Hoogtevrees

Vandaag heb ik de hoogste berg van Bonaire beklommen. De Brandaris. 241 meter hoog. Misschien niet echt een berg van indrukwekkende hoogte. Officieel niet eens een echte berg. Maar toch. Het was: Een kleine klim voor een klimmer, een giga mega klim voor deze klimmer. Bovenop de 'berg' met uitzicht over de de slagbaai en het nationale park van Bonaire, realiseerde ik me, dat ik letterlijk en figuurlijk een nieuw hoogtepunt heb bereikt. 

Ten eerste ben ik, letterlijk, nog nooit zo hoog geweest buiten, los, in het wild. Ik heb namelijk hoogtevrees. De Eifeltoren? Ik heb er onder gestaan, daar bleef ik ook staan (met m'n croissant). Met geen huwelijksaanzoek naar boven te krijgen. The Empire State Building? Ging goed, zolang ik in de lift bleef wachten op de anderen (met m'n popcorn). De Euromast? Best leuk restaurant meen ik me te herinneren, want verder ben ik namelijk niet gekomen. 

En nu stond ik, hoogtevreesige ik, in de wind (o.k. ik geef het toe, het was meer een briesje), op 241 meter hoogte!!! De klim was fysiek niet een zo zwaar voor me. Ik heb wel eens meer moeten doorstaan om de juiste eetgelegenheid/mogelijkheid te vinden om 4 uur 's nachts. Maar emotioneel was het zo Godsgruwelijk eng. Doodsangsten heb ik uitgestaan. Van binnen. Van buiten bleef ik stoer en (hopelijk) gevat. Hoogtevrees is zo'n fysiek akelig klote gevoel; Het beest greep me z'n ene tentakel bij de keel en dauwde z'n andere tentakel zonder mededogen in een keer m'n strot in, opzoek naar m'n met 300-slagen-per-minuut-slaande-kleine spierbundeltje in m'n borstkas. Hoogtevrees voelt altijd alsof m'n hart fijngeknepen wordt, door een grote sterke klauw van een genadeloos lachend monster. Maar er was helemaal geen monster op de Brandaris en ook geen beest. Het gebeurt allemaal in mij. De angst zit in mezelf. Ik ben bang om m'n balans te verliezen en om te vallen. Ik vertrouw m'n eigen evenwicht niet. Dat was de eerste stap. Begrijpen waar ik nou precies zo bang voor ben. M'n angst in de ogen kijken en doorgaan. Stapje voor stapje. Bergopwaarts zijn vele stapjes. Al is dat ding nog geen 300 meter, het duurde lang genoeg. Dat maakte dat ik tijd genoeg had om m'n angst niet alleen in de ogen te kijken, maar ook om er een voorzichtig eerste, gesprek mee te voeren. 

Ik heb al zo veel gesproken gevoeld en gedaan over eten hier op het PureScape retreat. Vandaag was pas mijn tweede dag maar het voelt alsof ik hier al weken ben. Ik heb al zo ontzettend veel geleerd over eten, bewegen en het allerbelangrijkste; over het bewustzijn. Het is veel informatie in een korte tijd, die ik zelf nog moet verwerken. Als het wat meer gestructureerd in mijn hoofd zit, zal gedetailleerde informatie proberen te geven waar jullie hopelijk ook veel aan kunnen hebben. 

De filosofie van Reza Niam, de bedenker en oprichter van PurseScapes, komt neer op: luisteren naar jezelf en eten wat goed is voor je lichaam, brein en geest. Heel bekend, maar
het wordt op een geweldige en 'nieuwe' manier duidelijk gemaakt, in verschillende fases en dan ook nog eens in een schitterende omgeving.  We bewegen veel maar altijd op een 'natuurlijke' manier. Niks loopband, geen push-ups en ook geen gelul à la "no pain no gain". Bewegen moet fijn zijn. Beetje pittig mag, maar nooit zwaar en ellendig. Je hoeft niet 'over je grenzen heen', je leert bewegen op een manier die bij jouw past en waar je, je goed bij voelt. Niks moet. 

We krijgen 3 x per dag een heerlijke (echt waar), uitgebreide maaltijd. Geen kleine hongerhapjes maar genoeg en voedzaam (veel proteine en vetten, yipeeh!!!). Alles is organisch, biologisch en (hij moet even, want dit zo open doel;) 'puur'. 
Ook heel leerzaam is de gedetailleerde uitleg over voeding; hoe en waarom je lichaam je brein en je geest reageert op verschillende voedingsstoffen. Dat weten we natuurlijk allemaal wel in ons hart. Sterker nog, de gemiddelde emotionele-eter weet meestel meer over gezonde voeding dan op een wiki page te vinden is. 
Het is het dagelijks leven met alle stress die daarbij hoort zoals; tijdgebrek, geldgebrek en ruimte-voor-jezelf-gebrek, dat in de weg staat tussen jou en goed, of zelfs behoorlijk, eten. Maar weet je, jij bent er, inderdaad, wel zelf bij om wat in de weg staat, weg te meppen. Laat ik het bij mezelf houden. Uiteindelijk ben ik zelf verantwoordelijk voor mijn eetprobleem. Natuurlijk, het eetprobleem is ontstaan door een combinatie van aanleg, bepaalde gebeurtenissen en omstandigheden in mijn leven, maar er is nu geen 'oma' of 'moeder' meer, die mij dwingt te eten. Ook een gebeurtenis of omstandigheid staat niet om de hoek te loeren met een familiepak donuts. Er is helemaal geen monster en geen beest. Het zit in mij. De drang zit in mijzelf. 

Natuurlijk moet ik rekening houden met mijn genetische en emotionele bagage. Daarom werkt geen enkel dieet. Ik kan niet zo eten (en coke snuiven) als Kate"Nothing tastes as good as thin feels" Moss. Maar ik hoef ook niet standaard te eten als een dronken drieëntwintigjarige koorbal na een avond stappen. 

Hier krijg ik de juiste handvaten om te eten wat goed is voor mij; eten dat echt goed is voor elk lichaam, brein en geest in combinatie met mijn metabolisme en het eten dat goed aansluit bij mijn metabolisme en mijn aanleg. Dat is een nieuwe relatie, voor het leven. En ook een nieuwe relatie die ik aanga met anderen. Dat zal even wennen zijn. Aan de andere kant is iedereen mijn 'gedoe' met eten al zo gewend dat angst voor de buitenwereld ondertussen meer een extra excuus is... Dus dat...

Ook dat heb ik bovenop de Brandaris gevoeld. Dat was m'n figuurlijke hoogtepunt. Ik laat me niet meer bang maken om te eten. Niet door 'anderen' maar nog belangrijker; ook niet meer door mezelf. Dat is de eerste stap. M'n eigen angst in de ogen kijken. Ben benieuwd naar stap 2 want er zijn nog vele stapjes te gaan. Maar weet je, ik heb alle tijd.

Over The Hill

Gisteren de hele avond proberen te bedenken waarom ik nou wilde eten terwijl ik echt geen honger had. 
En wat zo freaky is, is dat er dan honderden redenen zijn. Grote redenen zoals; 'mijn zoon was een half uur zoek en dus ruzie gehad met de oppas.' Tot en met 'mijn broer woont al 4 maanden bij ons in huis.' 
Met daar tussenin nog een breed scala aan de kleinere dingen zoals; 'moe maar ook rusteloos.' 'Waarom belt die of die niet terug.' 'Waarom wordt ik gestalkt door een twitteraar als ik per ongeluk een spelfout maak en waarom kan het me wat schelen?' 
Allemaal redenen om te bunkeren. En allemaal emotioneel. 
Mijn vraag is, en dat is volgens mij de centrale vraag van alle emo-eters: 
WAT MOET IK HIER MEE? Ik weet dat het zo werkt maar wat de fuck nu???
Wat te doen met al die poelen van wanhoop. Al die grote en kleine psychologische triggers en dikmakers? 
Iedereen dit dit blog leest weet dat nog strengere regels niet de oplossing zijn. Dieten heeft geen zin als je een emo-eter bent. Het heeft namelijk zo fucking weinig te maken met wat je eet. Waarom eet je als je geen honger hebt? Wat is de gevoelshonger? Daar gaat het om.


Waarom eet ik? Omdat ik uit elkaar knap van energie en gevoel. Klaar als een klontje boter. Ik wil zo veel en ik voel zo veel. Dat is het in 1 zin. Dus. Dit wetende. Hoe ga ik daar nou (voortaan) mee om?
Want niet lijnen heb ik goed onder de knie. Eten als ik honger heb, check. Eten waar ik fysiek behoefte aan heb, bijna check. Eten als ik vol zit... blijft lastig maar op de goede weg. 


Maar ik blijf af en toe ook maar willen eten terwijl ik echt geen honger heb. En ook al voel ik dan van alles en nog wat, alles behalve honger... Toch ga ik dan eten. En veel ook.


Hoe daar nou echt secuur mee om te gaan blijft heel, heel, heel erg moeilijk. Het is zoveel makkelijker en op korte termijn bevredigender om dan maar in een vertrouwde foodcoma te  glijden. Zo van, morgen zien we dan wel weer verder. 
Vermijden en verplaatsen is makkelijker dan echt te moeten leven. Volwassen te zijn. Verantwoordelijk voor je zelf en voor anderen. Klote.


Ik heb vorige week in het kader van mijn productiebedrijf een paar lastige gesprekken moeten voeren. Ook heb ik altijd te maken met afwijzing als theatermaker/actrice/presentatrice en God weet wat ik nog meer ben. Dat alleen al maakt me soms moedeloos. Wat ben? Wat kan ik? En dan natuurlijk Wie ben ik? Waarom? Wat ben ik voor moeder als m'n zoon wegloopt, ik de oppas niet aankan, m'n oudste op concentratiecursus moet en m'n jongste voor de 10ex luizen heeft. Wat ben ik voor echtgenote als ik m'n broer al maanden in huis heb terwijl mijn man en ik al nauwelijks tijd en ruimte voor elkaar hebben? Wat ben ik voor zus als ik dat aan m'n broer vertel. Ga zo maar door. Ga zo maar door.
Het voelt zo puberaal om met als dit soort twijfels te zitten. Ik had altijd gedacht dat er een moment zou komen waarop ik volwassen zou zijn en 'gewoon' om zou kunnen gaan met het leven. Zonder vreetbuien. 


Ik dacht dat dat zou gebeuren als ik 21 was. Als ik zou trouwen. Als ik moeder zou worden. Als ik 35 zou worden. Nu ben ik 41 en voel ik me over the hill maar niet volwassen.
Ok. Goed. Over the hill maar nog steeds op aarde. Wat is nou echt volwassen zijn? Wat maakt iemand volwassen? Leeftijd. Levenservaring? Misschien ben ik niet de enige met dit soort twijfels en hebben we het er niet te veel over met elkaar. Zou Ab Klink dit weekend ook twijfelen aan zich zelf? Ik hoop het niet! Ik ben best een beetje trots op hem. Dat heb ik niet snel met oudere witte mannen van het establishment in machtige posities. Hij voelt zich na alles vast ook een beetje over the hill. Misschien is dat ook helemaal niet erg. Moet ik dat gewoon toegeven. Trouwens, het is best fijn over the hill. Wat je krijgt wat meer relativeringsvermogen. Minder angstig voor wat anderen van je denken. Durft eerlijker te zijn over je gevoelens.. En durft ze ook te uiten(bingo... Meteen minder trek) En the drinks are better here!


Vanavond ga ik met een mede 'over the hill' vriendin de kroeg in. Zij mailde me met de vraag of ik een  tent kende "met niet te harde muziek maar waar de gemiddelde leeftijd ook niet 60 is." 
Er is kennelijk altijd nog een hill na over the hill.


Tot de volgende sessie!