Het borrelt in m'n hoofd

Het niet eten van zetmeel, suikers, melkproducten en vlees, gaat redelijk goed. Ik ben nu vanaf 1 januari bezig. Het is erg fijn om op zaterdag ‘vrij’ te hebben en te eten wat ik wil (behalve vlees, want ik doe mee met Kassa Groen). Ik heb nu twee zaterdagen gehad en me niet compleet misselijk gegeten. 

Toch merk ik dat emotie en eten onlosmakelijk, als dag en nacht, met elkaar verbonden blijven. Wat irritant om daar niet onderuit te komen! Een dagje bij m'n moeder geweest en huppa, staan we weer proppend aan het aanrecht. Korter dan anders maar wel krachtig. 

Ik kom er niet onderuit. Ik hou niet van mezelf zoals ik ben. Ik wil anders zijn en dunner is de meest ingrijpende optie. Het is ook de meest sociaal geaccepteerde optie. De meest maatschappelijk succesvolle optie. Kennelijk heb ik een grote behoefte aan sociale en maatschappelijke acceptatie. Nou ja, nieuw is dat niet. Dat is de rede waarom ik überhaupt ooit op het podium wil staan; applaus!!! Ik weet het, ik ben er voor in behandeling (geweest). Maar wat nu?

Voor nu heb ik mezelf redelijk onder controle maar gelukkig ben ik niet. Bestaat hier een pil voor? Moet dit zo de rest van mijn leven doorgaan? Ik ben fucking al 43. Het vooruitzicht dat ik als oma nog loopt te stressen over die kilo's maakt me wanhopig... En ik zie een leuk Koefnoen type voor me, dus wie weet...

Het broeit. Het borrelt. Niet in m'n maag maar in m'n hoofd. Natuurlijk vertaal ik het in niet genoeg/niet snel genoeg afvallen. Dat  blijft m'n oplossing. 

Hoe anders zou mijn leven zijn als ik dun was.

Slank, mager, fragiel en light.

Ik zou zeker meer compassie hebben, of juist een egoïst zijn, zo gelukkig.

Not a care in the world. Geen maatstress, gewichtsstress of cm-stress.

Dansend hele nachten lang met spannende tall dark strangers.

Wolken aaiend springend in een veld vol madelieven.

De zon goedkeurend op mijn gezicht.

Zo anders zou mijn leven zijn als ik dun was.

Tenger, small,  breekbaar en fijn.

Een energieke moeder, altijd geduldig, gewichtsloos aanwezig.

So what als je er voor moet overgeven. Ik mis mijn lege maag, mijn platte buik.

Ik mis het gene dat ik nooit helemaal heb gehad.

Ik zou makkelijk kunnen doden voor maat 36.

Mezelf nog het liefst om eindelijk dat gene wat ik wil te zijn.

Zucht. Ik voel me meer 13 dan 43. 

Hersenen laten ons denken dat we dikker zijn

Interessant artikel uit de Standaard: Wetenschappers hebben ontdekt dat ons lichaamsbeeld in onze hersenen "massaal vervormd" is. Het beeld dat we van onszelf hebben, is dikker en kleiner dan we in werkelijkheid zijn. Dat blijkt uit een onderzoek van University College London.

Volgens de onderzoekers kan dit mogelijk verklaren waarom slanke vrouwen zichzelf nog steeds dik vinden als ze in de spiegel kijken. Het biedt mogelijk ook meer informatie bij ziektes als eetstoornissen.

Wetenschappers wijzen erop dat het effect groter kan zijn bij vrouwen die extra gevoelig zijn voor bepaalde lichaamsdelen.

"Sommige mensen kijken in de spiegel en krijgen informatie dat ze niet dik zijn, toch kunnen ze die info niet gebruiken om het vervormd lichaamsbeeld in hun hersenen aan te passen", aldus Michael Longo, die aan het hoofd van het onderzoek stond.

Tijdens de studie werd aan de deelnemers gevraagd om hun hand onder een bord te plaatsen waarna ze de locatie van hun vingertoppen en knokkels moesten raden. Na vergelijking bleek dat de afstand tussen wijsvinger en de duim gemiddeld 69 procent groter werd geschat dan de werkelijke afstand. De lengte van de vingers werd gemiddeld 27,9 procent korter geschat.

"Het vervormde hersenbeeld van de handen kan worden uitgebreid naar de rest van het lichaam, zo zegt Longo. "Het is mogelijk dat deze impliciete vervormde percepties het lichaamsbeeld kunnen domineren en zo uiteindelijk de manier waarop iemand naar zijn of haar lichaam kijkt kan beïnvloeden."

Insane in the Brain

Morgen moet ik naar een feestje. Ik kan er niet onderuit. Morgen ga ik dus ook naar dat feestje. Een feestje waar allemaal mooie hippe en dus dunne mensen zullen zijn. Dat is wat ik toch nog steeds geloof. Of wat er in ieder geval door mijn hoofd spookt wanner ik te me tijdens zo'n feestje te enthousiast op de hapjes stort. Dun=mooi. 
Niet zo zeer voor anderen maar wel voor mezelf. Wie herkent dit? Wie meet er, net als ik, met 2 maten?
Maat 1; mooi voor anderen (en dat is qua maten zeker niet mager of dun.)
Maat 2; mooi voor mezelf. (en dat is qua maten zeker wel mager of dun.)
Ik ben er nu ondertussen wel achter dat het iets psychologisch moet zijn. Wat weet ik niet althans... Het heeft met conformeren te maken. Zoals ik al vaker heb beschreven... Autonoom durven zijn. Durven zijn.
Vandaag was ik dagvoorzitter voor 'Women at the Top' een speciale dag georganiseerd voor vrouwelijke studentes. De dag was georganiseerd door internationale studentenorganisatie IAESEC (Make a Move) in samenwerking met Women INC. en Microsoft. Ik heb de hele dag versteld gestaan van de prachtige, zelfverzekerde en intelligente jonge vrouwen. Het leek wel of ik rondliep op de redactie van een intellectuele super glossie. De ene vrouw nog hipper en aparter gekleed dan de andere. Allemaal geïnteresseerd, slim en super lief ook! Complimenteus naar elkaar en heel supportive. Ik werd echt verliefd op allemaal.
De dag ging over 'de juiste keuzes maken.' Welke keuzes moet je maken je om 'jouw' top te bereiken? Women INC. heeft daarvoor een erg leuke tool ontwikkeld. Women Think! 
Een keuzegame. Waar wil je zijn over 7 jaar en waar moet je aan werken om dat te bereiken.
De dames hadden een druk programma met de keuzegame, workshop's, netwerken met vrouwen die bij Microsoft werken en plenaire discussies. 
Wat me opviel was dat ook deze generatie, nog steeds worstelt met waar ik en jullie ook mee worstelen. Hoe krijg ik het voor elkaar succesvol te zijn maar ook trouw te blijven aan mezelf?  Om te zijn wie ik wil zijn. Niet wie of wat de maatschappij van me verwacht. Hoe bereik ik de top op mijn manier zonder me te moeten conformeren aan...vul zelf maar in. Je begrijpt vast wel wat ik bedoel. 
Natuurlijk heb ik zelf de keuzegame ook gedaan. Professioneel en maatschappelijk gezien ben ik op de goede weg. Bij mij kwam er uit dat ik moet doorgaan met wat ik al doen. Gewoon door kachelen. Professioneel en maatschappelijk. Maar emotioneel? Ik ben zo dichtbij. Maar toch voel het soms nog zo ver weg...
Ik vind allerlei soorten vrouwen mooi. Echt. Juist de vollere types. Daar val ik zelf veel meer op. Waarom geldt het dan niet voor mezelf? Waar de hell hou ik toch zo aan vast? Wanneer valt het kwartje? Maak ik die klik?
Ik weet diep, diep van binnen dat ik nooit meer op dieet zal gaan. Ik weet dat ik het leven leid dat ik wil leiden. Maar ik lijd ook nog. Soms is dat zo fucking vermoeiend. Zeker in de zomer. Ik haat rokjesdag en zomerkleren al helemaal. En als er feestjes zijn moet ik helemaal m'n best doen om niet met een dwangbuis af te worden gevoerd. Het is geen feest om na al die jaren weer een outfit te vinden waarin ik me niet te dik, te tuttig, te snollerig, te saai, te gewoon en/of te onhip in voel.
Wanneer krijg ik daar nou es echt schijt aan? Waneer voel ik me net zo blij met mezelf van buiten als van binnen? Wanneer meet ik mezelf nou een aan maat 1???
Soms denk ik wel eens dat ik gewoon afwijking heb die nooit helemaal vanzelf helen. Soort mini-body-dismorfic-syndrome. Iets dat verkeerd staat afgesteld in mijn hersenen. Een stofje dat teveel niet genoeg wordt aangemaakt. Net als bij Gil de la Tourette en dwangneuroses.
Van Martijn (psychiater) weet ik dat zulke stoornissen in zeer ernstige gevallen kunnen worden behandeld met deep brain stimulation. Een soort pacemaker die wordt ingebracht onder je borstkast en dan via een draadje stroomstootjes afgeeft aan je hersenen. Stofje in balans! Alle problemen opgelost! De bedoeling is dat het binnenkort ook zal worden toegepast bij ernstige anorexia patiënten en bij mensen met obesitas. In China is er al mee geëxperimenteerd. Waarom niet bij de emo-eters? Ik heb me al aangeboden als proefpersoon en ben vervolgens beleefd doch liefdevol geweigerd door mijn man. Ik schijn niet ziek genoeg te zijn. Hij moet deze blog maar es lezen.
Ik zal net als de mooie jonge vrouwen zelf aan het werk moeten. Dat was ook exact de conclusie van de 'Women at the Top' dag; autonoom zijn. Jezelf zijn. Durven zijn wie je bent. Voor jezelf durven opkomen. Jezelf aanprijzen. Jezelf het succes gunnen.... Je begrijpt wat ik deboel...Je hoeft het niet 'te voelen.' Je moet het gewoon doen. Je moet er gewoon mee beginnen. 
Ik ook. Ik ga niet meer wachten op de 'klik.' Op het kwartje. Op het stroomstootje. Op China. Ik begin nu. Ik ga me alvast verheugen op het feestje van morgen. Ik ga morgen gewoon fucking lol hebben. Met dit lichaam. Ik ga het doen. En Insane in the Brain van Cypress Hill aanvragen.


Tot de volgende sessie.