/haar vel wil zitten.
Aanmelden?  http://www.mindz.com/events/Anti_Dieet_Dag  


Deelname aan het event bedraagt € 15,00, dit is inclusief thee/koffie, borrel en natuurlijk...hapjes! Ik zie Angele volgende week. We gaan onder het genot van een etentje de workshop met elkaar bespreken. Dus dan zal ik natuurlijk ook precies uitzoeken wat voor hapjes we kunnen verwachten op 6 mei... They better be good!


Oh. Even iets anders. Ik ben, zoals jullie waarschijnlijk al weten, in therapie. 
Laatst had ik het met mijn therapeut over autonomie. Zijn wie je zelf wilt zijn. Niet wat de maatschappij je oplegt. Niet wat anderen van je verwachten. Jezelf zijn in al z'n glorie. Dan bedoel ik niet een een of andere veeleisende diva met kapsones maar een persoonlijkheid. Iets uit het midden mag.


Al pratend met hem realiseerde ik me dat het autonoom zijn om grote bewustwording vraagt. Bewust zijn van je kracht. Innerlijke schoonheid. Van wat jou bijzonder maakt. 
Net als bij een uniek kunstwerk horen daar ook 'foutjes' bij. Juist dat geeft je, als kijker, het gevoel dat je naar iets speciaals kijkt. En omfeving speelt ook een belangrijke rol. Je kijkt toch met heel andere ogen naar kunst in een museum dan op een rommelmarkt. (Of misschien niet meer door programma's als Tussen Kunst en Kitch. Maar je snaptwatikbedoel...


Ik ben daar nu al een paar dagen iets bewuster mee bezig. Met het besef dat ik precies ben zoals ik ben met een reden. Weet nog niet helemaal wat die reden nou is MAARRRR het haalt echt wat weg van die zeurende nadruk op 'dat' eten en 'dat' lijf. 
Eten wordt 'gewoner.' Ok, mezelf bloot zien is nog steeds geen feest maar de vraag is natuurlijk, hoe kijk je naar jezelf? Met voorbedachte kritiek of met voorbedachte trots? En in welke omgeving kijk je naar jezelf? In kei-hard en koud pashokjes licht? Of met warm en subtiel geplaatst kaarslicht?


Positieve gedachtes over jezelf, met name over je innerlijk, werken als afleider van je aandacht op je buitenkant.


Snap? Wellicht nog wat vaag maar wordt vervolgd. 


Tot de volgende sessie

The Bitch Is Back and She's Hungry!

Heerlijk om weer terug te zijn. Heb echt een heftige tijd achter de rug. Dat voor het eerst weer eens 'echt' op toneel staan sinds 2007 heeft er nogal ingehakt. Opeens realiseerde, zag en voelde ik dat ik nu toch echt 40 ben en boven de maat 40 ben. Spelen werd eerlijk gezegd een bijzaak (schaam.) Nou ja, dat is het rare van een eetprobleem; het is zo vanzelfsprekend om continue op twee sporen te leven. Twee paden simultaan te bewandelen. Twee leven te leiden of te wel te lijden...
Dat de voorstelling goed is geworden is een zeer fijne bijkomstigheid. Clark Accord en ik hebben besloten de KvP zelf te gaan produceren dus vanaf september ga ik weer spelen. Yippee? Ja. Een deel van mij heeft er zin in. Het andere kan nauwelijks naar de foto's en dvd's kijken. Werk in uitvoering.


Daarnaast had ik veel privé stress. Mijn moeder wordt nu echt oud. Ze wordt dit jaar 78. Ze is geopereerd aan staar en is zo bang om haar zicht te verliezen. Al wat ze doet is lezen (en Russische tv zenders via de schotel kijken...) Ik, als enig kind, moet er natuurlijk voor haar zijn. Maar makkelijk is dat niet. Ik heb zelf drie kinderen, een man die work-a-holic is en een eigen bedrijf. Ik probeer zo veel mogelijk voor haar te doen maar heb altijd het gevoel dat ik te kort schiet. Te gehaast ben. Ergens anders moet zijn.


En toen kwam mijn lieve Russische (stief) oma ook nog eens te overlijden. Over schuldgevoel gesproken. Ik heb tussen mijn eerste en derde levensjaar bij haar en mijn (biologische) opa gewoond. Ik hield echt zo zo zo veel van haar. Heb altijd alleen maar liefde en steun van haar gekregen. 
De laatste keer dat ik haar heb geknuffeld was 1 januari 2007. Ze heeft mijn jongste dochter nooit gezien. Ik belde haar regelmatig maar toch. Waarom ben ik niet vaker naar Moskou afgereisd? 
Of naar Kameroen. De hel van de dubbele nationaliteit. Er is altijd wel een land waar je eigenlijk vaker zou moeten zijn.


Nou ja. Van de stress wilde ik natuurlijk maar een ding. Nu afvallen. Niet over een week of maand. Nu. Dus ik heb van die dood enge dieet-pillen besteld. En geslikt. Toen kon ik natuurlijk helemaal niet meer bloggen. Excuses genoeg.


Het aller geestigste is dat ik alle symptomen had van die pillen zoals hartkloppingen, zweten, bloed-chagrijnig zijn en paniekaanvallen hebben. Behalve... u raad het al. Afvallen.


Ok. Wie krijgt het voor elkaar om met (speed) pillen in haar mik, toch te blijven doorkanen?

Yours truly! Het is dus nu echt ingeslagen als een lawine op een lentedag. Het. Gaat. Niet. Om. Eten. 


Wat ik ook doe. Wat ik ook eet. Niet eet. Ik ben er altijd bij. Ik. 


Dus ik ben alweer een paar weken van de pillen af. Ik eet alweer een paar weken wat ik wil wanneer ik wil. Ik ben weer begonnen met bloggen. En ik ben er vandaag achter gekomen dat ik weer in maat 40 pas. Wel wat strak maar toch. Het leven is wonderlijk is het niet?


Tot de volgende sessie