Het Leed dat ‘Zelfacceptatie’ Heet.

Een lezeres van etenenikikeneten deelt;

Al vanaf een jonge leeftijd kampte ik met overgewicht. Niet verwonderlijk als je je bedenkt dat ik de dochter van een bakker ben. Een bourgondisch aangelegde bakker wel te verstaan.

Mijn achtergrond;
Menig restaurantkeuken heb ik van binnen gezien als ik, in het weekend, gezellig met mijn vader meeging om de bestellingen te bezorgen. Natuurlijk werd ik dan als ‘schattig meisje’ onderworpen aan allerlei voedsel onder het mom van “even proeven”. Tel daarbij op dat ik iedere dag een legio aan diverse versgebakken croissants en broodjes tot mijn beschikking had. We woonden boven de bakkerij in de stad, dus buiten spelen was er niet bij. Ik speelde buiten met de buurtkinderen als ik in het weekend bij mijn opa&oma logeerde.
Tekenen was een van mijn meest geliefde en voornaamste bezigheden onder het genot van muziek (meestal vanuit de cassette/cd-collectie van mijn ouders of de toenmalig vrij nieuwe zender: MTV). Tijdens het tekenen kon ik mijn fantasiewereld de vrije loop laten,terwijl ik droomde over wat ik allemaal wilde ‘later als ik groot was’;reizen, wonen in Amerika, ik was vastbesloten om ook rockster te worden zoals in de ‘clipjes op MTV’, mijn eigen films&(cartoon)series maken, te veel om op te noemen. Ik zag het leven als een avontuur en kon niet wachten tot het zover was!

Op de basisschool werd ik wel eens geconfronteerd met mijn overgewicht. Ik kreeg de bijnaam “Bakkertje Bol”. Echter werd deze bijnaam niet op een gemene treiterende manier gebruikt maar eerder op een plagende manier, waardoor ik het niet als een probleem ervoer. Ironisch genoeg had ik zelfs goed contact met alle jongens (ook degene die mij deze bijnaam gaven) en kreeg ik al snel mijn ‘eerste vriendje’.

Op de periode van de middelbare school veranderde dit allemaal. Daar werd ik wel regelmatig het doelwit van treiterende,snerende en beschamende opmerkingen en dan niet zozeer gericht op ‘dik zijn’ maar op diverse andere uiterlijkheden. Ik reageerde er niet op, deed alsof het me niks interesseerde of alsof ik ze niet hoorde...maar ondertussen sneden ze als een mes dwars door mij heen. Het enige wat mij af er af en toe doorheen sleepte, was dagdromen dat ik later zou ‘transformeren’ in een mooie slanke vrouw, net zoals in al die cliché High-Schoolfilms, inclusief de prins op het paard. Eind goed al goed....right?

Door verschillende tragedies in mijn vroege leven die elkaar op een rap tempo opvolgden (o.a. het overlijden van mijn vader na een vreselijke lijdensweg, de plotselinge dood van mijn opa, het verstoten worden door mijn zogenaamde familie van mijn vaders kant, pesten en nog een aantal andere gebeurtenissen) is mijn levens enthousiasme langzaamaan omgeslagen in -‘leven = overleven’- en -‘als ik iets wil dan zal ik er zelf voor moeten vechten,want iets “goeds” is mij niet gegund’-mentaliteit.

Flashforward naar de beginjaren ’00.
Inmiddels was ik van de middelbare school verlost en bij gebrek aan een studie,werkte ik fulltime in een grote elektronicazaak. Ik had een aantal leuke collega’s waar ik mee optrok en frequent mee uitging. Ik maakte regelmatig mee dat er aanbidders voor hen tijdens het uitgaan en zelfs in de zaak kwamen. Dat vond ik altijd heel leuk voor ze, tegelijkertijd voedde het bij mij ook nog meer de gedachte dat alles om uiterlijk draait wil ik ook iemand vinden die verliefd op mij zou kunnen worden, want ik vond hen altijd een stuk mooier uitzien dan mezelf.
Het was toen dat mijn “magische transformatie”-illusie plaatsmaakte voor “als je iets wilt,zul je er zelf voor moeten vechten”-mentaliteit.
Vastbesloten meldde ik mijzelf aan bij een sportschool en begon met 3 dagen sporten in de week,om die ‘dikke pens en kop’ weg te werken.

‘Verantwoord’ Eten.
Gaandeweg begon ik steeds meer slecht (vetrijk) voedsel zoals: croissants, junk-food etc. te bannen uit mijn leven en er ook steeds minder behoefte aan te krijgen.
Exit junk-food, Enter verantwoord eten....
Optimel, AH Maaltijdsalades, magere yoghurts, kazen, vlees etc. werden mijn nieuwe favorieten. Ik maakte altijd hele bewuste keuzes,las etiketten om te kijken hoeveel vet er in iets zat,noem maar op.
Toen ik op een gegeven moment niet verder kwam in mijn resultaat, verhoogde ik het sportregime steeds meer (tot op een gegeven moment naar 5 à 6 dagen per week) en werd nog kritischer over mijn eetpatroon; niet te veel brood meer en voedsel met een lage calorische waarde. Aangezien te veel koolhydraten/calorieën dan wel het probleem moesten zijn in mijn ogen. Koken deed ik nooit want ik had immers de maaltijdsalades en ‘verantwoorde’ andere kant-en-klaar maaltijden. Sporten naast school en werk nam genoeg tijd & energie in beslag. Daarbij kwam het voordeel dat dit vastgestelde porties waren waardoor ik niet verder kon eten want op = op! Ik vertrouwde mezelf immers niet met eten. Daarentegen stond ik het mezelf dan wel weer toe als ik met vrienden uit-eten ging om b.v. een pizza en/of dessert te nemen,onder het mom van “dit is geen dagelijkse situatie en ik moet morgen toch weer sporten”. Alhoewel ik wel nog steeds rekening hield om een gerecht te kiezen met zo min mogelijk vet.

Op een gegeven moment ging het niet meer verder zo waardoor ik bij een dieetpraktijk terecht kwam. Hier leerde ik wat mijn lichaam minimaal per dag nodig had aan grammen koolhydraten&eiwitten om zo zijn eigen vetten te verbranden... en het mooiste ik hoefde er niet eens voor te sporten! Mooi toch?
De filosofie was om meer terug te gaan naar volwaardige producten en zelf maaltijden koken (*slik*) en dit alles met een laag vetpercentage. Zoete -en suikerrijke producten werden gemeden,om de suikerspiegel zo stabiel mogelijk te houden. In met het kookgerei,kruiden en verschillende azijnen...Uit met de Optimels,Kant-en-klare salades en dressings.
Vele cliënten gingen zich energieker voelen, maar op een of andere manier was dat voor mij niet het geval. Ook ervoer ik steeds meer mentale onrust en alsof er een constant ‘eetmonster’ mij aanstuurde van alles te eten buiten die 3 maaltijden terwijl ik rationeel wist dat ik het voorheen op dagen met minder deed.
Er werd mij gemeld dat ik waarschijnlijk te weinig zout gebruikte,dus ik ging meer rijkelijk met het tafelzout strooien...echter geen verbetering. Ook begon ik steeds meer de zoete smaak te missen,waardoor ik op internet een aantal natuurlijke suikervervangers tegenkwam. Er werd mij aangeraden deze niet aan te schaffen omdat de zoete smaak juist als 'trigger' werkte om de suikerspiegel te laten pieken gevolgd door een crash waardoor je dan weer “op zoek zou gaan naar iets te eten” waardoor je het ‘hier-en-daar-meepikken-van-voedsel-buiten-de-3-maaltijden’-gedrag krijgt.
Als ik echt zin had in bv. een wafel,dan kon ik me beter als uitzondering eentje kopen ipv natuurlijke zoetvervangers in huis te halen. Eigenwijs als ik ben had ik toch een flesje Agavestroop gekocht waar ik mij een kopje chocolademelk mee had gemaakt. Heerlijk en ik had nergens last van. Geen ‘eetmonster’ of niks. Echter toen ik mezelf dus inderdaad een wafel kocht voor mijn verjaardag kwam wel weer dit vreselijke ‘onverzadigbare eetmonster’ en allerlei angstige,depressieve gedachten omhoog als: “Ik kan mijzelf niet vertrouwen met eten”,”Ik zal mijn leven lang slaaf van de sportschool moeten blijven”,”Hoe lang zal ’t duren voordat ik weer dik ben?”. Ik kreeg steeds meer het gevoel dat, als ik überhaupt iets binnenkreeg van producten met kunstmatige suikers/zoetstoffen, ik dit ervoer.
Dit bracht ik dus ook ter sprake bij de dieetpraktijk die mij echter verzekerde dat dit waarschijnlijk puur met de zoete smaak had te maken omdat het suikerpercentage in bepaalde producten zo laag was dat dit niet proefbaar was.

Iedere dag stond ik op met deze angstige gedachtes en was in mijn hoofd alleen nog maar bezig met eten vs. bewegen. Deze hele obsessie leek alleen maar steeds meer toe te nemen,terwijl ik ondertussen een krachtig middel had gekregen om te weten wat ik minimaal moest eten om af te vallen. Soms herkende ik mijzelf niet meer door de onverklaarbare moodswings en de aandrang om naar de koelkast te gaan. Via een artikel las ik over Levend Bloed Analyse, waardoor velen o.a. achter sluimerende voedselallergie/intolerantie's kwamen. Ik besloot dit ook te laten doen,misschien dat daar mijn onrust en hevige vermoeidheid vandaan kwam. Wat toen aan het licht kwam had ik nooit verwacht....
De ziekte van Lyme, Pfeiffer en Candida-schimmels bewogen rijkelijk door mijn lichaam!

Wat je eet ben je zelf.
Hoewel ik ze niets kwalijk neem, bleek ik dus wel gelijk te hebben. Candida en Lyme leven o.a. op kunstmatige suikers&zoetstoffen en gist. Aangezien ik door dit dieet al voor een flink deel hiervan verlost was,probeerde deze mij dus op allerlei manieren aan te sturen om maar iets van suiker- en gisthoudende producten te eten,zodat zij actief konden doorgaan met het beschadigen van mijn algehele gesteldheid.

In de periode dat ik moest gaan starten met koken,dacht ik dikwijls terug aan mijn oma waar ik in mijn jeugd heel wat jaren heb gegeten; hoe zij vanaf de namiddag in de keuken stond om het avondmaal met verse producten te bereiden en dat ik haar hier dikwijls bij meehielp. Ik vond het zelfs leuk! Nu brengt het mij alleen maar stress omdat ik niks lekkers weet te bereiden, het zoveel tijd kost waardoor ik nog meer honger krijg en rustig eten moeilijker is en ‘ik vertrouw mijzelf al niet’ in de buurt van eten. In mijn jeugdjaren begon het koken met ‘pakjes en zakjes’ steeds meer op te komen wat mijn oma ook veel tijd scheelde en dit werd dan ook in stijgende lijn doorgevoerd binnen mijn familie en de algehele Westerse cultuur. Tegenwoordig staat alles in het teken van snelheid en gemak. Zo ook voor mij met mijn ‘verantwoorde’ kant-en-klaar maaltijden,Optimels,vetloze ontbijtkoeken etc.!
Ik heb dus jaren mijn ongewenste gasten lopen voeden met kunstmatige suikers&zoetstoffen als: aspartaam, sacharine, sorbitol, glucose-fructosestroop en ga zo maar door. Waardoor zij als dank o.a. mijn volledige immuunsysteem, nieren en darmflora naar de knoppen hebben geholpen. Daarbij beroven kunstmatige suikers&zoetstoffen je ook van vitaminen&mineralen, waardoor die leuke reclames van “nu boordevol extra toegevoegde vitamines” ook de grootste lariekoek zijn,aangezien de suikers in het product je er net zo hard weer van beroven!

Nu ik dit typ komt er een reclame op de radio voorbij,waar mooi wordt gezegd dat “we met zijn allen teveel zout eten”. In veel producten staat bij de ingrediëntenlijst inderdaad vaak zout vermeld. Er is op zich niks mis met zout,echter het zout zoals de meesten het kennen,het tafelzout, is ontdaan van een aantal belangrijke mineralen waardoor het net zo’n ‘leeg’ product als suiker is geworden die het lichaam ook onttrekt van belangrijke stoffen i.p.v. voedt. Keltisch zeezout en Himalaya zout daarentegen bevatten veel mineralen en zijn ook nog smaakvoller. Hier zul je niet ‘te veel’ van eten,aangezien je lichaam zelf zal aangeven of het behoefte heeft hieraan. (Je zult vanzelf merken,of je ergens zout op wilt gooien en hoeveel om iets op smaak te maken.)

Dan zijn er nog de welbekende E-Nummers die zowat standaard overal inzitten. Er is een specifiek E-nummer,namelijk E621: Mononatriumglutamaat. Dit E-nummer is een ‘smaakversterker’, maar er zijn veel mensen die gevoelig voor dit E-Nummer zijn en zo dus meer blijven eten hiervan...oftewel “overeten”,”bingeing”,”emotioneel eten”..hoe je ’t wilt noemen. Een ‘klein’ lijstje van benamingen die E621 verbergen; glutamaat, glutamaatzuur, plantaardige gehydogeneerde oliën en vetten, gehydrogeneerde eiwitten, gelatine, calcium- of natriumcaseïnaat toegevoegd gist,gistextract,monokaliumglutamaat,sommige maïsolie, maltodextrine, eiwitten uit tarwe, citruszuur en sommige moutaroma’s.
Wat overigens ook het geval is bij de bovengenoemde ‘lege’ producten en dan met name de kunstmatige zoetstoffen.

In een interview met Mike Adams zei Dokter Blaylock - www.newstarget.com - dat er genoeg bewijzen zijn voor de stelling dat Aspartaam en Mononatriumglutamaat gevaarlijke additieven zijn. Zou men deze exitotoxische additieven nu verbieden, dan gaan we aldus Blaylock (wereldwijd erkend als expert op het gebied van de gezondheidsrisico's door voedseladditieven) een sterke daling zien van obesitas, verscheidene kankers, zenuwaandoeningen zoals Alzheimer, Parkinson, autisme en hyperactiviteit.
Zowat het gehele supermarkt assortiment is vergeven van deze stoffen en dan met name de ‘verantwoorde Light’-producten. Om mijn gezondheid te redden is de supermarkt dus een plek waar ik nauwelijks nog kom. Biologische markten vormen nu een ontdekkingsreis voor me, met het nieuwe credo: “Hoe meer modder op de groenten, hoe beter!” Het liefst koop ik rechtstreeks van de boer,zo min mogelijk tussenschakels voordat het voedsel mij bereikt. (Misschien een alternatief programma voor Yvonne Jaspers: “Vrouw zoekt boer.”)

Zelfdiscipline.
Deze informatie werpt een geheel nieuw licht op termen als; “overeten”,”emotioneel eten”,”bingeing”,”zelfdiscipline”,want in hoeverre ligt dit echt aan ons? Wij vrouwen,en sommige mannen, straffen onszelf zo makkelijk af als we weer eens hebben “gezondigd” en dopen onszelf meteen om tot ‘emotionele eters’,’BDO’ers’ of gewoon gebrek aan wilskracht. We rapen onszelf bij elkaar,om vervolgens weer een andere manier te vinden om ons doel te bereiken...

In mijn vroege jeugd werd sport (tennis) geïntroduceerd in mijn leven,op aanraden van de huisarts, als een middel om mijn lichte overgewicht tegen te gaan. Door de jaren heen heb ik verschillende sporten beoefend,maar er is nooit iets geweest waar ik echt mijn heil in heb gevonden.
Zoals gezegd maakte een aantal jaar geleden de ‘magische-transformatie’illusie plaats voor de ‘als-je-iets-wilt-zul-je-er-zelf-voor-moeten-vechten’mentaliteit,dus ik besloot mij in te schrijven bij een sportschool. Het begon met 3 dagen per week, zo’n half uur tot driekwartier uitleven op de Cardio apparaten. Naarmate resultaat volgde,verhoogde ik enthousiast weerstand en/of snelheid. Om nog meer resultaat te behalen werden 3 dagen standaard 4 en de duur werd verlengd naar 1 uur.
Na verloop van tijd bleef ik ‘steken’, waardoor 4 dagen weer 5 dagen werden. Inmiddels waren vrienden van mij begonnen met sporten en zij behaalden hun resultaten met 3x in de week sporten en dan maar iets van drie kwartier,waarvan maar een klein gedeelte cardio en niet eens zozeer letten op wat ze aten en eventuele hoeveelheden. Hoe kon dat toch?! (...toegegeven het waren wel mannen,daar gaat het sowieso sneller bij.)
Altijd hoorde ik over hun behaalde resultaten,wat ik fijn voor ze vond, maar het wakkerde mijn ‘gekte’ nog meer aan,terwijl ik het niet eens leuk vond om te sporten. Het was puur discipline die ik mezelf oplegde om elke dag te moeten gaan.
Aan het einde van iedere week probeerde ik mijn sportmomenten per dag in te plannen. Aanvankelijk aan de hand van mijn agenda maar dit veranderde langzaam in mijn agenda rondom het sporten te plannen. Ik raakte in paniek als er onverwachte omstandigheden of feestdagen zich voordeden waardoor ik niet kon gaan. Dan werd ik nog kritischer in hetgeen ik at. Ondertussen begon ik ook steeds meer artikels te google-en om nog resultaat te behalen met sporten.
Het uur Cardio werd tevens drie dagen per week uitgebreid met een half uur gewichtoefeningen erbij. Op een gegeven moment zat ik op zo’n hoog Cardio-niveau dat ik het zelf bijna niet meer bijgebeend kreeg. Meestal ging ik vlak voor etenstijd,waardoor ik na het eten alleen nog maar futloos op de bank voor de tv kon hangen. Totdat mijn moeder op een gegeven moment ingreep en zei dat het zo niet verder kon.

Het had dus uiteindelijk helemaal niks met gebrek aan discipline te maken, zoals er vaker meteen wordt geoordeeld over mensen met overgewicht. Jarenlang legde ik mezelf de discipline op om te gaan terwijl ik elke keer mijn ziel een klein stukje meer doodde. Op de sportschool dachten ze dat ik fanatiek was; niemand had in de gaten dat ik al jarenlang iets met tegenzin deed omdat het ‘moest’ van mezelf, omdat je tegenwoordig steeds meer in de media hoort/leest/ziet hierover.
Ergste is dat ik mijn ongewenste gasten hier ook weer mee in de kaart heb gespeeld en roofbouw op mijn lichaam heb gepleegd. Cardio valt onder anaerobe sport, wat inhoudt dat je een zuurstoftekort creëert. Bacteriën schijnen dus juist goed te leven in zuurstofarme omgevingen. Daarbij verzuurden zij sowieso al mijn spieren, waardoor ik de spieren met al die cardio nog eens extra verzuurde. Dan natuurlijk niet te vergeten hoeveel ik het lichaam nog eens extra heb uitgeput.

De moraal van dit verhaal.
Na al die jaren ben ik slank, heb ik eindelijk die (redelijk) platte buik....maar ten koste van wat?

Ik ben 28, maar qua vitaliteit en levensenergie kunnen deze 2 cijfers omgedraaid worden. Mijn lichaam is totaal versleten en om het te redden, is er een heel streng dieet waar ik me aan zal moeten houden. Gezellig uiteten en andere sociale gelegenheden zijn er niet meer bij,omdat er bijna niks meer is wat ik nog kan hebben. (Aangezien er maar weinig eetgelegenheden zijn,die met volwaardige producten werken) Het dieet zal ergens in de buurt komen van een suiker&glutenvrij veganistisch dieet, wat betekent dat (goede) vetten meer op de voorgrond gaan komen. Juist na alle informatie die ik heb omschreven, zou ik beter moeten weten en toch heb ik nog steeds het idee dat “ik mijzelf niet kan vertrouwen rondom eten” en zo weer voor de bijl ga als ik eenmaal weer meer type voeding kan verdragen.

Daarbij zit ik nog steeds gevangen in het hele obsessieve dwangmatige web van moeten sporten of gewoon bewegen. Ze zeggen kennis=macht, maar in mijn geval ben ik overprikkeld door alle kennis waarmee je wordt gebombardeerd, of zelfs angstig gemaakt, in de media. Vaak spreekt het zichzelf ook nog allemaal tegen. (Je moet spieren kweken om meer te verbranden,omdat je die vanaf je 30e begint te verliezen. Je moet met cardio je vetverbranding gaande houden. Low-Intensity gedurende een langere periode is beter voor de vetverbranding. Het effect van sporten wordt teniet gedaan als je vervolgens de hele dag weer zit. Je moet steeds je routine veranderen,omdat je lichaam anders te veel eraan went.etc.)
Elke vorm van bewegen is iets dat ‘moet’ in mijn ogen en is altijd gekoppeld aan eten en genoeg verbranden. Ik kan werkelijk waar nergens plezier aan beleven en mezelf geen rust gunnen. Het is zelfs zo erg,dat ik totaal niet meer weet wat ik nog wil in mijn leven. Alle dingen die ik leuk vond zoals computer animatie,design etc. zijn nu de dingen waar ik niet meer van kan genieten,omdat het ‘zittende’ banen zijn en me dat erg onrustig maakt omdat ik dan niet genoeg ‘beweeg’. Ik kan niks meer zeggen wat me echt leuk lijkt,omdat ik bij alles in gedachten meteen aan het beredeneren ben of er genoeg ‘beweging’ in het beroep voorkomt.
Hierbij claim ik niet dat iemand niet moet sporten, maar doe het omdat je het leuk vindt, er plezier aan beleeft...maar doe het nooit puur om af te vallen,want je ziet wat de gevolgen kunnen zijn.

Rationeel denkend weet ik dat een deel van mijn hele eetprobleem wordt veroorzaakt door mijn ongewenste gasten. Zij kunnen heel erg op de psyche inwerken en het lichaam aansturen. Het ergste van alles is dat als mensen mij nu soms na een langere periode zien,ik voor het eerst in mijn leven complimenten krijg over “hoe goed ik eruit zie”. Dat sterkt de obsessie en angst om terug te vallen (ik hoor in gedachten de mensen nu al zeggen: “jeetje wat is zij weer dik geworden.”) alleen nog maar meer,terwijl het me tegelijkertijd boos maakt. (Wat is er zo goed aan mij?..mijn lichaam dat van binnen aan het afsterven is?een verstikkend obsessief web waarin ik gevangen zit?het feit dat mijn gehele ribkast zichtbaar is als ik mijn armen strek?)
Daarbij heb ik regelmatig discussies gehad met vrienden; dat zij beweerden dat het niet om uiterlijk draait maar om uitstraling. Juist nu, voor het eerst in mijn leven, komen er verschillende jongens op mij af terwijl ik uitgerekend nu absoluut niks uitstraal en er geen behoefte aan heb. Ook dit sterkt alleen nog maar meer mijn kromme gedachtepatroon.

En dan is er nog een vrij recent incident,waarbij iemand een dolk door mijn hart heeft gestoken, ook al laat ik het aan de meeste in mijn omgeving niet merken. Waarom maakt het me zo veel uit dat ik er slank uit moet blijven zien? Wat deze persoon van mij denkt,terwijl we toch geen contact meer met elkaar hebben? Is het omdat ze me zo tot op de grond heeft afgekraakt omdat ik klaarblijkelijk niet goed genoeg en walgelijk ben dat ik voel alsof ik me op een of andere manier zou moeten bewijzen?
Shoppen voor kleding wil ik helemaal niet meer,dat geeft mij alleen nog maar meer onrustige gedachten als: “hoe lang zal ’t duren,voordat ik hier niet meer inpas?”, terwijl ik juist nu volop de keuze heb qua assortiment en nergens meer een vetkwabbeltje uitsteekt.

Mijn oma,waar ik eerder al over schreef, is deze week overleden. Zij was in principe het toonbeeld van hoe het ‘niet moet’. Rookte vanaf haar 14e steevast 2 pakjes sigaretten per dag, deed absoluut niet aan sport, at gerust een hard broodje dicht geplamuurd met roomboter, bepaalde haar eigen dag- en nachtritme,zat uren achter de naaimachine want naaien was haar grote passie, iedereen kon ’s nachts na het uitgaan nog langskomen waar ze gerust nog de frituurpan voor uithaalde om het een of ander te maken, bezoek was voor haar een uitweg om onder haar huishoudelijke taken vandaan te komen. Ze leefde haar leven volgens haar eigen wetten en trok zich niks aan van allerlei mediacampagnes mbt stoppen met roken,zelfs niet na 2 kritieke hartoperaties. Afgelopen week is ze getroffen door een hersenbloeding en uitgerekend haar hart is het orgaan dat het ’t langste heeft volgehouden!

Nu beweer ik niet dat iedereen deze leefstijl moet aannemen, maar het heeft me wel aan het denken gezet....Zij heeft niet de stress ervaren van het ‘moeten voldoen’ aan allerlei idealen,maar deed gewoon waar zij zin in had. Ze accepteerde zichzelf zoals ze was.

Zelfacceptatie....het moeilijke woord waar ik al mijn hele leven mee vecht. Zelfacceptatie- en liefde kun je alleen zelf creëren en niet laten afhangen of er iemand wel of niet op de wereld is die voor je zal vallen.
Zelfacceptatie is lief zijn en zorgen voor jezelf en niet jezelf dwingen allerlei dingen te doen die je geen plezier schenken.
Misschien is dit wel het leven dat mij op een harde manier probeert wakker te schudden en zegt: “Meisje, accepteer jezelf nu eindelijk eens en houd op met te leven naar het beeld van anderen!Stop met jezelf de dood in te jagen!”

Vanaf het punt waar ik nu ben kan ik uiterlijk gezien alleen maar terugvallen maar het wordt tijd dat ik dit doel ga loslaten en verruilen voor iets anders, iets beters.
Alleen de gedachte al bezorgt me zoveel angst en paniek en ik heb geen idee hoe dit te doen en hoe mijn toekomst eruit gaat zien. Misschien is de eerste stap door vriendjes te sluiten met de goede vetten en te stoppen met het wegen van koolhydraten en eiwitten,om mijn gezondheid weer op niveau te krijgen.
Misschien is dit in een verdraaide zin wel de ultieme manier om jezelf en je lichaam te leren accepteren. Misschien ligt de echte ik wel ergens tussen het meisje met de “dikke pens&kop” en het (veel te) magere meisje in.....

Sisters in Curves!

Yes,

The Curvy Revolution is here! 

Steeds meer contact met andere vrouwen... Ik ben ontroerd en meer geïnspireerd dan ooit!

Zoals je ziet heb ik ook een filmrolletje toegevoegd met inspirerende video's van vrouwen zoals jij en ik. Ook mijn eigen begin naar een nieuw bewustzijn staat erop. 

Zoals jullie misschien weten zat ik (een maand...) in de Tafel van 5. Ook wel de Tafel van Kakel genoemd. Waarom die show mislukt is.... Is een andere verhaal. Komt nog beloofd. Want ook dat had, deels, te maken met hoe wij vrouwen onze positie in de wereld en media lijken te 'accepteren.' 
Ik ben daar zelf ook debet aan. Dagelijks vecht ik tegen die bizarre aandrang om weer te conformeren en vooral aardig gevonden te worden. Wanneer wordt ik nou een kwaad? Vraag ik mezelf vaak af. En dan niet geïrriteerd naar mezelf en geliefden toe, door kattig te doen en 'boos te eten' (zie een van mijn vorige post.)  Ik bedoel constructief boos worden. Met energie. Met kracht die verandering in gang kan zetten. 
Well it's-a-happening baby! Het borrelt en woelt. Per dag ga ik meer 'in de aanval' en dan bedoel ik niet op de koektrommel. Morgen ga ik, iets wat ik eigenlijk lastig vindt terwijl ik er helemaal gelijk in heb, bespreken. Als ik het namelijk niet doe, volgt er een giga-binge. Ik hik er al het hele weekend tegenaan en dat heeft z'n weerslag op m'n eetgedrag. Ik eet vooral vandaag (want ik durfde het gesprek vandaag niet aan) gedachteloos en proefloos. Ik graas. Geen idee wat ik heb gegeten of waarom. In ieder geval had ik 90% van de tijd geen honger. Niet ok maar ook niet heel erg. 
Ik vertrouw er op dat ik door, nu, goed naar mezelf te luisteren (en mezelf niet te bashen) vanzelf minder ga eten en meer voor mezelf ga zorgen.

Anyway.... Tv5, in die aflevering bespreek ik de schitterende fotoreportage van Glamour Magazine die het begin bleek van mijn curvy revolution! (Het Glamour item zit in de eerste tien minuten) De uitzending was op 27 augustus 2009 en ik ben 27 december 2009 begonnen. Snif. 4 maanden uitstel had ik nog nodig... Maar nu op bijna 27 februari ben ik goed op weg!!!
Ik kan niet meer terug en ik wil niet meer terug. Mijn sisters in curves ook niet:

Onderstaande tekst komt van de site Wondervol:

Ik voel me niet langer alleen in Nederland! Opeens komen ze overal vandaan! Vrouwen die er hetzelfde over denken als ik! Waarom zouden we ons minder moeten voelen met een maat 42 of zelfs 40-plus? Wie heeft dat bedacht? En waarom moeten we een hekel krijgen aan onze prachtige rondingen? Als je niet van je lichaam houdt, zul je er ook niet zuinig op zijn. En het dus ook niet goed verzorgen.
Ter inspiratie schuim ik heel wat websites af, op zoek naar mensen die deze mening delen. Ik schreef het al eerder. In Australië, Engeland en de VS is allang sprake van een Curvy Revolution. Maar in Nederland is die revolutie er nu ook!
In korte tijd vond ik bijvoorbeeld deze geweldige blog ‘eten en ik ik en eten’van actrice, cabaretiere en zangeres Anousha Nzume. De revolutie komt eraan, lees maar:
‘Wij kunnen de wereld veranderen. Kijk naar alle helden die ons zijn voorgegaan. De Suffragettes hebben hun leven gegeven om stemrecht te verwerven. Malalay Joya strijd met dagelijks gevaar voor eigen leven voor vrouwenrechten in Afghanistan. Dan kunnen wij samen toch wel dat suffe, allang niet meer relevante modebeeld aanvechten? Wij zijn toch de markt? Laten we ons ontdoen van onze ketenen. Ik predik revolutie! Een commerciële revolutie!’
Via twitter kwam ik in contact met Yvonne van den Hout, van het boek ‘Redt je Gewicht’ en de gelijknamige website. Kern van haar verhaal: ‘Wanneer je dus blijvend iets aan je eetgedrag en daarmee aan je gewicht wilt veranderen, is het belangrijk de gedachten en gevoelens die jou aanzetten tot eten te achterhalen zodat: Jouw eetpatroon en daarmee jouw gewicht niet langer meer afhankelijk is van jouw zelfondermijnende denkpatroon.’
En natuurlijk wil ik Angèle Bakker noemen van nooitmeeropdieet.nl. Zij heeft mij geleerd dat diëten geen zin hebben. Maar dat er wel andere manieren zijn om een gezond gewicht te bereiken!
Voor meer info klik op: www.wondervol.nl

Yvonne van Hout propageert de Curvy Revolution al vanaf 1996:
STOP MET LIJNEN: DOORBREEK DE VICIEUZE CIRCEL EN WORD LETTERLIJK EN FIGUURLIJK WEER UZELF!
LIJNEN!! SLANK!! Voor veel vrouwen haast magische woorden. Het roept ‘n beeld op van ‘n (bijna) probleemloos leven. Lijnen is normaal en slank maakt gelukkig. Als u niet lijnt, wordt u te zwaar en als u te zwaar bent, hoort u er niet bij.
Dat is althans de boodschap, waarin de maatschappij ons wil doen geloven. Want “SLANK-ZIJN” is inmiddels uitgegroeid tot ‘n omvangrijke industrie. Zij hebben er dus alle belang bij, dat u dit blijft geloven en voorál dat u daar naar blijft streven. En zakelijk bezien hebben ze gelijk. De vraag bepaalt het aanbod.
Waarschijnlijk heeft u ook al vele diëten en middeltjes geprobeerd om af te vallen. En in de periode dat u deze methoden gebruikt, helpen ze u ook gewicht te verliezen. Helaas, zelden met blijvend resultaat. Erger nog, meestal weegt u na verloop van tijd zelfs méér dan voor u ging afvallen.
Betekent dit nu, dat u zich maar moet neerleggen bij het feit dat u niet tevreden, ongelukkig of soms zelfs wanhopig bent, als uw zoveelste lijnpoging wéér niet gelukt is? Natuurlijk niet. Want juist dát gevoel maakt dat u weer méér gaat eten. Zoals de hele dag door van alles gedachteloos in uw mond stoppen; stiekem eten als niemand u kan zien of u letterlijk “klem” eten aan alles wat maar voorhanden is. Vervolgens schaamt u zich dan, krijgt last van schuldgevoelens; bent kwaad op uzelf en u besluit dat u maar weer eens “sterk” moet zijn en begint weer te lijnen.
Voor ‘n poosje lukt het dan weer en u bent trots op uzelf. Totdat u het weer opgeeft en vervolgens begint de hele vicieuze cirkel weer van voren af aan.
Ligt dat aan U? Bent u gewoon ‘n vrouw zonder greintje wilskracht? NEE, DAT BENT U NIET. U bent ‘n prachtig mens, óngeacht uw gewicht en u verdient het om met respect behandeld te worden. Alleen, dat gelooft u niet (meer). Dat mág u ook niet geloven, omdat u anders misschien wel eens zou kunnen besluiten, vrede met uzelf en uw gewicht te sluiten. En dat u dit kunt leren mag u, gezien de resultaten van andere vrouwen, wél geloven.
Stelt u zich eens voor. U en vele andere vrouwen mét u, besluiten op ‘n goede dag dat ze méér dan genoeg hebben van al dat getob met diëten. Ze stoppen gewoon VOORGOED met lijnen. Ze wensen alléén nog maar beoordeeld te worden op wie ze zíjn en niét op hun gewicht.
Prachtige, sterke, onafhankelijke vrouwen die ZELF uitmaken, wat wél of niet goed voor hen is.
Een wáár schrikbeeld voor de afslankindustrie, want aan wie moeten zij nú hun producten en diensten slijten. Daarom blijft het sprookje van DE EEUWIG GELUKKIGE SLANKE VROUW bestaan. Zoals: slanke vrouwen voelen zich nooit ongelukkig; zijn nooit ziek; verliezen nooit hun baan of hun relatie; hebben nooit ruzie met hun ouders, hun kinderen of de buren en kunnen daarbij ook nog eens net zoveel eten als ze willen. Nogal ongeloofwaardig als je daar eens goed over nadenkt.
Dit wordt natuurlijk niet letterlijk zo gezegd, maar de suggestie wordt wél gewekt.
Sla maar ‘n willekeurig tijdschrift open en bekende en onbekende slanke dames, kijken stralend en vol zelfvertrouwen in de lens. Uiteraard ná het volgen van het een of andere “wonderdieet”. Of anders wel na gebruik van bepaalde pillen, druppeltjes of erger nog dubieuze middeltjes, waarvan de uitwerking op uw gezondheid onduidelijk is.
Weet u zeker dat u dat gelooft? Als het “juiste dieet” of het “juiste middel” werkelijk bestond, dan was het lijnprobleem toch allang de wereld uit. Waarom is dat dan niet zo. Daar zijn m.i. verschillende oorzaken voor. Voedsel bijvoorbeeld wordt tegenwoordig vaak gezien als DE oorzaak van alle gewichtsproblemen.
We moeten “beter”; “anders” en vooral minder eten. Logisch dat veel vrouwen, zoiets natuurlijks als voedsel, zijn gaan zien als hun grootste vijand. We zouden bijna vergeten, dat voedsel gewoon bedoeld is als brandstof voor ons lichaam, net zoals benzine dat is voor uw auto.
Lijnen betekent minder of weinig eten. Te weinig eten ondermijnt uw stofwisseling, oftewel uw vermogen om calorieën te verbranden, zodat u van minder calorieën toch aankomt. Zodra u weer stopt met lijnen, “schreeuwt” uw lichaam om brandstof. Hierdoor gaat u meestal méér eten zodat u snel weer aankomt. De zgn. (vr)eetbuien.
Dit is ‘n normale reactie van het lichaam en dus niét uw gebrek aan wilskracht. Daarom bereikt u het tegenovergestelde van wat u voor ogen stond. U weegt nu méér dan u zou hoeven wegen, als u de natuur gewoon haar gang zou laten gaan.
Kijk maar eens wat er gebeurt als u uw adem zo lang mogelijk inhoudt. Uw lichaam dwingt u uiteindelijk tot ademen maar dan veel sneller dan normaal. Dit is de reactie van uw lichaam om het tekort aan zuurstof zo snel mogelijk weer aan te vullen. Uw lichaam “pikt” het gewoon niet, dat u het brandstof of zuurstof ontzegt en vraagt als reactie hierop om méér.
Lijnen leidt tot gulzigheid. Om dit te voorkómen zult u er dus mee moeten STOPPEN. Ja, ja, hoor ik u al zeggen, leuk verhaal, maar als ik dat doe, weeg ik binnen de kortste tijd twee keer zoveel.
In de praktijk blijkt dit niet het geval. Als u niet meer lijnt, ontzegt u uw lichaam ook niet dátgene wat het nodig heeft. Namelijk brandstof, calorieën dus. Als u dus uw lichaam, de op dat moment benodigde calorieën niét onthoudt, ontstaat er ook geen tekort. Als er geen lichamelijk tekort is, hoeft uw lichaam dus niet meer te “schreeuwen” om brandstof.
Kortom, u zou niet hoeven eten als u, lichamelijke gezien, geen honger heeft. Maar, dat is nu juist het grootste probleem. U weet vaak niet meer wanneer u echt honger heeft. U hebt gewoon behoefte aan eten, om wat voor reden dan ook. Ook al weet u dat u zich hierover later weer schuldig voelt, de drang naar eten is vaak sterker.
Totdat u weer genoeg hebt van al die kilo’s, u zich schaamt voor uw lichaam, weer gaat lijnen en de cirkel zich weer sluit. Waaróm eet u eigenlijk méér dan de hoeveelheid die het lichaam, normaal gesproken, nodig heeft?
In z’n algemeenheid zou je kunnen zeggen: “Eten geeft ons ‘n prettig gevoel”, om wat voor reden dan ook. Er wordt m.i. nog veel te weinig aandacht besteed aan dit gegeven.
Anderzijds wordt eten gezien als iets dat u juist zo weinig mogelijk moet doen, omdat u uw gewicht moet beheersen.
Ik vind dit ‘n trieste zaak. In mijn ogen verdient iedere vrouw acceptatie en respect, ongeacht haar uiterlijk.
Als hulpverlener zie ik hoeveel problemen deze mentaliteit met zich meebrengt. Ik krijg regelmatig e-mails van vrouwen, die doodongelukkig zijn, omdat het ze niet lukt om hun gewicht te beheersen.
Waaróm zou u uw gewicht moeten beheersen, tenzij op dringend medisch advies? U beheerst toch ook niet uw lengte, uw huidskleur of de kleur van uw ogen? Die kenmerken maken u juist tot de unieke persoon die u bent. Net zoals u zich door bepaalde karaktertrekken (gevoel voor humor; behulpzaamheid; vriendelijkheid of minder aardige trekjes) onderscheidt van anderen.
Maar als het op gewicht aankomt, dan moet iedereen zo ongeveer hetzelfde wegen en liefst nog ietsje minder ook. Gewicht wordt niet gezien als iets persoonlijks, MAAR DAT IS HET WEL.
Vergeet dat ideale gewicht nou maar, want iedere vrouw heeft van nature ‘n gewicht dat bij haar past. En dat lijkt meestal niet op de huidige norm. Die norm wordt overigens steeds verlegd. In de laatste 30 jaar is “het ideale gewicht”, zoals het in de media wordt gepresenteerd, met maar liefst 15 kilo!! gedaald.
Geen wonder, dat naar schatting 30.000 vrouwen in Nederland, tussen de 15 en 29 jaar, aan ernstige eetstoornissen lijden. En dit aantal neemt nog jaarlijks toe.
Daarbij komt dan nog eens die hele grote groep vrouwen, die voortdurend worstelen met hun gewicht. En dat zijn zeker niet alleen vrouwen met een duidelijk overgewicht.
Voor deze groep bestaat er m.i. nog te weinig aandacht. Ze zijn niet ziek, maar wel ongelukkig met hun gewicht. Vaak weten ze niet waar ze terechtkunnen met hun probleem en daarom lijnen ze door. En lijnen leidt uiteindelijk tot ‘n overdreven interesse voor het gewicht; eten en de weegschaal.
Tot gevoelens van minderwaardigheid en mislukking. Tot angst voor gewichtstoename en ‘n negatief lichaamsbeeld. Met als gevolg: Lijnen!
De vicieuze cirkel. Als u wilt, kunt u echter deze cirkel leren doorbreken zodat u letterlijk en figuurlijk weer UZELF kunt zijn. U bent het waard.
(Bron: de Schakel september 1996)
Voor meer info klik op: http://www.redtjegewicht.nl/


Voor 'ons' emo-eters blijf ik herhalen.....
Ten eerste: 
Onderzoek waarom je eet. Zonder oordeel. Kijk, voel, luister, schrijf op en... Eet!
Ga ondertussen bij jezelf na wanneer je eet terwijl je geen honger hebt. Waarom gebeurt dat? Wat ligt er aan ten grondslag? Is het een emotie? Onthou daarbij dat geen enkele emotie 'onbelangrijk' of 'klein' of 'onzinnig' is. Again, geen oordeel. Dus baal je dat je de verkeerde tandpasta hebt gekocht en voor je het weet zit je aan de drop? Niet jezelf 'bashen' maar lief zijn voor jezelf. Kennelijk 'raakt' dat tandpasta-ding je. Ga alles na. Hoe kan je het 'goedmaken'? Heb je daar echt drop bij nodig? Heb je honger? Als je geen honger hebt, heb je geen drop nodig. Zoek uit waar je, 'ook' naar verlangt. Als je dat weet wat dat is en daarnaar hebt gehandeld en je wilt nog steeds drop. Eet dan drop. Je zult zien dat je dan niet zult doorslaan. Waarschijnlijk heb je ondertussen ook honger ;-)


Ten tweede: 
Eet als je honger hebt. Echt HONGER. Eet dan wat je echt lekker vindt. Waar je je op verheugt. Eten dat naar je 'zingt' (zie vorige posts) Dat zal in het begin vooral 'verboden' voedsel zijn. Vet. Zoet. Zout. Alledrie bij-elkaar. Maak je geen zorgen. Je zult vanzelf steeds meer gaan eten wat je lichamelijk nodig hebt inplaats van waar je geestelijk naar verlangt omdat je jezelf al tijden hebt ontzegt en dus ontkent. Het kan lang duren. Het kan kort duren. Maar op een goed moment zul je eten wat goed voor je is (en dat is soms ook vet, zoet en zout) als je honger hebt en stoppen als je vol zit.


Dat is meteen Ten Derde:
Stop als je vol zit. Dat is een lastige voor emo (over) eters. Wat is vol? Onderzoek, voel en onderken. Voel je je lekker als je geen pap meer kan zeggen? Prima. Dan is dat vol voor jou.
Merk je dat je door eet terwijl je vol zit omdat je ergens toch nog denkt, hoopt, gelooft dat je straks, later, morgen, ooit, minder zult eten? Dat je niet stopt ookal begin je misselijk te worden omdat je ergens toch bid voor en wacht op het ideale dieet? Of omdat je iets eet terwijl je een lastig gesprek voert? Aan tafel zit met mensen waar je je ambivalent, onzeker of raar bij voelt of wat voor emotie dan ook? Dan is de kans groot dat je 'emotioneel' dooreet terwijl je 'lichamelijk' al vol zit. Geen oordeel. Onderken het. Onderzoek het. Volgend hongermoment weer een kans.


Ten vierde:
Wat wil je? Wil je mager, slank, dun of petit zijn? Of wil je een gezond en mooi lichaam hebben dat bij je past? Maakt het uit welke confectiemaat je hebt? Ben je zo ver om afscheid te nemen van een idioot, opgelegd en uit commercieel gewin zo goed als onmogelijk schoonheidsideaal? Ben je klaar om jezelf te zijn inplaats van die dunne vrouw die bijna niet bestaat? Natuurlijk er zijn genetische gazelle's. Fijn voor hen. Maar zoals mijn moeder zegt; een slanke koe is geen gazelle. Ik zeg; een tijgerin ook niet. Wij zijn geen gazelle's en wij zijn geen koeien. Wij zijn tijgerinnen. Krachtig en prachtig. Wat ben je liever? Een gazelle of een tijgerin?


Tot de volgende sessie

Ik weet het niet maar...

Lang niet geschreven.
Dat komt omdat ik sinds vorige week donderdag in een constante eb en vloed van positieve en negatieve emoties heb rondgedobberd.

Dan weer helemaal extatisch over m'n nieuw verworven vrijheid omtrent eten, zoals van "Hmmmm waar zal ik vandaag eens mee lunchen?"
Dan weer in totale 'angst om mega dik te worden modus' zo van "Help mijn stretch spijkerbroek stretcht niet eens meer mee. Ik ben giga!!!"

Gisteren dacht ik nog "That's it. Ik kap met die klote blog en ga op dieet!"
Ik heb nog een 'hoe optimaliseer ik mijn vetverbranding-achtig' boek dat ik een keer 's nachts op internet heb besteld nadat ik 3 uur lang allerlei celebrity sites vol gewenste lichamen a la Jennifer Aniston had zitten af surfen. Als een pukkelige puber op zoek naar gratis porno op het web.
Ik wilde het 'dun wordt boek' al uit de boekenkast pakken maar toen dacht ik, weet je wat... Ik lees nog een hoofdstuk uit het evangelie van Geneen Roth (zie vorige posts). En dank u Geneen. Vandaag zet ik weer door.
Dat is die weg langs de emotionele rollercoaster die nodig is om een gezonde relatie op te bouwen. Twijfel, paniek, troost, vertrouwen en doorzetten. Dat geld in de liefde. En in de liefde voor jezelf en je heupen.
 
Waar ik tijden mijn bezoek aan 'crazy in de brain town' achter ben gekomen, met veel dank aan G (van mijn God als in Geneen,) is dat het van cruciaal belang is te eten waar je lichamelijk behoefte aan hebt . LICHAMELIJK!
Dus niet eten wat voorradig is. Wat ik de kast ligt. Wat op je bord wordt geschept. Wat iemand je aanbiedt. Wat de pot schaft. Wat lekker lijkt. Neen. Waar heb je fysiek en lichamelijk behoefte aan? Wat heb je nodig in je maag?
Ik ben er achter gekomen dat dat nog best lastig is. Want hoe sociaal is eten wel niet? Hoe 'gezellig' en 'niet confronterend' wordt eten wel niet geacht te zijn?

Terwijl als emotionele eter, in deze fase, is eten alles behalve gezellig. Ik moet me echt heel goed consenteren voordat ik weet wat ik wil eten. Ook wil ik niet altijd eten, als anderen met wie ik geacht wordt te eten, willen eten. Heel moeilijk om dan te zeggen, "Nee, ik hoef (nog) niet." "Maar ik heb het speciaal voor jou gemaakt! Je zou toch komen eten?" "Hmm ja. Maar ik ben hier nog wel even dussss?" "Maar ik heb honger. De meeste mensen hebben nu honger Daarom hebben we om zeven uur afgesproken. Want dat is etenstijd!" "Nou begin jij alvast..." Pijnlijke stilte. "Mooi gedekte tafel," probeer je nog. "Ja. Had ik dus niet hoeven doen. Voor mezelf."

In deze fase van mijn relatietherapie met grote, moeilijke liefde Eten is dat eten dus juist SUPER confronterend. Als ik tegen mijn zin eet of iets eet waar ik fysiek geen behoefte aan heb, dus iets eet dat lichamelijk niet lekker 'valt' stort ik in. Wordt ik bang. Ongelukkig. En dat vertaal ik naar dik, dikker, dikst.

De truc is om beyond 'dik' te gaan. Wat ligt er achter dik? Wat voel ik nog meer? Waarom eet ik tegen mijn zin in? Wat probeer ik weg te eten? Niet aan te gaan met mezelf? Wat is er aan de hand? Geen enkele emotie is te klein om niet serieus te nemen. Soms kan ik een binge krijgen omdat mijn lievelings bodylotion op is. Waarom? Eerlijk zijn. Nadenken. Niet wegstoppen, hoe futiel of kinderachtig het gevoel ook lijkt. Denk, denk... Daar komt 'ie; omdat ik me daardoor onbelangrijk voel. Bang. Daar is het. Waarom heeft niemand er aan gedacht om een nieuwe fles bodyotion voor me te kopen? Snif. Niet oordelen maar aangaan met die handel. Waar komt dat gevoel vandaan? Hoe zit het? Neem het serieus. Misschien komt het omdat ik al tien keer aan mijn partner heb gevraagd of hij die bodylotion voor me wil meenemen wanneer  hij boodschappen doet. Voel ik me niet serieus genomen als hij dat keer op keer 'vergeet' te doen. Ben ik bang dat hij dus niet van me houdt. Ik kan die bodylotion ook wel zelf kopen maar dat is niet het zelfde. Ik wil dat hij dat voor mij doet. Niet oordelen. Wat heb ik nodig?  Wat ik waarschijnlijk nodig hebt is in ieder geval die fijne bodylotion en welgemeende excuses van mijn partner. En hij moet zeggen dat hij altijd van me houdt. Ook als hij mijn bodylotion vergeet te kopen. Wat ik waarschijnlijk niet nodig heb is een hele cake, drie zakken drop en een blikje knakworstjes. Nou. Daar heb ik al veel over geschreven.

Dit weekend echter, ging het daar niet om. Ik voelde me niet helemaal super want mijn broer die ik te weinig zie ging na een kort bezoek weer terug naar Finland. Ik heb al weken keelontsteking en heb de hele tijd pijn. En mijn jongste is door de oudste uit het stapelbed, van 2 meter hoog,  gegooid.
Maarrrrr dat ben ik allemaal braaf aangegaan en alles gaat weer goed met mijn jongste en oudste. Toch bleef ik me naar voelen. Eerst dacht ik dat dat komt omdat ik dik aan het worden ben, omdat ik alles mag eten wat ik wil.

Vanochtend realiseerde ik me dat het niet is. Ik val niet af of zo. Maar ik begin ook in te zien dat er eten is waar ik me naar door voel, fysiek. Eten waardoor ik niet gevoed word, lichamelijk.
Daarom voelde ik me naar. Niet waarom ik eet maar door wat ik eet. Nou en dat is me toch een fokking openbaring... Dat heb ik nog nooit zo bewust gevoeld als nu. Ik heb het muntje letterlijk in de snoepautomaat horen vallen. Voor het eerst in mijn leven.

Ik dacht de hele week; ik voel me naar wat ik heb gegeten, omdat ik bang ben er dik van te worden. Maar ik voelde me naar om wat ik had gegeten omdat ik me er naar door voelde. Fysiek. Lichamelijk. Vol maar leeg. Opgezet maar niet gevoed.

Precies wat 'normaal etende mensen' altijd hebben en graag delen met iedereen die het horen 'wil.'
"Oh nee, ik hoef nu echt geen chips. Ik ga zo eten en als ik nu snoep kan ik straks niet meer genieten van mijn diner." Of "Nee, ik hoef nu echt geen dessert. Ik geniet nog na van het hoofdgerecht. Misschien later." Dat soort opmerkingen waren voor mij niet van deze wereld. Abracadabra. Esperanto. ET phone home.
Maar nu begin ik langzaam maar zeker te begrijpen wat 'ze,' de 'normale' mensen, bedoelen! Bizar...

Ik ben er deze week achter gekomen dat ik bijvoorbeeld wit brood en witte pasta erg lastig vindt. Het 'valt' gewoon niet altijd even goed. Meestal 'valt' het eigenlijk helemaal niet. Vooral wit brood doet alles behalve 'vallen' maar blijft kleven als een stuk uitgekauwde kauwgum aan de onderkant van een schoolbank.

En dat is best lastig. Want wit brood is, op korte termijn, zo lekker. Vooral als mijn kinderen voor het zondag ontbijt zelf warme witte broodjes uit de oven klaar hebben staan. "Voor jou mama!" Dan kan ik niet anders dan... Tja, het opeten.
Maar op lange termijn voel ik me fysiek/lichamelijk ellendig en dat vertaal ik naar dik en daardoor kom ik weer in die negatieve spiraal terecht van schuld en boete en voor ik het weet is de hele zondag een bingedag.

Ik heb besloten dat ik het eerlijk tegen mijn kinderen moet zeggen. Ik moet nog even uitvogelen hoe want ik wil niet zuur en ondankbaar overkomen. Ik heb nog tot zondag.

Honger

Women Inc. Ging goed. Zelfs nog gedanst.
De Talshow die ik samen met Tanja Jadnanansing presenteerde ging over spiritualiteit, mindfullness en vernieuwd zelfvertrouwen. Er werd zelfs een dans-emotie-achtige masterclass gegeven. Ben er helemaal in meegegaan. Vandaar dat ik bleef dansen toen DJ Suna (geweldig!) het overnam.

Heb natuurlijk weer proberen te voelen.
Ik dacht altijd dat ik een 'gevoelsmens' (erg zelfhelp, Ik weet het.) was. Ik ben er sinds ik 'normaal' probeer te eten achter gekomen dat ik vooral een 'niet mogen voelen mens' ben. Zodra ik iets voel moet ik er iets mee. Het oplossen of het ontkennen of het (ja daar komt 'ie weer) weg-eten.

Bizar hoe weinig eten, in mijn geval, met honger te maken heeft. Geneen Roth schrijft over honger, dat je het moet durven toestaan. Je moet als het ware honger durven te hebben. En dan te durven eten. Als je honger ontkent, dus niet eet wanneer je honger hebt maar wel bijvoorbeeld als je trek hebt, geef je jezelf niet de kans geeft om normaal te eten. Je luistert niet naar lichaam als je niet luistert naar honger. Je vect je lichaam aan als je eet wanneer je geen honger hebt. Het klinkt vast nog een beetje vaag...
Laat ik een voorbeeld proberen te geven.

Gisteren na de redelijk geslaagde Women Inc. avond, ben ik thuis gaan snacken. Ik had geen honger. Ik dach van wel. Dus mocht ik van mezelf eten. Prima.  Maar... honger had ik niet. Ik had een gevoel dat ik altijd verwar/vermeng met honger.

Het was laat. Ik was moe. Ik was alleenig. Iedereen thuis sliep. Ik kon met niemand over de avond kletsen.
Nou vind ik dat aan de ene kant fijn. Die verloren uurtjes in de nacht, wanneer ik geen moeder en/of echtgenote en/of presentatrice en/of theatermaker hoef te zijn.
Alleen in de woonkamer met een boek, blad, tv programma of laptop, ben ik gewoon Anousha. Die verder niks doet of is. Daar hoort toch op een een of andere (Pavloviaanse) manier eten bij. Kennelijk mag ik niet gewoon zitten zijn. Waarschijnlijk voel ik me er toch schuldig over. "Het is beter (zegt m'n bijrijder) als je eens een keer op tijd naar bed gaat." "Nog een was doet."  "Je man wakker maakt voor sex, want zo veel initiatief neem jij nou ook weer niet."  En zo maar door.
Eten is op die momenten een perfect excuus om toch soort van 'iets' te doen. Me in een activiteit te verliezen. Want daar heb ik (zogenaamd) geen controle over. Eten overkomt me. Overspoelt me. Geen verweer. Robot kan niet stoppen!
Vervolgens voel ik me daar natuurlijk weer vertrouwd schuldig over. Dat is bekend en veilig. Dat kan ik (zogenaamd) oplossen door de volgende dag extra streng te lijnen.

Over dat alleen zijn... Ik schreef aan de ene kant vind ik het fijn. Aan de andere kant natuurlijk niet. Zeker niet gisterenavond. Ik ging nadenken over de avond. Malen. Wat ging het echt wel goed? Wat ging er minder? Zo afhankelijk van de mening van anderen. Het lukt me niet om tegen mezelf te zeggen; het ging goed. Punt. Of het ging  minder. Punt.
Ook daar biedt eten solaas. (zie vorige alinea.)

Er gebeurde van alles in mijn ziel en zelfs maag. Maar honger was het niet.
Het was een onbestemd en dus vervelend emotioneel gevoel. Het ging niet om willen eten. Het ging over de samenwerking met de organisatie van Women Inc. Dat is wat ik op dat moment voelde. Maar daar wilde ik niet aan. Hallo, mijn naam is Anousha en ik ben een niet mogen voelen-eter.

Als je op dat soort momenten (momenten waarop je geen honger hebt maar je eigenlijk, als je heel eerlijk bent, een onbestemd en dus vervelend emotioneel gevoel hebt) gaat eten, eet je om de verkeerde redenen (volgens Geneen) duh, weet ik ook wel.
Omdat je eigenlijk tegen je zin eet, weet je ook niet wanneer je eigenlijk zin hebt om ermee te stoppen. Je probeert een gevoel weg te eten. Dat lukt niet. Hoogstens demp je het een beetje. Je stopt pas als dat onbestemde gevoel (dat je niet aangaat) gesust LIJKT. Overgenomen door een ander gevoel. Misselijkheid bijvoorbeeld of zelfhaat. Kringetje rond. Hamstertje blijft rennen. En eten.

Ik had gisterennacht eigenlijk met iemand willen praten over dat Women Inc. gevoel. Ik ken genoeg schrijvers die wakker zijn om 01.00 's nachts.
Ik m'n man wakker kunnen maken voor een gesprek (daar staat dan wel sex tegenover ;-)
Maar ik koos ervoor om te eten. Dat ben ik gewend. Dat is schijnveilig.
Ach, het had ook drugs, drank of internetporno kunnen zijn dus ik heb het mezelf vergeven. Ik ben redelijk ok naar bed gegaan.

Vandaag heb ik geprobeerd bewust op honger te wachten voordat ik ging eten.
Alle regels zoals 'Je MOET ontbijten, anders kom je sowieso aan!!!!!' en 'Je MOET om de 3 uur iets eten, anders vertraagt je verbranding!!!' heb ik aan m'n rugrolletjes gelapt.
Ook regels zoals 'Eet dan op z'n minst veel eiwitten en weinig koolhydraten ANDERS BREEKT DE OORLOG OP JE BOVENBENEN UIT!!!!' ben ik niet in vervallen.

Toen ik echt honger kreeg, ontbeet ik. dat was om 10.30 (ik sta om 07.00 op met de kinderen) met appelmoes en een bruine geroosterde boterham met boter en kaas. Lunch bestond een bruine tosti kaas salami. Tussendoor heb ik 2 koekjes gegeten en 3 dropjes. Niet meer, terwijl ik van alles tot mijn beschikking had.
En ik heb vandaag extra bewust zittend gegeten. Dat is nog het raarste. Ik ben zoooo gewend om staand iets naar binnen te stouwen. Snel en secuur. Alsof het dan niet echt gebeurd is. Vandaag bewust alles zittend. Gaap. Ook de 3 dropjes stuk voor stuk. Gaap. Opstaan. Naar de droppot lopen. Dropje pakken. Terug naar m'n bureau lopen. Gaan zitten. In mijn mond stoppen. Opeten. Doorwerken. Opstaan. Naar de droppot lopen. Dropje pakken. Terug naar m'n bureau lopen. Gaan zitten. In mijn mond stoppen. Opeten. Doorwerken. Opstaan. Naar de droppot lopen. Dropje pakken. Terug naar m'n bureau lopen. Gaan zitten. In mijn mond stoppen. Opeten. Alleen al daarom at ik een stuk minder.

Over dat onbestemde en dus vervelend emotionele gevoel van gisterenavond.... Dat ebt langzaam maar zeker weg. Ik heb er over gesproken met een paar mensen die ik vertrouw en ik zie uit naar een goed gesprek met de organisatie van Women Inc.

Ik zie ook uit naar het avondeten. Het is nu 18.24 en ik begin honger te krijgen.

Mond vol carrot cake

Weekenden zijn voor mij altijd spannend. Meer tijd om te eten. Maar het ging goed. Het is zo lekker om relaxed te zijn over wat ik ga eten, wanneer ik het ga eten en hoe veel ik 'mag' eten.

Zaterdag had ik een fotoshoot voor de Kek Mama. Dat zou me vroeger, vroeger hoor mij nou... Paar weken geleden nog, tot wanhoop hebben gedreven. Nu was ik chill. Dit ben ik. En ik ben mooi.
Ik moet zeggen de foto's zijn erg mooi geworden. Ik was ontspannen. In het moment. En dat is altijd goed.

Afgelopen vrijdagavond was helemaal een overwinning. Ik was uit eten met 3 zeer dierbare vriendinnen bij Club Dauphine. Live muziek en een 4 gangen menu. Tot dan toe was dat de hel voor mij. Of ik at veel te veel en dan daarna nog maar een patatje of andere Febo-snack om mezelf helemaal naar beneden te halen.
Of ik at te weinig en dan daarna nog maar een patatje of andere Febo-snack om mezelf alsnog toch nog naar beneden te halen...
Maar vrijdagavond was het anders. Het deed me echt denken aan die korte periode in NY toen ik een tijd lang 'normaal' at...  Het was erg gezellig. Over alles en nog wat gesproken. Mijn vriendinnen kennen mijn ups en downs (over eten en de rest) en staan altijd volledig achter me. Andersom natuurlijk ook.
We hebben enorm gelachen, vooral omdat we eigenlijk de muziek te hard vonden, terwijl het daarom om ging... Live muziek. Heel New-York. Maar wij hadden elkaar te veel te vertellen en worden een dagje ouder, blijkt. Maar wat ik wilde zeggen, ik was erbij! Helemaal!!! Ik was op 1 plaats. In het hier en nu. Zonder die bijrijder. Af en toe wel natuurlijk, maar toch. Ik zat op dezelfde golflengte. Niet op de frequentie eet-ellende.
Zo anders dan met kerst... Ik heb niet eens alles opgegeten. Maar ik zat ook niet op een soort van semi rantsoen. Zo van, alleen het vlees maar niet de (vijand van alle heupen) koolhydraten... Nope, gewoon gegeten. brood erbij, toetje... Zalig.

Wel merkte ik dat ik bang was om bekenden tegen te komen. Bang die diegene me 'dik' zou vinden. Bang dat ik mezelf zou moeten verantwoorden, met volle mond; "Ehm ja sorry, ik eet voortaan wat ik wil dusseuchh..." me dan zou verslikken en zou sterven. Daar in Club Dauphine. Mond vol carrot cake. Leuk voor de rouwadvertentie.

Die angst blijft een beetje hangen merk ik. Weet niet zo goed hoe ik die moet tackelen. Wat als ik die of die ex tegenkom? Die of die producent? Wat zal 'men' zeggen?
Ik weet nog dat ik een paar maanden na een van m'n drie bevallingen een styliste, van een tv programma waar ik aan had meegewerkt, tegen kwam. Ze keek me al aan met zo'n blik van; what the hell is er met jou gebeurd? Ik zei dan ook ongevraagd, meteen, te hard en te verontschuldigend dat ik "Net moeder was ze geworden, hoor." Ze antwoordde toen met iets van; "Oh, dus dat is het.... Ik schrok al." Welkom in de glamourwereld die 'TV' heet. En het zieke is dat ik me lullig voelde. Niet dat ik haar lullig vond. Over en uit. Die tijd is voorbij. Bijna.

Soms lig ik in bed te malen over wat ik ga zeggen als mensen me ooit zullen aanspreken over m'n gewicht. Ik weet dat het licht hysterisch overkomt at ik nu opschrijf, maar ik ben eerlijk. Anders heeft deze hele blog geen zin. Dus om met de woorden van Jack Back uit de film Tropic Thunder te spreken; "Don't Judge Me!!!"

Anyway... ik denk dat ik ga zeggen. "Ja ik ben aangekomen." Punt. Geen uitleg meer geven. Of ik zeg; "Ja ik ben aangekomen. Voor meer informatie verwijs ik je naar www.etenenikikeneten.blogsopt.com."
... Weet je... Als jullie ooit besluiten te gaan eten wat jullie willen als jullie honger hebben en te stoppen als je vol bent, mag je het zelfde zeggen. Gebruik me!
Of je zegt gewoon, "Dank je wel voor je opmerkzaamheid." en als diegene dan doort blijft mekkeren herhaal je de zin en loop je weg. Terwijl je ze een dikke middelvinger na geeft. Ik ga het in ieder geval doen.

Bizar hoe anderen een effect kunnen hebben op mij. Dat ik dit soort scenes überhaupt verwacht. Daar valt veeeeeel aan te verbeteren. Ik heb niet voor niks een vak gekozen waarbij ik applaus kan verdienen.

Maar... De mening van anderen is altijd leidend geweest voor mij. Dat is een verandering waar ik nu langzaam maar zeker (maar wel langzaam) door heen aan het gaan ben. Wat de f*ck voor power geef ik aan die anderen? Ik ken genoeg mensen die daar totaal geen last van hebben. Zo voed ik mijn kinderen ook op. Ik probeer ze altijd mee te geven dat hun mening telt. Dat ze hun gevoel, idee en twijfel altijd serieus moeten nemen. En ikzelf dan?

Zo ben ik niet opgevoed. Mijn moeder was een buitenlander (Ja zo heette dat toen nog) in Nederland. Ik was helemaal raar natuurlijk. half Kameroens, half Russisch, zonder 'echte' vader met een werkende moeder. Het klassieke buitenbeentje. Een donker sleutelkind met een grote mond.

Die mening, dan bedoel ik goedkeuring, van anderen was extreem belangrijk voor m'n moeder (als tweederangsburger met een taalachterstand) en dus ook voor mij... Ik weet nog hoe mezelf ik leerde te ontcijferen wat mensen van mij vonden door de manier waarop ze naar me keken te onderzoeken.
En hoe ik ieders mening altijd probeerde positief te beïnvloeden. Mijn moeder had net niet de kracht om mij te leren af en toe sch#&t te hebben aan anderen. Ze wilde natuurlijk ook alleen maar dat ik aansluiting zou vinden. Ze sloeg er alleen een beetje in door. Of ze schopte mensen haar leven uit als ze echt te ver gingen. Niet echt een evenwichtig voorbeeld. Wel heel dynamisch.

Het feit is dat het zoeken naar die bevestiging bij anderen, me analytisch heeft gemaakt en weerbaar.
Ik doorzie mensen snel. En weet hoe ik ze zo nodig moet bijsturen. Het nadeel is echter ook dat ik (meestal) correct aanvoel, wat men van mij vindt. Soms moet je dat gewoon lekker niet willen weten. Of er in ieder geval dikke sch#&t aan hebben.

Morgen onderga ik, wat dat betreft, een flinke test. Dan doe ik de algemene presentatie bij een Women Inc. avond. Genoeg meningen. Genoeg oordelen. Maar ik ben erbij en ik ga in mijn kracht zitten. Hell Yeah!

I'll keep you posted