De mentale gevangenis

Lieve Anoniem,

Dank je wel voor je warme reactie en complimenten. Ik ben heel blij dat je iets hebt aan mijn blog. Ik heb ook heel veel aan jouw post. Nogmaals dank daarvoor.

Je schrijft heel treffend dat je vast zit in een “mentale gevangenis” Wow! Wat kunnen ik en met mij vele anderen, zich herkennen in jouw scherpe analyse van hoe het voelt om vast te zitten in de vicieuze cirkel. Die verslavingsdans die bestaat uit: eten en je schuldig voelen. Overeten en je nog schuldiger voelen. Te weinig eten en je krachtig voelen. Niet eten en je nog krachtiger voelen om dan vervolgens weer te crashen en weer gaan eten en je schuldig te voelen etc, etc, etc.

Welke kledingmaat je daarbij ook draagt, het gevoel blijft het zelfde. Natuurlijk weet ik, verstandelijk, dat ik niet te dik ben. Ik ben 1,75 lang en heb maat 40/42. Helemaal niks mis mee. Zeker op mijn leeftijd na 3 zwangerschappen waarvan twee met keizersnede (buikspieren voorgoed 'veranderd').

Maar ik voel me te dik. Altijd. Dat heb ik echt altijd gehad. Ook toen ik maat 36/38 had, op een streng dieet was, elke dag minstens een uur sportte en dagelijks overgaf.

En daar gaat het om. Hoe VOEL je je? Over jezelf?

Ik voel(de) me altijd al minderwaardig en van af m’n tiende is dat (na en zware operatie aan m’n bovenbenen) steeds sterker geworden.

Als ik zo lees, voel jij je ook best een beetje k.l.o.t.e. over jezelf.

Je let op je eten. Je sport 6 x per week. Je bent streng voor jezelf. Je doet van alles om je zelf ‘binnen de perken te houden.’ 

Je zit vast in een rigide patroon. Jouw leven bestaat uit een wurgende exercitie tegen jezelf. Tegen de zwaartekracht als het ware.  Alsof je danst op een slap koord zonder vangnet en met een uiterst kritisch publiek om je heen. Zoals bijvoorbeeld die ‘meelevende’ ex-collega. Luister. Ik ken die hele vrouw niet maar ik denk dat de kans groot is dat ze zelf een dijk van een eetstoornis heeft en die lekker op jouw projecteert.

Maar terug naar jou. Alleen. Op dat slappe koord. Hoog boven in de nok van die grote en koude circustent. Een verkeerde beweging en wham! Daar ga je. Hoofd eerst richting grond. Of in jouw nachtmerrie, “Pens” eerst richting 200 kilo. 

Dat is toch geen manier om lekker in je vel te zitten? Te geloven in jezelf en de prachtige vrouw die je bent? Jij bent geen circusfreak. Jij bent een sterke en bijzondere vrouw, die in staat is om goed voor zichzelf te zorgen. Waar is ze gebleven? Wat is er gebeurd?

Jij “weet zeker” dat je gaat aankomen als je ook maar een tikje afwijkt van jouw moordende schema. Weet je hoe veel stress je jezelf geeft? Dat is niet goed voor je.  Lieverd. Je zorgt niet goed voor jezelf. Je lijkt goed voor je zelf te zorgen. Dat is de discrepantie. Madonna denkt ook dat ze goed voor zichzelf zorgt. Amy Winehouse ook. Velen geloven ondertussen ook dan dun, dunner, dunst, "goed voor jezelf zorgen" is. Maakt niet uit hoe. Als je maar dun bent. Ongeacht de stress.

Het is bekend dat stress heel slecht is voor je lijf. Er zijn onderzoeken waaruit blijkt dat allerlei enge ziektes veroorzaakt kunnen worden door stress. Ik weet dat niet. Ik ben geen wetenschapper. Wel weet ik, uit empirisch onderzoek, dat je gewicht kunt vasthouden en zelfs (argh) kunt aankomen door stress. Oh ja, over nachtmerries gesproken...

Bij mij bebeurde dat na de dood van mijn tweede kindje na ruim 5 maanden zwangerschap. Ik was zo ongelukkig. Had zo’n hekel aan mezelf. Voelde me zo verantwoordelijk voor dat gigantische verlies dat ik letterlijk niet meer met mezelf ‘kon.’

Dat gaf natuurlijk heel veel stress. En ik raakte die zwangerschapskilo’s maar niet kwijt. Ze bleven maar aan me kleven om me maar te blijven confronteren met wat ik, zogezegd, mijn ongeboren kind had 'aangedaan.' Ik leefde letterlijk in ‘wat’ er met me was gebeurd. Vast in ‘dat’ lijf.

Nog steeds ben ik niet helemaal op mijn pre-zwangerschapsgewicht. Nog steeds ben ik niet helemaal over dat verdriet heen. Maar stapje voor stapje, kom ik er. 

Nou is het natuurlijk wel zo dat 3 zwangerschappen z’n tol eisen. Soit, maar dat bedoel ik niet. Ik hou nog steeds wat gewicht ‘vast’ omdat ik het mezelf nog steeds niet helemaal vergeven heb. Bijna wel. Niet helemaal. Ik zit mezelf nog steeds een beetje in de weg. Maar het komt goed.

Maar jij. Ik lees uit jouw reactie, dat je jong bent begonnen met over-eten. Ik kan me voorstellen dat dat als bakkerskindje erg voorhanden ligt. Maar ik geloof toch niet dat het de enige rede van het te vele eten is. Een van de dunste vrouwen (echt waar) die ik ken is een bakkerkindje (echt waar.)

Van haar weet ik, dat haar ouders altijd aan het werk waren en dat de klanten bijna altijd voor haar en de andere kinderen kwamen. Als iemand vers brood wilde kopen, kregen ze het. Ook als het van de bordjes van de kinderen gegrist moest worden.

Ze woonden met het gezin boven de bakkerij. Haar ouders waren dus altijd vlak bij. Toch voelde zij de zich altijd eenzaam. Haar ouders werken immers non-stop. En zij kwam, voor haar gevoel, altijd op de tweede plaats.

Deze vrouw is (volgens mij) daardoor juist niet gaan eten. Om een signaal af te geven. Zo van “Zie me nou voor ik verdwijn.” Ze is sportsdeskundige geworden en let altijd nog meer op mijn lijn dan ik zelf (en dat is niet makkelijk, zoals je wel hebt kunnen lezen)

Any(boterham)way. Het is maar een vermoeden maar misschien ben jij om diezelfde reden juist wel gaan eten? Om aandacht te krijgen van jouw ouders? Ik kan me voorstellen dat een bakkerdochtertje extra lief wordt gevonden als ze van het brood houdt dat haar vader en/of moeder bakt?

Misschien ook niet. Hoe dan ook, je bent niet alleen maar gaan over-eten omdat het ‘zo lekker’ is. Je vol stoppen, aankomen, schuldig voelen, slap voelen, dik voelen is niet lekker.

Slaaf zijn van zetmeel (Ik ben er ook een) is echt (en ik blijf het herhalen) hetzelfde als slaaf zijn van de cocaïne. Bepaalde gebeurtenissen en gevoelens trigeren de drang om te ‘gebruiken.’ En wanneer die drang toeslaat, is niks te veel of te gek om te ‘scoren.’

Ik heb echt regelmatig half bedorven voedsel uit de vuilnisemmer gevist. Soms was het niet eens mijn eigen vuilnisemmer. Ik heb regelmatig eten gestolen. Soms van het bord van een ander wanneer die gene naar de wc was. Ik weet wat eet-verslaafd zijn is. Ik zal het mijn hele verdere leven weten. Met ‘lekker eten’ heeft het niks te maken.

Het heeft te maken met zelfhaat. Puur en simpel. Met niet houden van jezelf. Niet iedereen is er even gevoelig voor, sommige kiezen een andere uitlaatklep. Of geen. (Maar over dat soort non-neurotische mensen gaan we het op mijn blog niet te veel hebben. Boring.)

Sommige mensen kunnen af en toe een glaasje wijn drinken. Anderen vallen meteen in een groot vat vol wijn. Sommige menen kunnen af een toe een croissantje eten. Anderen vallen meteen in een grote volle broodmand. Jij (denk ik) en ik (weet ik) zijn dat soort mensen. Wij moeten weten waarom we eten. Elke maaltijd weer. One Day At A Time.

Zoals ik al schreef, denk jij dat je ‘het’ nu onder controle hebt met jouw manier van leven.

Echt, babe, ik ben heel erg trots op je die 15, VIJFTIEN(!!!!) kilo bent afgevallen. Dat heb je bereikt. Gefeliciteerd!

En nu moet je dat gegeven vieren. You have to OWN that new weight. Het is JOUW gewichtsverlies. Dit is nu JOUW lijf. JIJ hebt dat bereikt! En JIJ kan dat lijf zo houden, als je het jezelf maar GUNT.

Waarom kun je niet ontspannen? Van ontspanning komt geluk. Van (echt) geluk, ga je niet overeten.

Waarom ben je zo bang om het gevecht tegen het gewicht te verliezen als je je niet houdt aan je sport/lijn schema? Te veel sporten is niet goed. Kijk naar topsporters, ook de dunne. Not all that healthy.

Waarom vertrouw je je lichaam niet? Elk lichaam neigt van nature naar een bepaald gewicht/figuur. En dat is niet te zwaar. Ja, misschien wel vergeleken met het ene gemiddelde standaard (saaie) bikinimodel maar niet vergeleken met het andere bikinimodel zoals bijvoorbeeld Crystal Renn.

Wie wil JIJ zijn? 

Dus als je (echt) luistert naar je lichaam zul je niet over-eten. O.K. af en toe maar dat doen non-neurotische (saaie) mensen ook.

Waarom vertrouw je jezelf niet? Kijk wat je hebt bereikt? Jij kan elke bakkerij/ijskast/snackbar trotseren. Jouw wilskracht is geweldig! Anders was je nooit die 15 kilo afgevallen. Vertrouw op JOUW honger! Moet je jezelf wel toestaan om honger te hebben. Dus eet alleen als je HONGER hebt. Niet trek maar honger. En eet dan precies wat je lichaam vraagt. Eet dat wat naar je zingt.

Ik hoop dat je jezelf antwoord gaat geven op bovenstaande vragen. En ook op de volgende vragen:

Wat zijn je doelen en waarom? Welke van die doelen kun je alleen maar bereiken als je op gewicht blijft/afvalt.

Welke doelen kun je bereiken ongeacht je gewicht.

Leef je het leven dat je wilt leven? Zo ja, waarom? En welke rol speelt je gewicht daarbij?

Zo nee, waarom niet? En welke rol speelt je gewicht daarbij?

En last but not least; hoe voel je je? Hou een gevoelsdagboek bij. Twee weken lang. Hou bij hoe je je voelt bij elke (triviale of belangrijke) gebeurtenis, gesprek en beslissing. Ik noem ze de GGB’s.  Hou ze bij. Kijk of ze iets te maken hebben met wat je wanneer in je mond stopt terwijl je geen honger hebt.

Ik hoop van je te horen!

Tot de volgende sessie

Sisters in Curves!

Yes,

The Curvy Revolution is here! 

Steeds meer contact met andere vrouwen... Ik ben ontroerd en meer geïnspireerd dan ooit!

Zoals je ziet heb ik ook een filmrolletje toegevoegd met inspirerende video's van vrouwen zoals jij en ik. Ook mijn eigen begin naar een nieuw bewustzijn staat erop. 

Zoals jullie misschien weten zat ik (een maand...) in de Tafel van 5. Ook wel de Tafel van Kakel genoemd. Waarom die show mislukt is.... Is een andere verhaal. Komt nog beloofd. Want ook dat had, deels, te maken met hoe wij vrouwen onze positie in de wereld en media lijken te 'accepteren.' 
Ik ben daar zelf ook debet aan. Dagelijks vecht ik tegen die bizarre aandrang om weer te conformeren en vooral aardig gevonden te worden. Wanneer wordt ik nou een kwaad? Vraag ik mezelf vaak af. En dan niet geïrriteerd naar mezelf en geliefden toe, door kattig te doen en 'boos te eten' (zie een van mijn vorige post.)  Ik bedoel constructief boos worden. Met energie. Met kracht die verandering in gang kan zetten. 
Well it's-a-happening baby! Het borrelt en woelt. Per dag ga ik meer 'in de aanval' en dan bedoel ik niet op de koektrommel. Morgen ga ik, iets wat ik eigenlijk lastig vindt terwijl ik er helemaal gelijk in heb, bespreken. Als ik het namelijk niet doe, volgt er een giga-binge. Ik hik er al het hele weekend tegenaan en dat heeft z'n weerslag op m'n eetgedrag. Ik eet vooral vandaag (want ik durfde het gesprek vandaag niet aan) gedachteloos en proefloos. Ik graas. Geen idee wat ik heb gegeten of waarom. In ieder geval had ik 90% van de tijd geen honger. Niet ok maar ook niet heel erg. 
Ik vertrouw er op dat ik door, nu, goed naar mezelf te luisteren (en mezelf niet te bashen) vanzelf minder ga eten en meer voor mezelf ga zorgen.

Anyway.... Tv5, in die aflevering bespreek ik de schitterende fotoreportage van Glamour Magazine die het begin bleek van mijn curvy revolution! (Het Glamour item zit in de eerste tien minuten) De uitzending was op 27 augustus 2009 en ik ben 27 december 2009 begonnen. Snif. 4 maanden uitstel had ik nog nodig... Maar nu op bijna 27 februari ben ik goed op weg!!!
Ik kan niet meer terug en ik wil niet meer terug. Mijn sisters in curves ook niet:

Onderstaande tekst komt van de site Wondervol:

Ik voel me niet langer alleen in Nederland! Opeens komen ze overal vandaan! Vrouwen die er hetzelfde over denken als ik! Waarom zouden we ons minder moeten voelen met een maat 42 of zelfs 40-plus? Wie heeft dat bedacht? En waarom moeten we een hekel krijgen aan onze prachtige rondingen? Als je niet van je lichaam houdt, zul je er ook niet zuinig op zijn. En het dus ook niet goed verzorgen.
Ter inspiratie schuim ik heel wat websites af, op zoek naar mensen die deze mening delen. Ik schreef het al eerder. In Australië, Engeland en de VS is allang sprake van een Curvy Revolution. Maar in Nederland is die revolutie er nu ook!
In korte tijd vond ik bijvoorbeeld deze geweldige blog ‘eten en ik ik en eten’van actrice, cabaretiere en zangeres Anousha Nzume. De revolutie komt eraan, lees maar:
‘Wij kunnen de wereld veranderen. Kijk naar alle helden die ons zijn voorgegaan. De Suffragettes hebben hun leven gegeven om stemrecht te verwerven. Malalay Joya strijd met dagelijks gevaar voor eigen leven voor vrouwenrechten in Afghanistan. Dan kunnen wij samen toch wel dat suffe, allang niet meer relevante modebeeld aanvechten? Wij zijn toch de markt? Laten we ons ontdoen van onze ketenen. Ik predik revolutie! Een commerciële revolutie!’
Via twitter kwam ik in contact met Yvonne van den Hout, van het boek ‘Redt je Gewicht’ en de gelijknamige website. Kern van haar verhaal: ‘Wanneer je dus blijvend iets aan je eetgedrag en daarmee aan je gewicht wilt veranderen, is het belangrijk de gedachten en gevoelens die jou aanzetten tot eten te achterhalen zodat: Jouw eetpatroon en daarmee jouw gewicht niet langer meer afhankelijk is van jouw zelfondermijnende denkpatroon.’
En natuurlijk wil ik Angèle Bakker noemen van nooitmeeropdieet.nl. Zij heeft mij geleerd dat diëten geen zin hebben. Maar dat er wel andere manieren zijn om een gezond gewicht te bereiken!
Voor meer info klik op: www.wondervol.nl

Yvonne van Hout propageert de Curvy Revolution al vanaf 1996:
STOP MET LIJNEN: DOORBREEK DE VICIEUZE CIRCEL EN WORD LETTERLIJK EN FIGUURLIJK WEER UZELF!
LIJNEN!! SLANK!! Voor veel vrouwen haast magische woorden. Het roept ‘n beeld op van ‘n (bijna) probleemloos leven. Lijnen is normaal en slank maakt gelukkig. Als u niet lijnt, wordt u te zwaar en als u te zwaar bent, hoort u er niet bij.
Dat is althans de boodschap, waarin de maatschappij ons wil doen geloven. Want “SLANK-ZIJN” is inmiddels uitgegroeid tot ‘n omvangrijke industrie. Zij hebben er dus alle belang bij, dat u dit blijft geloven en voorál dat u daar naar blijft streven. En zakelijk bezien hebben ze gelijk. De vraag bepaalt het aanbod.
Waarschijnlijk heeft u ook al vele diëten en middeltjes geprobeerd om af te vallen. En in de periode dat u deze methoden gebruikt, helpen ze u ook gewicht te verliezen. Helaas, zelden met blijvend resultaat. Erger nog, meestal weegt u na verloop van tijd zelfs méér dan voor u ging afvallen.
Betekent dit nu, dat u zich maar moet neerleggen bij het feit dat u niet tevreden, ongelukkig of soms zelfs wanhopig bent, als uw zoveelste lijnpoging wéér niet gelukt is? Natuurlijk niet. Want juist dát gevoel maakt dat u weer méér gaat eten. Zoals de hele dag door van alles gedachteloos in uw mond stoppen; stiekem eten als niemand u kan zien of u letterlijk “klem” eten aan alles wat maar voorhanden is. Vervolgens schaamt u zich dan, krijgt last van schuldgevoelens; bent kwaad op uzelf en u besluit dat u maar weer eens “sterk” moet zijn en begint weer te lijnen.
Voor ‘n poosje lukt het dan weer en u bent trots op uzelf. Totdat u het weer opgeeft en vervolgens begint de hele vicieuze cirkel weer van voren af aan.
Ligt dat aan U? Bent u gewoon ‘n vrouw zonder greintje wilskracht? NEE, DAT BENT U NIET. U bent ‘n prachtig mens, óngeacht uw gewicht en u verdient het om met respect behandeld te worden. Alleen, dat gelooft u niet (meer). Dat mág u ook niet geloven, omdat u anders misschien wel eens zou kunnen besluiten, vrede met uzelf en uw gewicht te sluiten. En dat u dit kunt leren mag u, gezien de resultaten van andere vrouwen, wél geloven.
Stelt u zich eens voor. U en vele andere vrouwen mét u, besluiten op ‘n goede dag dat ze méér dan genoeg hebben van al dat getob met diëten. Ze stoppen gewoon VOORGOED met lijnen. Ze wensen alléén nog maar beoordeeld te worden op wie ze zíjn en niét op hun gewicht.
Prachtige, sterke, onafhankelijke vrouwen die ZELF uitmaken, wat wél of niet goed voor hen is.
Een wáár schrikbeeld voor de afslankindustrie, want aan wie moeten zij nú hun producten en diensten slijten. Daarom blijft het sprookje van DE EEUWIG GELUKKIGE SLANKE VROUW bestaan. Zoals: slanke vrouwen voelen zich nooit ongelukkig; zijn nooit ziek; verliezen nooit hun baan of hun relatie; hebben nooit ruzie met hun ouders, hun kinderen of de buren en kunnen daarbij ook nog eens net zoveel eten als ze willen. Nogal ongeloofwaardig als je daar eens goed over nadenkt.
Dit wordt natuurlijk niet letterlijk zo gezegd, maar de suggestie wordt wél gewekt.
Sla maar ‘n willekeurig tijdschrift open en bekende en onbekende slanke dames, kijken stralend en vol zelfvertrouwen in de lens. Uiteraard ná het volgen van het een of andere “wonderdieet”. Of anders wel na gebruik van bepaalde pillen, druppeltjes of erger nog dubieuze middeltjes, waarvan de uitwerking op uw gezondheid onduidelijk is.
Weet u zeker dat u dat gelooft? Als het “juiste dieet” of het “juiste middel” werkelijk bestond, dan was het lijnprobleem toch allang de wereld uit. Waarom is dat dan niet zo. Daar zijn m.i. verschillende oorzaken voor. Voedsel bijvoorbeeld wordt tegenwoordig vaak gezien als DE oorzaak van alle gewichtsproblemen.
We moeten “beter”; “anders” en vooral minder eten. Logisch dat veel vrouwen, zoiets natuurlijks als voedsel, zijn gaan zien als hun grootste vijand. We zouden bijna vergeten, dat voedsel gewoon bedoeld is als brandstof voor ons lichaam, net zoals benzine dat is voor uw auto.
Lijnen betekent minder of weinig eten. Te weinig eten ondermijnt uw stofwisseling, oftewel uw vermogen om calorieën te verbranden, zodat u van minder calorieën toch aankomt. Zodra u weer stopt met lijnen, “schreeuwt” uw lichaam om brandstof. Hierdoor gaat u meestal méér eten zodat u snel weer aankomt. De zgn. (vr)eetbuien.
Dit is ‘n normale reactie van het lichaam en dus niét uw gebrek aan wilskracht. Daarom bereikt u het tegenovergestelde van wat u voor ogen stond. U weegt nu méér dan u zou hoeven wegen, als u de natuur gewoon haar gang zou laten gaan.
Kijk maar eens wat er gebeurt als u uw adem zo lang mogelijk inhoudt. Uw lichaam dwingt u uiteindelijk tot ademen maar dan veel sneller dan normaal. Dit is de reactie van uw lichaam om het tekort aan zuurstof zo snel mogelijk weer aan te vullen. Uw lichaam “pikt” het gewoon niet, dat u het brandstof of zuurstof ontzegt en vraagt als reactie hierop om méér.
Lijnen leidt tot gulzigheid. Om dit te voorkómen zult u er dus mee moeten STOPPEN. Ja, ja, hoor ik u al zeggen, leuk verhaal, maar als ik dat doe, weeg ik binnen de kortste tijd twee keer zoveel.
In de praktijk blijkt dit niet het geval. Als u niet meer lijnt, ontzegt u uw lichaam ook niet dátgene wat het nodig heeft. Namelijk brandstof, calorieën dus. Als u dus uw lichaam, de op dat moment benodigde calorieën niét onthoudt, ontstaat er ook geen tekort. Als er geen lichamelijk tekort is, hoeft uw lichaam dus niet meer te “schreeuwen” om brandstof.
Kortom, u zou niet hoeven eten als u, lichamelijke gezien, geen honger heeft. Maar, dat is nu juist het grootste probleem. U weet vaak niet meer wanneer u echt honger heeft. U hebt gewoon behoefte aan eten, om wat voor reden dan ook. Ook al weet u dat u zich hierover later weer schuldig voelt, de drang naar eten is vaak sterker.
Totdat u weer genoeg hebt van al die kilo’s, u zich schaamt voor uw lichaam, weer gaat lijnen en de cirkel zich weer sluit. Waaróm eet u eigenlijk méér dan de hoeveelheid die het lichaam, normaal gesproken, nodig heeft?
In z’n algemeenheid zou je kunnen zeggen: “Eten geeft ons ‘n prettig gevoel”, om wat voor reden dan ook. Er wordt m.i. nog veel te weinig aandacht besteed aan dit gegeven.
Anderzijds wordt eten gezien als iets dat u juist zo weinig mogelijk moet doen, omdat u uw gewicht moet beheersen.
Ik vind dit ‘n trieste zaak. In mijn ogen verdient iedere vrouw acceptatie en respect, ongeacht haar uiterlijk.
Als hulpverlener zie ik hoeveel problemen deze mentaliteit met zich meebrengt. Ik krijg regelmatig e-mails van vrouwen, die doodongelukkig zijn, omdat het ze niet lukt om hun gewicht te beheersen.
Waaróm zou u uw gewicht moeten beheersen, tenzij op dringend medisch advies? U beheerst toch ook niet uw lengte, uw huidskleur of de kleur van uw ogen? Die kenmerken maken u juist tot de unieke persoon die u bent. Net zoals u zich door bepaalde karaktertrekken (gevoel voor humor; behulpzaamheid; vriendelijkheid of minder aardige trekjes) onderscheidt van anderen.
Maar als het op gewicht aankomt, dan moet iedereen zo ongeveer hetzelfde wegen en liefst nog ietsje minder ook. Gewicht wordt niet gezien als iets persoonlijks, MAAR DAT IS HET WEL.
Vergeet dat ideale gewicht nou maar, want iedere vrouw heeft van nature ‘n gewicht dat bij haar past. En dat lijkt meestal niet op de huidige norm. Die norm wordt overigens steeds verlegd. In de laatste 30 jaar is “het ideale gewicht”, zoals het in de media wordt gepresenteerd, met maar liefst 15 kilo!! gedaald.
Geen wonder, dat naar schatting 30.000 vrouwen in Nederland, tussen de 15 en 29 jaar, aan ernstige eetstoornissen lijden. En dit aantal neemt nog jaarlijks toe.
Daarbij komt dan nog eens die hele grote groep vrouwen, die voortdurend worstelen met hun gewicht. En dat zijn zeker niet alleen vrouwen met een duidelijk overgewicht.
Voor deze groep bestaat er m.i. nog te weinig aandacht. Ze zijn niet ziek, maar wel ongelukkig met hun gewicht. Vaak weten ze niet waar ze terechtkunnen met hun probleem en daarom lijnen ze door. En lijnen leidt uiteindelijk tot ‘n overdreven interesse voor het gewicht; eten en de weegschaal.
Tot gevoelens van minderwaardigheid en mislukking. Tot angst voor gewichtstoename en ‘n negatief lichaamsbeeld. Met als gevolg: Lijnen!
De vicieuze cirkel. Als u wilt, kunt u echter deze cirkel leren doorbreken zodat u letterlijk en figuurlijk weer UZELF kunt zijn. U bent het waard.
(Bron: de Schakel september 1996)
Voor meer info klik op: http://www.redtjegewicht.nl/


Voor 'ons' emo-eters blijf ik herhalen.....
Ten eerste: 
Onderzoek waarom je eet. Zonder oordeel. Kijk, voel, luister, schrijf op en... Eet!
Ga ondertussen bij jezelf na wanneer je eet terwijl je geen honger hebt. Waarom gebeurt dat? Wat ligt er aan ten grondslag? Is het een emotie? Onthou daarbij dat geen enkele emotie 'onbelangrijk' of 'klein' of 'onzinnig' is. Again, geen oordeel. Dus baal je dat je de verkeerde tandpasta hebt gekocht en voor je het weet zit je aan de drop? Niet jezelf 'bashen' maar lief zijn voor jezelf. Kennelijk 'raakt' dat tandpasta-ding je. Ga alles na. Hoe kan je het 'goedmaken'? Heb je daar echt drop bij nodig? Heb je honger? Als je geen honger hebt, heb je geen drop nodig. Zoek uit waar je, 'ook' naar verlangt. Als je dat weet wat dat is en daarnaar hebt gehandeld en je wilt nog steeds drop. Eet dan drop. Je zult zien dat je dan niet zult doorslaan. Waarschijnlijk heb je ondertussen ook honger ;-)


Ten tweede: 
Eet als je honger hebt. Echt HONGER. Eet dan wat je echt lekker vindt. Waar je je op verheugt. Eten dat naar je 'zingt' (zie vorige posts) Dat zal in het begin vooral 'verboden' voedsel zijn. Vet. Zoet. Zout. Alledrie bij-elkaar. Maak je geen zorgen. Je zult vanzelf steeds meer gaan eten wat je lichamelijk nodig hebt inplaats van waar je geestelijk naar verlangt omdat je jezelf al tijden hebt ontzegt en dus ontkent. Het kan lang duren. Het kan kort duren. Maar op een goed moment zul je eten wat goed voor je is (en dat is soms ook vet, zoet en zout) als je honger hebt en stoppen als je vol zit.


Dat is meteen Ten Derde:
Stop als je vol zit. Dat is een lastige voor emo (over) eters. Wat is vol? Onderzoek, voel en onderken. Voel je je lekker als je geen pap meer kan zeggen? Prima. Dan is dat vol voor jou.
Merk je dat je door eet terwijl je vol zit omdat je ergens toch nog denkt, hoopt, gelooft dat je straks, later, morgen, ooit, minder zult eten? Dat je niet stopt ookal begin je misselijk te worden omdat je ergens toch bid voor en wacht op het ideale dieet? Of omdat je iets eet terwijl je een lastig gesprek voert? Aan tafel zit met mensen waar je je ambivalent, onzeker of raar bij voelt of wat voor emotie dan ook? Dan is de kans groot dat je 'emotioneel' dooreet terwijl je 'lichamelijk' al vol zit. Geen oordeel. Onderken het. Onderzoek het. Volgend hongermoment weer een kans.


Ten vierde:
Wat wil je? Wil je mager, slank, dun of petit zijn? Of wil je een gezond en mooi lichaam hebben dat bij je past? Maakt het uit welke confectiemaat je hebt? Ben je zo ver om afscheid te nemen van een idioot, opgelegd en uit commercieel gewin zo goed als onmogelijk schoonheidsideaal? Ben je klaar om jezelf te zijn inplaats van die dunne vrouw die bijna niet bestaat? Natuurlijk er zijn genetische gazelle's. Fijn voor hen. Maar zoals mijn moeder zegt; een slanke koe is geen gazelle. Ik zeg; een tijgerin ook niet. Wij zijn geen gazelle's en wij zijn geen koeien. Wij zijn tijgerinnen. Krachtig en prachtig. Wat ben je liever? Een gazelle of een tijgerin?


Tot de volgende sessie

Willen eten versus moeten eten

Ik heb al een tijdje niet meer over Geneen Roth geschreven... Terwijl er zo veel de delen valt!

Gisteren een heel stuk gelezen over het verschil tussen eten dat naar je 'zingt' en eten dat je 'na roept.'

Eten dat naar je 'zingt' is eten dat je echt wilt. Eten waar je je als tijden, uren, dagen, op verheugt. Eten dat je voor je ziet. Al ruikt. Eten waar je voor wilt gaan zitten en van kunt genieten. Eten dat voor je zingt. Het begint met een zacht neuriënd melodietje. Na verloop van tijd valt het gezang niet meer te ontkennen of negeren. Het is tijd om te luisteren naar de melodie en er gehoor aan te geven.

Bijvoorbeeld, als het koud is en ik veel buiten ben geweest, heb ik soms al uren voorpret als ik aan het patatje oorlog denk dat ik later zal gaan eten. Dikke Vlaamse frieten met warme saté-saus, Hollandse mayo en veel uitjes. Het 'zingt' naar me. Het is niet dat ik het moet eten. Nee. Het is wezenlijk anders. Ik WIL het eten. En alles aan dat gevoel klopt. Het past bij het moment, de mate van honger en de sfeer. Het hoort zo te gaan, zeg maar.

Na een 'zing' maaltijd voel ik me dan ook nooit schuldig. Het voelt alsof ik het verdiend heb. Ik heb er naar uitgekeken. Gewacht tot ik honger had. Tot de situatie optimaal was. Totdat de setting helemaal klopte. Het voelt niet als een binge. Want ik heb er zelf en bewust voor gekozen. Zoals Geneen het al jaren preacht; je hebt honger en je eet wat je wilt eten. Wat bij de honger past.

Ok,

Eten dat je 'na roept' is eten dat je soort van overkomt. Ongeacht de mate van honger. Je wist niet dat je het wilde eten, totdat je het zag. Je liep er nietsvermoedend langs en opeens sloeg de vonk over. "Ziet er goed uit," denk je terwijl je door loopt. Je hebt immers geen honger. Maar het eten roept je na. Je moet terug.

Bijvoorbeeld, soms ben ik op een feestje. Daarvoor heb ik lekker en genoeg avond-gegeten. Er is niks aan de hand qua emoties. Ik ben blij om iedereen te zien. Niks voelt onzeker. Ik voel me niet eenzaam of niet op m'n plaats. Maar opeens zie ik een schaal pinda's. Nou hou ik helemaal niet bijzonder van pinda's. Pinda's 'zingen' nooit naar me. Maar op dat moment op die plek kan ik de pinda's opeens niet meer negeren. Ik loop er langs. Praat met iemand aan de andere kant van de ruimte. Kijk alle kanten op behalve de kant van de pinda's.... Maar de pinda's laten me niet gaan! Ik moet ze eten. Ik wil ze niet eten. Ik heb niks te willen. Ik MOET ze eten.

Herkenbaar? Dus als zoiets wel eens met je gebeurt, als merkt dat je iets MOET eten i.p.v. wilt eten, terwijl je geen honger hebt (want natuurlijk moet je eten als je honger hebt) ga dan eerst na of het niet toch emotioneel is. Even terug naar mij op dat feestje. Alles echt prima of schrik ik toch van mijn eigen reflectie in een spiegel? Voel ik me toch weer een pietsie onzeker omdat wie dan ook wat dan ook heeft gezegd, gedaan of op een bepaalde manier naar me heeft gekeken?

Is er iets aan de hand tussen een andere gast op het feestje en mij? Soms kan het heel spannend zijn om 'iemand' tegen te komen. Zowel positief als negatief. Bottom line, check het af. Niks is triviaal remember? Neem je gevoelens, hoe futiel ook serieus. Want een onverwerkte emotie resulteert ALTIJD in een binge. Kan lang duren, kan kort duren.

Als er echt niets aan de hand is qua acute emotie, dus je staat gewoon vrolijk bij de bakker en bestelt een lekker vers brood (waar je ook echt zin in hebt. Dus niet een zuurdesemknaller waar je eigenlijk helemaal geen trek in hebt maar ja, 'het is zo voedzaam') en opeens hoor je jezelf roepen "En doe ook maar 5 brownies..."

Is de kans groot dat je het slachtoffer bent van eten dat je 'na roept.' Neem het serieus. Want ook 'na-roep eten' = 'binge-opwekkend eten.'

Van eten dat je niet echt wilt eten maar dat naar binnen moet, eet je namelijk altijd te veel. Want de Geneenregel is en blijft en nu met z'n allen:

Als je eet terwijl niet weet waarom je eet, weet je ook niet wanner je wilt stoppen met eten.

Ga dus bij jezelf na hoe en wat. Want het tegenovergestelde is ook waar.

Als je weet waarom je eet, weet ook wanneer je wilt stoppen met eten.

Echt waar. Empirisch onderzoek, bij mezelf ;-) heeft dit aangetoond. Vertrouw me. Het is net zo'n kloppende formule als E=mc2

Hoe werkt het?

Soms kan het aan het eten liggen. Bij mij is dat met chips. Ik kan geen nee zeggen tegen chips. In wat voor situatie dan ook. Dus dat heb ik dan ook maar opgegeven. Is er ergens chips. Dan eet ik chips. Punt uit. Klaar. Ik zou zelf nog tijdens mijn eigen begrafenis uit de kist klauteren als er een schaaltje chips in de buurt zou staan. Dus, vrienden, onthouden...

Het kan ook aan de situatie liggen. Als ik bij mijn moeder ben, moet ik voorverpakte cheddarkaas van de Aldi eten. Nergens anders. Ik heb het nog nooit zelf gekocht. Ben ik zelf in de Aldi, loop ik er voorbij. Op elke andere plek vind ik het vies. Ook als mijn moeder een paar pakjes meeneemt naar mijn huis. Neen. Maar bij mijn moeder thuis? Kansloos. Moet. Het. Eten. Dus als ik bij mijn moeder ben en het is er niet. Ga ik het kopen. Lenen bij de buren. Stelen.

Geneen's tip is om dat bij jezelf te onderzoeken. Waarom MOET je bepaald voedsel of in een bepaalde situatie eten?

Belangrijk is je eigen behoeftes niet alleen te accepteren, maar te omarmen, lief, schattig en leuk van jezelf vinden. Dat werkt bevrijdend. Door het te weten van jezelf, haal je de 'mystiek' weg. Verliest het 'moeten' aan kracht.

Ik ben er achter gekomen dat die cheddar bij m'n moeder me doet denken aan de fijne momenten van vroeger, toen ik nog thuis woonde. Door dat te eten, op die plek, komt dat fijne gevoel weer terug.

Zo ook met die saaie pinda's. Mijn stiefvader at altijd pinda's. Het geeft me een 'gezellig' gevoel waar ik ook ben. Het is niet emo-eten in de zin van een gevoel wegeten. Het is momory-eten in de zin van er een gevoel bijeten.

In een acteer methode heet het sense memory en is het een belangrijke techniek om je in een karakter of situatie te kunnen verplaatsen.

Door het memory-eten van jezelf niet te veroordelen maar te onderzoeken en accepteren, zelfs respecteren, zul je merken dat 'het' steeds minder macht over je zal hebben.

Ik was net even langs bij mijn buren, na het eten, om iets te bespreken. Wij eten vroeg i.v.m. de kinderen. Mijn buren eten laat. Ik had al heerlijk en genoeg gegeten. Zij zaten nog aan de borrel. Er stonden chips en pinda's op tafel...

Ik heb van beiden genomen. Zonder verdere zelfkastijding. Zonder bijrijder (zie vorige posts.)

Want ik weet nu waarom ik het moet eten en dus wil ik het ook eten. En omdat ik het wil eten weet ik ook wanneer ik er genoeg van heb gegeten. Ik ben geen ontembare vreetzak. Ik heb er wel controle over. Want ik weet waar de behoefte vandaan komt. Waarom juist dat eten me op dat moment 'na roept.' En het is ok. Een handje was dan ook zeer bevredigend. Meer was niet nodig. En dat is nieuw. Ik weet nu wat ik doe. Ik begin mezelf te vertrouwen. Voorzichtig.