Reacties op reacties

Anoniem zei;

Ik herken delen van je verhaal, helaas ben ik nog lang niet zo ver als jij. Ik ben inmiddels niet meer op mijn 'sportverslaafds-boulimisch-dunst' doordat ik minder vaak sport. Maar het eten wanneer ik trek heb en waar ik trek in heb blijft moeilijk. Iedere dag doe ik weer mijn best, de ene dag lukt het, de andere dag niet. Voorlopig probeer ik in ieder geval te stoppen met lijnen. Maar het ontbijt overslaan, of 's avonds laat nog bami eten...? No way! Not yet anyway!

Je blog geeft veel steun, we zijn niet gek, we zijn slechts een beetje raar met eten bezig...toch? Ga zo door! Sterkte! En Bedankt!

Antwoord Anousha:

We zijn absoluut niet gek! Iedereen heeft wel iets en dit is onze manier van omgaan met het leven en alle ‘uitdagingen’ (ellende) die daarbij hoort. Ik ben blij dat je schrijft “Not Yet” want je gaat er komen. Gewoon rustig doorkabbelen 2 stappen vooruit 1 stap achteruit. Ook ik ben er nog lang niet. Als ik jou reactie lees schrik ik meteen weer van mijn eigen lef, “bami laat ‘s avonds.... Oh mijn God..” En ik zweer het je, ik ‘voel’ meteen dat ik 10 kilo ben aangekomen. En dat maakt me heel bang, onzeker en verdrietig. De truc is jezelf te kalmeren. Stil te staan bij al die emoties. Achter al die emoties, achter die angst om aan te komen ligt de ware kern. Liggen de ware emoties als het ware verscholen. In mijn geval is het meestal de angst/onzekerheid om echt mezelf te zijn. Te vinden wat ik vind en te voelen wat ik voel. Autonoom te zijn. Zonder de expliciete goedkeuring/bevestiging van anderen. Ik denk dat als jij jezelf toe staat om  te voelen waar jij nou echt zo bang of verdrietig of onzeker of (een hele belangrijke) boos over bent... Dus zeg maar gaat onderzoeken wat  er achter die angst om ‘dik’ te worden verscholen ligt, je weer 2 stappen vooruit zult zetten. Go for it Lady! Je kunt het. Net als ik met vallen en opstaan en af en toe doorslaan ;-)

Anoniem zei;

jezus, wat ben je goed bezig!
en wat zou ik dat (nog) niet kunnen.

helpt het dat je er open over bent/schrijft?
heeft zo'n coming out zin?

Antwoord Anousha

Het helpt mij 1000%. Ik ben nu eerlijk over wie ik ben en wat ik voel. Niet altijd makkelijk. Maar toch al zoooooo bevrijdend. Gewoon met mijn lijf een stuk taart eten zonder spanning, schuldgevoel. Of juist niet zonder dat ik dan al weet dat ik straks alleen ergens ga bingen... Eetverslaving wordt nog zo vaak geïnterpreteerd als een ‘verwend jezelf niet onder controle hebbend’ probleem. Terwijl het daar juist zo niet om gaat. Eetverslaafden zijn juist mensen die te veel van zichzelf geven aan anderen. Te vaak over hun eigen grenzen laten lopen. Zichzelf te veel onder (emotionele) controle proberen te houden. Het is ook een heel  eenzaam probleem. Er wordt nauwelijks over gesproken. “Gewoon niet zeuren, laten staan die hapjes en lijnen. Of meer sporten. Het is jouw keuze...” Lijkt de standaard reactie van iedereen. Bizar eigenlijk. Terwijl ik nu ik ‘uit de ijskast ben’  aan den lijve ondervind hoe veel mensen wel niet het zelfde probleem hebben! Dus tijd om er als maatschappij op een andere manier me oom te gaan zou je denken... Dus ik zeg, stap uit het donker en kom in het licht. Vertel het aan iedereen. Geef jezelf die vrijheid om uit te zoekne wat jij wel of niet hebt met eten. Wat jij nou echt fysiek lekker vindt. Wat jou nou echt voedt, verzorgt en sterkt. We kunnen nou eenmaal niet zonder eten. Je zult je hele verdere leven blijven eten. Dus probeer het dan te doen op een manier zodat jij er wat aan hebt. Makkelijk is het niet. I Know! Maar ga opzoek naar de emoties ACHTER het eten ACHTER die angst om aan te komen. Ik leer (met af en toe een flinke terugval) steeds meer te genieten van eten.  Omdat ik het mezelf nu toesta en weet je, ik eet er minder van. Soms niet. Maar dat hoort juist bij ‘normaal eten. Dat je soms ook veel te veel eet. Zonder dat jezelf vervloekt. Als je dat ‘durft’ en je lichaam vertrouwt, geeft je lichaam je vanzelf aan waar het behoefte aan heeft, wanneer en wanneer het genoeg heeft gehad. Je schrijft dat je het (nog) niet kunt... Misschien nu niet maar je bent onderweg. Zet 'm op!

  

Rita zei

Opvallend dat jij jezelf leert toestaan om honger te hebben ... ik heb mezelf juist moeten leren toestaan geen honger te hebben!
In mijn geval betekende honger jarenlang 'goed bezig', honger was afvallen. Maar honger betekende voor mij ook altijd weer daarna doorslaan. De uitdaging is voor mij dus om te zorgen dat ik geen honger krijg, en altijd net genoeg gevuld ben!
Achja, ieder zijn eigen eetprobleem ;-)

Antwoord Anousha

Ja, zeg dat wel ieder zijn eigen eetprobleem ;-)  Je raakt meteen de kern met jouw reactie, want het gaat inderdaad om autonoom zijn. We plassen ook niet op gezette tijden en. Dat geldt ook voor eten. Elk lichaam is uniek en zal aangeven wanneer het wat nodig heeft. Fijn dat jij jouw lijf die kans geeft! Dat gun ik iedereen.

Tot de volgende sessie!

Honger valt niet te faken

Alweer een tijdje niet geschreven. Echt erg druk geweest, bla bla. Maar hoe gaat het? Ik moet zeggen... Errug goed.

De trip naar New York, mijn 'op z'n sportverslaafds-boulimisch-dunst' stad, heeft me tegen alle verwachtingen in juist een boost gegeven. Ik was zoooo bang dat al mijn oude vrienden (en minnaars) zich rot zouden schrikken. "She let herself go..." zouden denken. Maar Amerikanen zijn niet zo bot, of moet ik zeggen recht door zee, als Nederlanders. 
En degenen die wel alles eerlijk zouden zeggen vonden me alleen maar mooier geworden.  Vooral omdat ik niet meer zo, gestrest als een haas in open veld, om me heen keek. Tja vroeger was ik immers altijd op zoek naar een een openbare eetgelegenheid, een afgesloten w.c. of wat dan ook waarmee ik calorieën kon verbranden.


Zelfs een best heftige ontmoeting met een ex (die nu natuurlijk met een fotomodel getrouwd is) kon me niet meer weerhouden om om mijn weg langs Foodmoodcity te vervolgen. Waarmee ik bedoel; eten wat ik wil wanneer ik honger heb en stoppen zodra ik vol zit. Jeez, wat lijkt het toch makkelijk als ik het zo typ. Maar wat een voortdurende strijd.

Momenteel niet zo zeer qua eten, maar meer qua "oh mijn God, dit kan, mag en hoort toch niet?" Bami eten om 21.30 ('s avonds. In the pm!) Ontbijt overslaan (hoe durf ik!) en toch beetje bij beetje, hapje voor hapje, afvallen (ik heb vast een ongeneselijke ziekte!) 

En dan die innerlijke pingpongdialoog over het ideale gewicht. "Dunner is toch mooier. Niet waar. Dunner is toch beter. Niet waar. Dunner is toch aantrekkelijker. NIET WAAR!"

Maar weet je, het zijn kleine pijntjes. Niet te vergelijken met hoe ik me voelde toen ik deze blog begon. Of toen ik op m'n sportverslaafds-boulimisch-dunst was. De vrijheid die ik ervaar als 'redelijk normale eter met af en toe een terugval' is heerlijk. Soms moet ik er zelfs een beetje om huilen. Van geluk. Als een moeder die naar de eerste kliedertekening van haar kind van 3 kijkt en uitroept "Wat ben ik trots op jou!"

Ik leef steeds minder op die twee niet functionerende ns/pro rail sporen. Spoor 1, het leven van dag tot dag met alle stress van dien. Spoor 2, totale paniek en zelfhaat over mijn lichaam en alles wat ik er wel of niet in stop. En dat 24/7. Zo blij dat dat afneemt. Geen hoge snelheidslijn meer maar een boemeltreintje.

Waar ik de laatste tijd het meest van geniet is honger hebben. Echt honger hebben. Ok, echt honger hebben we niet in het Westen, I know. Maar honger op z'n Westers, whatever. Ik bedoel honger in tegenstelling tot trek. Ik geniet van honger. Laat het toe. En dan lekker eten!


Dat is mijn wijze raad van de avond aan alle emo-eters. Gun jezelf honger. Voel jouw honger. Onderzoek jouw honger. Sta het toe. Heel eng in het begin. Als je, zoals ik om allerlei redenen behalve omdat je honger hebt, eet, is honger een soort van inwendig monster van Loch Ness. Je hebt ervan gehoord. Het klinkt nogal onwaarschijnlijk. Het zal wel niet echt bestaan. Maar als het bestaat, dient het in ieder geval ten alle tijden vermeden te worden. 


Dus niet. Natuurlijk is honger emotioneel voor ons over-eters. De weg naar honger is vol gevaren. Gevoelens die je liever wilt ontkennen. Weg-eten. Angst dat jouw honger niet te stillen is. Dat je zo'n groot zwart gat aan het vullen bent, oneindig. Een bodemloze put. Dat is jezelf ontkennen. Voel wat je voelt. Ga het aan. Schrijf het op. Bel iemand met wie je het kunt bespreken. Wat er met je gebeurt wanneer je jouw honger toe staat. Er zal van alles naar boven komen. Het verleden. Huidige angsten. Woede. Verveling. Allemaal niet fysiek. Blijf bij dat eten vandaan en voel wat je voelt. En geloof me, dan komt het als een donderstraal uit de hemel; lichamelijke honger. Puur. Echt.
Stoppen als je vol zit, is lastiger. Een mistig gebied. Vaag. Eten als je honger hebt is makkelijk. Thuiskomen. Aanmeren in de veilige haven.


Honger is onmiskenbaar, duidelijk en eendimensionaal. Valt niet te verwarren met wat voor gevoel dan ook. Net als echt smoor verliefd zijn of een knallend orgasme. Niet te faken. Ga er voor. Neem geen genoegen met minder.


Tot de volgende sessie
 

Yin en Yam

Heel hard aan het repeteren aan de voorstelling 'de Koningin van Paramaribo.' Inspirerend, enerverend, gezellig maar ook dikkerete-spannend. Hoe gaat het publiek reageren? Wat gaat men van ons, MIJ(!!!!) en mijn liedteksten vinden? Is het wel goed genoeg, interessant genoeg? Kan ik het wel? Ennnnnn Hoe zie ik er uit? DIK! Dikkig? Zucht.

Sinds ik probeer te eten wat waar mijn lichaam behoefte aan heeft als ik honger heb en te stoppen als ik vol zit, ben ik inderdaad wat aangekomen. Niet giga. Maar toch, aangekohohomen... Niet fijn. Helemaal niet als je op een uitgelicht toneel sexy en zelfverzekerd over moet komen tussen 2 maatjes 36 in. 
Maar het is het toch allemaal waard. Elke f*cking kilo. De vrijheid die 'normaal' eten namelijk met zich meebrengt voelt als een voorzichtig lentezonnetje na een lange, barre winter. Dat afvallen komt wel. Hoe meer ik mezelf toesta om te eten waar ik behoefte aan heb, des te minder King Calo z'n macht over me kan uitoefenen. 

De gospel volgens Geneen Roth nog een keer; "Het kan lang duren het kan kort duren maar door te eten als je honger hebt en te stoppen als je vol zit, val je vanzelf af."

Ik ben nu redelijk stabiel, qua gewicht dan, emotioneel is het natuurlijk nog een ander verhaal ;-) en.... dat is natuurlijk al heel goed van mij!!! Ik ben tenslotte pas 2 maanden bezig! Ik had echt verwacht dat ik in twee maanden minstens 50 kilo zou aankomen... Dat dus niet. Zo zie je maar weer, wat de dieet-industrie ook beweert. We kunnen ons lichaam echt wel vertrouwen. 

Gisteren leek dat even anders. Ik voelde me opeens veel 'ronder' dan een dag ervoor. Ik stond opeens weer 'mindless' aan het aanrecht een creamcracker met salami en een rijstwafel met smeerkaas naar binnen te stauwen. Gehaast en zonder te genieten. Vanochtend leek het ontbijt naadloos over te gaan in een 'binge.' Ik ben toen even gaan zitten en nadenken. Wat gebeurt hier? Niet meer stress ofzo, geen naar gesprek, gevoel etc. Niks emotioneels. Het was puur lichamelijk. Een 'ander; soort honger. Opeens wist ik het... Ik moet ongesteld worden! Tja. Dat zijn altijd precaire dagen voor deze emo-eter. Voor Rita Zeelenberg van de www.mindful-eten.nl ook:

Een dag uit mijn mindless eten tijdperk. En wat ik ervan geleerd heb.

‘Nu maakt het toch niks meer uit’
Het was een gewone werkdag in januari, buiten koud. Een paar dagen voor mijn menstruatie. Ik had thuis goed ontbeten. Rond lunchtijd nam ik wat van de crackers, kaas en appelstroop die ik op mijn werk altijd op voorraad heb. Ik voelde na de lunch een sterke hang naar zoetigheid, maar ik gaf er niet aan toe. Een collega trakteerde op gebak, dat sloeg ik af. Later op de middag kreeg ik weer nieuwe honger. Te druk om buiten iets te gaan halen. Na het werk met de trein naar een etentje in Den Haag. Zonder aan allerlei verleidingen te bezwijken op het station (‘ik ga toch zo eten’) in het restaurant aangekomen. Vond ik goed van mezelf.

Eenmaal in het restaurant werd er brood met kruidenboter op tafel gezet. Iemand smeerde wat en bood het me aan. Dat smaakte goed! Zo nam ik er nog een serie. Glas wijn erbij, later nog een. Ik at een lekkere maaltijdsalade, maar de schaal friet die ook op tafel stond, stond enorm naar me te roepen. Ik begon met een paar losse frietjes, lekker door de mayo, maar het eindigde ermee dat ik de schaal tot op de bodem leegat. En ook nog een toetje bestelde.
Ai, daar voelde ik me niet zo goed over. Veel te veel gegeten, volle buik. Waarom had ik me nou zo laten gaan? Op de terugweg op het station voelde ik weer die drang naar zoet. Ik ging de AH to go binnen ‘om een flesje water te halen’ en nam bij de kassa meteen een rol Rolo mee. Om in de trein te eten. Ik was nu al op het verkeerde pad, dus wat maakte het nog uit.

Wat had ik beter kunnen doen?
Later thuis probeerde ik te achterhalen hoe deze eetdag zo had kunnen verlopen. Op zich niks mis met lekkere dingen eten, maar dit gebeurde ‘out of control’ en voelde niet als bewuste keus. Conclusie: gedurende de dag had ik te vaak behoeftes en signalen van mijn lijf genegeerd, waardoor ik ’s avonds te hongerig en gestresst was om nog weerstand aan verleidingen te bieden. Wat had ik beter kunnen doen?
- een betere, verzadigende lunch kunnen verzorgen voor mezelf
- mezelf bedenken dat ik altijd meer behoefte heb aan zoet de dagen voor mijn menstruatie en aan die behoefte toegeven.
- Aan het eind van de middag een moment rust nemen om stil te staan bij mijn honger, en op zoek gaan naar iets kleins dat die honger goed kon stillen.
- Misschien op het station een appel of sapje genomen om temidden van die wirwar aan verleidingen niet te hoeven knokken maar mezelf gewoon iets te gunnen.
Vermoedelijk had ik dan bij binnenkomst in het restaurant een helderder hoofd gehad en een normale portie van alles genomen.

Sta even stil bij je honger
Wat ik ervan geleerd heb is dus: het is beter om te eten wat ik nodig heb, in plaats van plannen, redeneren, oordelen, en de strijd met de honger aangaan. Gouden tip: neem een moment, sta even stil bij je honger, en handel daarnaar. Dat levert meer genieten op, en minder gepieker!

Vandaag is het mij, mede door deze post dus met dank aan Rita, te lezen gelukt om inderdaad weer (want het moet altijd als emo-eter) even "stil te staan bij mijn honger." 

Door de realisatie dat het weer 'die tijd van de maand' is, ebde de binge-drang weg. Ik heb op deze dagen gewoon extra eten nodig. Punt. En daar heb ik ook gehoor aan gegeven. 

Het werd geen 'Oh mijn God, wat ben ik toch weer out of control-dag' Maar juist een Lief voor mezelf zijn-dag. Een lekker eten waar ik behoefte aan heb-dag. Een Geen schuldgevoel-dag. Zo bizar hoe dicht naast elkaar die twee uitersten bestaan. Ying en Njam.

Tot de volgende sessie