Lid zijn van 'De Club'

Dank voor alle lieve reacties op mijn 'comeback' Kyra... Ik mis je. Zo fijn om van je te horen!!!

Het is erg dubbel om zo 'open' over het onderwerp eten te zijn. Het maakt zo veel los bij zo veel vrouwen en ook mannen. Ik word zelfs regelmatig op straat aangesproken. Ik ben er trots op. Wil het ook niet anders. Maar het brengt ook een verantwoordelijkheid met zich mee merk ik. Het is nog zoeken hoe ik daar het beste mee om kan gaan.

Mensen waarvan ik het nooit had verwacht komen ineens 'out.' aan mij. En soms heb ik het gevoel dat ik iets uit te leggen heb.  Hoe het beste te reageren op "Maar je bent toch gewoon leuk?"  en "Wat doe je nou moeilijk?" Dank. Ik weet het. Ik ben ook leuk. Hartstikke leuk.

En ik blijf moeilijk doen.

Want... en ik blijf het schrijven, in deze tijden van 15 jarige modellen die moeten staan voor vrouwen van 35+, is het bijna onmogelijk om niet een verknipt beeld te krijgen over je eigen schoonheid. Het is niet zo dat ik mezelf haat. Sterker nog, ik begin eindelijk echt van mezelf te houden. Dat geldt volgens mij voor heel veel vrouwen van 40+. Het is zo een geweldige leeftijd. Zeker in deze tijden.  

Op 'onze' leeftijd ben je van zo veel hang-ups en fuck-ups verlost. Lamlendige vriendjes behoren veelal tot het verleden. Lamlendige, zogenaamde, vriendinnen ook. Rond je veertigste lijken al die puzzelstukjes bestaande uit een mix van neuroses en levenservaring eindelijk op hun plek te vallen. Dit is wie je bent. En de oorlogswonden van het leven, horen bij je, sieren je. Maken je extra aantrekkelijk. Sexy op een volwassen manier. Noem het wat mij betreft op een cougar manier.

We hebben nu veel meer mogelijkheden als veertigers. Onze moeders/oma's werden nog on-ceremonieel  afgeserveerd op die leeftijd. Tegenwoordig, in tijden van haarverf in meer tinten dan mrs. Slocombe-rose, isdat niet meer zo. Nora Ephron (schrijfster en regisseur) zegt dat, met name goede haarverf, het leven van vrouwen onomkeerbaar heeft verlengt. Met name in sociale zin. Wij mogen er nog zijn. Mrs Slocombe werd uitgelachen om haar drang om nog deel uit te maken van het 'echte' leven. Zij mocht niet flirten en meebeslissen. Althans, mocht wel maar niemand na haar serieus.  

Godzijdank is dat veranderd. Mollie Sugden, de actrice die mrs. Slocombe speelde, was 50 toen ze de rol kreeg. Jonger dan Madonna nu. 


We leven, praise the Lord, in een maatschappij waarin je niet alleen maar voldoet als je minstens 5 kinderen hebt gebaard en je huis stofvrij is. Ook op de plinten. We leven in tijden van spirituele mogelijkheden, zelfontplooiing en carrièrekansen.

Daarom vind ik het extra stuitend dat het schoonheidsideaal zich niet heeft mee ontwikkeld. Madonna mag nog wel meedoen aan het 'echte' leven, omdat ze er alles aan doet om er uit te zien als iemand, die er alles aan doet om er maar zo jong en dun mogelijk uit te zien. 
Dat is en blijft de norm. Cougar is sinds kort ook de norm. Maar dan wel een uitgemergelde, strakgespoten cougar.

Waar zijn de andere mooie 'oudere' vrouwen? Waarom is dit niet de norm? Ja. Wel voor de een bepaalde groep. Maar ik bedoe de grote commerciële norm? Dit soort vrouwen wil overal zien.

En dit.

Die zie je niet in de gemiddelde media uiting. Wel als je er naar zoekt. Maar we worden juist doodgegooid met die gemiddelde media uitingen.

Zoals met dit.

 
Sorry. Hoe heftig is dit gefotoshopt? Het lijken wel Manga figuren. 
Deze vrouwen zijn geen "iconen die het vrouwbeeld hebben veranderd." Dit zijn geen maatschappij veranderende feministes. Fijne serie. Leuke films. Heerlijk wegdromen maar wel volledig volgens de standaard en de norm. (Dubbel op maar goed. Punt gemaakt.)

We worden de hele tijd misleid. Alsof er zo uitzien als Demi Moore, Sharon Stone Nicole Kidman (Ze winnen een Oscar door zichzelf 'lelijk' te maken)
en Catherine Zeta Jones, doodgewoon is. Haalbaar. Realistisch. Ouderdom is een keuze.
Bullshit. Met zo'n image gaat zo veel werk gepaard. 
Van mijn mogen ze. Ieder z'n botox maar ik vind het misselijkmakend als vrouwen er zo bleu over doen. Geef gewoon bloody toe dat je 3 plastische chirurgen, 2 chefs 4 diëtistes 5 trainers 24/7 tot je beschikking hebt. Dat gelul over "goede genen" en "gelukkig zijn is het beste medicijn tegen veroudering" en, my personal favorite "mijn kleine kinderen houden me slank." Het ligt natuurlijk niet alleen aan die vrouwen. Zij proberen ook alleen maar mee te gaan met de stroom. Het is hun werk. Up Shitcreek without a peddle.

Het maakt me kwaad. En van woede raak je uit balans. Word je onzeker. Dus dat.

Lees het ook op de blog van Wondervol en wie dan ook; modellen worden alleen maar jonger en dunner. Ik weet de cijfers niet precies en heb nu even geen zin om te googlen maarrrrr het is echt zo dat het gemiddelde model van nu 20% dunner is dan 10 jaar geleden (of zo iets, wie weet het precies?) en jonger (15 jaar oud) op de gemiddelde catwalk.

Ik baal er van dat het modebeeld zich maar niet wenst aan te passen aan de veranderende tijden. Als je in de gemiddelde ijssalon (hoezo heet het trouwens geen ijswinkel?) al kan kiezen uit 32 smaken.
Als je in bijna elk land (ook in Iran) als vrouw kan kiezen uit 80 studies.
Waar blijft dan die keuzevrijheid op het gebied van (ok, leuk innerlijke maar ook graag) uiterlijke schoonheid!!!

Ik wil af en toe lekker de Marie Claire lezen zonder de helft geestelijk te moeten blokkeren of een depressie te riskeren.

Ik wil mijn lievelingsblad Vanity Fair, lezen zonder mentale oogkleppen op. Het is echt een zware oefening in concentratie om al die modellen en hysterisch dunne actrices te vermijden. Die energie gebruik ik liever om kernkoppen te... (te wat ook alweer? Zie je, moegestreden.)

Ik wil me niet, niet 'de norm' voelen als ik gvd net 15 euro heb uitgegeven aan de stijlbijbel die Vogue heet.

Ja. Ik kan er voor kiezen om de Vogue niet te lezen. Maar ik hou van mooie kleren. Het inspireert me. Ik vind niks zo heerlijk als goedkopere versies van high fashion vinden. Dan moet ik wel eerst zien wat die high fashion is...

Leuk bladen voor vollere vrouwen. Echt, enig. Maar ik vind dat alle bladen voor alle vrouwen moeten zijn. PUNT!

Ik wil gewoon dit elke dag, week en maand in elk blad zien. En dat is niet raar, onzeker of overdreven van mij.

Ik vind dat alle vrouwen deel uit moeten maken van 'de norm.' Ik geloof dat alle vrouwen daar recht op hebben. Citaat van Groucho Marx geherinterpreteerd "I want to belong to a club that won't have me as their member."  Jullie wellicht ook. 'Wij' moeten niet te veranderen om lid te mogen worden van die club, de regels van de club moeten veranderen. 

Tot de volgende sessie

All About Delete

De nieuwe foto van mijn bandje. Je zult wel begrijpen dat ik heb geopteerd om in zwarte kleding te poseren. Toch wel cool geworden. N'est pas? 
Daar is heel wat delete-werk aan vooraf gegaan. Maar weet je, als zelfs 15 jarige modellen uren lang uitgelicht en gefotoshopt worden...

Wat haat ik het om gefotografeerd te worden en wat hoort het bij mijn vak. 
Waarom heb ik daarvoor gekozen? Waarom heb ik een beroep gekozen waarbij uiterlijk zo belangrijk is? Ik had toch ook laborant kunnen worden? Lekker de hele dag opgesloten in een schemerig laboratorium gekleed in een oversized witte jas testjes doen? 

Maar ik koos voor het licht. The Limelight. Ik denk dat ik zo op zoek was naar acceptatie dat ik het alleen nog maar van buitenaf binnen kon laten komen, als je snapt wat ik bedoel. Acceptatie van mezelf is niet goed genoeg want ik ben niet goed genoeg. Neen. De WERELD moet aan m'n voeten liggen. 

De tijd van "Ik wordt beroemd en ga trouwen met Sting" ligt gzd al weer ver achter mij. 
Stel je voor dat ik nu met Sting getrouwd was. De hele dag aan Karma Sutra moeten doen. Een uur lang 'aaien.' Geen tijd om te bloggen. Of eten... Not me.

De vraag is nu; wat wil ik met mijn vak? Ik heb in therapie geleerd dat ik, ondanks dat ik dit fuck 'vak' om de verkeerde redenen gekozen heb, er wel voor gekozen heb. Ondertussen doe ik het al zo lang, dat ik niet meer anders kan/wil. Gelukkig ben ik me altijd blijven ontwikkelen. Dat ik nu de band 'produceer' en ook de voorstelling 'De Koningin van Paramaribo' mede heb gemaakt en produceer, samen met Clark Accord, is echt iets waar ik heel. HEEL. Trots op ben.


Produceren, bedenken, maken, regelen, vind ik heerlijk. Nieuwe ideeën. Concepten verzinnen. Liedjes schrijven. Dialogen. Zo fijn, fijn, fijn.
Optreden ook. Ik denk nooit aan dik of dun tijdens het spelen. Ik durf sexy te zijn. Oerlelijk. Echt. No pro. 
Het is altijd achteraf. Op foto's. Op uitzending gemist. Als ik in bed lig, dat ik dan denk. Oh god. wat zag ik er uit...
Kennen jullie dat? Je gaat eindelijk en met zeer grote tegenzin, de verjaardag/vakantie/gezellig uitje met vrienden-foto's bekijken en je weet al van te voren dat je gaat braken van het beeld van jezelf. 
Voordat je in eigen zicht komt, breed. BREED. lachend, weet je al dat je jezelf dik en monsterlijk gaat vinden. De daadwerkelijke foto stelt dan ook niet teleur. Net vanuit die foute hoek genomen. Je gezicht glanzend en opgeblazen, alsof je net uit het nachtcafé komt. Je bovenbeen extra-large in groot-hoek, alsof John Candy uit de dood is opgestaan. Je buik prominent en hardnekkig aanwezig tussen de tailles van de anderen, als een ballon op het stille water. 
En iedereen roept maar hoe "leuk" en "spontaan" je er op de gevoelige plaat staat. "Ach doe niet zo raar. Je ziet er prachtig uit." Protesteren is zinloos. Lachend als een boer met een druiper, kijk je verder naar de rest van de gevreesde fotoserie. Iedereen blij. Behalve jij.


Het rare is dat als ik nu naar 'dat soort' foto's kijk van een aantal jaar geleden, dat ik me dan inderdaad vaak betrap op de gedachte; "best een leuke foto eigenlijk..."
Wat gebeurt er in die paar jaar? Ok. In sommige gevallen kom je aan. Dus natuurlijk is die foto van 7 kilo geleden nu "best leuk."
Maar er zijn ook gevallen waar dat niet zo is. Toch kijken we, met wat gepaste afstand, veel milder naar ons zelf.
Ik merk het bij mijn eigen vriendinnen of bij de foto's die ik soms van jullie krijg. Allemaal mooie vrouwen. Allemaal hebben ze minimaal 8 negatieve opmerkingen over zichzelf. Ik zie ze niet. Ja. Ok, ik zie ze wel maar ik zie er zo veel meer bij!


Ik probeer nu met 'gepaste afstand' naar mezelf (en dus ook naar de bandfoto) te kijken. Als die vrouw op die foto nou iemand anders was dan ikzelf. Wat zou ik dan van haar vinden? Stoer. Stout. Zelfverzekerd. Aantrekkelijk. Heel aantrekkelijk eigenlijk. Volgens mij een lekker lijf. Gewaagd om zo over mezelf te schrijven. Louterend ook. 

Nou moet ik wel zeggen eerlijk zeggen, dat het wel zo werkt dat ik alle foto's waar ik er 'minder' op uitzag, niet heb gekozen. Gedelete! Heerlijk. Lang leve de delete-knop. het fijne van delete, is dat het dan echt niet meer bestaat. Alsof die foto nooit bestaan heeft! Dus zo heb je er ook nooit uitgezien!!!

Op die manier moeten we naar onszelf kijken. Zoals het 'werkt.' Niet van jezelf verwachten dat je in elk licht, vanuit alle hoeken, in alle outfits begeerlijk bent. Life is all about delete.


Ik hoorde laatst een diva-achtige actrice zeggen dat ze juist geen spiegel in de badkamer heeft. "Waarom zou ik mezelf 's ochtends vroeg, net uit bed, in slecht hard licht willen bekijken? Daar ben ik veel te mooi voor." Wow. True That!

Ik heb dan ook besloten pas naar mezelf te kijken wanneer ik me goed en lekker voel. Ik hou er sowieso niet van om verrast te worden. (Meryl Streep kijkt ook nauwelijks naar zichzelf. Dus net als met Sting, begeef ik me weer in goed gezelschap...)

Al het andere delete ik. 


Tot de volgende sessie