Het Leed dat ‘Zelfacceptatie’ Heet.

Een lezeres van etenenikikeneten deelt;

Al vanaf een jonge leeftijd kampte ik met overgewicht. Niet verwonderlijk als je je bedenkt dat ik de dochter van een bakker ben. Een bourgondisch aangelegde bakker wel te verstaan.

Mijn achtergrond;
Menig restaurantkeuken heb ik van binnen gezien als ik, in het weekend, gezellig met mijn vader meeging om de bestellingen te bezorgen. Natuurlijk werd ik dan als ‘schattig meisje’ onderworpen aan allerlei voedsel onder het mom van “even proeven”. Tel daarbij op dat ik iedere dag een legio aan diverse versgebakken croissants en broodjes tot mijn beschikking had. We woonden boven de bakkerij in de stad, dus buiten spelen was er niet bij. Ik speelde buiten met de buurtkinderen als ik in het weekend bij mijn opa&oma logeerde.
Tekenen was een van mijn meest geliefde en voornaamste bezigheden onder het genot van muziek (meestal vanuit de cassette/cd-collectie van mijn ouders of de toenmalig vrij nieuwe zender: MTV). Tijdens het tekenen kon ik mijn fantasiewereld de vrije loop laten,terwijl ik droomde over wat ik allemaal wilde ‘later als ik groot was’;reizen, wonen in Amerika, ik was vastbesloten om ook rockster te worden zoals in de ‘clipjes op MTV’, mijn eigen films&(cartoon)series maken, te veel om op te noemen. Ik zag het leven als een avontuur en kon niet wachten tot het zover was!

Op de basisschool werd ik wel eens geconfronteerd met mijn overgewicht. Ik kreeg de bijnaam “Bakkertje Bol”. Echter werd deze bijnaam niet op een gemene treiterende manier gebruikt maar eerder op een plagende manier, waardoor ik het niet als een probleem ervoer. Ironisch genoeg had ik zelfs goed contact met alle jongens (ook degene die mij deze bijnaam gaven) en kreeg ik al snel mijn ‘eerste vriendje’.

Op de periode van de middelbare school veranderde dit allemaal. Daar werd ik wel regelmatig het doelwit van treiterende,snerende en beschamende opmerkingen en dan niet zozeer gericht op ‘dik zijn’ maar op diverse andere uiterlijkheden. Ik reageerde er niet op, deed alsof het me niks interesseerde of alsof ik ze niet hoorde...maar ondertussen sneden ze als een mes dwars door mij heen. Het enige wat mij af er af en toe doorheen sleepte, was dagdromen dat ik later zou ‘transformeren’ in een mooie slanke vrouw, net zoals in al die cliché High-Schoolfilms, inclusief de prins op het paard. Eind goed al goed....right?

Door verschillende tragedies in mijn vroege leven die elkaar op een rap tempo opvolgden (o.a. het overlijden van mijn vader na een vreselijke lijdensweg, de plotselinge dood van mijn opa, het verstoten worden door mijn zogenaamde familie van mijn vaders kant, pesten en nog een aantal andere gebeurtenissen) is mijn levens enthousiasme langzaamaan omgeslagen in -‘leven = overleven’- en -‘als ik iets wil dan zal ik er zelf voor moeten vechten,want iets “goeds” is mij niet gegund’-mentaliteit.

Flashforward naar de beginjaren ’00.
Inmiddels was ik van de middelbare school verlost en bij gebrek aan een studie,werkte ik fulltime in een grote elektronicazaak. Ik had een aantal leuke collega’s waar ik mee optrok en frequent mee uitging. Ik maakte regelmatig mee dat er aanbidders voor hen tijdens het uitgaan en zelfs in de zaak kwamen. Dat vond ik altijd heel leuk voor ze, tegelijkertijd voedde het bij mij ook nog meer de gedachte dat alles om uiterlijk draait wil ik ook iemand vinden die verliefd op mij zou kunnen worden, want ik vond hen altijd een stuk mooier uitzien dan mezelf.
Het was toen dat mijn “magische transformatie”-illusie plaatsmaakte voor “als je iets wilt,zul je er zelf voor moeten vechten”-mentaliteit.
Vastbesloten meldde ik mijzelf aan bij een sportschool en begon met 3 dagen sporten in de week,om die ‘dikke pens en kop’ weg te werken.

‘Verantwoord’ Eten.
Gaandeweg begon ik steeds meer slecht (vetrijk) voedsel zoals: croissants, junk-food etc. te bannen uit mijn leven en er ook steeds minder behoefte aan te krijgen.
Exit junk-food, Enter verantwoord eten....
Optimel, AH Maaltijdsalades, magere yoghurts, kazen, vlees etc. werden mijn nieuwe favorieten. Ik maakte altijd hele bewuste keuzes,las etiketten om te kijken hoeveel vet er in iets zat,noem maar op.
Toen ik op een gegeven moment niet verder kwam in mijn resultaat, verhoogde ik het sportregime steeds meer (tot op een gegeven moment naar 5 à 6 dagen per week) en werd nog kritischer over mijn eetpatroon; niet te veel brood meer en voedsel met een lage calorische waarde. Aangezien te veel koolhydraten/calorieën dan wel het probleem moesten zijn in mijn ogen. Koken deed ik nooit want ik had immers de maaltijdsalades en ‘verantwoorde’ andere kant-en-klaar maaltijden. Sporten naast school en werk nam genoeg tijd & energie in beslag. Daarbij kwam het voordeel dat dit vastgestelde porties waren waardoor ik niet verder kon eten want op = op! Ik vertrouwde mezelf immers niet met eten. Daarentegen stond ik het mezelf dan wel weer toe als ik met vrienden uit-eten ging om b.v. een pizza en/of dessert te nemen,onder het mom van “dit is geen dagelijkse situatie en ik moet morgen toch weer sporten”. Alhoewel ik wel nog steeds rekening hield om een gerecht te kiezen met zo min mogelijk vet.

Op een gegeven moment ging het niet meer verder zo waardoor ik bij een dieetpraktijk terecht kwam. Hier leerde ik wat mijn lichaam minimaal per dag nodig had aan grammen koolhydraten&eiwitten om zo zijn eigen vetten te verbranden... en het mooiste ik hoefde er niet eens voor te sporten! Mooi toch?
De filosofie was om meer terug te gaan naar volwaardige producten en zelf maaltijden koken (*slik*) en dit alles met een laag vetpercentage. Zoete -en suikerrijke producten werden gemeden,om de suikerspiegel zo stabiel mogelijk te houden. In met het kookgerei,kruiden en verschillende azijnen...Uit met de Optimels,Kant-en-klare salades en dressings.
Vele cliënten gingen zich energieker voelen, maar op een of andere manier was dat voor mij niet het geval. Ook ervoer ik steeds meer mentale onrust en alsof er een constant ‘eetmonster’ mij aanstuurde van alles te eten buiten die 3 maaltijden terwijl ik rationeel wist dat ik het voorheen op dagen met minder deed.
Er werd mij gemeld dat ik waarschijnlijk te weinig zout gebruikte,dus ik ging meer rijkelijk met het tafelzout strooien...echter geen verbetering. Ook begon ik steeds meer de zoete smaak te missen,waardoor ik op internet een aantal natuurlijke suikervervangers tegenkwam. Er werd mij aangeraden deze niet aan te schaffen omdat de zoete smaak juist als 'trigger' werkte om de suikerspiegel te laten pieken gevolgd door een crash waardoor je dan weer “op zoek zou gaan naar iets te eten” waardoor je het ‘hier-en-daar-meepikken-van-voedsel-buiten-de-3-maaltijden’-gedrag krijgt.
Als ik echt zin had in bv. een wafel,dan kon ik me beter als uitzondering eentje kopen ipv natuurlijke zoetvervangers in huis te halen. Eigenwijs als ik ben had ik toch een flesje Agavestroop gekocht waar ik mij een kopje chocolademelk mee had gemaakt. Heerlijk en ik had nergens last van. Geen ‘eetmonster’ of niks. Echter toen ik mezelf dus inderdaad een wafel kocht voor mijn verjaardag kwam wel weer dit vreselijke ‘onverzadigbare eetmonster’ en allerlei angstige,depressieve gedachten omhoog als: “Ik kan mijzelf niet vertrouwen met eten”,”Ik zal mijn leven lang slaaf van de sportschool moeten blijven”,”Hoe lang zal ’t duren voordat ik weer dik ben?”. Ik kreeg steeds meer het gevoel dat, als ik überhaupt iets binnenkreeg van producten met kunstmatige suikers/zoetstoffen, ik dit ervoer.
Dit bracht ik dus ook ter sprake bij de dieetpraktijk die mij echter verzekerde dat dit waarschijnlijk puur met de zoete smaak had te maken omdat het suikerpercentage in bepaalde producten zo laag was dat dit niet proefbaar was.

Iedere dag stond ik op met deze angstige gedachtes en was in mijn hoofd alleen nog maar bezig met eten vs. bewegen. Deze hele obsessie leek alleen maar steeds meer toe te nemen,terwijl ik ondertussen een krachtig middel had gekregen om te weten wat ik minimaal moest eten om af te vallen. Soms herkende ik mijzelf niet meer door de onverklaarbare moodswings en de aandrang om naar de koelkast te gaan. Via een artikel las ik over Levend Bloed Analyse, waardoor velen o.a. achter sluimerende voedselallergie/intolerantie's kwamen. Ik besloot dit ook te laten doen,misschien dat daar mijn onrust en hevige vermoeidheid vandaan kwam. Wat toen aan het licht kwam had ik nooit verwacht....
De ziekte van Lyme, Pfeiffer en Candida-schimmels bewogen rijkelijk door mijn lichaam!

Wat je eet ben je zelf.
Hoewel ik ze niets kwalijk neem, bleek ik dus wel gelijk te hebben. Candida en Lyme leven o.a. op kunstmatige suikers&zoetstoffen en gist. Aangezien ik door dit dieet al voor een flink deel hiervan verlost was,probeerde deze mij dus op allerlei manieren aan te sturen om maar iets van suiker- en gisthoudende producten te eten,zodat zij actief konden doorgaan met het beschadigen van mijn algehele gesteldheid.

In de periode dat ik moest gaan starten met koken,dacht ik dikwijls terug aan mijn oma waar ik in mijn jeugd heel wat jaren heb gegeten; hoe zij vanaf de namiddag in de keuken stond om het avondmaal met verse producten te bereiden en dat ik haar hier dikwijls bij meehielp. Ik vond het zelfs leuk! Nu brengt het mij alleen maar stress omdat ik niks lekkers weet te bereiden, het zoveel tijd kost waardoor ik nog meer honger krijg en rustig eten moeilijker is en ‘ik vertrouw mijzelf al niet’ in de buurt van eten. In mijn jeugdjaren begon het koken met ‘pakjes en zakjes’ steeds meer op te komen wat mijn oma ook veel tijd scheelde en dit werd dan ook in stijgende lijn doorgevoerd binnen mijn familie en de algehele Westerse cultuur. Tegenwoordig staat alles in het teken van snelheid en gemak. Zo ook voor mij met mijn ‘verantwoorde’ kant-en-klaar maaltijden,Optimels,vetloze ontbijtkoeken etc.!
Ik heb dus jaren mijn ongewenste gasten lopen voeden met kunstmatige suikers&zoetstoffen als: aspartaam, sacharine, sorbitol, glucose-fructosestroop en ga zo maar door. Waardoor zij als dank o.a. mijn volledige immuunsysteem, nieren en darmflora naar de knoppen hebben geholpen. Daarbij beroven kunstmatige suikers&zoetstoffen je ook van vitaminen&mineralen, waardoor die leuke reclames van “nu boordevol extra toegevoegde vitamines” ook de grootste lariekoek zijn,aangezien de suikers in het product je er net zo hard weer van beroven!

Nu ik dit typ komt er een reclame op de radio voorbij,waar mooi wordt gezegd dat “we met zijn allen teveel zout eten”. In veel producten staat bij de ingrediëntenlijst inderdaad vaak zout vermeld. Er is op zich niks mis met zout,echter het zout zoals de meesten het kennen,het tafelzout, is ontdaan van een aantal belangrijke mineralen waardoor het net zo’n ‘leeg’ product als suiker is geworden die het lichaam ook onttrekt van belangrijke stoffen i.p.v. voedt. Keltisch zeezout en Himalaya zout daarentegen bevatten veel mineralen en zijn ook nog smaakvoller. Hier zul je niet ‘te veel’ van eten,aangezien je lichaam zelf zal aangeven of het behoefte heeft hieraan. (Je zult vanzelf merken,of je ergens zout op wilt gooien en hoeveel om iets op smaak te maken.)

Dan zijn er nog de welbekende E-Nummers die zowat standaard overal inzitten. Er is een specifiek E-nummer,namelijk E621: Mononatriumglutamaat. Dit E-nummer is een ‘smaakversterker’, maar er zijn veel mensen die gevoelig voor dit E-Nummer zijn en zo dus meer blijven eten hiervan...oftewel “overeten”,”bingeing”,”emotioneel eten”..hoe je ’t wilt noemen. Een ‘klein’ lijstje van benamingen die E621 verbergen; glutamaat, glutamaatzuur, plantaardige gehydogeneerde oliën en vetten, gehydrogeneerde eiwitten, gelatine, calcium- of natriumcaseïnaat toegevoegd gist,gistextract,monokaliumglutamaat,sommige maïsolie, maltodextrine, eiwitten uit tarwe, citruszuur en sommige moutaroma’s.
Wat overigens ook het geval is bij de bovengenoemde ‘lege’ producten en dan met name de kunstmatige zoetstoffen.

In een interview met Mike Adams zei Dokter Blaylock - www.newstarget.com - dat er genoeg bewijzen zijn voor de stelling dat Aspartaam en Mononatriumglutamaat gevaarlijke additieven zijn. Zou men deze exitotoxische additieven nu verbieden, dan gaan we aldus Blaylock (wereldwijd erkend als expert op het gebied van de gezondheidsrisico's door voedseladditieven) een sterke daling zien van obesitas, verscheidene kankers, zenuwaandoeningen zoals Alzheimer, Parkinson, autisme en hyperactiviteit.
Zowat het gehele supermarkt assortiment is vergeven van deze stoffen en dan met name de ‘verantwoorde Light’-producten. Om mijn gezondheid te redden is de supermarkt dus een plek waar ik nauwelijks nog kom. Biologische markten vormen nu een ontdekkingsreis voor me, met het nieuwe credo: “Hoe meer modder op de groenten, hoe beter!” Het liefst koop ik rechtstreeks van de boer,zo min mogelijk tussenschakels voordat het voedsel mij bereikt. (Misschien een alternatief programma voor Yvonne Jaspers: “Vrouw zoekt boer.”)

Zelfdiscipline.
Deze informatie werpt een geheel nieuw licht op termen als; “overeten”,”emotioneel eten”,”bingeing”,”zelfdiscipline”,want in hoeverre ligt dit echt aan ons? Wij vrouwen,en sommige mannen, straffen onszelf zo makkelijk af als we weer eens hebben “gezondigd” en dopen onszelf meteen om tot ‘emotionele eters’,’BDO’ers’ of gewoon gebrek aan wilskracht. We rapen onszelf bij elkaar,om vervolgens weer een andere manier te vinden om ons doel te bereiken...

In mijn vroege jeugd werd sport (tennis) geïntroduceerd in mijn leven,op aanraden van de huisarts, als een middel om mijn lichte overgewicht tegen te gaan. Door de jaren heen heb ik verschillende sporten beoefend,maar er is nooit iets geweest waar ik echt mijn heil in heb gevonden.
Zoals gezegd maakte een aantal jaar geleden de ‘magische-transformatie’illusie plaats voor de ‘als-je-iets-wilt-zul-je-er-zelf-voor-moeten-vechten’mentaliteit,dus ik besloot mij in te schrijven bij een sportschool. Het begon met 3 dagen per week, zo’n half uur tot driekwartier uitleven op de Cardio apparaten. Naarmate resultaat volgde,verhoogde ik enthousiast weerstand en/of snelheid. Om nog meer resultaat te behalen werden 3 dagen standaard 4 en de duur werd verlengd naar 1 uur.
Na verloop van tijd bleef ik ‘steken’, waardoor 4 dagen weer 5 dagen werden. Inmiddels waren vrienden van mij begonnen met sporten en zij behaalden hun resultaten met 3x in de week sporten en dan maar iets van drie kwartier,waarvan maar een klein gedeelte cardio en niet eens zozeer letten op wat ze aten en eventuele hoeveelheden. Hoe kon dat toch?! (...toegegeven het waren wel mannen,daar gaat het sowieso sneller bij.)
Altijd hoorde ik over hun behaalde resultaten,wat ik fijn voor ze vond, maar het wakkerde mijn ‘gekte’ nog meer aan,terwijl ik het niet eens leuk vond om te sporten. Het was puur discipline die ik mezelf oplegde om elke dag te moeten gaan.
Aan het einde van iedere week probeerde ik mijn sportmomenten per dag in te plannen. Aanvankelijk aan de hand van mijn agenda maar dit veranderde langzaam in mijn agenda rondom het sporten te plannen. Ik raakte in paniek als er onverwachte omstandigheden of feestdagen zich voordeden waardoor ik niet kon gaan. Dan werd ik nog kritischer in hetgeen ik at. Ondertussen begon ik ook steeds meer artikels te google-en om nog resultaat te behalen met sporten.
Het uur Cardio werd tevens drie dagen per week uitgebreid met een half uur gewichtoefeningen erbij. Op een gegeven moment zat ik op zo’n hoog Cardio-niveau dat ik het zelf bijna niet meer bijgebeend kreeg. Meestal ging ik vlak voor etenstijd,waardoor ik na het eten alleen nog maar futloos op de bank voor de tv kon hangen. Totdat mijn moeder op een gegeven moment ingreep en zei dat het zo niet verder kon.

Het had dus uiteindelijk helemaal niks met gebrek aan discipline te maken, zoals er vaker meteen wordt geoordeeld over mensen met overgewicht. Jarenlang legde ik mezelf de discipline op om te gaan terwijl ik elke keer mijn ziel een klein stukje meer doodde. Op de sportschool dachten ze dat ik fanatiek was; niemand had in de gaten dat ik al jarenlang iets met tegenzin deed omdat het ‘moest’ van mezelf, omdat je tegenwoordig steeds meer in de media hoort/leest/ziet hierover.
Ergste is dat ik mijn ongewenste gasten hier ook weer mee in de kaart heb gespeeld en roofbouw op mijn lichaam heb gepleegd. Cardio valt onder anaerobe sport, wat inhoudt dat je een zuurstoftekort creëert. Bacteriën schijnen dus juist goed te leven in zuurstofarme omgevingen. Daarbij verzuurden zij sowieso al mijn spieren, waardoor ik de spieren met al die cardio nog eens extra verzuurde. Dan natuurlijk niet te vergeten hoeveel ik het lichaam nog eens extra heb uitgeput.

De moraal van dit verhaal.
Na al die jaren ben ik slank, heb ik eindelijk die (redelijk) platte buik....maar ten koste van wat?

Ik ben 28, maar qua vitaliteit en levensenergie kunnen deze 2 cijfers omgedraaid worden. Mijn lichaam is totaal versleten en om het te redden, is er een heel streng dieet waar ik me aan zal moeten houden. Gezellig uiteten en andere sociale gelegenheden zijn er niet meer bij,omdat er bijna niks meer is wat ik nog kan hebben. (Aangezien er maar weinig eetgelegenheden zijn,die met volwaardige producten werken) Het dieet zal ergens in de buurt komen van een suiker&glutenvrij veganistisch dieet, wat betekent dat (goede) vetten meer op de voorgrond gaan komen. Juist na alle informatie die ik heb omschreven, zou ik beter moeten weten en toch heb ik nog steeds het idee dat “ik mijzelf niet kan vertrouwen rondom eten” en zo weer voor de bijl ga als ik eenmaal weer meer type voeding kan verdragen.

Daarbij zit ik nog steeds gevangen in het hele obsessieve dwangmatige web van moeten sporten of gewoon bewegen. Ze zeggen kennis=macht, maar in mijn geval ben ik overprikkeld door alle kennis waarmee je wordt gebombardeerd, of zelfs angstig gemaakt, in de media. Vaak spreekt het zichzelf ook nog allemaal tegen. (Je moet spieren kweken om meer te verbranden,omdat je die vanaf je 30e begint te verliezen. Je moet met cardio je vetverbranding gaande houden. Low-Intensity gedurende een langere periode is beter voor de vetverbranding. Het effect van sporten wordt teniet gedaan als je vervolgens de hele dag weer zit. Je moet steeds je routine veranderen,omdat je lichaam anders te veel eraan went.etc.)
Elke vorm van bewegen is iets dat ‘moet’ in mijn ogen en is altijd gekoppeld aan eten en genoeg verbranden. Ik kan werkelijk waar nergens plezier aan beleven en mezelf geen rust gunnen. Het is zelfs zo erg,dat ik totaal niet meer weet wat ik nog wil in mijn leven. Alle dingen die ik leuk vond zoals computer animatie,design etc. zijn nu de dingen waar ik niet meer van kan genieten,omdat het ‘zittende’ banen zijn en me dat erg onrustig maakt omdat ik dan niet genoeg ‘beweeg’. Ik kan niks meer zeggen wat me echt leuk lijkt,omdat ik bij alles in gedachten meteen aan het beredeneren ben of er genoeg ‘beweging’ in het beroep voorkomt.
Hierbij claim ik niet dat iemand niet moet sporten, maar doe het omdat je het leuk vindt, er plezier aan beleeft...maar doe het nooit puur om af te vallen,want je ziet wat de gevolgen kunnen zijn.

Rationeel denkend weet ik dat een deel van mijn hele eetprobleem wordt veroorzaakt door mijn ongewenste gasten. Zij kunnen heel erg op de psyche inwerken en het lichaam aansturen. Het ergste van alles is dat als mensen mij nu soms na een langere periode zien,ik voor het eerst in mijn leven complimenten krijg over “hoe goed ik eruit zie”. Dat sterkt de obsessie en angst om terug te vallen (ik hoor in gedachten de mensen nu al zeggen: “jeetje wat is zij weer dik geworden.”) alleen nog maar meer,terwijl het me tegelijkertijd boos maakt. (Wat is er zo goed aan mij?..mijn lichaam dat van binnen aan het afsterven is?een verstikkend obsessief web waarin ik gevangen zit?het feit dat mijn gehele ribkast zichtbaar is als ik mijn armen strek?)
Daarbij heb ik regelmatig discussies gehad met vrienden; dat zij beweerden dat het niet om uiterlijk draait maar om uitstraling. Juist nu, voor het eerst in mijn leven, komen er verschillende jongens op mij af terwijl ik uitgerekend nu absoluut niks uitstraal en er geen behoefte aan heb. Ook dit sterkt alleen nog maar meer mijn kromme gedachtepatroon.

En dan is er nog een vrij recent incident,waarbij iemand een dolk door mijn hart heeft gestoken, ook al laat ik het aan de meeste in mijn omgeving niet merken. Waarom maakt het me zo veel uit dat ik er slank uit moet blijven zien? Wat deze persoon van mij denkt,terwijl we toch geen contact meer met elkaar hebben? Is het omdat ze me zo tot op de grond heeft afgekraakt omdat ik klaarblijkelijk niet goed genoeg en walgelijk ben dat ik voel alsof ik me op een of andere manier zou moeten bewijzen?
Shoppen voor kleding wil ik helemaal niet meer,dat geeft mij alleen nog maar meer onrustige gedachten als: “hoe lang zal ’t duren,voordat ik hier niet meer inpas?”, terwijl ik juist nu volop de keuze heb qua assortiment en nergens meer een vetkwabbeltje uitsteekt.

Mijn oma,waar ik eerder al over schreef, is deze week overleden. Zij was in principe het toonbeeld van hoe het ‘niet moet’. Rookte vanaf haar 14e steevast 2 pakjes sigaretten per dag, deed absoluut niet aan sport, at gerust een hard broodje dicht geplamuurd met roomboter, bepaalde haar eigen dag- en nachtritme,zat uren achter de naaimachine want naaien was haar grote passie, iedereen kon ’s nachts na het uitgaan nog langskomen waar ze gerust nog de frituurpan voor uithaalde om het een of ander te maken, bezoek was voor haar een uitweg om onder haar huishoudelijke taken vandaan te komen. Ze leefde haar leven volgens haar eigen wetten en trok zich niks aan van allerlei mediacampagnes mbt stoppen met roken,zelfs niet na 2 kritieke hartoperaties. Afgelopen week is ze getroffen door een hersenbloeding en uitgerekend haar hart is het orgaan dat het ’t langste heeft volgehouden!

Nu beweer ik niet dat iedereen deze leefstijl moet aannemen, maar het heeft me wel aan het denken gezet....Zij heeft niet de stress ervaren van het ‘moeten voldoen’ aan allerlei idealen,maar deed gewoon waar zij zin in had. Ze accepteerde zichzelf zoals ze was.

Zelfacceptatie....het moeilijke woord waar ik al mijn hele leven mee vecht. Zelfacceptatie- en liefde kun je alleen zelf creëren en niet laten afhangen of er iemand wel of niet op de wereld is die voor je zal vallen.
Zelfacceptatie is lief zijn en zorgen voor jezelf en niet jezelf dwingen allerlei dingen te doen die je geen plezier schenken.
Misschien is dit wel het leven dat mij op een harde manier probeert wakker te schudden en zegt: “Meisje, accepteer jezelf nu eindelijk eens en houd op met te leven naar het beeld van anderen!Stop met jezelf de dood in te jagen!”

Vanaf het punt waar ik nu ben kan ik uiterlijk gezien alleen maar terugvallen maar het wordt tijd dat ik dit doel ga loslaten en verruilen voor iets anders, iets beters.
Alleen de gedachte al bezorgt me zoveel angst en paniek en ik heb geen idee hoe dit te doen en hoe mijn toekomst eruit gaat zien. Misschien is de eerste stap door vriendjes te sluiten met de goede vetten en te stoppen met het wegen van koolhydraten en eiwitten,om mijn gezondheid weer op niveau te krijgen.
Misschien is dit in een verdraaide zin wel de ultieme manier om jezelf en je lichaam te leren accepteren. Misschien ligt de echte ik wel ergens tussen het meisje met de “dikke pens&kop” en het (veel te) magere meisje in.....

No Nuts For Glory

Na mijn vorige post heb ik weer een paar flinke stappen vooruit gemaakt. Wat er verandert is dat ik me steeds sterker en rustiger voel over wat ik eet. Wat niet verandert is hoe. Het blijft allemaal te maken hebben met waarom ik eet. 

Laatst fietste ik in de regen van de ene afspraak naar de andere. Ik had net de eerste cd van Celine Cairo aan haar gepresenteerd in Paradiso. Ik vond het zo leuk dat ze mij had gevraagd. Ik ben echt fan van haar muziek en van haar. Ik had zo graag nog willen blijven om nog een drankje te drinken, wat te kletsen en een beetje te netwerken. Maar ik moest snel weg door naar de volgende afspraak. Daar voelde ik me schuldig over. 'Hoe vaak moet ik niet ergens weg waar ik wil zijn? Hoe vaak ben ik wel niet onderweg naar ergens waar ik niet wil zijn,' bedacht ik me, terwijl ik haastig om niet meteen al helemaal nat te worden, m'n fiets van het slot haalde. 

Terwijl ik een vol Paradiso achter me liet, voelde me steeds schuldiger. Want hoe durfde ik weer te zeuren over mijn non-issues terwijl er nu in Pakistan echt vreselijke dingen gebeuren? Ik mijn tas brandden twee mini nutsjes. No Nuts No Glory, dacht ik nog toen ik ze jatte uit de kleedkamer van Celine. Ook daar voelde ik me schuldig over. In plaats van de nutsjes al fietsend weg te stouwen, bewegend eten heeft zo'n heerlijk 'ging zo snel dat je je kunt afvragen of het je het wel echt allemaal opgegeten hebt' element in zich, besloot ik het niet te doen. Niet eten maar denken. 

Ik besloot mijn problemen, of laat ik zeggen uitdagingen, te overdenken. Op de fiets in de regen. Wat is er nou aan de hand?

Mijn man en Ik werk heel veel en op onregelmatige tijden. Dus hebben we een au-pair maar echt goed gaat het niet. Ondertussen woont ze wel bij ons in huis. Ik kan haar niet op straat zetten. Het liefst doe ik dat wel. Daar voel ik me schuldig over. Mijn broer woont al 5 maanden tijdelijk bij ons en dat gaat goed. Maar het is wel nog een volwassene in huis. Met een eigen wil. Met eigen gewoontes. Soms erger ik me mateloos aan hem. Daar voel ik me schuldig over. Mijn oudste dochter moet van de school op een concentratie-cursus. Daar voel ik me schuldig over. Mijn zoon komt niet uit mijn buik en heeft de eerste drie jaar van z'n leven in een kindertehuis gewoond. Hij heeft veel aandacht nodig maar ook duidelijke grenzen. Ik ben heel ongeduldig. Daar voel ik me schuldig over. Mijn jongste dochter is zo lief en makkelijk dat ik haar soms dreig te vergeten. Daar voel ik me schuldig over. Ik heb sinds twee jaar naast mijn werkzaamheden als actrice en presentatrice een eigen productiebedrijf. Dat betekent kei-hard werken, veel investeren en voorlopig nog nauwelijks verdienen. Daar voel ik me schuldig over. Ik heb een super goed huwelijk als we elkaar zien. Daar voel ik me schuldig over. Ik ben nu al een hele blog lang aan het klagen. Ook daar voel ik me bla bla bla.

Het heeft dus weer te maken met iets niet mogen voelen. Iets liever weg te eten dan te voelen. Flink zijn om vervolgens weer zwak te zijn. 

In het laatste boek van Geneen Roth, 'Women Food and God,' stelt ze de lezer deze vraag; wat als je gevoelens altijd serieus werden genomen? Wat voor mens zou je zijn als ook je meest triviale, suffe onbelangrijk lijkende emoties met interesse werden beantwoord? Wat als je ouders/verzorgers al jouw twijfels en angsten liefdevol met je hadden besproken? Altijd hadden opgemerkt? Er zonder uitzondering alle tijd voor hadden genomen?

Die passage slaat er bij mij in als een bom. Natuurlijk kunnen ouders/verzorgers niet bij elke 'zucht' de tijd stil zetten en zich uitgebreid verdiepen in het kind en zijn of haar emoties. Maar wat als ze dat wel hadden kunnen doen? Voor jou? Wow!

Maar (en dat is het punt) zelf kun je het wel doen! Jij voor jezelf. Alle tijd. Alle ruimte. Je kunt bij elk zuchtje, pijntje, emotietje en gevoeltje beslissen of je er bij stil staat. En waarom eigenlijk ook niet?

Ik raad het alle emo-eters aan om te doen. Om in contact te blijven met je emo als het ware.

Dat ritje op de fiets veranderde de richting van mijn emoties van een 'naar beneden bewegende schuldspiraal' in een zen-moment van acceptatie. Ik voelde me gewoon even moe en op. Er hoefde geen oplossingen bedacht worden. Volgens mij zijn emo-eters namelijk heel erg oplossingsgericht. Lekker van de actie reactie. Controle- behoeftig. Doen-doen-doen. Go-go-go. Niks-aan-de-hand. Schrans-schrans-schrans. En weer door.

Die avond op de fiets in de regen liet ik het gewoon (lekker zweef) allemaal toe. Dat gevoel. Die twijfel. Schuld en boete. 

Even later was ik op de plaats van m'n bestemming gearriveerd. En even later smolten al die emo's langzaam weg als sneeuw voor de zon.

De nutjses zitten nog steeds in m'n tas. Ik kan ze morgen naar Paradiso brengen...

Tot de volgende sessie!

BAM!

Vandaag sprak ik met een vriendin over het eetproces. Over mijn en haar relatie met en tot eten. Ik realiseerde me dat ik zo veel baat heb bij het 'normaal' eten. Het maakt het leven zo veel meer. Het is elke kilo meer waard. En... Ik vind het wel goed zo. Dit ben ik. Ik heb er niet alleen maar "vrede mee" als ik niet meer afval... Ik geloof dat ik mezelf 'zelfs' echt mooi begin te vinden. Op m'n veertigste. Met zogenaamd overgewicht. Watskeburt ?

Toen kreeg ik ook nog het volgende bericht:

Ik heb zelf ongeveer 10 jaar anorexia gehad. Na therapie kreeg ik inzichten en daardoor snap ik nu dat ik niet te dik ben. Jij hebt een heel ander figuur dan mij. Ik ben best mager. Nu zou ik heel graag naakt schildersmodel willen zijn, als meditatie en om echt trots op mijn lijf te kunnen zijn, zonder gene. Maar schilders werken veel liever met iemand zoals jij want in tegenstelling tot jou is mijn figuur saai. Ik weet 100 procent zeker dat jij echt succesvol zou zijn als kunstenaarsmodel. En dat je misschien dan eindelijk niet zo naar over je prachtige lichaam praat. Dat doet gewoon pijn om te lezen. Ik denk dat kunstenaars veel betere 'rolmodellen' zijn want zij hebben echt oog voor wat mooi is ipv stomme publieke mening. Ik denk dat het echt een eyeopener voor jou kan zijn. Las laatst over een ronde vrouw van in de 50 die door veelgevraagd schildersmodel te zijn trots kon zijn op haar lichaam en zo beter met haar incestverleden kon leven. Bij Wackers schilderacademie zoeken ze meestal modellen. NAAKT. Durf jij de uitdaging aan? Dan ben ik HEEL benieuwd naar je toekomstige blogs.....Al het goede, liefs

En toen las ik ook nog eens dit artikel in mijn quest naar nieuwe wegdroom sites  klik op de onderstaande link:

Spring Fashion 2010 - Christina Hendricks on All the Talk About Her Body -- New York Magazine

Mijn god. Dingen kunnen echt veranderen echt als je de verandering maar zelf in gang zet. En zoals ik al eerder schreef; hier in Nederland, in het rijke, en vredige westen, hebben we die luxe... Hier kan het allemaal skeburen...

Ik geloof echt dat ik me nog nooit zo in het hier en nu gevoeld heb als nu. In het moment. In het lijf. Ik zit nu LETTERLIJK met tranen van geluk te typen. De jaren van pijn, zelfhaat, restrictie en negatieve stem in mijn hoofd. Zijn die nu eindelijk voorbij? Is het zo makkelijk? Omdat IK verander, verandert mijn perceptie en dus mijn HELE LEVEN en de wereld om mij heen? Klopt die theorie uit dat boek The Secret gewoon echt? Wow.

Want als jullie eens wisten hoe ik, als een berg kandij, tegen de voorstelling de Koningin van Paramaribo heb opgezien. Ach, jullie weten het. Hoe bang ik was om dagelijks te moeten repeteren met mijn mooie slanke jonge medezangeressen. Fucked Up. Freaked Out. BANG zeg ik je.
Terwijl ik nota bene de medemaker ben van die hele voorstelling. Paniek. Verdriet. Alleen maar omdat ik niet aan een opgelegd, eenzijdig en dus creativiteitsdodend schoonheidsideaal voldoe.

FUCK THAT. Ik doe het niet meer. Ik ben er zo klaar mee. Ik begin nu boos te worden. (I know, ik ga alle kanten op...) Het is een nieuw soort boosheid. Wat Florence Nightingale ook had toen ze zich realiseerde dat niet iedereen recht had op gezondheidszorg. Ik voel een energieke en constructieve boosheid. Ik wil doen. Ik wil leven. Ik wil zijn. Geen verpleegster. Wat dan? Wat ik wil! Ik ben niet meer Bang. Ik ben BAM!

Daar komen te tranen weer (ja, alle kanten...)

Tot de volgende sessie

Gebed met Happy End

Geloof dat ik nu echt even ga preachen...

Maar ik gun iedereen zo de vrijheid die ik aan het ervaren ben. Echt hemels... High zonder drugs. Zonder suiker...


Ik ben nu al bijna twee maanden bezig met luisteren naar mijn lichaam. Echt luisteren. Eten als ik honger heb. Stoppen als ik vol zit. Ik probeer te eten waar ik fysieke behoefte aan heb. Ik durf te experimenteren waarmee ik mijn buik-honger goed kan stillen. Ik doe mijn best adequaat te reageren op mijn lichamelijke behoeftes.
Het is echt ongelofelijk wat een openbaring. Vooral het wachten met eten tot dat ik honger heb. Echt buik-honger heb. Niet eten omdat ik 'trek' heb of 'zin' heb in iets. Nee, honger en dan lekker eten wat ik dan op dat moment ook echt wil.
Nou, dat duurt soms heel lang. Uren. En dat is zo raar... Het is voor mij bijna onnatuurlijk geworden om te wachten met eten totdat ik honger heb. Ik ben zo gewend om te eten omdat het 'tijd' is. Omdat het 'gezellig' is. Omdat het 'gezond' is. Waarom vertrouwen we onze eigen biologische impulsen niet meer? Onze lichamelijke behoeften?

Wij vrouwen en mannen ook, zijn zo gehersenspoeld met het idee dat we onszelf niet kunnen vertrouwen. Dat als we eten wat we willen we ons helemaal vol, dol en dood zullen eten. Ik heb het ook jaren geloofd. Ik dacht echt toen ik met deze blog begon, dat ik me er bij moest neerleggen dat ik mezelf naar de 500 kilo zou eten.  En dat had ik er voor over want het leven dat ik leidde voor ik met schrijven begon, kon ik niet meer aan. Serieus niet.

Wat een energie heb ik gestopt in angst, wantrouwen en restrictie. Geen wonder dat ik het regelmatig moest 'uiteten.' Uitschreeuwen!!!
Hoe voelt het als iemand je hoofd onder water houdt? Zo shit voelt het om te leven in een wereld waarin je niet mag eten waar je behoefte aan hebt. Alsof je geen zelfbeschikking hebt. Het is verstikkend. Onmenselijk. Logisch toch, dat je af en toe moet happen naar lucht? Naar een double delight bacon cheese burger. (Heb is gisteren nog van genohoten!)

Weet je,
Ik ben nu 40 en ik kan met recht zeggen dat ik vanaf m'n 10e een GROOT eet-probleem heb. Ik ben 30 jaar roekeloos en liefdeloos met m'n lichaam omgesprongen. Ik heb 30 jaar geluisterd naar m'n opvoeders, m'n rolmodellen, m'n leeftijdsgenootjes, de media. Overspoeld ben ik met beelden, foto's, reclames, clips en series met 1 type vrouwenlichaam. Dat was en is helaas nog steeds de norm. Een mager, uitgehongerd en recht lichaam staat voor succes, doorzettingsvermogen en schoonheid. Al het andere is 'grappig', 'gezellig' of 'best aantrekkelijk.'

De vraag is, wat wil je? Wil je een leven dat voldoet aan een tijdsbeeld of wil je jouw leven leiden?
Ik heb altijd aan de norm willen voldoen. Ik was al zo anders, dus als ik alsjeblieft dan maar slank was, was ik in ieder geval in iets 'normaal.'
Maar slank is niet normaal. Zeker niet als 'slank' evenredig is aan 'uitgemergeld.'  Een gezond lichaam zonder overgewicht is normaal en mooi. Maar dat krijgen we bijna nergens meer te zien...
God wat is dat toch eigenlijk verdrietig.

Ik koop geen glossy's meer. Ik kijk niet meer op celebrity blogs. Ik kijk naar mooie kunst en naar alle mooie vrouwen om me heen. En het werkt. Ik heb nu al een ander idee van schoonheid dan pak 'm beet 2 maanden geleden. Ik ben aan het afkicken van 30 jaar met oogkleppen op kijken.

Er is zo veel meer. Amen ;-)

Lunch tussen de dennen

Het gaat goed. Het eten wordt steeds 'normaler' er zijn zelfs momenten dat ik er (ongelofelijk maar waar) NIET mee bezig ben... Dat ik me opeens realiseer dat ik (schrik) "Nog niet gegeten heb...!"
En dat terwijl er genoeg gedoe en stress is in mijn leven waar ik normaal compleet van zou doorslaan.

Ik heb het druk. Ik verdien niet genoeg. Mijn man is veel weg. Ben continue opzoek naar opvang voor de kinderen. Alle apparaten in huis zijn/waren stuk. Auto ook. Repetities voor de Koningin van Paramaribo zijn begonnen. Mijn twee mede backingvocalisten zijn tien jaar jonger en tien kilo lichter dan ik. Sta onder grote druk want ik heb de liedteksten voor dKvP geschreven. Wacht op bericht van een omroep over mogelijk project. Mijn laptop is opeens traag terwijl ik geen films download of zo. Met de rest (mid-life crises) zal ik jullie maar niet vermoeien.

Maar het eten gaat goed!!! Echt zelfs tussen mijn twee mooie slanke dennen bij dKvP in, voel ik me goed. Nou ja beter dan in december 2009, toen ik met bloggen begon. Hoe ken? Terwijl ik nog geen gram ben afgevallen. Juist ben aangekomen!

Dat komt omdat ik elke dag een beetje meer in het reine kom met mezelf. Elke dag vind ik mezelf weer iets leuker. Het gaat langzaam dus kun je nagaan hoe erg ik mezelf vond. Wanneer ik mezelf in een spiegel, of erger, winkelruit zie, focus ik op wat ik WEL mooi vind aan mezelf. Niet op wat anders/beter=dunner kan.
 En... het leven is zo veel lichter (geen woordgrapje) zonder dat gemiep over wel eten/niet eten/te veel eten. Dat maakt alle aangekomen kilo's de moeite waard. Echt die shit ben ik mooi vanaf. ik ben in ieder geval niet meer BANG voor voedsel. Plus dat ik merk dat ik niet hele schappen leegeet. En dat is toch waar wee al eeuwen mee worden bang gemaakt. Dat we niet te vertrouwen zijn alleen in een snackbaar. Nou. Mooi wel. Ik mag elke dag patat eten als ik er 'honger' naar heb. En juist die vrijheid en dat vertrouwen in mezelf en mijn buik, maakt dat ik het veel minder eet dan ik had verwacht.Dan anderen hadden verwacht.

Het leven met de aangekomen kilo's valt ook mee. Echt ik zag als een huis op tegen dKvP. Ik wist niet hoe ik de productie zou doorkomen zonder eerst minstens 5 kilo (MINSTENS) te zijn afgevallen. Maar nu? Ik kijk recht in de ogen van mijn eigen pijn. Dit. Ben. Ik. Niet dunner dan eerst/vroeger. Nee. Dit is het. Ok? Ok! Wat wil ik nou echt eten?
En dat gaat goed. Meestal zijn lunches met de cast nog erger voor mij dan wachten bij de tandarts. Grote gedekte tafel staat elke dag stipt om 13.00 klaar. 30 soorten beleg. Manden vol broodjes. Rijen crackers in alle soorten en merken. Sodom en Gomorra op een tafelkleed. Wat er dan met me gebeurt is altijd net zo voorspelbaar als beangstigend. Niet durven eten waar ik zin in heb. Gefrustreerd doorkauwen op een op een droge cracker met sandwichspread. Vanuit mijn ooghoeken jaloers gadeslaan hoe de dunne halfgoden wel een met boter belegd broodje brie naar binnen knallen. Of helemaal doorslaan. Nauwelijks proeven wat ik eet. Alsof het dan niet echt gebeurt. Me dan de rest van de repetitie zo schuldig en ellendig voelen dat ik geen noot meer kan zingen. Geen scene meer kan spelen.  Weer een dag uit m'n leven verknalt. Weer niet bezig hoeven zijn met m'n vak maar met m'n lijf. Perfect excuus om niet aanwezig te hoeven zijn bij mijn eigen leven.

Die angst om te veel te eten hoor ik trouwens de hele tijd om heen. Bij al mijn collega's. Ook van de slanke dennen. Iedereen is zo bang voor al die mogelijkheden op de vierkante meter. Niemand lijkt zichzelf te vertrouwen aan een volle tafel.
Ik wel. Het is eigenlijk zo makkelijk om te eten als je honger hebt en te stoppen als je vol zit. Zo lang je maar niet wil afvallen. Echt daar gaat het natuurlijk om. Dun willen/moeten worden of dun willen/moeten blijven
Dat is de hele kermis. De eeuwige spagaat... Dat is het enige vlekje aan de anders smetteloze horizon.
Ergens hoop ik nog steeds af te vallen. Hell, dat is waarom ik dit doe. Geneen belooft in al haar boeken dat je uiteindelijk afvalt als je eet wanneer je honger hebt en stopt als je vol zit. En ik zal best op een gezond gewicht komen. Het lichaam krijgen dat bij mij past.

Maar wat ik nog steeds verdrietig vind is het afscheid moeten nemen van de droom die 'tenger' heet. De hoop moeten opgeven om ooit een 'frêle' verschijning te zijn. Niet kwetsbaar. Niet een meisje waar men voor wil zorgen.

Ik. Zal. Nooit. Tenger. Zijn. Ik. Zal. Nooit. Frêle. Zijn. Niemand zal naar mij kijken en denken, ach kom maar arme schat. Ik moet het zelf doen. Daar bedoel ik mee, zelf om hulp vragen. F*cking scary!
Aangeven wat ik, emotioneel gezien, nodig heb van anderen in het contact. Relationeel en professioneel.

Laatst deed ik het toen er iets besloten moest worden aangaande mijn liedteksten. Heel naar wanneer mensen over jouw hoofd heen over je 'kinderen' praten. Niemand bedoelde het negatief, we zitten nou eenmaal in een maak proces dus alles is bespreekbaar. Uiteindelijk willen we allemaal het zelfde; een mooie show! Maar toch, het is net alsof iemand anders dan jij iets over je ex-vriend of irritante zusje zegt. Ook is het waar, het is toch irritant.

Het lukte me om redelijk rustig (iets te harde stem nog) om mijn punt over 'mijn'/het lied te maken. Het kwam over. Daarna heb ik heerlijk geluncht tussen de de dennen.

Reactie op een reactie

Hoi lieve Dame,

Fijn dat je mijn blog leest. Ik krijg erg veel reacties. Het is een onbesproken pijnpunt voor heel veel vrouwen. We zijn niet alleen...

Wat ik je alvast wil meegeven:
Ik hoop dat je durft te luisteren naar enerzijds; je lichaam en dat lichaam goed durft te voeden.
Dus eten wat je wilt, wanneer je honger hebt.

Als je echt fysieke honger hebt, eet dan ook lekker waar je lichaam behoefte aan heeft. Ook al is dat de eerste tijd alleen maar snoep of chips of whatever.

Luister ook naar je lichaam om te voelen wanneer je vol zit. Je lichaam geeft het (echt!) van zelf aan. Zachtjes in het begin maar hoe meer je luistert hoe beter je weer in contact zult komen met je eigen signalen. Vol is vol

Maak je geen zorgen. Je zult gaandeweg 'normaler/gezonder' gaan eten. Kan lang duren, kan kort duren maar het gebeurt. I've been there en het was hemels!

Niet luisteren naar wat voor richtlijnen dan ook. Leer luisteren naar je lijf! (Denk aan het moeten plassen. Niemand plast op gezette tijden en niemand plast de zelfde hoeveelheden.) Eet naar lichamelijke behoefte. Als je jezelf dat toestaat, komt het ECHT ALLEMAAL GOED.

Begin er NU mee. Haal alles in huis wat je zogenaamd 'niet mag hebben' en wat zogezegd 'slecht' voor je is. Eet het als je honger hebt en stop als je vol zit. Dat is de enige manier om los te raken uit de verstikkende greep van emo-eten.
Nog een keer samen: Eet wat je wilt wanneer je honger hebt en stop als je vol zit.

Anderzijds luister ook naar je emoties. Je emotionele honger als het ware. Waarom wil je iets eten terwijl je geen honger hebt? Wat ligt er/voelt er achter die lekkere trek? Wat gebeurt er?

Durf daar de tijd voor te nemen, geen censuur. Alles mag gevoeld worden niks is triviaal of kinderachtig. Het kan wederom lang of kort duren maar alleen op die manier kom je er achter waarom je eet als je geen honger hebt. Waar die 'trek' nou vandaan komt. Hoeft niet altijd te zijn dat je trauma's wegstop ofzo kan ook met kleine onbelangrijk lijkende zaken te maken hebben.

Durf te voelen wat je voelt. Is het honger of is het trek.

Trek betekent dar er iets anders aan de hand is dan dat je 'gewoon iets moet eten.' Het is een anders soort honger die ook gevoed moet worden. Maar (helaas) niet met eten. Onderzoek waarmee wel.
Slapen, mooie film kijken, knuffelen, muziek luisteren, iets uitschreeuwen of praten. Geef jezelf de tijd.

Vertrouw dat jij weet wat goed voor je is als je jezelf, met vallen en opstaan, het vertrouwen in je lijf en ziel weer terug geeft. Ik onderga het nu ook. Elke dag is het spannend. Maar ik weet uit ervaring dat het de enige manier is. Ik ben nu een maand bezig. Ik ben zeker aangekomen maar niet de 1000 kilo waar ik zo bang voor was...

Tot slot,
Ik hoop dat je lieve en fijne mensen om je heen hebt die je kunnen steunen als je dit besluit te doen.
Stap uit het donker. Kom en eet in het licht. Deel je zorgen, verdriet en passie over dat f*cking eten met hen die van je houden. Zij die niet over je oordelen.

En het allermoeilijkste, maar aller belangrijkste, hou van jezelf zoals je NU bent. Nogmaals, stap uit het donker en kom in het licht. Nu. Ik sta naast je!

xo Anousha

Boos-eten

Gisteren heel goed gepraat met een dierbare vriendin. Volgens 'onze' Geneen, http://geneenroth.com/notes_from_geneen/?p=16 (de link is maar het tipje van de softijsberg, ik heb het meer over haar boeken) heeft iedereen z'n eigen honger op z'n eigen tijd. Het zelfde geld ook voor plassen. Iedereen doet immers z'n eigen plasje op z'n eigen tijd.

Het is daarom als emo-eter in relatietherapie met eten, van belang je eigen honger te leren kennen, voelen en begrijpen. Alleen dan weet je namelijk wat je wilt eten, wanneer en wanneer je genoeg hebt gegeten (zie al m'n vorige posts.) Voordeel is dat je dan niet meer over-eet. Nadeel is dat je eerst honger moet toelaten.

Dat maakt veel los. Honger is, voor mij, ongrijpbaar, onwerkelijk, als stof in de zon niet te pakken. Ik probeer nu dagelijks te wachten met eten tot dat ik honger heb. Echte honger. Fysieke honger.
Wat is dat irritant. Ik ben zo gewend om te eten wanneer ik denk dat ik wil eten, of vind dat ik mag eten, of voel dat ik moet eten. En... als ik boos ben. Ik ben gepassioneerd over eten uit boosheid. Eten uit verzet.

Vandaag heb ik dux(the best!!!)crackers lopen boos-eten. Natuurlijk werkt het boos-eten niet meer zo lekker vals bevredigend als vroeger (vorige maand.) Dus ben ik gestopt. Doorbraak(!)
Ik merk namelijk steeds eerder dat ik helemaal niks weg-eet. Emoties zeker niet. En de emotie boosheid weg-eten is helemaal kansloos. Dus nu heb ik honger. Boze honger en een beetje fysieke honger. De fysieke honger kan wel wachten tot het ontbijt van morgen. De boze honger ga ik nu aanpakken.

Vandaag een lange dag achter de rug. Ik werk aan een presentatie met een groep jonge meiden in Amsterdam. Prachtige, veerkrachtige, sterke en lieve meisjes met een pittig bestaan.

Ik ben zo trots op hun kracht en doorzettingsvermogen. Raak zo geïnspireerd door hun creativiteit die zich uit in hun keldingkeuze, haardracht en manier van praten. Ze zijn stuk voor stuk (te) wijs voor hun leeftijd en errug scherp, verbaal en geestig. Zo slim ook. Op een manier die ik benijd maar die me tegelijkertijd ook een beetje ontstemd. Ze 'moeten' namelijk wel zo zijn om te overleven in een harde en oneerlijke wereld. Dat maakt me boos. Ze krijgen niet de ruimte om zichzelf te zijn.

We weten allemaal wat een k-tijd de puberteit is. Ook al ben je het populairste meisje van de klas het, is lopen over brandende kolen, tussen je 10e en 20e. Tel er bij op dat je thuissituatie niet de meest stabiele is en daar ga je. En daar ga ik. Ik ben ik een vanavond (zoals zo vaak de laatste tijd) een beetje off. Vanavond is dat omdat ik zo baal van het ridicule feit dat vrouwen, aan zo veel (oneerlijke, onrealistische, vrouwonvriendelijke en gewoonweg belachelijke,) eisen moeten voldoen. Mannen (wellicht) ook. Maar die verdienen er in ieder geval gemiddeld nog steeds meer mee. 20% meer zelfs. Vrouwen werken dus gemiddeld 2 maanden per jaar voor helemaal niks.

Ik schreef laatst over creamcrackers. (de europeese variant van duxcrackers) Die hebben mij (regelmatig in samenwerking met echte boter en pindakaas) door de 'lente' van mijn leven (10-20) gesleept. Ik zie mezelf nog zitten. In m'n bedje, ik vond het een BED want het was een iets breder dan een kinderbed, met op schoot op m'n Snoopy-dekbed, de Cosmo en een schaal vol besmeerde crackers. "Lekker," dacht ik. Boos was ik. Alleen toen begreep ik dat niet. Mocht ik dat niet zijn.

Nu zie ik de verbanden. De Cosmo/de cracker. De Cosmo/de cracker. De Cosmo/de cracker. De Cosmo/de cracker. De Cosmo/de cracker.

Natuurlijk had ik steun (in mijn geval in de vorm van eten) nodig. Hoe had ik in Cindy Crawfords' naam anders kunnen dealen met de zogenaamd zonnige toekomst die op me wachtte? Op blz. 12; "voor jezelf opkomen kan sexy zijn." Op blz. 27; "soms is het juist sexy om te doen wat HIJ wil." Op blz 36 een kwis; "ben je bitchy of sexy?" met als eerste vraag: zeg je weleens nee? (Want dat is namelijk heeeeeeel bitchy en niet sexy) vervolgens op blz. 43 een modereportage met een fotomodel maatje 34. De titel is "stoer is het nieuwe sexy," het fotomodel kijkt gedienstig en totaal onsexy uit haar ogen, alsof het enige lichtpuntje in haar dag het onsje cottagecheese is na de shoot. Well, just shoot me.

Veertig jaar heb ik er voor moeten worden om niet meer mee te hoeven doen aan die, je moet als vrouw bevallig en gewillig zijn en daar hoort een zo min mogelijk ruimte innemende persoonlijkheid en dito lichaam bij, en nog twijfel ik elk uur van de dag.
Kun je nagaan hoe angstaanjagend en boosmakend die valse verwachtingen zijn wanneer je jong, kwetsbaar en onervaren bent. En als je jong, bang en boos bent en je dat niet constructief kunt uiten, stop je het weg. Stop je jezelf weg (zoals ook mijn meiden in Amsterdam) en doe je je stoerder/zwakker voor dan je bent en stopte je je (zoals in mijn geval) vol. Om in ieder geval het (verkeerde) idee te hebben dat je iets voor jezelf doet.

Ik heb daarom nog steeds een bloedhekel aan al die kinderboeken over schattige meisjes en nukkige prinsesjes die heel tof lijken, maar eigenlijk maar een ding willen; geannexeerd worden door het andere geslacht. Alsof je iets van jezelf moet opgeven om HEM te krijgen.
Ik word ronduit agressief van al die zogenaamde kinderpop(porno)groepjes als Kus en K(f*cking)3 met hun "Elke dag weer een nieuw avontuur als je bij me bent" (want alleen ben ik niks waard) en "De meiden staan al in de rij maar hey wacht eens even want hij is nu van mij" (want ik laat m'n vriendinnen vallen elk sprankje hoop op een potentieel vriendje).

Even koesterde ik nog de voorzichtige illusie dat Mega Mindy anders zou zijn. Ze is immers een mega (dus niet uitgemergelde) superheld. Nee hoor. Ze loopt in zulke strakke pakjes dat ze niet eens een dak op zou kunnen klimmen, als ze zou willen. Maar dat wil ze ook eigenlijk niet. Haar leven draait om Tobey. Een kwal van een gozer die haar dan weer wel en dan weer niet ziet staan en niet mag weten wie zij werkelijk is want stel je voor.

Niks mis met liefde maar waarom worden we van kleinst af aan gehersenspoeld met de misconceptie dat liefde overgave betekend in plaats van gelijkwaardigheid? Misschien draaf ik door (ik weet het wel zeker) maar daar hoort natuurlijk een bepaald type vrouw bij. Niet te bedreigend. Niet te luid.  Niet te lichamelijk. Niet te flink. Ik probeer mijn dochters te leren dat ze perfect zijn zoals ze zijn. Dat ze dat recht hebben. Dat hebben we ook. We moeten het alleen nog steeds zo bevechten op een bepaald niveau.

Zoals Martin Luther King een droom had, heb ik die ook; "ik heb een droom dat op een dag dit land zal opstaan en de ware betekenis van haar credo zal naleven: "Wij vinden de volgende waarheden vanzelfsprekend: dat alle mensen (en dus ook meisjes en vrouwen) gelijk geschapen zijn". Ik heb een droom dat op een dag, op de rode heuvels van Georgia, de zonen (en dochters) van voormalige slaven en de zonen (en dochters) van voormalige slavenhouders in staat zullen zijn samen aan te schuiven aan een tafel van broederschap (en zusterschap en broeder-zusterschap.). Ik heb een droom dat op een dag zelfs de staat Mississippi, een woestijnstaat, die blakert in de hitte van onrecht en onderdrukking, veranderd zal worden in een oase van vrijheid en gerechtigheid. (ook voor vrouwen) Ik heb een droom dat mijn vier kinderen (dus ook de meisjes) op een dag zullen leven in een land waar zij niet beoordeeld zullen worden op hun huidskleur, (en hun uiterlijk) ,maar naar de inhoud van hun karakter (en dat geldt dus ook voor de meisjes, moge duidelijk zijn). Ik heb een droom vandaag."

Martin Luther King zei aan het eind van z'n leven ook: "er komt een tijd dat zwijgen verraad is." Hij was immers een (vredes)activist.

Ik had gedacht dat ik met de jaren milder zou worden. Ik word alleen maar meer activistisch. Dat komt vast omdat ik mijn eigen honger probeer toe te laten.


Tot de volgende sessie.

Beeldvorming

Ik moet zeggen dat het niet slecht gaat. Ik begin langzaam te wennen aan mijn lichaam en het voorzichtig te vertrouwen. Ik eet niet weinig. Ik geniet van al het beleg dat ik mezelf jaren niet heb gegund, behalve tijdens een binge maar dat kan ik niet echt scharen onder 'gunnen.'

Al met al kan ik na drie weken 'normaal' eten melden dat ik vast en zeker ben aangekomen (no way dat ik me ga wegen) maar geen tientallen kilo's.
Wat helpt is dat ik gisteren heb besloten (voorlopig) geen spijkerbroeken meer te dragen. Heerlijk. Ik draag simpele (katoenen of dun-wollen) tuniekjes/jurkjes over 60 dernier maillots met stoere hooggehakte laarzen. Wat ik daarmee wil zeggen is dat het voor mij belangrijk is dat ik draagt wat lekker zit, niet knelt maar waar ik me wel (zo gewenst) aantrekkelijk in voel. Ik wel mezelf namlijk niet meer straffen met lelijk zittende kleding om mezelf zogenaamd te motiveren af te vallen. Dit ben ik nu. En ik mag er nu mooi uit zien. Niet pas over -10 kilo. Dat is een belangrijke stap. Ik werk er eigenlijk naar toe om al m'n hoopvolle (lees te kleine) kleren ritueel te verbranden. Wild dansend rond het vuur. Nee hoor. Ik geef ze gewoon weg. Maarrrr zo ver ben ik nog niet.

Net romatisch gegeten met manlief. Kinderen in bed, hij heerlijk gekookt. We gingen rond 20.30 aan tafel.
Normaal heb ik een bloedhekel aan 'laat' eten. De hele dag sta ik doodsangsten uit. Door mijn hoofd spoken alle dieet waarschuwingen over onverteerbare calorieën na 19.00 's avonds. Meestal prop ik me van pure spanning en ongeduldigheid al rond een uur of 17.00 vol. Tegen de tijd dat ik dan eindelijk aan tafel mag ben ik misselijk, ongelukkig en onverzadigbaar.

Vandaag niet echt. Ik was behoorlijk relaxed. Niet doorgeslagen aan het eind van de dag. Paar hapjes van het een of ander maar voor mijn doen zeer bescheiden. Goed gegeten. Normaal(!) niet doorgeslagen. Het voelt zo hoopvol. Ik merkte dat ik op een gegeven moment gewoon genoeg had gegeten. Wat een 'vergeten' gevoel. Fijn om weer te leren kennen.

Vorige post had ik het over mijn angst om naar NY te gaan.
Ik ga proberen bij mezelf te blijven, wat dat ook moge betekenen. Ik ga in ieder geval proberen niet te gaan lijnen en dus ook bingen. Ik blijf proberen te eten als ik honger heb en te stoppen als ik vol zit.

Ook ga ik m'n oude vrienden mailen over mijn 'food issues' zeker in NY is niks te neurotisch en alles bespreekbaar.
En ik ga van de nood een deugd maken en flink wat mooie zwarte panty's, leggings en tuniekjes inslaan. Lekker via het internet want kil tl verlichte te kleine pashokjes vermeid voorlopig ook.
Trouwens, toen ik in NY woonde, droegen vrouwen nauwelijks spijkerbroeken. Door de metro is het daar veel makkelijker om jurken en rokken te dragen. Hier leven we onder het juk van de fiets. Niet altijd even bevorderlijk voor vrouwelijke, flatteuze en zacht vallende kleding. Zeker niet in combinatie met de Nederlandse noord-westenwind. Misschien toch geen gek idee die Noord/Zuidlijn.

De link die ik heb toegevoegd refereert aan de slankheids obsessie van de media in, ja wel, Amerika.

NYT Distorts Image Of Christina Hendricks, Calls Her "Big" - Gothamist

Tot de volgende sessie!

Ik weet het niet maar...

Lang niet geschreven.
Dat komt omdat ik sinds vorige week donderdag in een constante eb en vloed van positieve en negatieve emoties heb rondgedobberd.

Dan weer helemaal extatisch over m'n nieuw verworven vrijheid omtrent eten, zoals van "Hmmmm waar zal ik vandaag eens mee lunchen?"
Dan weer in totale 'angst om mega dik te worden modus' zo van "Help mijn stretch spijkerbroek stretcht niet eens meer mee. Ik ben giga!!!"

Gisteren dacht ik nog "That's it. Ik kap met die klote blog en ga op dieet!"
Ik heb nog een 'hoe optimaliseer ik mijn vetverbranding-achtig' boek dat ik een keer 's nachts op internet heb besteld nadat ik 3 uur lang allerlei celebrity sites vol gewenste lichamen a la Jennifer Aniston had zitten af surfen. Als een pukkelige puber op zoek naar gratis porno op het web.
Ik wilde het 'dun wordt boek' al uit de boekenkast pakken maar toen dacht ik, weet je wat... Ik lees nog een hoofdstuk uit het evangelie van Geneen Roth (zie vorige posts). En dank u Geneen. Vandaag zet ik weer door.
Dat is die weg langs de emotionele rollercoaster die nodig is om een gezonde relatie op te bouwen. Twijfel, paniek, troost, vertrouwen en doorzetten. Dat geld in de liefde. En in de liefde voor jezelf en je heupen.
 
Waar ik tijden mijn bezoek aan 'crazy in de brain town' achter ben gekomen, met veel dank aan G (van mijn God als in Geneen,) is dat het van cruciaal belang is te eten waar je lichamelijk behoefte aan hebt . LICHAMELIJK!
Dus niet eten wat voorradig is. Wat ik de kast ligt. Wat op je bord wordt geschept. Wat iemand je aanbiedt. Wat de pot schaft. Wat lekker lijkt. Neen. Waar heb je fysiek en lichamelijk behoefte aan? Wat heb je nodig in je maag?
Ik ben er achter gekomen dat dat nog best lastig is. Want hoe sociaal is eten wel niet? Hoe 'gezellig' en 'niet confronterend' wordt eten wel niet geacht te zijn?

Terwijl als emotionele eter, in deze fase, is eten alles behalve gezellig. Ik moet me echt heel goed consenteren voordat ik weet wat ik wil eten. Ook wil ik niet altijd eten, als anderen met wie ik geacht wordt te eten, willen eten. Heel moeilijk om dan te zeggen, "Nee, ik hoef (nog) niet." "Maar ik heb het speciaal voor jou gemaakt! Je zou toch komen eten?" "Hmm ja. Maar ik ben hier nog wel even dussss?" "Maar ik heb honger. De meeste mensen hebben nu honger Daarom hebben we om zeven uur afgesproken. Want dat is etenstijd!" "Nou begin jij alvast..." Pijnlijke stilte. "Mooi gedekte tafel," probeer je nog. "Ja. Had ik dus niet hoeven doen. Voor mezelf."

In deze fase van mijn relatietherapie met grote, moeilijke liefde Eten is dat eten dus juist SUPER confronterend. Als ik tegen mijn zin eet of iets eet waar ik fysiek geen behoefte aan heb, dus iets eet dat lichamelijk niet lekker 'valt' stort ik in. Wordt ik bang. Ongelukkig. En dat vertaal ik naar dik, dikker, dikst.

De truc is om beyond 'dik' te gaan. Wat ligt er achter dik? Wat voel ik nog meer? Waarom eet ik tegen mijn zin in? Wat probeer ik weg te eten? Niet aan te gaan met mezelf? Wat is er aan de hand? Geen enkele emotie is te klein om niet serieus te nemen. Soms kan ik een binge krijgen omdat mijn lievelings bodylotion op is. Waarom? Eerlijk zijn. Nadenken. Niet wegstoppen, hoe futiel of kinderachtig het gevoel ook lijkt. Denk, denk... Daar komt 'ie; omdat ik me daardoor onbelangrijk voel. Bang. Daar is het. Waarom heeft niemand er aan gedacht om een nieuwe fles bodyotion voor me te kopen? Snif. Niet oordelen maar aangaan met die handel. Waar komt dat gevoel vandaan? Hoe zit het? Neem het serieus. Misschien komt het omdat ik al tien keer aan mijn partner heb gevraagd of hij die bodylotion voor me wil meenemen wanneer  hij boodschappen doet. Voel ik me niet serieus genomen als hij dat keer op keer 'vergeet' te doen. Ben ik bang dat hij dus niet van me houdt. Ik kan die bodylotion ook wel zelf kopen maar dat is niet het zelfde. Ik wil dat hij dat voor mij doet. Niet oordelen. Wat heb ik nodig?  Wat ik waarschijnlijk nodig hebt is in ieder geval die fijne bodylotion en welgemeende excuses van mijn partner. En hij moet zeggen dat hij altijd van me houdt. Ook als hij mijn bodylotion vergeet te kopen. Wat ik waarschijnlijk niet nodig heb is een hele cake, drie zakken drop en een blikje knakworstjes. Nou. Daar heb ik al veel over geschreven.

Dit weekend echter, ging het daar niet om. Ik voelde me niet helemaal super want mijn broer die ik te weinig zie ging na een kort bezoek weer terug naar Finland. Ik heb al weken keelontsteking en heb de hele tijd pijn. En mijn jongste is door de oudste uit het stapelbed, van 2 meter hoog,  gegooid.
Maarrrrr dat ben ik allemaal braaf aangegaan en alles gaat weer goed met mijn jongste en oudste. Toch bleef ik me naar voelen. Eerst dacht ik dat dat komt omdat ik dik aan het worden ben, omdat ik alles mag eten wat ik wil.

Vanochtend realiseerde ik me dat het niet is. Ik val niet af of zo. Maar ik begin ook in te zien dat er eten is waar ik me naar door voel, fysiek. Eten waardoor ik niet gevoed word, lichamelijk.
Daarom voelde ik me naar. Niet waarom ik eet maar door wat ik eet. Nou en dat is me toch een fokking openbaring... Dat heb ik nog nooit zo bewust gevoeld als nu. Ik heb het muntje letterlijk in de snoepautomaat horen vallen. Voor het eerst in mijn leven.

Ik dacht de hele week; ik voel me naar wat ik heb gegeten, omdat ik bang ben er dik van te worden. Maar ik voelde me naar om wat ik had gegeten omdat ik me er naar door voelde. Fysiek. Lichamelijk. Vol maar leeg. Opgezet maar niet gevoed.

Precies wat 'normaal etende mensen' altijd hebben en graag delen met iedereen die het horen 'wil.'
"Oh nee, ik hoef nu echt geen chips. Ik ga zo eten en als ik nu snoep kan ik straks niet meer genieten van mijn diner." Of "Nee, ik hoef nu echt geen dessert. Ik geniet nog na van het hoofdgerecht. Misschien later." Dat soort opmerkingen waren voor mij niet van deze wereld. Abracadabra. Esperanto. ET phone home.
Maar nu begin ik langzaam maar zeker te begrijpen wat 'ze,' de 'normale' mensen, bedoelen! Bizar...

Ik ben er deze week achter gekomen dat ik bijvoorbeeld wit brood en witte pasta erg lastig vindt. Het 'valt' gewoon niet altijd even goed. Meestal 'valt' het eigenlijk helemaal niet. Vooral wit brood doet alles behalve 'vallen' maar blijft kleven als een stuk uitgekauwde kauwgum aan de onderkant van een schoolbank.

En dat is best lastig. Want wit brood is, op korte termijn, zo lekker. Vooral als mijn kinderen voor het zondag ontbijt zelf warme witte broodjes uit de oven klaar hebben staan. "Voor jou mama!" Dan kan ik niet anders dan... Tja, het opeten.
Maar op lange termijn voel ik me fysiek/lichamelijk ellendig en dat vertaal ik naar dik en daardoor kom ik weer in die negatieve spiraal terecht van schuld en boete en voor ik het weet is de hele zondag een bingedag.

Ik heb besloten dat ik het eerlijk tegen mijn kinderen moet zeggen. Ik moet nog even uitvogelen hoe want ik wil niet zuur en ondankbaar overkomen. Ik heb nog tot zondag.

Honger

Women Inc. Ging goed. Zelfs nog gedanst.
De Talshow die ik samen met Tanja Jadnanansing presenteerde ging over spiritualiteit, mindfullness en vernieuwd zelfvertrouwen. Er werd zelfs een dans-emotie-achtige masterclass gegeven. Ben er helemaal in meegegaan. Vandaar dat ik bleef dansen toen DJ Suna (geweldig!) het overnam.

Heb natuurlijk weer proberen te voelen.
Ik dacht altijd dat ik een 'gevoelsmens' (erg zelfhelp, Ik weet het.) was. Ik ben er sinds ik 'normaal' probeer te eten achter gekomen dat ik vooral een 'niet mogen voelen mens' ben. Zodra ik iets voel moet ik er iets mee. Het oplossen of het ontkennen of het (ja daar komt 'ie weer) weg-eten.

Bizar hoe weinig eten, in mijn geval, met honger te maken heeft. Geneen Roth schrijft over honger, dat je het moet durven toestaan. Je moet als het ware honger durven te hebben. En dan te durven eten. Als je honger ontkent, dus niet eet wanneer je honger hebt maar wel bijvoorbeeld als je trek hebt, geef je jezelf niet de kans geeft om normaal te eten. Je luistert niet naar lichaam als je niet luistert naar honger. Je vect je lichaam aan als je eet wanneer je geen honger hebt. Het klinkt vast nog een beetje vaag...
Laat ik een voorbeeld proberen te geven.

Gisteren na de redelijk geslaagde Women Inc. avond, ben ik thuis gaan snacken. Ik had geen honger. Ik dach van wel. Dus mocht ik van mezelf eten. Prima.  Maar... honger had ik niet. Ik had een gevoel dat ik altijd verwar/vermeng met honger.

Het was laat. Ik was moe. Ik was alleenig. Iedereen thuis sliep. Ik kon met niemand over de avond kletsen.
Nou vind ik dat aan de ene kant fijn. Die verloren uurtjes in de nacht, wanneer ik geen moeder en/of echtgenote en/of presentatrice en/of theatermaker hoef te zijn.
Alleen in de woonkamer met een boek, blad, tv programma of laptop, ben ik gewoon Anousha. Die verder niks doet of is. Daar hoort toch op een een of andere (Pavloviaanse) manier eten bij. Kennelijk mag ik niet gewoon zitten zijn. Waarschijnlijk voel ik me er toch schuldig over. "Het is beter (zegt m'n bijrijder) als je eens een keer op tijd naar bed gaat." "Nog een was doet."  "Je man wakker maakt voor sex, want zo veel initiatief neem jij nou ook weer niet."  En zo maar door.
Eten is op die momenten een perfect excuus om toch soort van 'iets' te doen. Me in een activiteit te verliezen. Want daar heb ik (zogenaamd) geen controle over. Eten overkomt me. Overspoelt me. Geen verweer. Robot kan niet stoppen!
Vervolgens voel ik me daar natuurlijk weer vertrouwd schuldig over. Dat is bekend en veilig. Dat kan ik (zogenaamd) oplossen door de volgende dag extra streng te lijnen.

Over dat alleen zijn... Ik schreef aan de ene kant vind ik het fijn. Aan de andere kant natuurlijk niet. Zeker niet gisterenavond. Ik ging nadenken over de avond. Malen. Wat ging het echt wel goed? Wat ging er minder? Zo afhankelijk van de mening van anderen. Het lukt me niet om tegen mezelf te zeggen; het ging goed. Punt. Of het ging  minder. Punt.
Ook daar biedt eten solaas. (zie vorige alinea.)

Er gebeurde van alles in mijn ziel en zelfs maag. Maar honger was het niet.
Het was een onbestemd en dus vervelend emotioneel gevoel. Het ging niet om willen eten. Het ging over de samenwerking met de organisatie van Women Inc. Dat is wat ik op dat moment voelde. Maar daar wilde ik niet aan. Hallo, mijn naam is Anousha en ik ben een niet mogen voelen-eter.

Als je op dat soort momenten (momenten waarop je geen honger hebt maar je eigenlijk, als je heel eerlijk bent, een onbestemd en dus vervelend emotioneel gevoel hebt) gaat eten, eet je om de verkeerde redenen (volgens Geneen) duh, weet ik ook wel.
Omdat je eigenlijk tegen je zin eet, weet je ook niet wanneer je eigenlijk zin hebt om ermee te stoppen. Je probeert een gevoel weg te eten. Dat lukt niet. Hoogstens demp je het een beetje. Je stopt pas als dat onbestemde gevoel (dat je niet aangaat) gesust LIJKT. Overgenomen door een ander gevoel. Misselijkheid bijvoorbeeld of zelfhaat. Kringetje rond. Hamstertje blijft rennen. En eten.

Ik had gisterennacht eigenlijk met iemand willen praten over dat Women Inc. gevoel. Ik ken genoeg schrijvers die wakker zijn om 01.00 's nachts.
Ik m'n man wakker kunnen maken voor een gesprek (daar staat dan wel sex tegenover ;-)
Maar ik koos ervoor om te eten. Dat ben ik gewend. Dat is schijnveilig.
Ach, het had ook drugs, drank of internetporno kunnen zijn dus ik heb het mezelf vergeven. Ik ben redelijk ok naar bed gegaan.

Vandaag heb ik geprobeerd bewust op honger te wachten voordat ik ging eten.
Alle regels zoals 'Je MOET ontbijten, anders kom je sowieso aan!!!!!' en 'Je MOET om de 3 uur iets eten, anders vertraagt je verbranding!!!' heb ik aan m'n rugrolletjes gelapt.
Ook regels zoals 'Eet dan op z'n minst veel eiwitten en weinig koolhydraten ANDERS BREEKT DE OORLOG OP JE BOVENBENEN UIT!!!!' ben ik niet in vervallen.

Toen ik echt honger kreeg, ontbeet ik. dat was om 10.30 (ik sta om 07.00 op met de kinderen) met appelmoes en een bruine geroosterde boterham met boter en kaas. Lunch bestond een bruine tosti kaas salami. Tussendoor heb ik 2 koekjes gegeten en 3 dropjes. Niet meer, terwijl ik van alles tot mijn beschikking had.
En ik heb vandaag extra bewust zittend gegeten. Dat is nog het raarste. Ik ben zoooo gewend om staand iets naar binnen te stouwen. Snel en secuur. Alsof het dan niet echt gebeurd is. Vandaag bewust alles zittend. Gaap. Ook de 3 dropjes stuk voor stuk. Gaap. Opstaan. Naar de droppot lopen. Dropje pakken. Terug naar m'n bureau lopen. Gaan zitten. In mijn mond stoppen. Opeten. Doorwerken. Opstaan. Naar de droppot lopen. Dropje pakken. Terug naar m'n bureau lopen. Gaan zitten. In mijn mond stoppen. Opeten. Doorwerken. Opstaan. Naar de droppot lopen. Dropje pakken. Terug naar m'n bureau lopen. Gaan zitten. In mijn mond stoppen. Opeten. Alleen al daarom at ik een stuk minder.

Over dat onbestemde en dus vervelend emotionele gevoel van gisterenavond.... Dat ebt langzaam maar zeker weg. Ik heb er over gesproken met een paar mensen die ik vertrouw en ik zie uit naar een goed gesprek met de organisatie van Women Inc.

Ik zie ook uit naar het avondeten. Het is nu 18.24 en ik begin honger te krijgen.

Mond vol carrot cake

Weekenden zijn voor mij altijd spannend. Meer tijd om te eten. Maar het ging goed. Het is zo lekker om relaxed te zijn over wat ik ga eten, wanneer ik het ga eten en hoe veel ik 'mag' eten.

Zaterdag had ik een fotoshoot voor de Kek Mama. Dat zou me vroeger, vroeger hoor mij nou... Paar weken geleden nog, tot wanhoop hebben gedreven. Nu was ik chill. Dit ben ik. En ik ben mooi.
Ik moet zeggen de foto's zijn erg mooi geworden. Ik was ontspannen. In het moment. En dat is altijd goed.

Afgelopen vrijdagavond was helemaal een overwinning. Ik was uit eten met 3 zeer dierbare vriendinnen bij Club Dauphine. Live muziek en een 4 gangen menu. Tot dan toe was dat de hel voor mij. Of ik at veel te veel en dan daarna nog maar een patatje of andere Febo-snack om mezelf helemaal naar beneden te halen.
Of ik at te weinig en dan daarna nog maar een patatje of andere Febo-snack om mezelf alsnog toch nog naar beneden te halen...
Maar vrijdagavond was het anders. Het deed me echt denken aan die korte periode in NY toen ik een tijd lang 'normaal' at...  Het was erg gezellig. Over alles en nog wat gesproken. Mijn vriendinnen kennen mijn ups en downs (over eten en de rest) en staan altijd volledig achter me. Andersom natuurlijk ook.
We hebben enorm gelachen, vooral omdat we eigenlijk de muziek te hard vonden, terwijl het daarom om ging... Live muziek. Heel New-York. Maar wij hadden elkaar te veel te vertellen en worden een dagje ouder, blijkt. Maar wat ik wilde zeggen, ik was erbij! Helemaal!!! Ik was op 1 plaats. In het hier en nu. Zonder die bijrijder. Af en toe wel natuurlijk, maar toch. Ik zat op dezelfde golflengte. Niet op de frequentie eet-ellende.
Zo anders dan met kerst... Ik heb niet eens alles opgegeten. Maar ik zat ook niet op een soort van semi rantsoen. Zo van, alleen het vlees maar niet de (vijand van alle heupen) koolhydraten... Nope, gewoon gegeten. brood erbij, toetje... Zalig.

Wel merkte ik dat ik bang was om bekenden tegen te komen. Bang die diegene me 'dik' zou vinden. Bang dat ik mezelf zou moeten verantwoorden, met volle mond; "Ehm ja sorry, ik eet voortaan wat ik wil dusseuchh..." me dan zou verslikken en zou sterven. Daar in Club Dauphine. Mond vol carrot cake. Leuk voor de rouwadvertentie.

Die angst blijft een beetje hangen merk ik. Weet niet zo goed hoe ik die moet tackelen. Wat als ik die of die ex tegenkom? Die of die producent? Wat zal 'men' zeggen?
Ik weet nog dat ik een paar maanden na een van m'n drie bevallingen een styliste, van een tv programma waar ik aan had meegewerkt, tegen kwam. Ze keek me al aan met zo'n blik van; what the hell is er met jou gebeurd? Ik zei dan ook ongevraagd, meteen, te hard en te verontschuldigend dat ik "Net moeder was ze geworden, hoor." Ze antwoordde toen met iets van; "Oh, dus dat is het.... Ik schrok al." Welkom in de glamourwereld die 'TV' heet. En het zieke is dat ik me lullig voelde. Niet dat ik haar lullig vond. Over en uit. Die tijd is voorbij. Bijna.

Soms lig ik in bed te malen over wat ik ga zeggen als mensen me ooit zullen aanspreken over m'n gewicht. Ik weet dat het licht hysterisch overkomt at ik nu opschrijf, maar ik ben eerlijk. Anders heeft deze hele blog geen zin. Dus om met de woorden van Jack Back uit de film Tropic Thunder te spreken; "Don't Judge Me!!!"

Anyway... ik denk dat ik ga zeggen. "Ja ik ben aangekomen." Punt. Geen uitleg meer geven. Of ik zeg; "Ja ik ben aangekomen. Voor meer informatie verwijs ik je naar www.etenenikikeneten.blogsopt.com."
... Weet je... Als jullie ooit besluiten te gaan eten wat jullie willen als jullie honger hebben en te stoppen als je vol bent, mag je het zelfde zeggen. Gebruik me!
Of je zegt gewoon, "Dank je wel voor je opmerkzaamheid." en als diegene dan doort blijft mekkeren herhaal je de zin en loop je weg. Terwijl je ze een dikke middelvinger na geeft. Ik ga het in ieder geval doen.

Bizar hoe anderen een effect kunnen hebben op mij. Dat ik dit soort scenes überhaupt verwacht. Daar valt veeeeeel aan te verbeteren. Ik heb niet voor niks een vak gekozen waarbij ik applaus kan verdienen.

Maar... De mening van anderen is altijd leidend geweest voor mij. Dat is een verandering waar ik nu langzaam maar zeker (maar wel langzaam) door heen aan het gaan ben. Wat de f*ck voor power geef ik aan die anderen? Ik ken genoeg mensen die daar totaal geen last van hebben. Zo voed ik mijn kinderen ook op. Ik probeer ze altijd mee te geven dat hun mening telt. Dat ze hun gevoel, idee en twijfel altijd serieus moeten nemen. En ikzelf dan?

Zo ben ik niet opgevoed. Mijn moeder was een buitenlander (Ja zo heette dat toen nog) in Nederland. Ik was helemaal raar natuurlijk. half Kameroens, half Russisch, zonder 'echte' vader met een werkende moeder. Het klassieke buitenbeentje. Een donker sleutelkind met een grote mond.

Die mening, dan bedoel ik goedkeuring, van anderen was extreem belangrijk voor m'n moeder (als tweederangsburger met een taalachterstand) en dus ook voor mij... Ik weet nog hoe mezelf ik leerde te ontcijferen wat mensen van mij vonden door de manier waarop ze naar me keken te onderzoeken.
En hoe ik ieders mening altijd probeerde positief te beïnvloeden. Mijn moeder had net niet de kracht om mij te leren af en toe sch#&t te hebben aan anderen. Ze wilde natuurlijk ook alleen maar dat ik aansluiting zou vinden. Ze sloeg er alleen een beetje in door. Of ze schopte mensen haar leven uit als ze echt te ver gingen. Niet echt een evenwichtig voorbeeld. Wel heel dynamisch.

Het feit is dat het zoeken naar die bevestiging bij anderen, me analytisch heeft gemaakt en weerbaar.
Ik doorzie mensen snel. En weet hoe ik ze zo nodig moet bijsturen. Het nadeel is echter ook dat ik (meestal) correct aanvoel, wat men van mij vindt. Soms moet je dat gewoon lekker niet willen weten. Of er in ieder geval dikke sch#&t aan hebben.

Morgen onderga ik, wat dat betreft, een flinke test. Dan doe ik de algemene presentatie bij een Women Inc. avond. Genoeg meningen. Genoeg oordelen. Maar ik ben erbij en ik ga in mijn kracht zitten. Hell Yeah!

I'll keep you posted