Het Leed dat ‘Zelfacceptatie’ Heet.

Een lezeres van etenenikikeneten deelt;

Al vanaf een jonge leeftijd kampte ik met overgewicht. Niet verwonderlijk als je je bedenkt dat ik de dochter van een bakker ben. Een bourgondisch aangelegde bakker wel te verstaan.

Mijn achtergrond;
Menig restaurantkeuken heb ik van binnen gezien als ik, in het weekend, gezellig met mijn vader meeging om de bestellingen te bezorgen. Natuurlijk werd ik dan als ‘schattig meisje’ onderworpen aan allerlei voedsel onder het mom van “even proeven”. Tel daarbij op dat ik iedere dag een legio aan diverse versgebakken croissants en broodjes tot mijn beschikking had. We woonden boven de bakkerij in de stad, dus buiten spelen was er niet bij. Ik speelde buiten met de buurtkinderen als ik in het weekend bij mijn opa&oma logeerde.
Tekenen was een van mijn meest geliefde en voornaamste bezigheden onder het genot van muziek (meestal vanuit de cassette/cd-collectie van mijn ouders of de toenmalig vrij nieuwe zender: MTV). Tijdens het tekenen kon ik mijn fantasiewereld de vrije loop laten,terwijl ik droomde over wat ik allemaal wilde ‘later als ik groot was’;reizen, wonen in Amerika, ik was vastbesloten om ook rockster te worden zoals in de ‘clipjes op MTV’, mijn eigen films&(cartoon)series maken, te veel om op te noemen. Ik zag het leven als een avontuur en kon niet wachten tot het zover was!

Op de basisschool werd ik wel eens geconfronteerd met mijn overgewicht. Ik kreeg de bijnaam “Bakkertje Bol”. Echter werd deze bijnaam niet op een gemene treiterende manier gebruikt maar eerder op een plagende manier, waardoor ik het niet als een probleem ervoer. Ironisch genoeg had ik zelfs goed contact met alle jongens (ook degene die mij deze bijnaam gaven) en kreeg ik al snel mijn ‘eerste vriendje’.

Op de periode van de middelbare school veranderde dit allemaal. Daar werd ik wel regelmatig het doelwit van treiterende,snerende en beschamende opmerkingen en dan niet zozeer gericht op ‘dik zijn’ maar op diverse andere uiterlijkheden. Ik reageerde er niet op, deed alsof het me niks interesseerde of alsof ik ze niet hoorde...maar ondertussen sneden ze als een mes dwars door mij heen. Het enige wat mij af er af en toe doorheen sleepte, was dagdromen dat ik later zou ‘transformeren’ in een mooie slanke vrouw, net zoals in al die cliché High-Schoolfilms, inclusief de prins op het paard. Eind goed al goed....right?

Door verschillende tragedies in mijn vroege leven die elkaar op een rap tempo opvolgden (o.a. het overlijden van mijn vader na een vreselijke lijdensweg, de plotselinge dood van mijn opa, het verstoten worden door mijn zogenaamde familie van mijn vaders kant, pesten en nog een aantal andere gebeurtenissen) is mijn levens enthousiasme langzaamaan omgeslagen in -‘leven = overleven’- en -‘als ik iets wil dan zal ik er zelf voor moeten vechten,want iets “goeds” is mij niet gegund’-mentaliteit.

Flashforward naar de beginjaren ’00.
Inmiddels was ik van de middelbare school verlost en bij gebrek aan een studie,werkte ik fulltime in een grote elektronicazaak. Ik had een aantal leuke collega’s waar ik mee optrok en frequent mee uitging. Ik maakte regelmatig mee dat er aanbidders voor hen tijdens het uitgaan en zelfs in de zaak kwamen. Dat vond ik altijd heel leuk voor ze, tegelijkertijd voedde het bij mij ook nog meer de gedachte dat alles om uiterlijk draait wil ik ook iemand vinden die verliefd op mij zou kunnen worden, want ik vond hen altijd een stuk mooier uitzien dan mezelf.
Het was toen dat mijn “magische transformatie”-illusie plaatsmaakte voor “als je iets wilt,zul je er zelf voor moeten vechten”-mentaliteit.
Vastbesloten meldde ik mijzelf aan bij een sportschool en begon met 3 dagen sporten in de week,om die ‘dikke pens en kop’ weg te werken.

‘Verantwoord’ Eten.
Gaandeweg begon ik steeds meer slecht (vetrijk) voedsel zoals: croissants, junk-food etc. te bannen uit mijn leven en er ook steeds minder behoefte aan te krijgen.
Exit junk-food, Enter verantwoord eten....
Optimel, AH Maaltijdsalades, magere yoghurts, kazen, vlees etc. werden mijn nieuwe favorieten. Ik maakte altijd hele bewuste keuzes,las etiketten om te kijken hoeveel vet er in iets zat,noem maar op.
Toen ik op een gegeven moment niet verder kwam in mijn resultaat, verhoogde ik het sportregime steeds meer (tot op een gegeven moment naar 5 à 6 dagen per week) en werd nog kritischer over mijn eetpatroon; niet te veel brood meer en voedsel met een lage calorische waarde. Aangezien te veel koolhydraten/calorieën dan wel het probleem moesten zijn in mijn ogen. Koken deed ik nooit want ik had immers de maaltijdsalades en ‘verantwoorde’ andere kant-en-klaar maaltijden. Sporten naast school en werk nam genoeg tijd & energie in beslag. Daarbij kwam het voordeel dat dit vastgestelde porties waren waardoor ik niet verder kon eten want op = op! Ik vertrouwde mezelf immers niet met eten. Daarentegen stond ik het mezelf dan wel weer toe als ik met vrienden uit-eten ging om b.v. een pizza en/of dessert te nemen,onder het mom van “dit is geen dagelijkse situatie en ik moet morgen toch weer sporten”. Alhoewel ik wel nog steeds rekening hield om een gerecht te kiezen met zo min mogelijk vet.

Op een gegeven moment ging het niet meer verder zo waardoor ik bij een dieetpraktijk terecht kwam. Hier leerde ik wat mijn lichaam minimaal per dag nodig had aan grammen koolhydraten&eiwitten om zo zijn eigen vetten te verbranden... en het mooiste ik hoefde er niet eens voor te sporten! Mooi toch?
De filosofie was om meer terug te gaan naar volwaardige producten en zelf maaltijden koken (*slik*) en dit alles met een laag vetpercentage. Zoete -en suikerrijke producten werden gemeden,om de suikerspiegel zo stabiel mogelijk te houden. In met het kookgerei,kruiden en verschillende azijnen...Uit met de Optimels,Kant-en-klare salades en dressings.
Vele cliënten gingen zich energieker voelen, maar op een of andere manier was dat voor mij niet het geval. Ook ervoer ik steeds meer mentale onrust en alsof er een constant ‘eetmonster’ mij aanstuurde van alles te eten buiten die 3 maaltijden terwijl ik rationeel wist dat ik het voorheen op dagen met minder deed.
Er werd mij gemeld dat ik waarschijnlijk te weinig zout gebruikte,dus ik ging meer rijkelijk met het tafelzout strooien...echter geen verbetering. Ook begon ik steeds meer de zoete smaak te missen,waardoor ik op internet een aantal natuurlijke suikervervangers tegenkwam. Er werd mij aangeraden deze niet aan te schaffen omdat de zoete smaak juist als 'trigger' werkte om de suikerspiegel te laten pieken gevolgd door een crash waardoor je dan weer “op zoek zou gaan naar iets te eten” waardoor je het ‘hier-en-daar-meepikken-van-voedsel-buiten-de-3-maaltijden’-gedrag krijgt.
Als ik echt zin had in bv. een wafel,dan kon ik me beter als uitzondering eentje kopen ipv natuurlijke zoetvervangers in huis te halen. Eigenwijs als ik ben had ik toch een flesje Agavestroop gekocht waar ik mij een kopje chocolademelk mee had gemaakt. Heerlijk en ik had nergens last van. Geen ‘eetmonster’ of niks. Echter toen ik mezelf dus inderdaad een wafel kocht voor mijn verjaardag kwam wel weer dit vreselijke ‘onverzadigbare eetmonster’ en allerlei angstige,depressieve gedachten omhoog als: “Ik kan mijzelf niet vertrouwen met eten”,”Ik zal mijn leven lang slaaf van de sportschool moeten blijven”,”Hoe lang zal ’t duren voordat ik weer dik ben?”. Ik kreeg steeds meer het gevoel dat, als ik überhaupt iets binnenkreeg van producten met kunstmatige suikers/zoetstoffen, ik dit ervoer.
Dit bracht ik dus ook ter sprake bij de dieetpraktijk die mij echter verzekerde dat dit waarschijnlijk puur met de zoete smaak had te maken omdat het suikerpercentage in bepaalde producten zo laag was dat dit niet proefbaar was.

Iedere dag stond ik op met deze angstige gedachtes en was in mijn hoofd alleen nog maar bezig met eten vs. bewegen. Deze hele obsessie leek alleen maar steeds meer toe te nemen,terwijl ik ondertussen een krachtig middel had gekregen om te weten wat ik minimaal moest eten om af te vallen. Soms herkende ik mijzelf niet meer door de onverklaarbare moodswings en de aandrang om naar de koelkast te gaan. Via een artikel las ik over Levend Bloed Analyse, waardoor velen o.a. achter sluimerende voedselallergie/intolerantie's kwamen. Ik besloot dit ook te laten doen,misschien dat daar mijn onrust en hevige vermoeidheid vandaan kwam. Wat toen aan het licht kwam had ik nooit verwacht....
De ziekte van Lyme, Pfeiffer en Candida-schimmels bewogen rijkelijk door mijn lichaam!

Wat je eet ben je zelf.
Hoewel ik ze niets kwalijk neem, bleek ik dus wel gelijk te hebben. Candida en Lyme leven o.a. op kunstmatige suikers&zoetstoffen en gist. Aangezien ik door dit dieet al voor een flink deel hiervan verlost was,probeerde deze mij dus op allerlei manieren aan te sturen om maar iets van suiker- en gisthoudende producten te eten,zodat zij actief konden doorgaan met het beschadigen van mijn algehele gesteldheid.

In de periode dat ik moest gaan starten met koken,dacht ik dikwijls terug aan mijn oma waar ik in mijn jeugd heel wat jaren heb gegeten; hoe zij vanaf de namiddag in de keuken stond om het avondmaal met verse producten te bereiden en dat ik haar hier dikwijls bij meehielp. Ik vond het zelfs leuk! Nu brengt het mij alleen maar stress omdat ik niks lekkers weet te bereiden, het zoveel tijd kost waardoor ik nog meer honger krijg en rustig eten moeilijker is en ‘ik vertrouw mijzelf al niet’ in de buurt van eten. In mijn jeugdjaren begon het koken met ‘pakjes en zakjes’ steeds meer op te komen wat mijn oma ook veel tijd scheelde en dit werd dan ook in stijgende lijn doorgevoerd binnen mijn familie en de algehele Westerse cultuur. Tegenwoordig staat alles in het teken van snelheid en gemak. Zo ook voor mij met mijn ‘verantwoorde’ kant-en-klaar maaltijden,Optimels,vetloze ontbijtkoeken etc.!
Ik heb dus jaren mijn ongewenste gasten lopen voeden met kunstmatige suikers&zoetstoffen als: aspartaam, sacharine, sorbitol, glucose-fructosestroop en ga zo maar door. Waardoor zij als dank o.a. mijn volledige immuunsysteem, nieren en darmflora naar de knoppen hebben geholpen. Daarbij beroven kunstmatige suikers&zoetstoffen je ook van vitaminen&mineralen, waardoor die leuke reclames van “nu boordevol extra toegevoegde vitamines” ook de grootste lariekoek zijn,aangezien de suikers in het product je er net zo hard weer van beroven!

Nu ik dit typ komt er een reclame op de radio voorbij,waar mooi wordt gezegd dat “we met zijn allen teveel zout eten”. In veel producten staat bij de ingrediëntenlijst inderdaad vaak zout vermeld. Er is op zich niks mis met zout,echter het zout zoals de meesten het kennen,het tafelzout, is ontdaan van een aantal belangrijke mineralen waardoor het net zo’n ‘leeg’ product als suiker is geworden die het lichaam ook onttrekt van belangrijke stoffen i.p.v. voedt. Keltisch zeezout en Himalaya zout daarentegen bevatten veel mineralen en zijn ook nog smaakvoller. Hier zul je niet ‘te veel’ van eten,aangezien je lichaam zelf zal aangeven of het behoefte heeft hieraan. (Je zult vanzelf merken,of je ergens zout op wilt gooien en hoeveel om iets op smaak te maken.)

Dan zijn er nog de welbekende E-Nummers die zowat standaard overal inzitten. Er is een specifiek E-nummer,namelijk E621: Mononatriumglutamaat. Dit E-nummer is een ‘smaakversterker’, maar er zijn veel mensen die gevoelig voor dit E-Nummer zijn en zo dus meer blijven eten hiervan...oftewel “overeten”,”bingeing”,”emotioneel eten”..hoe je ’t wilt noemen. Een ‘klein’ lijstje van benamingen die E621 verbergen; glutamaat, glutamaatzuur, plantaardige gehydogeneerde oliën en vetten, gehydrogeneerde eiwitten, gelatine, calcium- of natriumcaseïnaat toegevoegd gist,gistextract,monokaliumglutamaat,sommige maïsolie, maltodextrine, eiwitten uit tarwe, citruszuur en sommige moutaroma’s.
Wat overigens ook het geval is bij de bovengenoemde ‘lege’ producten en dan met name de kunstmatige zoetstoffen.

In een interview met Mike Adams zei Dokter Blaylock - www.newstarget.com - dat er genoeg bewijzen zijn voor de stelling dat Aspartaam en Mononatriumglutamaat gevaarlijke additieven zijn. Zou men deze exitotoxische additieven nu verbieden, dan gaan we aldus Blaylock (wereldwijd erkend als expert op het gebied van de gezondheidsrisico's door voedseladditieven) een sterke daling zien van obesitas, verscheidene kankers, zenuwaandoeningen zoals Alzheimer, Parkinson, autisme en hyperactiviteit.
Zowat het gehele supermarkt assortiment is vergeven van deze stoffen en dan met name de ‘verantwoorde Light’-producten. Om mijn gezondheid te redden is de supermarkt dus een plek waar ik nauwelijks nog kom. Biologische markten vormen nu een ontdekkingsreis voor me, met het nieuwe credo: “Hoe meer modder op de groenten, hoe beter!” Het liefst koop ik rechtstreeks van de boer,zo min mogelijk tussenschakels voordat het voedsel mij bereikt. (Misschien een alternatief programma voor Yvonne Jaspers: “Vrouw zoekt boer.”)

Zelfdiscipline.
Deze informatie werpt een geheel nieuw licht op termen als; “overeten”,”emotioneel eten”,”bingeing”,”zelfdiscipline”,want in hoeverre ligt dit echt aan ons? Wij vrouwen,en sommige mannen, straffen onszelf zo makkelijk af als we weer eens hebben “gezondigd” en dopen onszelf meteen om tot ‘emotionele eters’,’BDO’ers’ of gewoon gebrek aan wilskracht. We rapen onszelf bij elkaar,om vervolgens weer een andere manier te vinden om ons doel te bereiken...

In mijn vroege jeugd werd sport (tennis) geïntroduceerd in mijn leven,op aanraden van de huisarts, als een middel om mijn lichte overgewicht tegen te gaan. Door de jaren heen heb ik verschillende sporten beoefend,maar er is nooit iets geweest waar ik echt mijn heil in heb gevonden.
Zoals gezegd maakte een aantal jaar geleden de ‘magische-transformatie’illusie plaats voor de ‘als-je-iets-wilt-zul-je-er-zelf-voor-moeten-vechten’mentaliteit,dus ik besloot mij in te schrijven bij een sportschool. Het begon met 3 dagen per week, zo’n half uur tot driekwartier uitleven op de Cardio apparaten. Naarmate resultaat volgde,verhoogde ik enthousiast weerstand en/of snelheid. Om nog meer resultaat te behalen werden 3 dagen standaard 4 en de duur werd verlengd naar 1 uur.
Na verloop van tijd bleef ik ‘steken’, waardoor 4 dagen weer 5 dagen werden. Inmiddels waren vrienden van mij begonnen met sporten en zij behaalden hun resultaten met 3x in de week sporten en dan maar iets van drie kwartier,waarvan maar een klein gedeelte cardio en niet eens zozeer letten op wat ze aten en eventuele hoeveelheden. Hoe kon dat toch?! (...toegegeven het waren wel mannen,daar gaat het sowieso sneller bij.)
Altijd hoorde ik over hun behaalde resultaten,wat ik fijn voor ze vond, maar het wakkerde mijn ‘gekte’ nog meer aan,terwijl ik het niet eens leuk vond om te sporten. Het was puur discipline die ik mezelf oplegde om elke dag te moeten gaan.
Aan het einde van iedere week probeerde ik mijn sportmomenten per dag in te plannen. Aanvankelijk aan de hand van mijn agenda maar dit veranderde langzaam in mijn agenda rondom het sporten te plannen. Ik raakte in paniek als er onverwachte omstandigheden of feestdagen zich voordeden waardoor ik niet kon gaan. Dan werd ik nog kritischer in hetgeen ik at. Ondertussen begon ik ook steeds meer artikels te google-en om nog resultaat te behalen met sporten.
Het uur Cardio werd tevens drie dagen per week uitgebreid met een half uur gewichtoefeningen erbij. Op een gegeven moment zat ik op zo’n hoog Cardio-niveau dat ik het zelf bijna niet meer bijgebeend kreeg. Meestal ging ik vlak voor etenstijd,waardoor ik na het eten alleen nog maar futloos op de bank voor de tv kon hangen. Totdat mijn moeder op een gegeven moment ingreep en zei dat het zo niet verder kon.

Het had dus uiteindelijk helemaal niks met gebrek aan discipline te maken, zoals er vaker meteen wordt geoordeeld over mensen met overgewicht. Jarenlang legde ik mezelf de discipline op om te gaan terwijl ik elke keer mijn ziel een klein stukje meer doodde. Op de sportschool dachten ze dat ik fanatiek was; niemand had in de gaten dat ik al jarenlang iets met tegenzin deed omdat het ‘moest’ van mezelf, omdat je tegenwoordig steeds meer in de media hoort/leest/ziet hierover.
Ergste is dat ik mijn ongewenste gasten hier ook weer mee in de kaart heb gespeeld en roofbouw op mijn lichaam heb gepleegd. Cardio valt onder anaerobe sport, wat inhoudt dat je een zuurstoftekort creëert. Bacteriën schijnen dus juist goed te leven in zuurstofarme omgevingen. Daarbij verzuurden zij sowieso al mijn spieren, waardoor ik de spieren met al die cardio nog eens extra verzuurde. Dan natuurlijk niet te vergeten hoeveel ik het lichaam nog eens extra heb uitgeput.

De moraal van dit verhaal.
Na al die jaren ben ik slank, heb ik eindelijk die (redelijk) platte buik....maar ten koste van wat?

Ik ben 28, maar qua vitaliteit en levensenergie kunnen deze 2 cijfers omgedraaid worden. Mijn lichaam is totaal versleten en om het te redden, is er een heel streng dieet waar ik me aan zal moeten houden. Gezellig uiteten en andere sociale gelegenheden zijn er niet meer bij,omdat er bijna niks meer is wat ik nog kan hebben. (Aangezien er maar weinig eetgelegenheden zijn,die met volwaardige producten werken) Het dieet zal ergens in de buurt komen van een suiker&glutenvrij veganistisch dieet, wat betekent dat (goede) vetten meer op de voorgrond gaan komen. Juist na alle informatie die ik heb omschreven, zou ik beter moeten weten en toch heb ik nog steeds het idee dat “ik mijzelf niet kan vertrouwen rondom eten” en zo weer voor de bijl ga als ik eenmaal weer meer type voeding kan verdragen.

Daarbij zit ik nog steeds gevangen in het hele obsessieve dwangmatige web van moeten sporten of gewoon bewegen. Ze zeggen kennis=macht, maar in mijn geval ben ik overprikkeld door alle kennis waarmee je wordt gebombardeerd, of zelfs angstig gemaakt, in de media. Vaak spreekt het zichzelf ook nog allemaal tegen. (Je moet spieren kweken om meer te verbranden,omdat je die vanaf je 30e begint te verliezen. Je moet met cardio je vetverbranding gaande houden. Low-Intensity gedurende een langere periode is beter voor de vetverbranding. Het effect van sporten wordt teniet gedaan als je vervolgens de hele dag weer zit. Je moet steeds je routine veranderen,omdat je lichaam anders te veel eraan went.etc.)
Elke vorm van bewegen is iets dat ‘moet’ in mijn ogen en is altijd gekoppeld aan eten en genoeg verbranden. Ik kan werkelijk waar nergens plezier aan beleven en mezelf geen rust gunnen. Het is zelfs zo erg,dat ik totaal niet meer weet wat ik nog wil in mijn leven. Alle dingen die ik leuk vond zoals computer animatie,design etc. zijn nu de dingen waar ik niet meer van kan genieten,omdat het ‘zittende’ banen zijn en me dat erg onrustig maakt omdat ik dan niet genoeg ‘beweeg’. Ik kan niks meer zeggen wat me echt leuk lijkt,omdat ik bij alles in gedachten meteen aan het beredeneren ben of er genoeg ‘beweging’ in het beroep voorkomt.
Hierbij claim ik niet dat iemand niet moet sporten, maar doe het omdat je het leuk vindt, er plezier aan beleeft...maar doe het nooit puur om af te vallen,want je ziet wat de gevolgen kunnen zijn.

Rationeel denkend weet ik dat een deel van mijn hele eetprobleem wordt veroorzaakt door mijn ongewenste gasten. Zij kunnen heel erg op de psyche inwerken en het lichaam aansturen. Het ergste van alles is dat als mensen mij nu soms na een langere periode zien,ik voor het eerst in mijn leven complimenten krijg over “hoe goed ik eruit zie”. Dat sterkt de obsessie en angst om terug te vallen (ik hoor in gedachten de mensen nu al zeggen: “jeetje wat is zij weer dik geworden.”) alleen nog maar meer,terwijl het me tegelijkertijd boos maakt. (Wat is er zo goed aan mij?..mijn lichaam dat van binnen aan het afsterven is?een verstikkend obsessief web waarin ik gevangen zit?het feit dat mijn gehele ribkast zichtbaar is als ik mijn armen strek?)
Daarbij heb ik regelmatig discussies gehad met vrienden; dat zij beweerden dat het niet om uiterlijk draait maar om uitstraling. Juist nu, voor het eerst in mijn leven, komen er verschillende jongens op mij af terwijl ik uitgerekend nu absoluut niks uitstraal en er geen behoefte aan heb. Ook dit sterkt alleen nog maar meer mijn kromme gedachtepatroon.

En dan is er nog een vrij recent incident,waarbij iemand een dolk door mijn hart heeft gestoken, ook al laat ik het aan de meeste in mijn omgeving niet merken. Waarom maakt het me zo veel uit dat ik er slank uit moet blijven zien? Wat deze persoon van mij denkt,terwijl we toch geen contact meer met elkaar hebben? Is het omdat ze me zo tot op de grond heeft afgekraakt omdat ik klaarblijkelijk niet goed genoeg en walgelijk ben dat ik voel alsof ik me op een of andere manier zou moeten bewijzen?
Shoppen voor kleding wil ik helemaal niet meer,dat geeft mij alleen nog maar meer onrustige gedachten als: “hoe lang zal ’t duren,voordat ik hier niet meer inpas?”, terwijl ik juist nu volop de keuze heb qua assortiment en nergens meer een vetkwabbeltje uitsteekt.

Mijn oma,waar ik eerder al over schreef, is deze week overleden. Zij was in principe het toonbeeld van hoe het ‘niet moet’. Rookte vanaf haar 14e steevast 2 pakjes sigaretten per dag, deed absoluut niet aan sport, at gerust een hard broodje dicht geplamuurd met roomboter, bepaalde haar eigen dag- en nachtritme,zat uren achter de naaimachine want naaien was haar grote passie, iedereen kon ’s nachts na het uitgaan nog langskomen waar ze gerust nog de frituurpan voor uithaalde om het een of ander te maken, bezoek was voor haar een uitweg om onder haar huishoudelijke taken vandaan te komen. Ze leefde haar leven volgens haar eigen wetten en trok zich niks aan van allerlei mediacampagnes mbt stoppen met roken,zelfs niet na 2 kritieke hartoperaties. Afgelopen week is ze getroffen door een hersenbloeding en uitgerekend haar hart is het orgaan dat het ’t langste heeft volgehouden!

Nu beweer ik niet dat iedereen deze leefstijl moet aannemen, maar het heeft me wel aan het denken gezet....Zij heeft niet de stress ervaren van het ‘moeten voldoen’ aan allerlei idealen,maar deed gewoon waar zij zin in had. Ze accepteerde zichzelf zoals ze was.

Zelfacceptatie....het moeilijke woord waar ik al mijn hele leven mee vecht. Zelfacceptatie- en liefde kun je alleen zelf creëren en niet laten afhangen of er iemand wel of niet op de wereld is die voor je zal vallen.
Zelfacceptatie is lief zijn en zorgen voor jezelf en niet jezelf dwingen allerlei dingen te doen die je geen plezier schenken.
Misschien is dit wel het leven dat mij op een harde manier probeert wakker te schudden en zegt: “Meisje, accepteer jezelf nu eindelijk eens en houd op met te leven naar het beeld van anderen!Stop met jezelf de dood in te jagen!”

Vanaf het punt waar ik nu ben kan ik uiterlijk gezien alleen maar terugvallen maar het wordt tijd dat ik dit doel ga loslaten en verruilen voor iets anders, iets beters.
Alleen de gedachte al bezorgt me zoveel angst en paniek en ik heb geen idee hoe dit te doen en hoe mijn toekomst eruit gaat zien. Misschien is de eerste stap door vriendjes te sluiten met de goede vetten en te stoppen met het wegen van koolhydraten en eiwitten,om mijn gezondheid weer op niveau te krijgen.
Misschien is dit in een verdraaide zin wel de ultieme manier om jezelf en je lichaam te leren accepteren. Misschien ligt de echte ik wel ergens tussen het meisje met de “dikke pens&kop” en het (veel te) magere meisje in.....

Naakt!

Martijn en ik (de foto is van ons in Parijs vorig jaar) waren dit weekend 11 jaar. Ja echt. 11(!) jaar samen. Om het te vieren wilde ik naar een plek waar ik voornamelijk niks hoefde te doen.

Zoals jullie weten heb ik nogal een hectisch leven. Daarnaast ben ik eigenlijk een nachtvlinder (ik schrijf mijn blogs bijvoorbeeld meestal 's nachts) die al ruim 6 jaar gedwongen wordt vroeg op te staan voor haar (heerlijke) kinderen.

Anyway. Ik wilde iets kleins, intiems en rustigs. Iets met weinig prikkels.

Het werd Sauna Hotstones. Een klein resort in Friesland. Hemels. Echt ongelofelijk. En als je mij niet gelooft, check de recensie uit de Volkskrant. Ik heb echt geen korting gekregen.

Het hotel, meer B&B, heeft maar 3 kamers. Het hele complex is klein maar wel zeer ruim opgezet met alle sauna's zwembaden (buiten en binnen) die je maar kan wensen. De sfeer is huiselijk. Weinig poespas. Veel kwaliteit. Het eten is lekker, voornamelijk locale, biologische streekproducten. Ook was de bediening geweldig. Alsof je bij je vrienden bent. Maar niet van die vrienden die dan de hele tijd met je willen 'praten,' terwijl jij hebt aangegeven dat je er nog niet aan toe bent om 'te praten.'

Dit waren van die vrienden het menen als ze zeggen, "Kom maar lekker bij mij uitrusten. Ik kook. Jij hoeft niks te doen." Die je een kop thee geven met een pak koekjes of een whiskey met een pakje sigaretten (of in mijn geval een patatje oorlog met uitjes, een kaassoufflé en een milkshake vanille) en je lekker even 'laten.' Vrienden bij wie je dus echt kunt uitrusten. Tegen betaling.

En dat heb ik gedaan. Ik heb in geen 6 jaar zo veel geslapen en gedagdroomd. Nogmaals, hemels!

Er was een klein puntje.
Naakt! Alles moest naakt!!!

Of in badjas. Althans. Mocht. Maar niet in de sauna, zwembaden en het stoombad. Dus je mocht eigenlijk alleen in je badjas in het restaurant eten. In het restaurant was niet mogelijk om in je kleren te eten. Alleen in je badjas. Of naakt?
Dat weet ik niet. Maar verder mocht je overal naakt zijn, staan, zitten, eten, roken, drinken, liggen, zwemen en lopen. Naakt!

Een heel weekend EN naakt moeten zijn En proberen te ontspannen. Een uitdaging, zal ik maar zeggen. Voor mij dan. Martijn (jaren zeventig ouders) ging meteen en overtuigd Full Monty. Ik iets minder.

Nog steeds heb ik pijn in mijn nek van het de hele tijd krampachtig proberen badjas en handdoek zo te manoeuvreren dat je zo weinig mogelijk zag.
 En ik zie nog steeds al die andere naakte lijven voor me. Dus niet echt, zoals ik hoopte, "weinig prikkels" met 2 dagen lang uitzicht op andere naakten. Of ik nou wilde of niet. En soms wilde ik dat echt niet.

Het leuke van naakten lijven is wel, dat ze zo kwetsbaar zijn. Zo eerlijk. Zo onschuldig ook. En (en dat verbaasde mij zeer) in al hun imperfectie, in al dat felle, niet ontziende daglicht, toch ook zo weirdly mooi. Als een schilderij van Picasso of Matisse. Of een rare zin in een gedicht van Paul van Ostaijen.
Ik kon mezelf natuurlijk niet helemaal laten gaan maar ik heb wel genoten van al die vrije buiken, rollen en heupen.

Eigenlijk is een lijf zo iets bijzonders en triviaals tegelijk. Na een paar uur valt het esthetische van een lichaam niet meer op. Of, hoort het zo bij de rest dat het niet meer uitmaakt of het nou en mooi lijf is of niet. Een lichaam verliest na een tijdje aan objectiviteit. Ik kon geen enkel lijf meer loskoppelen van de persoonlijkheid die er bij hoorde. Sterker nog, je ziet wat voor een persoonlijkheid iemand heeft door zijn of haar lijf en hoe hij of zij er mee om gaat. Een lief buikje. Een koppige rug. Een domme kont.

Wat dat betreft zijn Martijn en ik totale uitersten van elkaar. Waar hij (alles in de wind) zelfverzekerd rondliep en nog een biertje (NAAKT!) bestelde, liep ik te sjorren aan m'n handdoek, buik angstvallig ingehouden.

Zelfs in het restaurant had in, onder mijn badjas, een onderbroek + hemdje aan. "Niemand ziet toch wat je wel of niet onder je badjas aanhebt?" Vroeg Martijn. "Nee. Maar het voelt zo... NAAKT!" Hij begreep me niet.

Maar ik ga nog een keer terug. Want het was erg fijn. Naakt...


Tot de volgende sessie

Column van 'The Fat Nutritionist' over ouder worden...

This is going to be a rambly, self-indulgent, stream-of-consciousness kind of post, so I apologize in advance.

But it recently occurred to me that I have been in a long, gradual process of saying goodbye to my waist. I’ll explain.

As a teenager, I was never thin. I passed for mostly normal (with a big butt), and was always “overweight” by BMI standards. Needless to say, I pretty much hated myself, since that’s par for the course as a teenage girl in this culture. Frankly, I thought I was gross.

(Despite many helpful men in trucks loudly assuring me I was not.)

My one redeeming feature, it seemed to me, was that on top of my wide hips sat a comparatively narrow waist. And I fixated on it. It was, at times, the only thing that kept me from abandoning myself to the despair of total self-hatred, odd as that sounds. It was the one part of me that I felt was, for certain, socially acceptable.

Not my big nose, not my oily skin, not the cellulite on my thighs, not my fat ankles. My waist, and only my waist.

Over the next ten or so years, I would gain a hundred pounds. I would go from being a curvy-but-basically-normal teenager to a frankly fat woman.

For much of that time, through my twenties, my body shape itself did not change much. I looked the same, comparatively small waist and all, just…wider.

But in the last couple of years, as I’ve approached and then passed 30, that has changed. I’ve been watching with interest (and a little anxiety) as my body ages and does the things that it’s programmed to do: tiny surface creases have appeared around the outer edges of my eyes when I smile. Silvery-grey hairs are appearing with more vigour along my temples. My fingers are plumper, the skin on my hands more creased.

And I’ve grown a belly.

I denied it for the first couple of years. I resisted so strongly, in fact, that I wore corset-style bras just to feel normal in my body, so I would look the way I was accustomed to look in clothes. 

I look back on it now as a transitional stage I had to go through — and I still keep a waist-nipper on hand in case of sartorial emergency — but I got rid of the corsets not long ago, and began to comfortably wear my clothes without them.

A friend I’ve been close with since the sixth grade came to visit me in the summer. We were at a someone’s house, talking, and I’m sure the topic turned to weight and body image. My old friend has always had a remarkably different body type than mine — long and slender instead of squat and pear-shaped, but with just a hint of belly. We’ve both admitted to having envied the other’s body shape through the interminable torture of adolescence.

Anyhow, on this evening, I stood up to walk into the kitchen, our conversation about bodies trailing off, and I heard her say, quietly, “…you always had such a tiny waist.”

I looked down at myself and had my first conscious thought that that was no longer the case. The body I had mentally defined myself with for so many years was gone, replaced by another I was still getting to know. 

Even during all the corset-wearing and fretting about keeping my waist looking slender in clothes, I hadn’t really admitted to myself what it meant. It was just something I had to do to feel normal, and I tried not to think too much about it. Probably for fear of what I’d have to face, which are the things we all face — growing older, changing, losing the easy social acceptability of youth.

But when the realization hit — that I was, indeed, losing my waist — it came with another realization, totally unexpected: I really don’t mind very much. I actually kind of like my new body. And I can look back on old pictures of myself and appreciate what I thought was so hideous at the time, but still feel happy to have what I’ve got now.

 

If you know me personally, you know that I don’t wear much jewelry, aside from my watch and wedding ring. Nothing on me is pierced, including my ears, and I’ve never really owned a necklace or bracelet as an adult.

If you follow my inane ramblings on Twitter, you’ll also know that I got pearls for Christmas. Or, rather, that I strong-armed them out of my mom (thanks again, Mom!) because I’m an insistent brat who suddenly takes a fancy to something and cannot let it go.

When I turned 17, my mom gave me another piece of jewelry as a gift — another thing I’d suddenly and inexplicably fixated on: a shell cameo brooch, carved in the typical profile of feminine youth. I wore it constantly on a velvet ribbon around my neck, and then put it away when I got married. It’s not surprising that I strongly associate that shell cameo with youth. In my mind, it’s become a token of that period of my life.

And, subsequently, I think the reason I got those pearls, why I wanted them so intensely, was that they signified something about passing from youth into maturity. It was an assertion that there is as much beauty in maturity as in youth — even though it’s rarely admitted by our culture. 

I decided I wanted to cultivate that, to appreciate it, after having spent much of my twenties stealthily avoiding cameras, wishing I could reinhabit my teenaged body, and absolutely dreading the thought that I was aging and would soon end up on some kind of social refuse-heap of oldness.

When I got them, I took the shell cameo out of storage. It now lives pinned on the lapel of my coat, like a merit badge of something accomplished, an adolescence survived. I wear the pearls daily, in the cameo’s former place, as an acceptance of finally feeling like a Real Adult, and as a way of showing how pleased I am with it.

The same goes for my belly. When I got rid of the corsets, it took a while to get comfortable wearing my belly so openly. Now it doesn’t faze me, and for the first time in my life, I can look at recent pictures of myself without cringing in horror. When I get up in the morning, and take my usual pains in getting dressed, I actually like how I look in a way I haven’t since early childhood.

I can’t help but think how funny it is that, in the end, gaining a hundred pounds and losing my waist really hasn’t turned out to be so bad. Actually rather nice.www.thefatnutritionist.com

Bleh-dag

Wat eigenlijk een superdag had moeten zijn, want de Vogue Italia heeft een 'curvy' site gelanceerd 

Hot on StyleList, is toch een beetje een bleh-dag.

Een rare pre-menstruele huil-dag. Elk moment kan omslaan in een binge. Ik moet mijn hoofd en hart er heel goed bijhouden. De schade is beperkt gebleven maar het gevaar loert in elke keukenkast en koektrommel.

Zelfs gehuild tijdens de repetitie. Een van mijn lieve, mooie, mega-getalenteerde mede-zangeres (met maat 36) heeft mijn blog ontdekt en verbaasde zich over mijn zielenroerselen. Ze zei dat ze me juist "zo mooi" vond en "zelfverzekerd over mijn lijf" ze noemde me sexy. Terwijl ik dit schrijf komen de tranen weer. Waarom? Ik weet dat schoonheid in zo veel vormen en maten komt. Ik kan een maat 34 net zo sexy, hot en wenselijk vinden als een maat 44. Ik ben op weg. Echt. Maar er zijn nog steeds momenten. Het blijft op het zelfde neerkomen. Mezelf accepteren. Niet in het (dunnere) verleden blijven hangen. Om eerlijk te zijn, toen ik (veel) dunner was dan nu, voelde ik me ook onzeker, alsof ik niet voldeed. Ik ben nooit slank genoeg geweest. Ook niet toen ik al m'n eten uitkotste en minimaal een uur per dag jogde (zo heette dat toen nog.)

Uiteindelijk gaat het om zelf-liefde. En Goddammit, dat blijft lastig. Ik baal er van. Ik vecht er voor. Houden van wie ik nu ben. Maar makkelijk is het nog steeds niet. Natuurlijk voel ik me daar ook weer schuldig en verwend 'Westers' over. Maar ik ga het maar aan. Het moet wel. Pats! In het moment. Midden in de hormonen tuin. Wachten op de maandelijkse ontlading....

Ah... Er is nog iets... Dat speelt ook mee... Ik moet een sexy jurk aan tijdens de voorstelling. En dat is heel bleh als je je pre-men-opgeblazen voelt. Ik heb er een gekocht vandaag. En dat geeft me meteen het gevoel van een lus om m'n nek. Zo van "Zou nog mooier staan als je ietsjes afviel. Als je nu niet meer eet tot aan volgende week woensdag kan er 3 kilo afzijn!!!!!"

Ik ga lekker naar bed met een kop groene thee. Law and Order SVU kijken. Lekker voorspelbaar en duidelijk. Je hebt de 'criminelen' en de 'ordebewaarders.' Heldere indeling van het leven.

Maar eerst even surfen naar Vogue Italia Curvy voor inspiratie http://www.vogue.it/en/vogue-curvy

Tot de volgende sessie 

 

Rolmodellen gezocht

Bizar hard gewerkt vandaag op zondag.
Vanochtend aan liedtekst ideeën voor de Koningin van Paramaribo. Gerepeteerd met Marynka Nicolai aan een nieuw programma, we hebben ons eerste optreden op 8 maart in Zoetermeer. Voorbereidingen Talkshow Women Inc. morgen op de Huishoudbeurs, ik interview Barbara Barend en Georgina Kwakye over 'Belangrijke Keuzemomenten in hun Leven.' Evaluatie geschreven over mijn laatste project met meisjes op een middelbare school in Zuidoost. Ondertussen wassen draaien, luiers verschonen en afwas uitruimen.

En eten.
En me niet dik voelen.
En mezelf accepteren zoals ik ben.
En op zoek naar nieuwe rolmodellen.
Nieuw voorbeelden.
Nieuwe vrouwen waar ik op wil lijken...
Ik ben namelijk rolmodellen (dunne wel te verstaan) verslaafd. Ik ben gek op Amerikaanse roddel en fashionsites. Heerlijk om weg te dromen bij de wazige foto's van celebrities in L.A. of Parijs. Met hun Uggs aan en zonnenbrillen op. Awardshows uit en Nachtclubs in.
Alsof ik daar ben in Fame-land, in plaats van hier in mijn buurtje tussen de fietsen en schoolplein-ouders.

Het is dus echt afkicken dat ik voorlopig niet meer mag wegsurfen naar een ander leven. Een ander lijf.
Het ondermijnt namelijk, serieus, mijn relatieproces met met lichaam en hoe ik mijn lichaam voed.

Bij wat en wie kan ik nog wegdromen? Wat kan dienen als ontsnapping? Eten (one day at a time) niet meer. Alcohol (al sinds ik moeder ben) niet meer. Die prijs is echt te hoog als je om 7 uur op moet en drie kinderen iets van je willen en jij iets van hen. Dat iedereen om 8 uur gevoed en gekleed klaarstaat om de dag te beginnen...
Dagdromen over bikini-waardig-lijf was mijn kleine beloning als ik een dagje weinig had gegeten. En mijn motivatie (marteltuig) als ik een dagje te veel had gegeten.

Nu moet ik het met iets anders doen. Het voelt alsof ik een oude vieze man ben wiens favoriete pornoblaadje failliet is gegaan. "Waar moet ik me voortaan op @fr*kken?" vraagt de man in mij zich af.

Niet makkelijk want ik ben opzoek naar leuke, hippe, 'zo wil ik ook zijn' vrouwen die niet broodje mager zijn... Je weet wel, met de leuke kleren, het leuke vriendje, het leuke leven? Het zijn voornamelijk plus-size modellen (plus-size is dan echt een overstatement want meestal hebben ze de totaal gemiddelde vrouwenmaat 42) Maar dat is al wat. Zeker qua kleding en haar, inspirerend. Ook niet meer dat 'ach-gut' element dat plus-size modellen een paar jaar geleden wel nog om zich heen hadden hangen. Check out Christal Renn, Lizzie Miller en Anansa Sims (de laatste is een dochter van een 'gewoon' model) klik op de volgende link om ze allen te zien:  http://www.bvonstyle.com/2009/11/10/plus-size-models-glamour/

Maar waar zijn de actrices, journalistes en media-dames? Je hebt Queen Latiffa maar die vind ik toch iets heel irritants betweterigs hebben. Wee nie waarom. Kijkt mij net iets te zelfingenomen uit haar ogen. Maar ik vond haar wel goed in de film Hairspray.

Ik vind Patricia Arquette ook erg fijn om naar te kijken, minder qua kleding. Maar een geweldige actrice. Speelt in een leuke serie ook, Medium, elke zondagavond op Net 5. I Love Net 5.

Wie hebben we in Nederland. Op wie willen we lijken. En dan bedoel ik niet de geijkte dennen. Wie kan nog meer dienen als rolmodel? Help me. I need my girlporn.

Ah, Ruth Oldenziel!!! Ik zat met haar in Tafel van 5 bij Net 5. I Love Net 5. Het programma was helaas geen lang leven beschoren maar dat is een andere post...
Ruth is echt een vrouw om te willen zijn. Wat een voorbeeld. Check haar uit op www.rutholdenziel.com
En je kan ons ook op de Net 5 site samen zien uitkomen voor onze 'echte' kledingmaat. Ik weet niet meer precies in welke aflevering van de Tafel van 5 maarrre... Zoveel waren het nou ook weer niet.

Tot de volgende sessie.

Lunch tussen de dennen

Het gaat goed. Het eten wordt steeds 'normaler' er zijn zelfs momenten dat ik er (ongelofelijk maar waar) NIET mee bezig ben... Dat ik me opeens realiseer dat ik (schrik) "Nog niet gegeten heb...!"
En dat terwijl er genoeg gedoe en stress is in mijn leven waar ik normaal compleet van zou doorslaan.

Ik heb het druk. Ik verdien niet genoeg. Mijn man is veel weg. Ben continue opzoek naar opvang voor de kinderen. Alle apparaten in huis zijn/waren stuk. Auto ook. Repetities voor de Koningin van Paramaribo zijn begonnen. Mijn twee mede backingvocalisten zijn tien jaar jonger en tien kilo lichter dan ik. Sta onder grote druk want ik heb de liedteksten voor dKvP geschreven. Wacht op bericht van een omroep over mogelijk project. Mijn laptop is opeens traag terwijl ik geen films download of zo. Met de rest (mid-life crises) zal ik jullie maar niet vermoeien.

Maar het eten gaat goed!!! Echt zelfs tussen mijn twee mooie slanke dennen bij dKvP in, voel ik me goed. Nou ja beter dan in december 2009, toen ik met bloggen begon. Hoe ken? Terwijl ik nog geen gram ben afgevallen. Juist ben aangekomen!

Dat komt omdat ik elke dag een beetje meer in het reine kom met mezelf. Elke dag vind ik mezelf weer iets leuker. Het gaat langzaam dus kun je nagaan hoe erg ik mezelf vond. Wanneer ik mezelf in een spiegel, of erger, winkelruit zie, focus ik op wat ik WEL mooi vind aan mezelf. Niet op wat anders/beter=dunner kan.
 En... het leven is zo veel lichter (geen woordgrapje) zonder dat gemiep over wel eten/niet eten/te veel eten. Dat maakt alle aangekomen kilo's de moeite waard. Echt die shit ben ik mooi vanaf. ik ben in ieder geval niet meer BANG voor voedsel. Plus dat ik merk dat ik niet hele schappen leegeet. En dat is toch waar wee al eeuwen mee worden bang gemaakt. Dat we niet te vertrouwen zijn alleen in een snackbaar. Nou. Mooi wel. Ik mag elke dag patat eten als ik er 'honger' naar heb. En juist die vrijheid en dat vertrouwen in mezelf en mijn buik, maakt dat ik het veel minder eet dan ik had verwacht.Dan anderen hadden verwacht.

Het leven met de aangekomen kilo's valt ook mee. Echt ik zag als een huis op tegen dKvP. Ik wist niet hoe ik de productie zou doorkomen zonder eerst minstens 5 kilo (MINSTENS) te zijn afgevallen. Maar nu? Ik kijk recht in de ogen van mijn eigen pijn. Dit. Ben. Ik. Niet dunner dan eerst/vroeger. Nee. Dit is het. Ok? Ok! Wat wil ik nou echt eten?
En dat gaat goed. Meestal zijn lunches met de cast nog erger voor mij dan wachten bij de tandarts. Grote gedekte tafel staat elke dag stipt om 13.00 klaar. 30 soorten beleg. Manden vol broodjes. Rijen crackers in alle soorten en merken. Sodom en Gomorra op een tafelkleed. Wat er dan met me gebeurt is altijd net zo voorspelbaar als beangstigend. Niet durven eten waar ik zin in heb. Gefrustreerd doorkauwen op een op een droge cracker met sandwichspread. Vanuit mijn ooghoeken jaloers gadeslaan hoe de dunne halfgoden wel een met boter belegd broodje brie naar binnen knallen. Of helemaal doorslaan. Nauwelijks proeven wat ik eet. Alsof het dan niet echt gebeurt. Me dan de rest van de repetitie zo schuldig en ellendig voelen dat ik geen noot meer kan zingen. Geen scene meer kan spelen.  Weer een dag uit m'n leven verknalt. Weer niet bezig hoeven zijn met m'n vak maar met m'n lijf. Perfect excuus om niet aanwezig te hoeven zijn bij mijn eigen leven.

Die angst om te veel te eten hoor ik trouwens de hele tijd om heen. Bij al mijn collega's. Ook van de slanke dennen. Iedereen is zo bang voor al die mogelijkheden op de vierkante meter. Niemand lijkt zichzelf te vertrouwen aan een volle tafel.
Ik wel. Het is eigenlijk zo makkelijk om te eten als je honger hebt en te stoppen als je vol zit. Zo lang je maar niet wil afvallen. Echt daar gaat het natuurlijk om. Dun willen/moeten worden of dun willen/moeten blijven
Dat is de hele kermis. De eeuwige spagaat... Dat is het enige vlekje aan de anders smetteloze horizon.
Ergens hoop ik nog steeds af te vallen. Hell, dat is waarom ik dit doe. Geneen belooft in al haar boeken dat je uiteindelijk afvalt als je eet wanneer je honger hebt en stopt als je vol zit. En ik zal best op een gezond gewicht komen. Het lichaam krijgen dat bij mij past.

Maar wat ik nog steeds verdrietig vind is het afscheid moeten nemen van de droom die 'tenger' heet. De hoop moeten opgeven om ooit een 'frêle' verschijning te zijn. Niet kwetsbaar. Niet een meisje waar men voor wil zorgen.

Ik. Zal. Nooit. Tenger. Zijn. Ik. Zal. Nooit. Frêle. Zijn. Niemand zal naar mij kijken en denken, ach kom maar arme schat. Ik moet het zelf doen. Daar bedoel ik mee, zelf om hulp vragen. F*cking scary!
Aangeven wat ik, emotioneel gezien, nodig heb van anderen in het contact. Relationeel en professioneel.

Laatst deed ik het toen er iets besloten moest worden aangaande mijn liedteksten. Heel naar wanneer mensen over jouw hoofd heen over je 'kinderen' praten. Niemand bedoelde het negatief, we zitten nou eenmaal in een maak proces dus alles is bespreekbaar. Uiteindelijk willen we allemaal het zelfde; een mooie show! Maar toch, het is net alsof iemand anders dan jij iets over je ex-vriend of irritante zusje zegt. Ook is het waar, het is toch irritant.

Het lukte me om redelijk rustig (iets te harde stem nog) om mijn punt over 'mijn'/het lied te maken. Het kwam over. Daarna heb ik heerlijk geluncht tussen de de dennen.

Yeah Baby!

Yeah Baby, het is waar! klik op de volgende zin en je zult het lezen;  Mannen vallen op vrouwen met een figuur zoals Kate Winslet

Dit weekend neem ik even vrij. Dus vandaar dat ik jullie even achterlaat met nog een fijn onderzoek... Wat blijkt, mannen vallen niet op gratenpakhuizen! Dat wisten we natuurlijk al maar nu is het 'wetenschappelijk' (dus de waarheid tot iemand anders met een ander onderzoek komt) bewezen.
Eat this dr. Frank...

Het onderzoek komt van st. Andrews University in Schotland en de resultaten zijn gepubliceerd in het wetenschappelijk tijdschrift Perception in oktober 2009 over het blad: Perception is a scholarly journal reporting experimental results and theoretical ideas ranging over the fields of human, animal, and machine perception.
Klinkt wel lekker profi he? Ik heb de site bekeken en dat onderzoek moet wel heel intellectueel en onderbouwd zijn, want het is me toch een oer lelijke en onbegrijpelijke site uit de MS Dos tijd... http://www.perceptionweb.com/ Ik voeg de link toe voor het geval je last hebt van insomnia.

Anyboterhamsnee (ik hou 'm erin) Ik had al iets over het onderzoek gehoord maar tijdens mijn vorige leven, in oktober 2009, vond ik nog dat ik zsm moest lijnen, dus besteedde ik er niet te veel aandacht aan. Niets mocht mij weerhouden van maat mini. Wat zijn de tijden veranderd ondertussen.

Oh... Leuk detail, de mannen die aan het onderzoek hebben deelgenomen waren tussen de 18 en 26 jaar(!)
De Cougartrend (vrouwen die op jongere mannen vallen worden sinds kort cougars genoemd) heeft dus meerdere voordelen...

Vandaag een goede eet-dag. 3 heerlijke maaltijden. 2 fijne snacks. Gegeten toen ik honger kreeg. Gestopt toen ik vol zat. Geen late-night bingebehoeftes. En dat allemaal ondanks veel werkstress en kapottewasmachinethuisstress.

Mijn moeder (ziet elke extra gram) vond zelfs dat ik iets was afgevallen. Dat is niet waar maar ik voel me wel veel lichter. Zelfs m'n überkritische moeder kan er niet meer om heen. Ik begin in m'n lichaam te geraken.


Tot de volgende sessie.

Reactie op een reactie

Hoi lieve Dame,

Fijn dat je mijn blog leest. Ik krijg erg veel reacties. Het is een onbesproken pijnpunt voor heel veel vrouwen. We zijn niet alleen...

Wat ik je alvast wil meegeven:
Ik hoop dat je durft te luisteren naar enerzijds; je lichaam en dat lichaam goed durft te voeden.
Dus eten wat je wilt, wanneer je honger hebt.

Als je echt fysieke honger hebt, eet dan ook lekker waar je lichaam behoefte aan heeft. Ook al is dat de eerste tijd alleen maar snoep of chips of whatever.

Luister ook naar je lichaam om te voelen wanneer je vol zit. Je lichaam geeft het (echt!) van zelf aan. Zachtjes in het begin maar hoe meer je luistert hoe beter je weer in contact zult komen met je eigen signalen. Vol is vol

Maak je geen zorgen. Je zult gaandeweg 'normaler/gezonder' gaan eten. Kan lang duren, kan kort duren maar het gebeurt. I've been there en het was hemels!

Niet luisteren naar wat voor richtlijnen dan ook. Leer luisteren naar je lijf! (Denk aan het moeten plassen. Niemand plast op gezette tijden en niemand plast de zelfde hoeveelheden.) Eet naar lichamelijke behoefte. Als je jezelf dat toestaat, komt het ECHT ALLEMAAL GOED.

Begin er NU mee. Haal alles in huis wat je zogenaamd 'niet mag hebben' en wat zogezegd 'slecht' voor je is. Eet het als je honger hebt en stop als je vol zit. Dat is de enige manier om los te raken uit de verstikkende greep van emo-eten.
Nog een keer samen: Eet wat je wilt wanneer je honger hebt en stop als je vol zit.

Anderzijds luister ook naar je emoties. Je emotionele honger als het ware. Waarom wil je iets eten terwijl je geen honger hebt? Wat ligt er/voelt er achter die lekkere trek? Wat gebeurt er?

Durf daar de tijd voor te nemen, geen censuur. Alles mag gevoeld worden niks is triviaal of kinderachtig. Het kan wederom lang of kort duren maar alleen op die manier kom je er achter waarom je eet als je geen honger hebt. Waar die 'trek' nou vandaan komt. Hoeft niet altijd te zijn dat je trauma's wegstop ofzo kan ook met kleine onbelangrijk lijkende zaken te maken hebben.

Durf te voelen wat je voelt. Is het honger of is het trek.

Trek betekent dar er iets anders aan de hand is dan dat je 'gewoon iets moet eten.' Het is een anders soort honger die ook gevoed moet worden. Maar (helaas) niet met eten. Onderzoek waarmee wel.
Slapen, mooie film kijken, knuffelen, muziek luisteren, iets uitschreeuwen of praten. Geef jezelf de tijd.

Vertrouw dat jij weet wat goed voor je is als je jezelf, met vallen en opstaan, het vertrouwen in je lijf en ziel weer terug geeft. Ik onderga het nu ook. Elke dag is het spannend. Maar ik weet uit ervaring dat het de enige manier is. Ik ben nu een maand bezig. Ik ben zeker aangekomen maar niet de 1000 kilo waar ik zo bang voor was...

Tot slot,
Ik hoop dat je lieve en fijne mensen om je heen hebt die je kunnen steunen als je dit besluit te doen.
Stap uit het donker. Kom en eet in het licht. Deel je zorgen, verdriet en passie over dat f*cking eten met hen die van je houden. Zij die niet over je oordelen.

En het allermoeilijkste, maar aller belangrijkste, hou van jezelf zoals je NU bent. Nogmaals, stap uit het donker en kom in het licht. Nu. Ik sta naast je!

xo Anousha

Beeldvorming

Ik moet zeggen dat het niet slecht gaat. Ik begin langzaam te wennen aan mijn lichaam en het voorzichtig te vertrouwen. Ik eet niet weinig. Ik geniet van al het beleg dat ik mezelf jaren niet heb gegund, behalve tijdens een binge maar dat kan ik niet echt scharen onder 'gunnen.'

Al met al kan ik na drie weken 'normaal' eten melden dat ik vast en zeker ben aangekomen (no way dat ik me ga wegen) maar geen tientallen kilo's.
Wat helpt is dat ik gisteren heb besloten (voorlopig) geen spijkerbroeken meer te dragen. Heerlijk. Ik draag simpele (katoenen of dun-wollen) tuniekjes/jurkjes over 60 dernier maillots met stoere hooggehakte laarzen. Wat ik daarmee wil zeggen is dat het voor mij belangrijk is dat ik draagt wat lekker zit, niet knelt maar waar ik me wel (zo gewenst) aantrekkelijk in voel. Ik wel mezelf namlijk niet meer straffen met lelijk zittende kleding om mezelf zogenaamd te motiveren af te vallen. Dit ben ik nu. En ik mag er nu mooi uit zien. Niet pas over -10 kilo. Dat is een belangrijke stap. Ik werk er eigenlijk naar toe om al m'n hoopvolle (lees te kleine) kleren ritueel te verbranden. Wild dansend rond het vuur. Nee hoor. Ik geef ze gewoon weg. Maarrrr zo ver ben ik nog niet.

Net romatisch gegeten met manlief. Kinderen in bed, hij heerlijk gekookt. We gingen rond 20.30 aan tafel.
Normaal heb ik een bloedhekel aan 'laat' eten. De hele dag sta ik doodsangsten uit. Door mijn hoofd spoken alle dieet waarschuwingen over onverteerbare calorieën na 19.00 's avonds. Meestal prop ik me van pure spanning en ongeduldigheid al rond een uur of 17.00 vol. Tegen de tijd dat ik dan eindelijk aan tafel mag ben ik misselijk, ongelukkig en onverzadigbaar.

Vandaag niet echt. Ik was behoorlijk relaxed. Niet doorgeslagen aan het eind van de dag. Paar hapjes van het een of ander maar voor mijn doen zeer bescheiden. Goed gegeten. Normaal(!) niet doorgeslagen. Het voelt zo hoopvol. Ik merkte dat ik op een gegeven moment gewoon genoeg had gegeten. Wat een 'vergeten' gevoel. Fijn om weer te leren kennen.

Vorige post had ik het over mijn angst om naar NY te gaan.
Ik ga proberen bij mezelf te blijven, wat dat ook moge betekenen. Ik ga in ieder geval proberen niet te gaan lijnen en dus ook bingen. Ik blijf proberen te eten als ik honger heb en te stoppen als ik vol zit.

Ook ga ik m'n oude vrienden mailen over mijn 'food issues' zeker in NY is niks te neurotisch en alles bespreekbaar.
En ik ga van de nood een deugd maken en flink wat mooie zwarte panty's, leggings en tuniekjes inslaan. Lekker via het internet want kil tl verlichte te kleine pashokjes vermeid voorlopig ook.
Trouwens, toen ik in NY woonde, droegen vrouwen nauwelijks spijkerbroeken. Door de metro is het daar veel makkelijker om jurken en rokken te dragen. Hier leven we onder het juk van de fiets. Niet altijd even bevorderlijk voor vrouwelijke, flatteuze en zacht vallende kleding. Zeker niet in combinatie met de Nederlandse noord-westenwind. Misschien toch geen gek idee die Noord/Zuidlijn.

De link die ik heb toegevoegd refereert aan de slankheids obsessie van de media in, ja wel, Amerika.

NYT Distorts Image Of Christina Hendricks, Calls Her "Big" - Gothamist

Tot de volgende sessie!

Ik weet het niet maar...

Lang niet geschreven.
Dat komt omdat ik sinds vorige week donderdag in een constante eb en vloed van positieve en negatieve emoties heb rondgedobberd.

Dan weer helemaal extatisch over m'n nieuw verworven vrijheid omtrent eten, zoals van "Hmmmm waar zal ik vandaag eens mee lunchen?"
Dan weer in totale 'angst om mega dik te worden modus' zo van "Help mijn stretch spijkerbroek stretcht niet eens meer mee. Ik ben giga!!!"

Gisteren dacht ik nog "That's it. Ik kap met die klote blog en ga op dieet!"
Ik heb nog een 'hoe optimaliseer ik mijn vetverbranding-achtig' boek dat ik een keer 's nachts op internet heb besteld nadat ik 3 uur lang allerlei celebrity sites vol gewenste lichamen a la Jennifer Aniston had zitten af surfen. Als een pukkelige puber op zoek naar gratis porno op het web.
Ik wilde het 'dun wordt boek' al uit de boekenkast pakken maar toen dacht ik, weet je wat... Ik lees nog een hoofdstuk uit het evangelie van Geneen Roth (zie vorige posts). En dank u Geneen. Vandaag zet ik weer door.
Dat is die weg langs de emotionele rollercoaster die nodig is om een gezonde relatie op te bouwen. Twijfel, paniek, troost, vertrouwen en doorzetten. Dat geld in de liefde. En in de liefde voor jezelf en je heupen.
 
Waar ik tijden mijn bezoek aan 'crazy in de brain town' achter ben gekomen, met veel dank aan G (van mijn God als in Geneen,) is dat het van cruciaal belang is te eten waar je lichamelijk behoefte aan hebt . LICHAMELIJK!
Dus niet eten wat voorradig is. Wat ik de kast ligt. Wat op je bord wordt geschept. Wat iemand je aanbiedt. Wat de pot schaft. Wat lekker lijkt. Neen. Waar heb je fysiek en lichamelijk behoefte aan? Wat heb je nodig in je maag?
Ik ben er achter gekomen dat dat nog best lastig is. Want hoe sociaal is eten wel niet? Hoe 'gezellig' en 'niet confronterend' wordt eten wel niet geacht te zijn?

Terwijl als emotionele eter, in deze fase, is eten alles behalve gezellig. Ik moet me echt heel goed consenteren voordat ik weet wat ik wil eten. Ook wil ik niet altijd eten, als anderen met wie ik geacht wordt te eten, willen eten. Heel moeilijk om dan te zeggen, "Nee, ik hoef (nog) niet." "Maar ik heb het speciaal voor jou gemaakt! Je zou toch komen eten?" "Hmm ja. Maar ik ben hier nog wel even dussss?" "Maar ik heb honger. De meeste mensen hebben nu honger Daarom hebben we om zeven uur afgesproken. Want dat is etenstijd!" "Nou begin jij alvast..." Pijnlijke stilte. "Mooi gedekte tafel," probeer je nog. "Ja. Had ik dus niet hoeven doen. Voor mezelf."

In deze fase van mijn relatietherapie met grote, moeilijke liefde Eten is dat eten dus juist SUPER confronterend. Als ik tegen mijn zin eet of iets eet waar ik fysiek geen behoefte aan heb, dus iets eet dat lichamelijk niet lekker 'valt' stort ik in. Wordt ik bang. Ongelukkig. En dat vertaal ik naar dik, dikker, dikst.

De truc is om beyond 'dik' te gaan. Wat ligt er achter dik? Wat voel ik nog meer? Waarom eet ik tegen mijn zin in? Wat probeer ik weg te eten? Niet aan te gaan met mezelf? Wat is er aan de hand? Geen enkele emotie is te klein om niet serieus te nemen. Soms kan ik een binge krijgen omdat mijn lievelings bodylotion op is. Waarom? Eerlijk zijn. Nadenken. Niet wegstoppen, hoe futiel of kinderachtig het gevoel ook lijkt. Denk, denk... Daar komt 'ie; omdat ik me daardoor onbelangrijk voel. Bang. Daar is het. Waarom heeft niemand er aan gedacht om een nieuwe fles bodyotion voor me te kopen? Snif. Niet oordelen maar aangaan met die handel. Waar komt dat gevoel vandaan? Hoe zit het? Neem het serieus. Misschien komt het omdat ik al tien keer aan mijn partner heb gevraagd of hij die bodylotion voor me wil meenemen wanneer  hij boodschappen doet. Voel ik me niet serieus genomen als hij dat keer op keer 'vergeet' te doen. Ben ik bang dat hij dus niet van me houdt. Ik kan die bodylotion ook wel zelf kopen maar dat is niet het zelfde. Ik wil dat hij dat voor mij doet. Niet oordelen. Wat heb ik nodig?  Wat ik waarschijnlijk nodig hebt is in ieder geval die fijne bodylotion en welgemeende excuses van mijn partner. En hij moet zeggen dat hij altijd van me houdt. Ook als hij mijn bodylotion vergeet te kopen. Wat ik waarschijnlijk niet nodig heb is een hele cake, drie zakken drop en een blikje knakworstjes. Nou. Daar heb ik al veel over geschreven.

Dit weekend echter, ging het daar niet om. Ik voelde me niet helemaal super want mijn broer die ik te weinig zie ging na een kort bezoek weer terug naar Finland. Ik heb al weken keelontsteking en heb de hele tijd pijn. En mijn jongste is door de oudste uit het stapelbed, van 2 meter hoog,  gegooid.
Maarrrrr dat ben ik allemaal braaf aangegaan en alles gaat weer goed met mijn jongste en oudste. Toch bleef ik me naar voelen. Eerst dacht ik dat dat komt omdat ik dik aan het worden ben, omdat ik alles mag eten wat ik wil.

Vanochtend realiseerde ik me dat het niet is. Ik val niet af of zo. Maar ik begin ook in te zien dat er eten is waar ik me naar door voel, fysiek. Eten waardoor ik niet gevoed word, lichamelijk.
Daarom voelde ik me naar. Niet waarom ik eet maar door wat ik eet. Nou en dat is me toch een fokking openbaring... Dat heb ik nog nooit zo bewust gevoeld als nu. Ik heb het muntje letterlijk in de snoepautomaat horen vallen. Voor het eerst in mijn leven.

Ik dacht de hele week; ik voel me naar wat ik heb gegeten, omdat ik bang ben er dik van te worden. Maar ik voelde me naar om wat ik had gegeten omdat ik me er naar door voelde. Fysiek. Lichamelijk. Vol maar leeg. Opgezet maar niet gevoed.

Precies wat 'normaal etende mensen' altijd hebben en graag delen met iedereen die het horen 'wil.'
"Oh nee, ik hoef nu echt geen chips. Ik ga zo eten en als ik nu snoep kan ik straks niet meer genieten van mijn diner." Of "Nee, ik hoef nu echt geen dessert. Ik geniet nog na van het hoofdgerecht. Misschien later." Dat soort opmerkingen waren voor mij niet van deze wereld. Abracadabra. Esperanto. ET phone home.
Maar nu begin ik langzaam maar zeker te begrijpen wat 'ze,' de 'normale' mensen, bedoelen! Bizar...

Ik ben er deze week achter gekomen dat ik bijvoorbeeld wit brood en witte pasta erg lastig vindt. Het 'valt' gewoon niet altijd even goed. Meestal 'valt' het eigenlijk helemaal niet. Vooral wit brood doet alles behalve 'vallen' maar blijft kleven als een stuk uitgekauwde kauwgum aan de onderkant van een schoolbank.

En dat is best lastig. Want wit brood is, op korte termijn, zo lekker. Vooral als mijn kinderen voor het zondag ontbijt zelf warme witte broodjes uit de oven klaar hebben staan. "Voor jou mama!" Dan kan ik niet anders dan... Tja, het opeten.
Maar op lange termijn voel ik me fysiek/lichamelijk ellendig en dat vertaal ik naar dik en daardoor kom ik weer in die negatieve spiraal terecht van schuld en boete en voor ik het weet is de hele zondag een bingedag.

Ik heb besloten dat ik het eerlijk tegen mijn kinderen moet zeggen. Ik moet nog even uitvogelen hoe want ik wil niet zuur en ondankbaar overkomen. Ik heb nog tot zondag.

Honger

Women Inc. Ging goed. Zelfs nog gedanst.
De Talshow die ik samen met Tanja Jadnanansing presenteerde ging over spiritualiteit, mindfullness en vernieuwd zelfvertrouwen. Er werd zelfs een dans-emotie-achtige masterclass gegeven. Ben er helemaal in meegegaan. Vandaar dat ik bleef dansen toen DJ Suna (geweldig!) het overnam.

Heb natuurlijk weer proberen te voelen.
Ik dacht altijd dat ik een 'gevoelsmens' (erg zelfhelp, Ik weet het.) was. Ik ben er sinds ik 'normaal' probeer te eten achter gekomen dat ik vooral een 'niet mogen voelen mens' ben. Zodra ik iets voel moet ik er iets mee. Het oplossen of het ontkennen of het (ja daar komt 'ie weer) weg-eten.

Bizar hoe weinig eten, in mijn geval, met honger te maken heeft. Geneen Roth schrijft over honger, dat je het moet durven toestaan. Je moet als het ware honger durven te hebben. En dan te durven eten. Als je honger ontkent, dus niet eet wanneer je honger hebt maar wel bijvoorbeeld als je trek hebt, geef je jezelf niet de kans geeft om normaal te eten. Je luistert niet naar lichaam als je niet luistert naar honger. Je vect je lichaam aan als je eet wanneer je geen honger hebt. Het klinkt vast nog een beetje vaag...
Laat ik een voorbeeld proberen te geven.

Gisteren na de redelijk geslaagde Women Inc. avond, ben ik thuis gaan snacken. Ik had geen honger. Ik dach van wel. Dus mocht ik van mezelf eten. Prima.  Maar... honger had ik niet. Ik had een gevoel dat ik altijd verwar/vermeng met honger.

Het was laat. Ik was moe. Ik was alleenig. Iedereen thuis sliep. Ik kon met niemand over de avond kletsen.
Nou vind ik dat aan de ene kant fijn. Die verloren uurtjes in de nacht, wanneer ik geen moeder en/of echtgenote en/of presentatrice en/of theatermaker hoef te zijn.
Alleen in de woonkamer met een boek, blad, tv programma of laptop, ben ik gewoon Anousha. Die verder niks doet of is. Daar hoort toch op een een of andere (Pavloviaanse) manier eten bij. Kennelijk mag ik niet gewoon zitten zijn. Waarschijnlijk voel ik me er toch schuldig over. "Het is beter (zegt m'n bijrijder) als je eens een keer op tijd naar bed gaat." "Nog een was doet."  "Je man wakker maakt voor sex, want zo veel initiatief neem jij nou ook weer niet."  En zo maar door.
Eten is op die momenten een perfect excuus om toch soort van 'iets' te doen. Me in een activiteit te verliezen. Want daar heb ik (zogenaamd) geen controle over. Eten overkomt me. Overspoelt me. Geen verweer. Robot kan niet stoppen!
Vervolgens voel ik me daar natuurlijk weer vertrouwd schuldig over. Dat is bekend en veilig. Dat kan ik (zogenaamd) oplossen door de volgende dag extra streng te lijnen.

Over dat alleen zijn... Ik schreef aan de ene kant vind ik het fijn. Aan de andere kant natuurlijk niet. Zeker niet gisterenavond. Ik ging nadenken over de avond. Malen. Wat ging het echt wel goed? Wat ging er minder? Zo afhankelijk van de mening van anderen. Het lukt me niet om tegen mezelf te zeggen; het ging goed. Punt. Of het ging  minder. Punt.
Ook daar biedt eten solaas. (zie vorige alinea.)

Er gebeurde van alles in mijn ziel en zelfs maag. Maar honger was het niet.
Het was een onbestemd en dus vervelend emotioneel gevoel. Het ging niet om willen eten. Het ging over de samenwerking met de organisatie van Women Inc. Dat is wat ik op dat moment voelde. Maar daar wilde ik niet aan. Hallo, mijn naam is Anousha en ik ben een niet mogen voelen-eter.

Als je op dat soort momenten (momenten waarop je geen honger hebt maar je eigenlijk, als je heel eerlijk bent, een onbestemd en dus vervelend emotioneel gevoel hebt) gaat eten, eet je om de verkeerde redenen (volgens Geneen) duh, weet ik ook wel.
Omdat je eigenlijk tegen je zin eet, weet je ook niet wanneer je eigenlijk zin hebt om ermee te stoppen. Je probeert een gevoel weg te eten. Dat lukt niet. Hoogstens demp je het een beetje. Je stopt pas als dat onbestemde gevoel (dat je niet aangaat) gesust LIJKT. Overgenomen door een ander gevoel. Misselijkheid bijvoorbeeld of zelfhaat. Kringetje rond. Hamstertje blijft rennen. En eten.

Ik had gisterennacht eigenlijk met iemand willen praten over dat Women Inc. gevoel. Ik ken genoeg schrijvers die wakker zijn om 01.00 's nachts.
Ik m'n man wakker kunnen maken voor een gesprek (daar staat dan wel sex tegenover ;-)
Maar ik koos ervoor om te eten. Dat ben ik gewend. Dat is schijnveilig.
Ach, het had ook drugs, drank of internetporno kunnen zijn dus ik heb het mezelf vergeven. Ik ben redelijk ok naar bed gegaan.

Vandaag heb ik geprobeerd bewust op honger te wachten voordat ik ging eten.
Alle regels zoals 'Je MOET ontbijten, anders kom je sowieso aan!!!!!' en 'Je MOET om de 3 uur iets eten, anders vertraagt je verbranding!!!' heb ik aan m'n rugrolletjes gelapt.
Ook regels zoals 'Eet dan op z'n minst veel eiwitten en weinig koolhydraten ANDERS BREEKT DE OORLOG OP JE BOVENBENEN UIT!!!!' ben ik niet in vervallen.

Toen ik echt honger kreeg, ontbeet ik. dat was om 10.30 (ik sta om 07.00 op met de kinderen) met appelmoes en een bruine geroosterde boterham met boter en kaas. Lunch bestond een bruine tosti kaas salami. Tussendoor heb ik 2 koekjes gegeten en 3 dropjes. Niet meer, terwijl ik van alles tot mijn beschikking had.
En ik heb vandaag extra bewust zittend gegeten. Dat is nog het raarste. Ik ben zoooo gewend om staand iets naar binnen te stouwen. Snel en secuur. Alsof het dan niet echt gebeurd is. Vandaag bewust alles zittend. Gaap. Ook de 3 dropjes stuk voor stuk. Gaap. Opstaan. Naar de droppot lopen. Dropje pakken. Terug naar m'n bureau lopen. Gaan zitten. In mijn mond stoppen. Opeten. Doorwerken. Opstaan. Naar de droppot lopen. Dropje pakken. Terug naar m'n bureau lopen. Gaan zitten. In mijn mond stoppen. Opeten. Doorwerken. Opstaan. Naar de droppot lopen. Dropje pakken. Terug naar m'n bureau lopen. Gaan zitten. In mijn mond stoppen. Opeten. Alleen al daarom at ik een stuk minder.

Over dat onbestemde en dus vervelend emotionele gevoel van gisterenavond.... Dat ebt langzaam maar zeker weg. Ik heb er over gesproken met een paar mensen die ik vertrouw en ik zie uit naar een goed gesprek met de organisatie van Women Inc.

Ik zie ook uit naar het avondeten. Het is nu 18.24 en ik begin honger te krijgen.

Mond vol carrot cake

Weekenden zijn voor mij altijd spannend. Meer tijd om te eten. Maar het ging goed. Het is zo lekker om relaxed te zijn over wat ik ga eten, wanneer ik het ga eten en hoe veel ik 'mag' eten.

Zaterdag had ik een fotoshoot voor de Kek Mama. Dat zou me vroeger, vroeger hoor mij nou... Paar weken geleden nog, tot wanhoop hebben gedreven. Nu was ik chill. Dit ben ik. En ik ben mooi.
Ik moet zeggen de foto's zijn erg mooi geworden. Ik was ontspannen. In het moment. En dat is altijd goed.

Afgelopen vrijdagavond was helemaal een overwinning. Ik was uit eten met 3 zeer dierbare vriendinnen bij Club Dauphine. Live muziek en een 4 gangen menu. Tot dan toe was dat de hel voor mij. Of ik at veel te veel en dan daarna nog maar een patatje of andere Febo-snack om mezelf helemaal naar beneden te halen.
Of ik at te weinig en dan daarna nog maar een patatje of andere Febo-snack om mezelf alsnog toch nog naar beneden te halen...
Maar vrijdagavond was het anders. Het deed me echt denken aan die korte periode in NY toen ik een tijd lang 'normaal' at...  Het was erg gezellig. Over alles en nog wat gesproken. Mijn vriendinnen kennen mijn ups en downs (over eten en de rest) en staan altijd volledig achter me. Andersom natuurlijk ook.
We hebben enorm gelachen, vooral omdat we eigenlijk de muziek te hard vonden, terwijl het daarom om ging... Live muziek. Heel New-York. Maar wij hadden elkaar te veel te vertellen en worden een dagje ouder, blijkt. Maar wat ik wilde zeggen, ik was erbij! Helemaal!!! Ik was op 1 plaats. In het hier en nu. Zonder die bijrijder. Af en toe wel natuurlijk, maar toch. Ik zat op dezelfde golflengte. Niet op de frequentie eet-ellende.
Zo anders dan met kerst... Ik heb niet eens alles opgegeten. Maar ik zat ook niet op een soort van semi rantsoen. Zo van, alleen het vlees maar niet de (vijand van alle heupen) koolhydraten... Nope, gewoon gegeten. brood erbij, toetje... Zalig.

Wel merkte ik dat ik bang was om bekenden tegen te komen. Bang die diegene me 'dik' zou vinden. Bang dat ik mezelf zou moeten verantwoorden, met volle mond; "Ehm ja sorry, ik eet voortaan wat ik wil dusseuchh..." me dan zou verslikken en zou sterven. Daar in Club Dauphine. Mond vol carrot cake. Leuk voor de rouwadvertentie.

Die angst blijft een beetje hangen merk ik. Weet niet zo goed hoe ik die moet tackelen. Wat als ik die of die ex tegenkom? Die of die producent? Wat zal 'men' zeggen?
Ik weet nog dat ik een paar maanden na een van m'n drie bevallingen een styliste, van een tv programma waar ik aan had meegewerkt, tegen kwam. Ze keek me al aan met zo'n blik van; what the hell is er met jou gebeurd? Ik zei dan ook ongevraagd, meteen, te hard en te verontschuldigend dat ik "Net moeder was ze geworden, hoor." Ze antwoordde toen met iets van; "Oh, dus dat is het.... Ik schrok al." Welkom in de glamourwereld die 'TV' heet. En het zieke is dat ik me lullig voelde. Niet dat ik haar lullig vond. Over en uit. Die tijd is voorbij. Bijna.

Soms lig ik in bed te malen over wat ik ga zeggen als mensen me ooit zullen aanspreken over m'n gewicht. Ik weet dat het licht hysterisch overkomt at ik nu opschrijf, maar ik ben eerlijk. Anders heeft deze hele blog geen zin. Dus om met de woorden van Jack Back uit de film Tropic Thunder te spreken; "Don't Judge Me!!!"

Anyway... ik denk dat ik ga zeggen. "Ja ik ben aangekomen." Punt. Geen uitleg meer geven. Of ik zeg; "Ja ik ben aangekomen. Voor meer informatie verwijs ik je naar www.etenenikikeneten.blogsopt.com."
... Weet je... Als jullie ooit besluiten te gaan eten wat jullie willen als jullie honger hebben en te stoppen als je vol bent, mag je het zelfde zeggen. Gebruik me!
Of je zegt gewoon, "Dank je wel voor je opmerkzaamheid." en als diegene dan doort blijft mekkeren herhaal je de zin en loop je weg. Terwijl je ze een dikke middelvinger na geeft. Ik ga het in ieder geval doen.

Bizar hoe anderen een effect kunnen hebben op mij. Dat ik dit soort scenes überhaupt verwacht. Daar valt veeeeeel aan te verbeteren. Ik heb niet voor niks een vak gekozen waarbij ik applaus kan verdienen.

Maar... De mening van anderen is altijd leidend geweest voor mij. Dat is een verandering waar ik nu langzaam maar zeker (maar wel langzaam) door heen aan het gaan ben. Wat de f*ck voor power geef ik aan die anderen? Ik ken genoeg mensen die daar totaal geen last van hebben. Zo voed ik mijn kinderen ook op. Ik probeer ze altijd mee te geven dat hun mening telt. Dat ze hun gevoel, idee en twijfel altijd serieus moeten nemen. En ikzelf dan?

Zo ben ik niet opgevoed. Mijn moeder was een buitenlander (Ja zo heette dat toen nog) in Nederland. Ik was helemaal raar natuurlijk. half Kameroens, half Russisch, zonder 'echte' vader met een werkende moeder. Het klassieke buitenbeentje. Een donker sleutelkind met een grote mond.

Die mening, dan bedoel ik goedkeuring, van anderen was extreem belangrijk voor m'n moeder (als tweederangsburger met een taalachterstand) en dus ook voor mij... Ik weet nog hoe mezelf ik leerde te ontcijferen wat mensen van mij vonden door de manier waarop ze naar me keken te onderzoeken.
En hoe ik ieders mening altijd probeerde positief te beïnvloeden. Mijn moeder had net niet de kracht om mij te leren af en toe sch#&t te hebben aan anderen. Ze wilde natuurlijk ook alleen maar dat ik aansluiting zou vinden. Ze sloeg er alleen een beetje in door. Of ze schopte mensen haar leven uit als ze echt te ver gingen. Niet echt een evenwichtig voorbeeld. Wel heel dynamisch.

Het feit is dat het zoeken naar die bevestiging bij anderen, me analytisch heeft gemaakt en weerbaar.
Ik doorzie mensen snel. En weet hoe ik ze zo nodig moet bijsturen. Het nadeel is echter ook dat ik (meestal) correct aanvoel, wat men van mij vindt. Soms moet je dat gewoon lekker niet willen weten. Of er in ieder geval dikke sch#&t aan hebben.

Morgen onderga ik, wat dat betreft, een flinke test. Dan doe ik de algemene presentatie bij een Women Inc. avond. Genoeg meningen. Genoeg oordelen. Maar ik ben erbij en ik ga in mijn kracht zitten. Hell Yeah!

I'll keep you posted

Wie wil je zijn?

Wat mij betreft is iedereen die zichzelf liefheeft mooi.
Een kort filmpje ter inspiratie over dromen die uitkomen wanneer je durft uit te komen voor jezelf.

http://www.youtube.com/watch?v=cfdS7L4YqR4

Het gaat over een model maar daar gaat het mij niet om...

Ik geloof er heilig in dat als je de luxe hebt om:
In een veilig land te wonen
Je gezond bent
En je iets van liefde in je leven hebt...
Dat je dan verplicht bent te zijn wie je wilt zijn.

Heb het lef om jezelf lief te hebben.

Vooral doorgaan

Het blijft werk in uitvoering dat 'normaal' eten. One day at a time. Ja, bij nooit meer drinken en of drugsgebruiken.
Als overeter geldt meer, morgen weer een dag (dus je hoeft niet ALLES vandaag op te eten...)

Vandaag was een lastigere dag. Het was mijn vrije dag met de kinderen. Met drie kinderen heb je nooit vrij. Ik ben nog moe van de kerstvakantie. Van alles en nog wat gedaan. Naar de kermis, schaatsen, naar het circus, naar de film. 3 griepprikken gehaald. 100 luiers verschoond. 90 limonades geschonken. 30 tosties gemaakt. 1000 keer opgeruimd. 50 drama's opgelost over het meest lelijke speelgoed. 500 keer gelachen. 100000 keer vertederd geweest. Het was heerlijk. En nu heb ik vakantie nodig. Alleen.

Juist nu merk ik dat ik veel tijd voor mezelf nodig heb. Juist nu hebben mijn kinderen mij nodig.
Een wankel evenwicht. Heb vandaag toch een paar keer gestrest aan het aanrecht iets staan wegschransen. Stiekemmig, zondig.
Het had met spanning te maken. Na twee weken nonstop met de kinderen wil ik zo graag even alleen zijn. Heel normaal. En toch voelde ik me daar (gaap) schuldig over.

Maar tijd speelde ook een rol. Met drie kinderen is er altijd iets aan de hand. Altijd. Dus ik had net te weinig tijd om echt na te denken over wat ik wilde eten. Zoals Geneen Roth het formuleert "What sings to you?" Vandaag zong niets. En dus wilde ik alles. Eten.

Vandaag kreeg ik ook niet de kans om te eten wanneer ik wilde. Laat staan als ik echt honger had. Dan had de ene iets omgegooid, dan de andere ruzie met de derde.
Het kwam er op neer dat ik er af en toe wel iets in moest gooien. En door dat 'nu of nooit gevoel' eet ik altijd meer dan ik wil. Alsof elk moment de hongerwinter kan uitbreken en ik het er dus maar even goed van moet nemen... God wat zou ik een bitch zijn als eer oorlog in Nederland zou uitbreken.

Nu zit ik eindelijk alleen op de bank met m'n laptop. Niet te genieten van de stilte maar een beetje bang te wezen.
Natuurlijk DENK ik dat ik bang ben om aan te komen. Natuurlijk GAAT het om iets anders.
Het gaat over; is dit nou mijn leven? Moet ik dit leuk vinden? Ik wilde toch zelf een groot gezin?
Remember, ik ben net 40 geworden dus ik mag een beetje mid-liferig zijn.

Zeker wil ik dit leven. Absoluut wil ik deze kinderen maar soms is het gewoon zwaar.
Ha, soms. Dat is een belangrijk woord in de vorige zin.
Kijk, ik heb nooit geleerd te relativeren. Ik schreef net wel 'soms is het gewoon zwaar' maar ik voelde 'het blijft vast altijd zo zwaar, sterker nog, het komt nooit meer geod!!!"
Een deel van mij gelooft niet dat een naar of vervelend moment wel weer over gaat. Dat ellende ook eindig is.
Dat geluk eindig is geloof ik meteen. Dat voel ik wel. Maar dat de mindere episodes in het leven ook van voorbijgaande aard zijn, not so much.
Dus ook nu met 3 jonge kinderen vind ik het lastig om te voelen dat 'het wel goed komt.'
Dat er heus wel een fase komt dat mijn kinderen minder veeleisend zijn. Dat heet opgroeien.
Er komt zelfs een tijd dat ze niet de hele dag tegen mij aangeplakt willen zitten. Dat heet verliefd worden. Ik weet het. Ik voel het niet.

Dat komt door mijn opvoeding. Ik heb een Russische moeder en Russische moeders kunnen nogal... fatalistisch zijn.
Nou vind ik de mid-life leeftijd te oud om mijn moeder nog de schuld te geven. Echter de zin "Maak je geen zorgen, het komt allemaal goed," hoorde je niet vaak bij ons thuis. Bij ons thuis, bij mijn moeder was alles, "Oh nee!", "Zie je nou wel!" en "Dat komt nooit meer goed!"
En ik realiseer me terwijl ik dit schrijf, dat ik wel regelmatig tegen me kinderen zeg "het komt goed" maar niet genoeg tegen mezelf.

Daar ga ik nu dan ook mee beginnen. Want ook als je weer eens terugvalt, "maak je dan geen zorgen lieverd het komt allemaal goed."  Heerlijk die dooddoeners.
Oh en mijn favoriete dooddoener wil ik jullie natuurlijk niet onthouden: "Vooral doorgaan" (met eten wat je wilt wanneer je honger hebt en stoppen als je volzit, wel te verstaan.)

Waarom heten die fijne zinnen eigenlijk dooddoeners? Zijn het niet meer goeddoeners?

Werk in uitvoering

Vandaag kreeg ik een mailtje van een bezorgde lezer... Erg lief.
Niemand hoeft zich zorgen om mij te maken. Het gaat beter. Voor het eerst sinds jaren. Echt.
Ik weet het. Ik ben erg open. En dat heb ik nodig. Ik ben erg eerlijk. En ik merk dat het werkt.

Vandaag weer een dag normaal gegeten. Zelfs af en toe niet aan eten gedacht! Nou dat is echt voor het eerst sinds 1998. En ik pas mijn jas nog!
Geloof het of niet. Ach, ik hoop van wel, maar dat komt echt doordat ik nu durf te voelen wat ik voel.
En dat gevoel durf ik voor het eerst in mijn leven aan te gaan. Binnen te laten komen. Het niet wegstoppen met andere gevoelens zoals "was ik maar dunner" Want daar gaat het niet om. Dat voel ik nu echt. Vroeger dacht ik altijd. "Nee, daar gaat het niet om.... Welles!!!"
Natuurlijk wil ik een gezond en bij mij passend lichaam. Dat zal nooit het lichaam van Kate Moss zijn. Hoeft ook niet. Echt niet. Ik begin echt te geloven dat ik vanzelf mijn balans ga vinden. Mijn lichaam. Niet een Hollywood of een Catwalk in Parijs lichaam maar ook niet een maat 1000 lichaam. Mijn lichaam.
Over mijn angsten van gisteren...
Ik weet verstandelijk dat ik geen loser ben. Ik weet dat ik heus wel iets kan. Maar vaak heb ik last van destructieve gedachtes. er is andere angstige ondermijnende kant aan mijn persoonlijkheid. Volgens mij hebben heeeeeeeeeeeeel veel vrouwen daar last van. Wat wil je, vam kleinst af aan worden we gebrainwashed en overspoeld met beelden van dunne, bevallige, pleaserige vrouwen. Die niet te veel ruimte innemen. Die geen lastige vragen stellen. Die altijd aangenaam zijn. Dus als je je eens niet zo aangenaam voelt, heb je een probleem. Of ben je een probleem. En dat neem je jezelf kwalijk. Zo is bij mij die andere negatieve kant ontstaan en meegegroeid met de rest van mijn 'zijn.' Een soort zweer die maar niet heelt. Die kant durf ik nu aan te vechten. De zweer moet weg. Deze behandeling heeft niet gewerkt. ik eis een second opinion.

Dat begint (voor mij) door over die 'stem' die 'bijrijder' te schrijven. Door er over te schrijven kan ik er op reflecteren. Het schrijven dwingt mij om na te denken over die rot stem.  Echt na te denken over die stem implaats van over mijn gewicht.
Hoe kom ik aan die stem? Waar staat die stem voor? Waar slaat die stem op?
Op die manier begin ik er de stupiditeit van in te zien. Verder merk ik, dat door die stem te  onderkennen en zelfs te delen, de 'stem' aan volume verliest! De greep van angst en schaamte wordt slapper. Ik zie mijn angsten, mijn diepste dalen onder ogen voor wat ze zijn. Ik omschrijf ze. Beschrijf ze. Kots ze uit (excuses daarvoor...) Het voelt een beetje als een virtueel exorcisme, deze blog.
Ik snap het als je afhaakt. Maar ik ga door.
Er komt namelijk langzaam maar zeker iets in beweging. Een kracht begint los te komen. Ik maak voorzichtig kennis met mijn innerlijke kracht. Damn, dat is het.
Ik ben zo gewend geraakt aan buitenkant, dat ik al lang niet meer heb stilgestaan bij de binnenkant. Hoe cliché maar waar.
Daarom heb ik nu, om deze tijd, mijn ultieme snacktijd, alleen, in de nacht, voor mijn laptop, aan de keukentafel, geen trek. Er is chips, banketstaaf, pindakaas, brie, witbrood, echte boter... en ik hoef het niet. Als ik het wil mag het. Zo veel als ik wil. Maar ik hoef het echt niet. Misschien morgen bij het ontbijt. Dat is zo fijn. Ik hoef het niet allemaal nu te eten, omdat ik morgen echt op dieet ga. En dan morgen loop ik weer het zelfde voedselkringetje rond. Vast in die neerwaartse spiraal. Nee. Ik. Ga. Niet. Op. Dieet. Morgen niet. Nooit niet. Dis ik heb mijn hele leven voor me om chips, banketstaaf, pindakaas, brie, witbrood, echte boter... te eten. En dat werkt geruststellend. Verlichtend!

Wat ook heel geruststellend is aan het ontrafelen van je zo gezegde nachtmerries is, is dat de zon weer opkomt aan het einde van die donkere paar uren. (Als we de natuur niet helemaal verpesten maar dat lijkt weer beter te gaan. We hebben weer een winter na 28 jaar ;-)
Misschien is de zon nog niet dicht bij me. Maar ze is onderweg. Dat geeft zo veel energie.
Het komt allemaal goed.
Ik klink vast een beetje hyper nu...
Ik voel me zeker (nog) niet geweldig over m'n lichaam maar ook niet meer zo ellendig als een paar dagen geleden. Elke keer als ik 'bang' ben om dik te worden/zijn zeg ik tegen mezelf: "Nou en? Het gaat er vanzelf weer af. Nog even en dan eet je normaal. Normaal!!!" Zoals miljoenen mensen doen met een normaal lichaam.

Iemand schreef dat het zo oneerlijk is dat alle lekkere dingen je dik maken. Ja. Heel oneerlijk. Als je er te veel van eet word je er dik van. Kate Moss ook.
Als je het alleen maar eet als je er echt trek in hebt.. ECHT trek in hebt, eet je er niet te veel van. En wordt je er niet te dik van. Misschien krijg je niet het lichaam van een uitgehongerde puber, maar 'dik' wordt je niet van eten wanneer je honger hebt en stoppen wanner je vol bent. Dik wordt je van eten zonder dat je zeker weet of je wel wilt eten. Want als je niet zeker weet of je iets wel wilt eten, eet je er altijd teveel van. Totdat je iets voelt. Helaas is dat meestal walging...
Dik word je van eten zonder dat het uitmaakt of het niet of wel lekker is. Want het is niet lekker om misselijk te zijn. Het is niet lekker om tegen heug en meug door te kanen. Niet meer kunnen stoppen. Propvol te zitten en toch door te moeten eten. Geen controle meer te hebben over wat je eet. Dat is jezelf pijnigen.  En daar zijn vrouwen heel goed in.

Waarom doen 'we' onszelf pijn? Waarom hebben 'we' het idee dat 'we' onszelf moeten straffen? Waarom denken 'we' dat 'we' alleen maar te vertrouwen zijn met strenge regels en genoeg restricties?
Ik heb jaren gedacht dat ik mezelf niet kan vertrouwen met eten. "Als ik ga eten wat ik wil, nou dan gaan de sluizen open. Dan begint de final countdown naar 500 kilo." Zoals ik al eerder schreef, ik ben nu sinds 31 december aan het eten wat ik wil en wanneer ik wil. En ik had erger verwacht. Ik eet zeker niet weinig. Maar ik eet ook niet alle schappen leeg.

Die stem staat voor iets anders. Jullie hebben kunnen lezen voor wat. En er is meer. Met name in dat 'ideale vrouwtje moeten zijn' gedeelte, is er nog genoeg om over te schrijven. Echt, wat worden wij toch genaaid met die onrealistische beelden de hele dag door. Tegenstrijdige criteria van waar vrouwen zogenaamd aan moeten voldoen.  Die beelden en criteria ga ik pogen te ontkrachten (al is het maar een beetje) door er over te schrijven. Ik ga proberen die 'stem' manieren te leren. Het is namelijk mijn stem. Dus ik bepaal wat ik tegen mezelf zeg.
Oftewel, ik werk er aan.