Mijn heldin en guru Geneen Roth heeft een nieuw boek geschreven!!! Ze is bij Oprah Winfrey geweest! Mijn andere heldin en guru! Women, Food, and God- Oprah.com
Posts tonen met het label overeten. Alle posts tonen
Posts tonen met het label overeten. Alle posts tonen
zondag 13 juni 2010
Geneen eindelijk weer bij Oprah!
Mijn heldin en guru Geneen Roth heeft een nieuw boek geschreven!!! Ze is bij Oprah Winfrey geweest! Mijn andere heldin en guru! Women, Food, and God- Oprah.com
donderdag 10 juni 2010
10 centimeter
Het Amerikaanse mannenblad Fantastic Man heeft wat stevigere mannen gebruikt voor een mode reportage.
Vooruitgang lijkt me. Toch merk ik dat ik anders kijk naar deze mannen. Ik heb niks tegen een man met een buikje. Ik val eerlijk gezegd meer op wat stevigere types dan op 'harde kippen.' Maar deze mannen doen iets met me wat niet helemaal goed is.
Het komt denk ik door die iets te kleine zwembroekjes. Het gaat maar om een paar centimeter. Hooguit 10 centimeter stof. Maar het verschil is cruciaal. Waar een klein stukje stof groot in kan zijn.
Wat ook niet helpt is de Oost-Europeesachtige styling. Die doet me denken aan mijn werkweek in Praag. Het was mei 1987. We reden met de bus vol zeventienjarigen dwars door het IJzeren Gordijn richting de Praagse Lente. De stad waar mijn toenmalige lievelingsroman zich afspeelde. De Ondraaglijke Lichtheid van het Bestaan. Wij begaven ons helaas in een ander Praag. Wij stonden op en schuin aflopende camping. Ver buiten het oude centrum. Meer richting verlaten dorpje vol depressieve mensen. De wc en doucheruimtes, laat ik het gewoon barakken noemen, waren zo smerig en eng. Godzijdank deden de lichten het niet zodat je alleen maar kon ruiken hoe vies het daar was. Onze hele klas heeft een week lang zwaar geconstipeerd door Praag gestommeld. Op zoek naar een café waar we ons mochten verlichten op de wc en door de absint. Dat was niet makkelijk want we waren westers en onder de achttien. Ook viel die 'lente' een beetje anders dat jaar. Het was 3 graden. Niemand had warme kleren bij zich. En de winkels waren leeg. Anyway...
Vandaag sprak ik een hele lieve, bijzondere en beeldschone vriendin. Natuurlijk spraken we ook over onze relaties. Haar vriend houdt zielsveel van haar. Toch bekroop mij het vermoeden dat hij haar soms het gevoel geeft dat ze niet perfect is. Deze vrouw is zo perfect als mogelijk is. Echt. Girlfriend takes very good care of herself. "What the fuck!" dacht ik en riep ik vervolgens uit.
Het heeft waarschijnlijk met de beste man zelf te maken. Hij zal wel onzeker zijn over...whatever. Maar toch. Hoeveel vrouwen zullen dit wel niet kennen? Dat onzekere gevoel dat je niet voldoet. Dat je blij mag zijn dat iemand bereid is bij je te blijven. Dat je eigenlijk een teleurstelling bent voor je partner. Dat eenzame en angstige gevoel. Een tijdbom. Je weet dat je juist niet moet eten. Dat maakt alles alleen maar nog erger. Dan heeft je partner (en de wereld) gelijk. Jij bent niks en je kan niks volhouden. Maar nu wel. Toch? Maar nee. Je belooft jezelf dat je morgen het begin is van de rest van je leven. Morgen ga je 'gewoon' op dieet. Hoe moeilijk kan het nou zijn? Iedereen kan toch lijnen? En daar ga je. Je duikt weg voor jezelf. De voorraadkast in.
Ik ken dat gevoel donders goed. Ik kreeg er acuut weer een vreetkick van. Ik werd zo kwaad op die gast. Die eikel! "Hoe durft hij. Kun je nagaan hoe hij naar mij kijkt..." Ja. Daar gaat het natuurlijk om. Zoals hij zijn onzekerheden op iemand anders projecteert, zo doe ik dat natuurlijk ook. Sterker nog, terwijl ik dit met mijn rechter hand typ, valt mijn 20e caramel fudge toffee die ik met mijn linkerhand probeer uit te pakken, in mijn kop thee... Als dat geen teken is. Waarom raakt het me zo? Ik ga toch niet met hem? Mijn partner is toch niet zo? Waar staat 'hij' voor?
Met eten gaat het behoorlijk goed. Er zijn momenten dat ik niet bezig ben met wat ik eet en hoeveel ik eet. Er zijn momenten dat ik gewoon leef. Er zijn momenten dat ik zelfs vergeet te eten. Ik! Ik!!! Die vergeet te eten...
Waar ik echter nog flink mee worstel is het gevoel dat ik gefaald heb. Dat ik toch mislukt ben. Dat ik niet die slanke vrouw ben. Dat heb ik niet continue. Er zijn genoeg momenten dat ik me aantrekkelijk voel. Sexy zelfs. Mooi soms. De moeite waard...bijna altijd. Wat het zo lastig maakt is dat ik slank zijn regelmatig toch nog steeds verwar met doorzettingsvermogen en kracht. Het zie als een verdienste. Iets waar ik naar had moeten blijven streven.
Regelmatig vind ik dus toch dat ik het heb verknald. Dat ik had moeten blijven lijnen. Fanatiek had moeten blijven sporten. Me dan maar af en toe had moeten laten gaan door over te eten en vervolgens weer over te geven. Dat ik sterker had moeten zijn.
Het goede nieuws is dat ik dit in te verleden tijd schrijf. Ik kan namelijk niet meer terug. Ik denk echt niet dat ik ooit nog kan lijnen. Sporten doe ik wel. Ik hou van hardlopen. Maar alleen buiten en niet vaker dan 2x per week. Overgeven doe ik al tijden niet meer. Bijna niet meer. Misschien 2 a 3 keer per jaar als ik echt helemaal vast zit of wanhopig ben. Gisteren was zo'n dag. Ook weet ik verstandelijk dat eigenschappen als doorzettingsvermogen en kracht los staan van emotie, angst en eenzaamheid. Het kan allemaal naast elkaar bestaan. Het feit dat ik elke dag opsta en doorga zegt genoeg.
Het slechte nieuws is dat ik dus nog steeds niet helemaal klaar ben om te 'zijn wie ik ben'. Het lichaam te koesteren dat ik nu heb. Maar zoals ik al vaker heb geschreven, ik ben op weg. Stap voor stap wandel ik richting het zuiden. (Nou ja. Na de verkiezingsuitslag van gisteren ben ik even klaar met het Nederlandse zuiden...)
Ik ga vanavond heel goed nadenken waar dit gevoel uit voortkomt. Waar wil ik nou aan voldoen? En nog belangrijker, waarom? Ik denk dat het, wat mij betreft, ook te maken heeft met hoe mannen naar me kijken. In mijn optiek worden we als vrouwen, van kleinst af aan, (on)bewust gehersenspoeld met het gegeven dat je als vrouw pas echt meetelt als je aantrekkelijk bent. Voor mannen. Hoe succesvol en onafhankelijk je ook bent als vrouw. Maatschappelijk gezien helpt het altijd als mannen met je naar bed willen. Niet dat je het dan ook zou moeten of willen doen. Als ze het maar willen. Dat geeft macht. Als je het hedendaagse modebeeld gelooft, willen mannen niet met je naar bed als je boven maat 38 bent.
We weten allemaal dat dat niet in het dagelijkse leven geldt, gzd. Maar toch na jaren niks anders te hebben gezien dan slank=sexy, slank=mooi, slank=aantrekkelijk. Weet ik soms niet meer wat ik nou zie als ik mezelf zie. Zie ik nou een mooie vrouw of zie ik alleen maar een vrouw die geen maat 34 heeft? En wat zien mannen?
Het verschil tussen maat 34 en maat 42 is 10cm stof. Inderdaad. Waar een klein stukje stof groot in kan zijn.
Tot de volgende sessie
dinsdag 27 april 2010
Junkfood versus Drugs
Dat junkfood net zo verslavend is als drugs, was mij al bekend. In dit artikel wordt het goed uitgelegd. Junk food: More addictive than cocaine? - The Week
donderdag 25 februari 2010
Bleh-dag
Wat eigenlijk een superdag had moeten zijn, want de Vogue Italia heeft een 'curvy' site gelanceerd
Hot on StyleList, is toch een beetje een bleh-dag.
Een rare pre-menstruele huil-dag. Elk moment kan omslaan in een binge. Ik moet mijn hoofd en hart er heel goed bijhouden. De schade is beperkt gebleven maar het gevaar loert in elke keukenkast en koektrommel.
Zelfs gehuild tijdens de repetitie. Een van mijn lieve, mooie, mega-getalenteerde mede-zangeres (met maat 36) heeft mijn blog ontdekt en verbaasde zich over mijn zielenroerselen. Ze zei dat ze me juist "zo mooi" vond en "zelfverzekerd over mijn lijf" ze noemde me sexy. Terwijl ik dit schrijf komen de tranen weer. Waarom? Ik weet dat schoonheid in zo veel vormen en maten komt. Ik kan een maat 34 net zo sexy, hot en wenselijk vinden als een maat 44. Ik ben op weg. Echt. Maar er zijn nog steeds momenten. Het blijft op het zelfde neerkomen. Mezelf accepteren. Niet in het (dunnere) verleden blijven hangen. Om eerlijk te zijn, toen ik (veel) dunner was dan nu, voelde ik me ook onzeker, alsof ik niet voldeed. Ik ben nooit slank genoeg geweest. Ook niet toen ik al m'n eten uitkotste en minimaal een uur per dag jogde (zo heette dat toen nog.)
Uiteindelijk gaat het om zelf-liefde. En Goddammit, dat blijft lastig. Ik baal er van. Ik vecht er voor. Houden van wie ik nu ben. Maar makkelijk is het nog steeds niet. Natuurlijk voel ik me daar ook weer schuldig en verwend 'Westers' over. Maar ik ga het maar aan. Het moet wel. Pats! In het moment. Midden in de hormonen tuin. Wachten op de maandelijkse ontlading....
Ah... Er is nog iets... Dat speelt ook mee... Ik moet een sexy jurk aan tijdens de voorstelling. En dat is heel bleh als je je pre-men-opgeblazen voelt. Ik heb er een gekocht vandaag. En dat geeft me meteen het gevoel van een lus om m'n nek. Zo van "Zou nog mooier staan als je ietsjes afviel. Als je nu niet meer eet tot aan volgende week woensdag kan er 3 kilo afzijn!!!!!"
Ik ga lekker naar bed met een kop groene thee. Law and Order SVU kijken. Lekker voorspelbaar en duidelijk. Je hebt de 'criminelen' en de 'ordebewaarders.' Heldere indeling van het leven.
Maar eerst even surfen naar Vogue Italia Curvy voor inspiratie http://www.vogue.it/en/vogue-curvy
Tot de volgende sessie
zondag 21 februari 2010
Sisters in Curves!
Yes,
Zoals je ziet heb ik ook een filmrolletje toegevoegd met inspirerende video's van vrouwen zoals jij en ik. Ook mijn eigen begin naar een nieuw bewustzijn staat erop.
The Curvy Revolution is here!
Steeds meer contact met andere vrouwen... Ik ben ontroerd en meer geïnspireerd dan ooit!
Zoals je ziet heb ik ook een filmrolletje toegevoegd met inspirerende video's van vrouwen zoals jij en ik. Ook mijn eigen begin naar een nieuw bewustzijn staat erop.
Zoals jullie misschien weten zat ik (een maand...) in de Tafel van 5. Ook wel de Tafel van Kakel genoemd. Waarom die show mislukt is.... Is een andere verhaal. Komt nog beloofd. Want ook dat had, deels, te maken met hoe wij vrouwen onze positie in de wereld en media lijken te 'accepteren.'
Ik ben daar zelf ook debet aan. Dagelijks vecht ik tegen die bizarre aandrang om weer te conformeren en vooral aardig gevonden te worden. Wanneer wordt ik nou een kwaad? Vraag ik mezelf vaak af. En dan niet geïrriteerd naar mezelf en geliefden toe, door kattig te doen en 'boos te eten' (zie een van mijn vorige post.) Ik bedoel constructief boos worden. Met energie. Met kracht die verandering in gang kan zetten.
Well it's-a-happening baby! Het borrelt en woelt. Per dag ga ik meer 'in de aanval' en dan bedoel ik niet op de koektrommel. Morgen ga ik, iets wat ik eigenlijk lastig vindt terwijl ik er helemaal gelijk in heb, bespreken. Als ik het namelijk niet doe, volgt er een giga-binge. Ik hik er al het hele weekend tegenaan en dat heeft z'n weerslag op m'n eetgedrag. Ik eet vooral vandaag (want ik durfde het gesprek vandaag niet aan) gedachteloos en proefloos. Ik graas. Geen idee wat ik heb gegeten of waarom. In ieder geval had ik 90% van de tijd geen honger. Niet ok maar ook niet heel erg.
Ik vertrouw er op dat ik door, nu, goed naar mezelf te luisteren (en mezelf niet te bashen) vanzelf minder ga eten en meer voor mezelf ga zorgen.
Ik ben daar zelf ook debet aan. Dagelijks vecht ik tegen die bizarre aandrang om weer te conformeren en vooral aardig gevonden te worden. Wanneer wordt ik nou een kwaad? Vraag ik mezelf vaak af. En dan niet geïrriteerd naar mezelf en geliefden toe, door kattig te doen en 'boos te eten' (zie een van mijn vorige post.) Ik bedoel constructief boos worden. Met energie. Met kracht die verandering in gang kan zetten.
Well it's-a-happening baby! Het borrelt en woelt. Per dag ga ik meer 'in de aanval' en dan bedoel ik niet op de koektrommel. Morgen ga ik, iets wat ik eigenlijk lastig vindt terwijl ik er helemaal gelijk in heb, bespreken. Als ik het namelijk niet doe, volgt er een giga-binge. Ik hik er al het hele weekend tegenaan en dat heeft z'n weerslag op m'n eetgedrag. Ik eet vooral vandaag (want ik durfde het gesprek vandaag niet aan) gedachteloos en proefloos. Ik graas. Geen idee wat ik heb gegeten of waarom. In ieder geval had ik 90% van de tijd geen honger. Niet ok maar ook niet heel erg.
Ik vertrouw er op dat ik door, nu, goed naar mezelf te luisteren (en mezelf niet te bashen) vanzelf minder ga eten en meer voor mezelf ga zorgen.
Anyway.... Tv5, in die aflevering bespreek ik de schitterende fotoreportage van Glamour Magazine die het begin bleek van mijn curvy revolution! (Het Glamour item zit in de eerste tien minuten) De uitzending was op 27 augustus 2009 en ik ben 27 december 2009 begonnen. Snif. 4 maanden uitstel had ik nog nodig... Maar nu op bijna 27 februari ben ik goed op weg!!!
Ik kan niet meer terug en ik wil niet meer terug. Mijn sisters in curves ook niet:
Ik kan niet meer terug en ik wil niet meer terug. Mijn sisters in curves ook niet:
Onderstaande tekst komt van de site Wondervol:
Ik voel me niet langer alleen in Nederland! Opeens komen ze overal vandaan! Vrouwen die er hetzelfde over denken als ik! Waarom zouden we ons minder moeten voelen met een maat 42 of zelfs 40-plus? Wie heeft dat bedacht? En waarom moeten we een hekel krijgen aan onze prachtige rondingen? Als je niet van je lichaam houdt, zul je er ook niet zuinig op zijn. En het dus ook niet goed verzorgen.
Ter inspiratie schuim ik heel wat websites af, op zoek naar mensen die deze mening delen. Ik schreef het al eerder. In Australië, Engeland en de VS is allang sprake van een Curvy Revolution. Maar in Nederland is die revolutie er nu ook!
In korte tijd vond ik bijvoorbeeld deze geweldige blog ‘eten en ik ik en eten’van actrice, cabaretiere en zangeres Anousha Nzume. De revolutie komt eraan, lees maar:
‘Wij kunnen de wereld veranderen. Kijk naar alle helden die ons zijn voorgegaan. De Suffragettes hebben hun leven gegeven om stemrecht te verwerven. Malalay Joya strijd met dagelijks gevaar voor eigen leven voor vrouwenrechten in Afghanistan. Dan kunnen wij samen toch wel dat suffe, allang niet meer relevante modebeeld aanvechten? Wij zijn toch de markt? Laten we ons ontdoen van onze ketenen. Ik predik revolutie! Een commerciële revolutie!’
Via twitter kwam ik in contact met Yvonne van den Hout, van het boek ‘Redt je Gewicht’ en de gelijknamige website. Kern van haar verhaal: ‘Wanneer je dus blijvend iets aan je eetgedrag en daarmee aan je gewicht wilt veranderen, is het belangrijk de gedachten en gevoelens die jou aanzetten tot eten te achterhalen zodat: Jouw eetpatroon en daarmee jouw gewicht niet langer meer afhankelijk is van jouw zelfondermijnende denkpatroon.’
En natuurlijk wil ik Angèle Bakker noemen van nooitmeeropdieet.nl. Zij heeft mij geleerd dat diëten geen zin hebben. Maar dat er wel andere manieren zijn om een gezond gewicht te bereiken!
Voor meer info klik op: www.wondervol.nl
Yvonne van Hout propageert de Curvy Revolution al vanaf 1996:
STOP MET LIJNEN: DOORBREEK DE VICIEUZE CIRCEL EN WORD LETTERLIJK EN FIGUURLIJK WEER UZELF!
LIJNEN!! SLANK!! Voor veel vrouwen haast magische woorden. Het roept ‘n beeld op van ‘n (bijna) probleemloos leven. Lijnen is normaal en slank maakt gelukkig. Als u niet lijnt, wordt u te zwaar en als u te zwaar bent, hoort u er niet bij.
Dat is althans de boodschap, waarin de maatschappij ons wil doen geloven. Want “SLANK-ZIJN” is inmiddels uitgegroeid tot ‘n omvangrijke industrie. Zij hebben er dus alle belang bij, dat u dit blijft geloven en voorál dat u daar naar blijft streven. En zakelijk bezien hebben ze gelijk. De vraag bepaalt het aanbod.
Waarschijnlijk heeft u ook al vele diëten en middeltjes geprobeerd om af te vallen. En in de periode dat u deze methoden gebruikt, helpen ze u ook gewicht te verliezen. Helaas, zelden met blijvend resultaat. Erger nog, meestal weegt u na verloop van tijd zelfs méér dan voor u ging afvallen.
Betekent dit nu, dat u zich maar moet neerleggen bij het feit dat u niet tevreden, ongelukkig of soms zelfs wanhopig bent, als uw zoveelste lijnpoging wéér niet gelukt is? Natuurlijk niet. Want juist dát gevoel maakt dat u weer méér gaat eten. Zoals de hele dag door van alles gedachteloos in uw mond stoppen; stiekem eten als niemand u kan zien of u letterlijk “klem” eten aan alles wat maar voorhanden is. Vervolgens schaamt u zich dan, krijgt last van schuldgevoelens; bent kwaad op uzelf en u besluit dat u maar weer eens “sterk” moet zijn en begint weer te lijnen.
Voor ‘n poosje lukt het dan weer en u bent trots op uzelf. Totdat u het weer opgeeft en vervolgens begint de hele vicieuze cirkel weer van voren af aan.
Ligt dat aan U? Bent u gewoon ‘n vrouw zonder greintje wilskracht? NEE, DAT BENT U NIET. U bent ‘n prachtig mens, óngeacht uw gewicht en u verdient het om met respect behandeld te worden. Alleen, dat gelooft u niet (meer). Dat mág u ook niet geloven, omdat u anders misschien wel eens zou kunnen besluiten, vrede met uzelf en uw gewicht te sluiten. En dat u dit kunt leren mag u, gezien de resultaten van andere vrouwen, wél geloven.
Stelt u zich eens voor. U en vele andere vrouwen mét u, besluiten op ‘n goede dag dat ze méér dan genoeg hebben van al dat getob met diëten. Ze stoppen gewoon VOORGOED met lijnen. Ze wensen alléén nog maar beoordeeld te worden op wie ze zíjn en niét op hun gewicht.
Prachtige, sterke, onafhankelijke vrouwen die ZELF uitmaken, wat wél of niet goed voor hen is.
Een wáár schrikbeeld voor de afslankindustrie, want aan wie moeten zij nú hun producten en diensten slijten. Daarom blijft het sprookje van DE EEUWIG GELUKKIGE SLANKE VROUW bestaan. Zoals: slanke vrouwen voelen zich nooit ongelukkig; zijn nooit ziek; verliezen nooit hun baan of hun relatie; hebben nooit ruzie met hun ouders, hun kinderen of de buren en kunnen daarbij ook nog eens net zoveel eten als ze willen. Nogal ongeloofwaardig als je daar eens goed over nadenkt.
Dit wordt natuurlijk niet letterlijk zo gezegd, maar de suggestie wordt wél gewekt.
Sla maar ‘n willekeurig tijdschrift open en bekende en onbekende slanke dames, kijken stralend en vol zelfvertrouwen in de lens. Uiteraard ná het volgen van het een of andere “wonderdieet”. Of anders wel na gebruik van bepaalde pillen, druppeltjes of erger nog dubieuze middeltjes, waarvan de uitwerking op uw gezondheid onduidelijk is.
Weet u zeker dat u dat gelooft? Als het “juiste dieet” of het “juiste middel” werkelijk bestond, dan was het lijnprobleem toch allang de wereld uit. Waarom is dat dan niet zo. Daar zijn m.i. verschillende oorzaken voor. Voedsel bijvoorbeeld wordt tegenwoordig vaak gezien als DE oorzaak van alle gewichtsproblemen.
We moeten “beter”; “anders” en vooral minder eten. Logisch dat veel vrouwen, zoiets natuurlijks als voedsel, zijn gaan zien als hun grootste vijand. We zouden bijna vergeten, dat voedsel gewoon bedoeld is als brandstof voor ons lichaam, net zoals benzine dat is voor uw auto.
Lijnen betekent minder of weinig eten. Te weinig eten ondermijnt uw stofwisseling, oftewel uw vermogen om calorieën te verbranden, zodat u van minder calorieën toch aankomt. Zodra u weer stopt met lijnen, “schreeuwt” uw lichaam om brandstof. Hierdoor gaat u meestal méér eten zodat u snel weer aankomt. De zgn. (vr)eetbuien.
Dit is ‘n normale reactie van het lichaam en dus niét uw gebrek aan wilskracht. Daarom bereikt u het tegenovergestelde van wat u voor ogen stond. U weegt nu méér dan u zou hoeven wegen, als u de natuur gewoon haar gang zou laten gaan.
Kijk maar eens wat er gebeurt als u uw adem zo lang mogelijk inhoudt. Uw lichaam dwingt u uiteindelijk tot ademen maar dan veel sneller dan normaal. Dit is de reactie van uw lichaam om het tekort aan zuurstof zo snel mogelijk weer aan te vullen. Uw lichaam “pikt” het gewoon niet, dat u het brandstof of zuurstof ontzegt en vraagt als reactie hierop om méér.
Lijnen leidt tot gulzigheid. Om dit te voorkómen zult u er dus mee moeten STOPPEN. Ja, ja, hoor ik u al zeggen, leuk verhaal, maar als ik dat doe, weeg ik binnen de kortste tijd twee keer zoveel.
In de praktijk blijkt dit niet het geval. Als u niet meer lijnt, ontzegt u uw lichaam ook niet dátgene wat het nodig heeft. Namelijk brandstof, calorieën dus. Als u dus uw lichaam, de op dat moment benodigde calorieën niét onthoudt, ontstaat er ook geen tekort. Als er geen lichamelijk tekort is, hoeft uw lichaam dus niet meer te “schreeuwen” om brandstof.
Kortom, u zou niet hoeven eten als u, lichamelijke gezien, geen honger heeft. Maar, dat is nu juist het grootste probleem. U weet vaak niet meer wanneer u echt honger heeft. U hebt gewoon behoefte aan eten, om wat voor reden dan ook. Ook al weet u dat u zich hierover later weer schuldig voelt, de drang naar eten is vaak sterker.
Totdat u weer genoeg hebt van al die kilo’s, u zich schaamt voor uw lichaam, weer gaat lijnen en de cirkel zich weer sluit. Waaróm eet u eigenlijk méér dan de hoeveelheid die het lichaam, normaal gesproken, nodig heeft?
In z’n algemeenheid zou je kunnen zeggen: “Eten geeft ons ‘n prettig gevoel”, om wat voor reden dan ook. Er wordt m.i. nog veel te weinig aandacht besteed aan dit gegeven.
Anderzijds wordt eten gezien als iets dat u juist zo weinig mogelijk moet doen, omdat u uw gewicht moet beheersen.
Ik vind dit ‘n trieste zaak. In mijn ogen verdient iedere vrouw acceptatie en respect, ongeacht haar uiterlijk.
Als hulpverlener zie ik hoeveel problemen deze mentaliteit met zich meebrengt. Ik krijg regelmatig e-mails van vrouwen, die doodongelukkig zijn, omdat het ze niet lukt om hun gewicht te beheersen.
Waaróm zou u uw gewicht moeten beheersen, tenzij op dringend medisch advies? U beheerst toch ook niet uw lengte, uw huidskleur of de kleur van uw ogen? Die kenmerken maken u juist tot de unieke persoon die u bent. Net zoals u zich door bepaalde karaktertrekken (gevoel voor humor; behulpzaamheid; vriendelijkheid of minder aardige trekjes) onderscheidt van anderen.
Maar als het op gewicht aankomt, dan moet iedereen zo ongeveer hetzelfde wegen en liefst nog ietsje minder ook. Gewicht wordt niet gezien als iets persoonlijks, MAAR DAT IS HET WEL.
Vergeet dat ideale gewicht nou maar, want iedere vrouw heeft van nature ‘n gewicht dat bij haar past. En dat lijkt meestal niet op de huidige norm. Die norm wordt overigens steeds verlegd. In de laatste 30 jaar is “het ideale gewicht”, zoals het in de media wordt gepresenteerd, met maar liefst 15 kilo!! gedaald.
Geen wonder, dat naar schatting 30.000 vrouwen in Nederland, tussen de 15 en 29 jaar, aan ernstige eetstoornissen lijden. En dit aantal neemt nog jaarlijks toe.
Daarbij komt dan nog eens die hele grote groep vrouwen, die voortdurend worstelen met hun gewicht. En dat zijn zeker niet alleen vrouwen met een duidelijk overgewicht.
Voor deze groep bestaat er m.i. nog te weinig aandacht. Ze zijn niet ziek, maar wel ongelukkig met hun gewicht. Vaak weten ze niet waar ze terechtkunnen met hun probleem en daarom lijnen ze door. En lijnen leidt uiteindelijk tot ‘n overdreven interesse voor het gewicht; eten en de weegschaal.
Tot gevoelens van minderwaardigheid en mislukking. Tot angst voor gewichtstoename en ‘n negatief lichaamsbeeld. Met als gevolg: Lijnen!
De vicieuze cirkel. Als u wilt, kunt u echter deze cirkel leren doorbreken zodat u letterlijk en figuurlijk weer UZELF kunt zijn. U bent het waard.
(Bron: de Schakel september 1996)
Voor meer info klik op: http://www.redtjegewicht.nl/
Voor 'ons' emo-eters blijf ik herhalen.....
Ten eerste:
Onderzoek waarom je eet. Zonder oordeel. Kijk, voel, luister, schrijf op en... Eet!
Ga ondertussen bij jezelf na wanneer je eet terwijl je geen honger hebt. Waarom gebeurt dat? Wat ligt er aan ten grondslag? Is het een emotie? Onthou daarbij dat geen enkele emotie 'onbelangrijk' of 'klein' of 'onzinnig' is. Again, geen oordeel. Dus baal je dat je de verkeerde tandpasta hebt gekocht en voor je het weet zit je aan de drop? Niet jezelf 'bashen' maar lief zijn voor jezelf. Kennelijk 'raakt' dat tandpasta-ding je. Ga alles na. Hoe kan je het 'goedmaken'? Heb je daar echt drop bij nodig? Heb je honger? Als je geen honger hebt, heb je geen drop nodig. Zoek uit waar je, 'ook' naar verlangt. Als je dat weet wat dat is en daarnaar hebt gehandeld en je wilt nog steeds drop. Eet dan drop. Je zult zien dat je dan niet zult doorslaan. Waarschijnlijk heb je ondertussen ook honger ;-)
Ten tweede:
Eet als je honger hebt. Echt HONGER. Eet dan wat je echt lekker vindt. Waar je je op verheugt. Eten dat naar je 'zingt' (zie vorige posts) Dat zal in het begin vooral 'verboden' voedsel zijn. Vet. Zoet. Zout. Alledrie bij-elkaar. Maak je geen zorgen. Je zult vanzelf steeds meer gaan eten wat je lichamelijk nodig hebt inplaats van waar je geestelijk naar verlangt omdat je jezelf al tijden hebt ontzegt en dus ontkent. Het kan lang duren. Het kan kort duren. Maar op een goed moment zul je eten wat goed voor je is (en dat is soms ook vet, zoet en zout) als je honger hebt en stoppen als je vol zit.
Dat is meteen Ten Derde:
Stop als je vol zit. Dat is een lastige voor emo (over) eters. Wat is vol? Onderzoek, voel en onderken. Voel je je lekker als je geen pap meer kan zeggen? Prima. Dan is dat vol voor jou.
Merk je dat je door eet terwijl je vol zit omdat je ergens toch nog denkt, hoopt, gelooft dat je straks, later, morgen, ooit, minder zult eten? Dat je niet stopt ookal begin je misselijk te worden omdat je ergens toch bid voor en wacht op het ideale dieet? Of omdat je iets eet terwijl je een lastig gesprek voert? Aan tafel zit met mensen waar je je ambivalent, onzeker of raar bij voelt of wat voor emotie dan ook? Dan is de kans groot dat je 'emotioneel' dooreet terwijl je 'lichamelijk' al vol zit. Geen oordeel. Onderken het. Onderzoek het. Volgend hongermoment weer een kans.
Ten vierde:
Wat wil je? Wil je mager, slank, dun of petit zijn? Of wil je een gezond en mooi lichaam hebben dat bij je past? Maakt het uit welke confectiemaat je hebt? Ben je zo ver om afscheid te nemen van een idioot, opgelegd en uit commercieel gewin zo goed als onmogelijk schoonheidsideaal? Ben je klaar om jezelf te zijn inplaats van die dunne vrouw die bijna niet bestaat? Natuurlijk er zijn genetische gazelle's. Fijn voor hen. Maar zoals mijn moeder zegt; een slanke koe is geen gazelle. Ik zeg; een tijgerin ook niet. Wij zijn geen gazelle's en wij zijn geen koeien. Wij zijn tijgerinnen. Krachtig en prachtig. Wat ben je liever? Een gazelle of een tijgerin?
Tot de volgende sessie
Ter inspiratie schuim ik heel wat websites af, op zoek naar mensen die deze mening delen. Ik schreef het al eerder. In Australië, Engeland en de VS is allang sprake van een Curvy Revolution. Maar in Nederland is die revolutie er nu ook!
In korte tijd vond ik bijvoorbeeld deze geweldige blog ‘eten en ik ik en eten’van actrice, cabaretiere en zangeres Anousha Nzume. De revolutie komt eraan, lees maar:
‘Wij kunnen de wereld veranderen. Kijk naar alle helden die ons zijn voorgegaan. De Suffragettes hebben hun leven gegeven om stemrecht te verwerven. Malalay Joya strijd met dagelijks gevaar voor eigen leven voor vrouwenrechten in Afghanistan. Dan kunnen wij samen toch wel dat suffe, allang niet meer relevante modebeeld aanvechten? Wij zijn toch de markt? Laten we ons ontdoen van onze ketenen. Ik predik revolutie! Een commerciële revolutie!’
Via twitter kwam ik in contact met Yvonne van den Hout, van het boek ‘Redt je Gewicht’ en de gelijknamige website. Kern van haar verhaal: ‘Wanneer je dus blijvend iets aan je eetgedrag en daarmee aan je gewicht wilt veranderen, is het belangrijk de gedachten en gevoelens die jou aanzetten tot eten te achterhalen zodat: Jouw eetpatroon en daarmee jouw gewicht niet langer meer afhankelijk is van jouw zelfondermijnende denkpatroon.’
En natuurlijk wil ik Angèle Bakker noemen van nooitmeeropdieet.nl. Zij heeft mij geleerd dat diëten geen zin hebben. Maar dat er wel andere manieren zijn om een gezond gewicht te bereiken!
Voor meer info klik op: www.wondervol.nl
Yvonne van Hout propageert de Curvy Revolution al vanaf 1996:
STOP MET LIJNEN: DOORBREEK DE VICIEUZE CIRCEL EN WORD LETTERLIJK EN FIGUURLIJK WEER UZELF!
LIJNEN!! SLANK!! Voor veel vrouwen haast magische woorden. Het roept ‘n beeld op van ‘n (bijna) probleemloos leven. Lijnen is normaal en slank maakt gelukkig. Als u niet lijnt, wordt u te zwaar en als u te zwaar bent, hoort u er niet bij.
Dat is althans de boodschap, waarin de maatschappij ons wil doen geloven. Want “SLANK-ZIJN” is inmiddels uitgegroeid tot ‘n omvangrijke industrie. Zij hebben er dus alle belang bij, dat u dit blijft geloven en voorál dat u daar naar blijft streven. En zakelijk bezien hebben ze gelijk. De vraag bepaalt het aanbod.
Waarschijnlijk heeft u ook al vele diëten en middeltjes geprobeerd om af te vallen. En in de periode dat u deze methoden gebruikt, helpen ze u ook gewicht te verliezen. Helaas, zelden met blijvend resultaat. Erger nog, meestal weegt u na verloop van tijd zelfs méér dan voor u ging afvallen.
Betekent dit nu, dat u zich maar moet neerleggen bij het feit dat u niet tevreden, ongelukkig of soms zelfs wanhopig bent, als uw zoveelste lijnpoging wéér niet gelukt is? Natuurlijk niet. Want juist dát gevoel maakt dat u weer méér gaat eten. Zoals de hele dag door van alles gedachteloos in uw mond stoppen; stiekem eten als niemand u kan zien of u letterlijk “klem” eten aan alles wat maar voorhanden is. Vervolgens schaamt u zich dan, krijgt last van schuldgevoelens; bent kwaad op uzelf en u besluit dat u maar weer eens “sterk” moet zijn en begint weer te lijnen.
Voor ‘n poosje lukt het dan weer en u bent trots op uzelf. Totdat u het weer opgeeft en vervolgens begint de hele vicieuze cirkel weer van voren af aan.
Ligt dat aan U? Bent u gewoon ‘n vrouw zonder greintje wilskracht? NEE, DAT BENT U NIET. U bent ‘n prachtig mens, óngeacht uw gewicht en u verdient het om met respect behandeld te worden. Alleen, dat gelooft u niet (meer). Dat mág u ook niet geloven, omdat u anders misschien wel eens zou kunnen besluiten, vrede met uzelf en uw gewicht te sluiten. En dat u dit kunt leren mag u, gezien de resultaten van andere vrouwen, wél geloven.
Stelt u zich eens voor. U en vele andere vrouwen mét u, besluiten op ‘n goede dag dat ze méér dan genoeg hebben van al dat getob met diëten. Ze stoppen gewoon VOORGOED met lijnen. Ze wensen alléén nog maar beoordeeld te worden op wie ze zíjn en niét op hun gewicht.
Prachtige, sterke, onafhankelijke vrouwen die ZELF uitmaken, wat wél of niet goed voor hen is.
Een wáár schrikbeeld voor de afslankindustrie, want aan wie moeten zij nú hun producten en diensten slijten. Daarom blijft het sprookje van DE EEUWIG GELUKKIGE SLANKE VROUW bestaan. Zoals: slanke vrouwen voelen zich nooit ongelukkig; zijn nooit ziek; verliezen nooit hun baan of hun relatie; hebben nooit ruzie met hun ouders, hun kinderen of de buren en kunnen daarbij ook nog eens net zoveel eten als ze willen. Nogal ongeloofwaardig als je daar eens goed over nadenkt.
Dit wordt natuurlijk niet letterlijk zo gezegd, maar de suggestie wordt wél gewekt.
Sla maar ‘n willekeurig tijdschrift open en bekende en onbekende slanke dames, kijken stralend en vol zelfvertrouwen in de lens. Uiteraard ná het volgen van het een of andere “wonderdieet”. Of anders wel na gebruik van bepaalde pillen, druppeltjes of erger nog dubieuze middeltjes, waarvan de uitwerking op uw gezondheid onduidelijk is.
Weet u zeker dat u dat gelooft? Als het “juiste dieet” of het “juiste middel” werkelijk bestond, dan was het lijnprobleem toch allang de wereld uit. Waarom is dat dan niet zo. Daar zijn m.i. verschillende oorzaken voor. Voedsel bijvoorbeeld wordt tegenwoordig vaak gezien als DE oorzaak van alle gewichtsproblemen.
We moeten “beter”; “anders” en vooral minder eten. Logisch dat veel vrouwen, zoiets natuurlijks als voedsel, zijn gaan zien als hun grootste vijand. We zouden bijna vergeten, dat voedsel gewoon bedoeld is als brandstof voor ons lichaam, net zoals benzine dat is voor uw auto.
Lijnen betekent minder of weinig eten. Te weinig eten ondermijnt uw stofwisseling, oftewel uw vermogen om calorieën te verbranden, zodat u van minder calorieën toch aankomt. Zodra u weer stopt met lijnen, “schreeuwt” uw lichaam om brandstof. Hierdoor gaat u meestal méér eten zodat u snel weer aankomt. De zgn. (vr)eetbuien.
Dit is ‘n normale reactie van het lichaam en dus niét uw gebrek aan wilskracht. Daarom bereikt u het tegenovergestelde van wat u voor ogen stond. U weegt nu méér dan u zou hoeven wegen, als u de natuur gewoon haar gang zou laten gaan.
Kijk maar eens wat er gebeurt als u uw adem zo lang mogelijk inhoudt. Uw lichaam dwingt u uiteindelijk tot ademen maar dan veel sneller dan normaal. Dit is de reactie van uw lichaam om het tekort aan zuurstof zo snel mogelijk weer aan te vullen. Uw lichaam “pikt” het gewoon niet, dat u het brandstof of zuurstof ontzegt en vraagt als reactie hierop om méér.
Lijnen leidt tot gulzigheid. Om dit te voorkómen zult u er dus mee moeten STOPPEN. Ja, ja, hoor ik u al zeggen, leuk verhaal, maar als ik dat doe, weeg ik binnen de kortste tijd twee keer zoveel.
In de praktijk blijkt dit niet het geval. Als u niet meer lijnt, ontzegt u uw lichaam ook niet dátgene wat het nodig heeft. Namelijk brandstof, calorieën dus. Als u dus uw lichaam, de op dat moment benodigde calorieën niét onthoudt, ontstaat er ook geen tekort. Als er geen lichamelijk tekort is, hoeft uw lichaam dus niet meer te “schreeuwen” om brandstof.
Kortom, u zou niet hoeven eten als u, lichamelijke gezien, geen honger heeft. Maar, dat is nu juist het grootste probleem. U weet vaak niet meer wanneer u echt honger heeft. U hebt gewoon behoefte aan eten, om wat voor reden dan ook. Ook al weet u dat u zich hierover later weer schuldig voelt, de drang naar eten is vaak sterker.
Totdat u weer genoeg hebt van al die kilo’s, u zich schaamt voor uw lichaam, weer gaat lijnen en de cirkel zich weer sluit. Waaróm eet u eigenlijk méér dan de hoeveelheid die het lichaam, normaal gesproken, nodig heeft?
In z’n algemeenheid zou je kunnen zeggen: “Eten geeft ons ‘n prettig gevoel”, om wat voor reden dan ook. Er wordt m.i. nog veel te weinig aandacht besteed aan dit gegeven.
Anderzijds wordt eten gezien als iets dat u juist zo weinig mogelijk moet doen, omdat u uw gewicht moet beheersen.
Ik vind dit ‘n trieste zaak. In mijn ogen verdient iedere vrouw acceptatie en respect, ongeacht haar uiterlijk.
Als hulpverlener zie ik hoeveel problemen deze mentaliteit met zich meebrengt. Ik krijg regelmatig e-mails van vrouwen, die doodongelukkig zijn, omdat het ze niet lukt om hun gewicht te beheersen.
Waaróm zou u uw gewicht moeten beheersen, tenzij op dringend medisch advies? U beheerst toch ook niet uw lengte, uw huidskleur of de kleur van uw ogen? Die kenmerken maken u juist tot de unieke persoon die u bent. Net zoals u zich door bepaalde karaktertrekken (gevoel voor humor; behulpzaamheid; vriendelijkheid of minder aardige trekjes) onderscheidt van anderen.
Maar als het op gewicht aankomt, dan moet iedereen zo ongeveer hetzelfde wegen en liefst nog ietsje minder ook. Gewicht wordt niet gezien als iets persoonlijks, MAAR DAT IS HET WEL.
Vergeet dat ideale gewicht nou maar, want iedere vrouw heeft van nature ‘n gewicht dat bij haar past. En dat lijkt meestal niet op de huidige norm. Die norm wordt overigens steeds verlegd. In de laatste 30 jaar is “het ideale gewicht”, zoals het in de media wordt gepresenteerd, met maar liefst 15 kilo!! gedaald.
Geen wonder, dat naar schatting 30.000 vrouwen in Nederland, tussen de 15 en 29 jaar, aan ernstige eetstoornissen lijden. En dit aantal neemt nog jaarlijks toe.
Daarbij komt dan nog eens die hele grote groep vrouwen, die voortdurend worstelen met hun gewicht. En dat zijn zeker niet alleen vrouwen met een duidelijk overgewicht.
Voor deze groep bestaat er m.i. nog te weinig aandacht. Ze zijn niet ziek, maar wel ongelukkig met hun gewicht. Vaak weten ze niet waar ze terechtkunnen met hun probleem en daarom lijnen ze door. En lijnen leidt uiteindelijk tot ‘n overdreven interesse voor het gewicht; eten en de weegschaal.
Tot gevoelens van minderwaardigheid en mislukking. Tot angst voor gewichtstoename en ‘n negatief lichaamsbeeld. Met als gevolg: Lijnen!
De vicieuze cirkel. Als u wilt, kunt u echter deze cirkel leren doorbreken zodat u letterlijk en figuurlijk weer UZELF kunt zijn. U bent het waard.
(Bron: de Schakel september 1996)
Voor meer info klik op: http://www.redtjegewicht.nl/
Voor 'ons' emo-eters blijf ik herhalen.....
Ten eerste:
Onderzoek waarom je eet. Zonder oordeel. Kijk, voel, luister, schrijf op en... Eet!
Ga ondertussen bij jezelf na wanneer je eet terwijl je geen honger hebt. Waarom gebeurt dat? Wat ligt er aan ten grondslag? Is het een emotie? Onthou daarbij dat geen enkele emotie 'onbelangrijk' of 'klein' of 'onzinnig' is. Again, geen oordeel. Dus baal je dat je de verkeerde tandpasta hebt gekocht en voor je het weet zit je aan de drop? Niet jezelf 'bashen' maar lief zijn voor jezelf. Kennelijk 'raakt' dat tandpasta-ding je. Ga alles na. Hoe kan je het 'goedmaken'? Heb je daar echt drop bij nodig? Heb je honger? Als je geen honger hebt, heb je geen drop nodig. Zoek uit waar je, 'ook' naar verlangt. Als je dat weet wat dat is en daarnaar hebt gehandeld en je wilt nog steeds drop. Eet dan drop. Je zult zien dat je dan niet zult doorslaan. Waarschijnlijk heb je ondertussen ook honger ;-)
Ten tweede:
Eet als je honger hebt. Echt HONGER. Eet dan wat je echt lekker vindt. Waar je je op verheugt. Eten dat naar je 'zingt' (zie vorige posts) Dat zal in het begin vooral 'verboden' voedsel zijn. Vet. Zoet. Zout. Alledrie bij-elkaar. Maak je geen zorgen. Je zult vanzelf steeds meer gaan eten wat je lichamelijk nodig hebt inplaats van waar je geestelijk naar verlangt omdat je jezelf al tijden hebt ontzegt en dus ontkent. Het kan lang duren. Het kan kort duren. Maar op een goed moment zul je eten wat goed voor je is (en dat is soms ook vet, zoet en zout) als je honger hebt en stoppen als je vol zit.
Dat is meteen Ten Derde:
Stop als je vol zit. Dat is een lastige voor emo (over) eters. Wat is vol? Onderzoek, voel en onderken. Voel je je lekker als je geen pap meer kan zeggen? Prima. Dan is dat vol voor jou.
Merk je dat je door eet terwijl je vol zit omdat je ergens toch nog denkt, hoopt, gelooft dat je straks, later, morgen, ooit, minder zult eten? Dat je niet stopt ookal begin je misselijk te worden omdat je ergens toch bid voor en wacht op het ideale dieet? Of omdat je iets eet terwijl je een lastig gesprek voert? Aan tafel zit met mensen waar je je ambivalent, onzeker of raar bij voelt of wat voor emotie dan ook? Dan is de kans groot dat je 'emotioneel' dooreet terwijl je 'lichamelijk' al vol zit. Geen oordeel. Onderken het. Onderzoek het. Volgend hongermoment weer een kans.
Ten vierde:
Wat wil je? Wil je mager, slank, dun of petit zijn? Of wil je een gezond en mooi lichaam hebben dat bij je past? Maakt het uit welke confectiemaat je hebt? Ben je zo ver om afscheid te nemen van een idioot, opgelegd en uit commercieel gewin zo goed als onmogelijk schoonheidsideaal? Ben je klaar om jezelf te zijn inplaats van die dunne vrouw die bijna niet bestaat? Natuurlijk er zijn genetische gazelle's. Fijn voor hen. Maar zoals mijn moeder zegt; een slanke koe is geen gazelle. Ik zeg; een tijgerin ook niet. Wij zijn geen gazelle's en wij zijn geen koeien. Wij zijn tijgerinnen. Krachtig en prachtig. Wat ben je liever? Een gazelle of een tijgerin?
Tot de volgende sessie
donderdag 18 februari 2010
Viva La Revolution Commercial!
Zelfs modellen worden gek van die ill-thin (ziekelijk dun noemt actrice Emily Blunt het) obsessie.
Klik op de onderstaande link om te lezen over een model met US maat 4 (NL maat 34) dat te 'rond' is voor de catwalk...
Fashion Diary - Coco Rocha - A Model Facing the Weight Issue - NYTimes.comMode maakt meer kapot dan je lief is.
Ondertussen ben ik me aan het beraden over de uitdaging die is voorgesteld door een lezeres...
Haar suggestie is om NAAKT (!!!!!!!!!!!!!!) te poseren op de kunstacademie.... Eerst de voorstelling de Koningin van Paramaribo 3 t/m 6 maart in theater M-Lab overleven.
Maar na 6 maart, ga het misschien wel doen damn it!
Maar na 6 maart, ga het misschien wel doen damn it!
Ik hoorde trouwens laatst iets over een Amerikaans onderzoek waarbij naar voren kwam dat vrouwen liever een auto ongeluk ondergaan dan dat ze 10 kilo aankomen.
Nou moet ik zeggen als ik zou weten dat ik er heelhuids uit zou komen... Zucht. Ik ben ervoor in behandeling.
Ik heb een hele lieve reactie gekregen van wondervol. Een geweldige blog met allerlei informatie voor vrouwen die "trots durven te zijn op hun lijf." Je kunt haar ook volgen op twitter. Krijg je de laatste nieuwtjes eerst! www.wondervol.nl
Zo bijzonder en inspirerend. Ik was op zoek naar gezondere sites om van mijn verslaving aan celebrity skinny women sites af te komen en... De sites vinden mij!
Ik voel me zeer vereerd dat ik genoemd ben op Wondervol. Dank je wel. Het geeft deze burger moed om door te gaan.
Want laats kwam ik ook 'iemand' tegen die met plaatsvervangende schaamte (voor mij) reageerde op mijn blog. In een restaurant nota bene... Was wel heel geestig want die persoon noemde (besmuikt lachend) met nadruk de naam van blog " Hihih, etenenikikeneten hihi" waarop ik antwoordde "En dat ga ik nu ook doen. Eten..."
Weet je, het heeft mijn avond, op dat toch wel pijnlijke moment na, nauwelijks beïnvloed. Ik ben er niet meer (maar ook niet minder) door gaan eten. Sterker nog ik heb er bijna niet meer aan gedacht.
Maar het moment stak. Terwijl ik me nu achteraf bedenk dat die persoon het helemaal niet lullig bedoelde. Mensen vinden het, helaas, vaak lastig om gewoon even een complimentje te geven of een schouderklopje. Zeker in Nederland. Aan ons de schone taak om het goede voorbeeld te geven. En dat doen we ook!
Want van deze vrouw kreeg ik ook een brasa http://www.mindful-eten.nl/ Ook haar kun je volgen op twitter. Haar naam is Rita Zeelenberg: Na een jarenlange verstoorde verhouding met eten en diëten, ben ik een paar jaar geleden een andere weg ingeslagen om gezond met mezelf en eten te leren omgaan. Ik ben dieper gaan zoeken, oa. door mindfulness en mindful eten. Daardoor heb ik patronen rond mijn eetgedrag leren doorzien en ben ik nu beter in staat om keuzes te maken waar ik me goed en gezond bij voel.
Ik heb een hele lieve reactie gekregen van wondervol. Een geweldige blog met allerlei informatie voor vrouwen die "trots durven te zijn op hun lijf." Je kunt haar ook volgen op twitter. Krijg je de laatste nieuwtjes eerst! www.wondervol.nl
Zo bijzonder en inspirerend. Ik was op zoek naar gezondere sites om van mijn verslaving aan celebrity skinny women sites af te komen en... De sites vinden mij!
Ik voel me zeer vereerd dat ik genoemd ben op Wondervol. Dank je wel. Het geeft deze burger moed om door te gaan.
Want laats kwam ik ook 'iemand' tegen die met plaatsvervangende schaamte (voor mij) reageerde op mijn blog. In een restaurant nota bene... Was wel heel geestig want die persoon noemde (besmuikt lachend) met nadruk de naam van blog " Hihih, etenenikikeneten hihi" waarop ik antwoordde "En dat ga ik nu ook doen. Eten..."
Weet je, het heeft mijn avond, op dat toch wel pijnlijke moment na, nauwelijks beïnvloed. Ik ben er niet meer (maar ook niet minder) door gaan eten. Sterker nog ik heb er bijna niet meer aan gedacht.
Maar het moment stak. Terwijl ik me nu achteraf bedenk dat die persoon het helemaal niet lullig bedoelde. Mensen vinden het, helaas, vaak lastig om gewoon even een complimentje te geven of een schouderklopje. Zeker in Nederland. Aan ons de schone taak om het goede voorbeeld te geven. En dat doen we ook!
Want van deze vrouw kreeg ik ook een brasa http://www.mindful-eten.nl/ Ook haar kun je volgen op twitter. Haar naam is Rita Zeelenberg: Na een jarenlange verstoorde verhouding met eten en diëten, ben ik een paar jaar geleden een andere weg ingeslagen om gezond met mezelf en eten te leren omgaan. Ik ben dieper gaan zoeken, oa. door mindfulness en mindful eten. Daardoor heb ik patronen rond mijn eetgedrag leren doorzien en ben ik nu beter in staat om keuzes te maken waar ik me goed en gezond bij voel.
Nu wil ik graag mijn ervaringen delen en hiermee misschien anderen tot hulp zijn. Vandaar dit weblog. Ook verzorg ik af en toe een workshop Mindful eten en afvallen, via Nooitmeeropdieet.nl.
Fijn dat we elkaar kunnen vinden en steunen. Want alleen wijzelf kunnen die broodnodige ;-) verandering van het verwrongen schoonheidsideaal realiseren. Veel v's vandaag...
Het gaat er niet om dat ongezond eten en overgewicht 'ok' is. Het gaat er om dat gezond eten en een gezond gewicht prevaleert. Dat we dat meer te 'zien' en te 'voelen' krijgen om ons heen.
Daarin neemt de media een zeer belangrijke plaats in. Reclames, mode, celebrity's etc... De standaard beeldvorming moet aangepast. Het propageren van de US maat 0 (Dat zou NL maat 30 betekenen...) is niet gezond. Een groot deel van de vrouwen die aan dat 'standaard modebeeld' (= extreem mager) voldoen, hebben ondergewicht. Nou, da's ook niet gezond. Laat me je vertellen. Ik weet van talloze vrouwen die, om te voldoen aan wat zogenaamd van hen verwacht wordt, kampen met gezondheidsklachten, niet of onregelmatig menstrueren en zijn minder vruchtbaar zijn.
Maar de belangrijkste plaats nemen wij zelf in! Wij kunnen de wereld veranderen. Kijk naar alle helden die ons zijn voorgegaan. De Suffragettes hebben hun leven gegeven om stemrecht te verwerven. Malalay Joya strijd met dagelijks gevaar voor eigen leven voor vrouwenrechten in Afghanistan. Dan kunnen wij samen toch wel dat suffe, allang niet meer relevante modebeeld aanvechten? Wij zijn toch de markt? Laten we ons ontdoen van onze ketenen. Ik predik revolutie! Een commerciële revolutie!
Tot de volgende sessie
dinsdag 16 februari 2010
Willen eten versus moeten eten
Ik heb al een tijdje niet meer over Geneen Roth geschreven... Terwijl er zo veel de delen valt!
Gisteren een heel stuk gelezen over het verschil tussen eten dat naar je 'zingt' en eten dat je 'na roept.'
Eten dat naar je 'zingt' is eten dat je echt wilt. Eten waar je je als tijden, uren, dagen, op verheugt. Eten dat je voor je ziet. Al ruikt. Eten waar je voor wilt gaan zitten en van kunt genieten. Eten dat voor je zingt. Het begint met een zacht neuriënd melodietje. Na verloop van tijd valt het gezang niet meer te ontkennen of negeren. Het is tijd om te luisteren naar de melodie en er gehoor aan te geven.
Bijvoorbeeld, als het koud is en ik veel buiten ben geweest, heb ik soms al uren voorpret als ik aan het patatje oorlog denk dat ik later zal gaan eten. Dikke Vlaamse frieten met warme saté-saus, Hollandse mayo en veel uitjes. Het 'zingt' naar me. Het is niet dat ik het moet eten. Nee. Het is wezenlijk anders. Ik WIL het eten. En alles aan dat gevoel klopt. Het past bij het moment, de mate van honger en de sfeer. Het hoort zo te gaan, zeg maar.
Na een 'zing' maaltijd voel ik me dan ook nooit schuldig. Het voelt alsof ik het verdiend heb. Ik heb er naar uitgekeken. Gewacht tot ik honger had. Tot de situatie optimaal was. Totdat de setting helemaal klopte. Het voelt niet als een binge. Want ik heb er zelf en bewust voor gekozen. Zoals Geneen het al jaren preacht; je hebt honger en je eet wat je wilt eten. Wat bij de honger past.
Ok,
Eten dat je 'na roept' is eten dat je soort van overkomt. Ongeacht de mate van honger. Je wist niet dat je het wilde eten, totdat je het zag. Je liep er nietsvermoedend langs en opeens sloeg de vonk over. "Ziet er goed uit," denk je terwijl je door loopt. Je hebt immers geen honger. Maar het eten roept je na. Je moet terug.
Bijvoorbeeld, soms ben ik op een feestje. Daarvoor heb ik lekker en genoeg avond-gegeten. Er is niks aan de hand qua emoties. Ik ben blij om iedereen te zien. Niks voelt onzeker. Ik voel me niet eenzaam of niet op m'n plaats. Maar opeens zie ik een schaal pinda's. Nou hou ik helemaal niet bijzonder van pinda's. Pinda's 'zingen' nooit naar me. Maar op dat moment op die plek kan ik de pinda's opeens niet meer negeren. Ik loop er langs. Praat met iemand aan de andere kant van de ruimte. Kijk alle kanten op behalve de kant van de pinda's.... Maar de pinda's laten me niet gaan! Ik moet ze eten. Ik wil ze niet eten. Ik heb niks te willen. Ik MOET ze eten.
Herkenbaar? Dus als zoiets wel eens met je gebeurt, als merkt dat je iets MOET eten i.p.v. wilt eten, terwijl je geen honger hebt (want natuurlijk moet je eten als je honger hebt) ga dan eerst na of het niet toch emotioneel is. Even terug naar mij op dat feestje. Alles echt prima of schrik ik toch van mijn eigen reflectie in een spiegel? Voel ik me toch weer een pietsie onzeker omdat wie dan ook wat dan ook heeft gezegd, gedaan of op een bepaalde manier naar me heeft gekeken?
Is er iets aan de hand tussen een andere gast op het feestje en mij? Soms kan het heel spannend zijn om 'iemand' tegen te komen. Zowel positief als negatief. Bottom line, check het af. Niks is triviaal remember? Neem je gevoelens, hoe futiel ook serieus. Want een onverwerkte emotie resulteert ALTIJD in een binge. Kan lang duren, kan kort duren.
Als er echt niets aan de hand is qua acute emotie, dus je staat gewoon vrolijk bij de bakker en bestelt een lekker vers brood (waar je ook echt zin in hebt. Dus niet een zuurdesemknaller waar je eigenlijk helemaal geen trek in hebt maar ja, 'het is zo voedzaam') en opeens hoor je jezelf roepen "En doe ook maar 5 brownies..."
Is de kans groot dat je het slachtoffer bent van eten dat je 'na roept.' Neem het serieus. Want ook 'na-roep eten' = 'binge-opwekkend eten.'
Van eten dat je niet echt wilt eten maar dat naar binnen moet, eet je namelijk altijd te veel. Want de Geneenregel is en blijft en nu met z'n allen:
Als je eet terwijl niet weet waarom je eet, weet je ook niet wanner je wilt stoppen met eten.
Ga dus bij jezelf na hoe en wat. Want het tegenovergestelde is ook waar.
Als je weet waarom je eet, weet ook wanneer je wilt stoppen met eten.
Echt waar. Empirisch onderzoek, bij mezelf ;-) heeft dit aangetoond. Vertrouw me. Het is net zo'n kloppende formule als E=mc2
Hoe werkt het?
Soms kan het aan het eten liggen. Bij mij is dat met chips. Ik kan geen nee zeggen tegen chips. In wat voor situatie dan ook. Dus dat heb ik dan ook maar opgegeven. Is er ergens chips. Dan eet ik chips. Punt uit. Klaar. Ik zou zelf nog tijdens mijn eigen begrafenis uit de kist klauteren als er een schaaltje chips in de buurt zou staan. Dus, vrienden, onthouden...
Het kan ook aan de situatie liggen. Als ik bij mijn moeder ben, moet ik voorverpakte cheddarkaas van de Aldi eten. Nergens anders. Ik heb het nog nooit zelf gekocht. Ben ik zelf in de Aldi, loop ik er voorbij. Op elke andere plek vind ik het vies. Ook als mijn moeder een paar pakjes meeneemt naar mijn huis. Neen. Maar bij mijn moeder thuis? Kansloos. Moet. Het. Eten. Dus als ik bij mijn moeder ben en het is er niet. Ga ik het kopen. Lenen bij de buren. Stelen.
Geneen's tip is om dat bij jezelf te onderzoeken. Waarom MOET je bepaald voedsel of in een bepaalde situatie eten?
Belangrijk is je eigen behoeftes niet alleen te accepteren, maar te omarmen, lief, schattig en leuk van jezelf vinden. Dat werkt bevrijdend. Door het te weten van jezelf, haal je de 'mystiek' weg. Verliest het 'moeten' aan kracht.
Ik ben er achter gekomen dat die cheddar bij m'n moeder me doet denken aan de fijne momenten van vroeger, toen ik nog thuis woonde. Door dat te eten, op die plek, komt dat fijne gevoel weer terug.
Zo ook met die saaie pinda's. Mijn stiefvader at altijd pinda's. Het geeft me een 'gezellig' gevoel waar ik ook ben. Het is niet emo-eten in de zin van een gevoel wegeten. Het is momory-eten in de zin van er een gevoel bijeten.
In een acteer methode heet het sense memory en is het een belangrijke techniek om je in een karakter of situatie te kunnen verplaatsen.
Door het memory-eten van jezelf niet te veroordelen maar te onderzoeken en accepteren, zelfs respecteren, zul je merken dat 'het' steeds minder macht over je zal hebben.
Ik was net even langs bij mijn buren, na het eten, om iets te bespreken. Wij eten vroeg i.v.m. de kinderen. Mijn buren eten laat. Ik had al heerlijk en genoeg gegeten. Zij zaten nog aan de borrel. Er stonden chips en pinda's op tafel...
Ik heb van beiden genomen. Zonder verdere zelfkastijding. Zonder bijrijder (zie vorige posts.)
Want ik weet nu waarom ik het moet eten en dus wil ik het ook eten. En omdat ik het wil eten weet ik ook wanneer ik er genoeg van heb gegeten. Ik ben geen ontembare vreetzak. Ik heb er wel controle over. Want ik weet waar de behoefte vandaan komt. Waarom juist dat eten me op dat moment 'na roept.' En het is ok. Een handje was dan ook zeer bevredigend. Meer was niet nodig. En dat is nieuw. Ik weet nu wat ik doe. Ik begin mezelf te vertrouwen. Voorzichtig.
maandag 15 februari 2010
Rolmodellen gezocht
Bizar hard gewerkt vandaag op zondag.
Vanochtend aan liedtekst ideeën voor de Koningin van Paramaribo. Gerepeteerd met Marynka Nicolai aan een nieuw programma, we hebben ons eerste optreden op 8 maart in Zoetermeer. Voorbereidingen Talkshow Women Inc. morgen op de Huishoudbeurs, ik interview Barbara Barend en Georgina Kwakye over 'Belangrijke Keuzemomenten in hun Leven.' Evaluatie geschreven over mijn laatste project met meisjes op een middelbare school in Zuidoost. Ondertussen wassen draaien, luiers verschonen en afwas uitruimen.
En eten.
En me niet dik voelen.
En mezelf accepteren zoals ik ben.
En op zoek naar nieuwe rolmodellen.
Nieuw voorbeelden.
Nieuwe vrouwen waar ik op wil lijken...
Ik ben namelijk rolmodellen (dunne wel te verstaan) verslaafd. Ik ben gek op Amerikaanse roddel en fashionsites. Heerlijk om weg te dromen bij de wazige foto's van celebrities in L.A. of Parijs. Met hun Uggs aan en zonnenbrillen op. Awardshows uit en Nachtclubs in.
Alsof ik daar ben in Fame-land, in plaats van hier in mijn buurtje tussen de fietsen en schoolplein-ouders.
Het is dus echt afkicken dat ik voorlopig niet meer mag wegsurfen naar een ander leven. Een ander lijf.
Het ondermijnt namelijk, serieus, mijn relatieproces met met lichaam en hoe ik mijn lichaam voed.
Bij wat en wie kan ik nog wegdromen? Wat kan dienen als ontsnapping? Eten (one day at a time) niet meer. Alcohol (al sinds ik moeder ben) niet meer. Die prijs is echt te hoog als je om 7 uur op moet en drie kinderen iets van je willen en jij iets van hen. Dat iedereen om 8 uur gevoed en gekleed klaarstaat om de dag te beginnen...
Dagdromen over bikini-waardig-lijf was mijn kleine beloning als ik een dagje weinig had gegeten. En mijn motivatie (marteltuig) als ik een dagje te veel had gegeten.
Nu moet ik het met iets anders doen. Het voelt alsof ik een oude vieze man ben wiens favoriete pornoblaadje failliet is gegaan. "Waar moet ik me voortaan op @fr*kken?" vraagt de man in mij zich af.
Niet makkelijk want ik ben opzoek naar leuke, hippe, 'zo wil ik ook zijn' vrouwen die niet broodje mager zijn... Je weet wel, met de leuke kleren, het leuke vriendje, het leuke leven? Het zijn voornamelijk plus-size modellen (plus-size is dan echt een overstatement want meestal hebben ze de totaal gemiddelde vrouwenmaat 42) Maar dat is al wat. Zeker qua kleding en haar, inspirerend. Ook niet meer dat 'ach-gut' element dat plus-size modellen een paar jaar geleden wel nog om zich heen hadden hangen. Check out Christal Renn, Lizzie Miller en Anansa Sims (de laatste is een dochter van een 'gewoon' model) klik op de volgende link om ze allen te zien: http://www.bvonstyle.com/2009/11/10/plus-size-models-glamour/
Maar waar zijn de actrices, journalistes en media-dames? Je hebt Queen Latiffa maar die vind ik toch iets heel irritants betweterigs hebben. Wee nie waarom. Kijkt mij net iets te zelfingenomen uit haar ogen. Maar ik vond haar wel goed in de film Hairspray.
Ik vind Patricia Arquette ook erg fijn om naar te kijken, minder qua kleding. Maar een geweldige actrice. Speelt in een leuke serie ook, Medium, elke zondagavond op Net 5. I Love Net 5.
Wie hebben we in Nederland. Op wie willen we lijken. En dan bedoel ik niet de geijkte dennen. Wie kan nog meer dienen als rolmodel? Help me. I need my girlporn.
Ah, Ruth Oldenziel!!! Ik zat met haar in Tafel van 5 bij Net 5. I Love Net 5. Het programma was helaas geen lang leven beschoren maar dat is een andere post...
Ruth is echt een vrouw om te willen zijn. Wat een voorbeeld. Check haar uit op www.rutholdenziel.com
En je kan ons ook op de Net 5 site samen zien uitkomen voor onze 'echte' kledingmaat. Ik weet niet meer precies in welke aflevering van de Tafel van 5 maarrre... Zoveel waren het nou ook weer niet.
Tot de volgende sessie.
Vanochtend aan liedtekst ideeën voor de Koningin van Paramaribo. Gerepeteerd met Marynka Nicolai aan een nieuw programma, we hebben ons eerste optreden op 8 maart in Zoetermeer. Voorbereidingen Talkshow Women Inc. morgen op de Huishoudbeurs, ik interview Barbara Barend en Georgina Kwakye over 'Belangrijke Keuzemomenten in hun Leven.' Evaluatie geschreven over mijn laatste project met meisjes op een middelbare school in Zuidoost. Ondertussen wassen draaien, luiers verschonen en afwas uitruimen.
En eten.
En me niet dik voelen.
En mezelf accepteren zoals ik ben.
En op zoek naar nieuwe rolmodellen.
Nieuw voorbeelden.
Nieuwe vrouwen waar ik op wil lijken...
Ik ben namelijk rolmodellen (dunne wel te verstaan) verslaafd. Ik ben gek op Amerikaanse roddel en fashionsites. Heerlijk om weg te dromen bij de wazige foto's van celebrities in L.A. of Parijs. Met hun Uggs aan en zonnenbrillen op. Awardshows uit en Nachtclubs in.
Alsof ik daar ben in Fame-land, in plaats van hier in mijn buurtje tussen de fietsen en schoolplein-ouders.
Het is dus echt afkicken dat ik voorlopig niet meer mag wegsurfen naar een ander leven. Een ander lijf.
Het ondermijnt namelijk, serieus, mijn relatieproces met met lichaam en hoe ik mijn lichaam voed.
Bij wat en wie kan ik nog wegdromen? Wat kan dienen als ontsnapping? Eten (one day at a time) niet meer. Alcohol (al sinds ik moeder ben) niet meer. Die prijs is echt te hoog als je om 7 uur op moet en drie kinderen iets van je willen en jij iets van hen. Dat iedereen om 8 uur gevoed en gekleed klaarstaat om de dag te beginnen...
Dagdromen over bikini-waardig-lijf was mijn kleine beloning als ik een dagje weinig had gegeten. En mijn motivatie (marteltuig) als ik een dagje te veel had gegeten.
Nu moet ik het met iets anders doen. Het voelt alsof ik een oude vieze man ben wiens favoriete pornoblaadje failliet is gegaan. "Waar moet ik me voortaan op @fr*kken?" vraagt de man in mij zich af.
Niet makkelijk want ik ben opzoek naar leuke, hippe, 'zo wil ik ook zijn' vrouwen die niet broodje mager zijn... Je weet wel, met de leuke kleren, het leuke vriendje, het leuke leven? Het zijn voornamelijk plus-size modellen (plus-size is dan echt een overstatement want meestal hebben ze de totaal gemiddelde vrouwenmaat 42) Maar dat is al wat. Zeker qua kleding en haar, inspirerend. Ook niet meer dat 'ach-gut' element dat plus-size modellen een paar jaar geleden wel nog om zich heen hadden hangen. Check out Christal Renn, Lizzie Miller en Anansa Sims (de laatste is een dochter van een 'gewoon' model) klik op de volgende link om ze allen te zien: http://www.bvonstyle.com/2009/11/10/plus-size-models-glamour/
Maar waar zijn de actrices, journalistes en media-dames? Je hebt Queen Latiffa maar die vind ik toch iets heel irritants betweterigs hebben. Wee nie waarom. Kijkt mij net iets te zelfingenomen uit haar ogen. Maar ik vond haar wel goed in de film Hairspray.
Ik vind Patricia Arquette ook erg fijn om naar te kijken, minder qua kleding. Maar een geweldige actrice. Speelt in een leuke serie ook, Medium, elke zondagavond op Net 5. I Love Net 5.
Wie hebben we in Nederland. Op wie willen we lijken. En dan bedoel ik niet de geijkte dennen. Wie kan nog meer dienen als rolmodel? Help me. I need my girlporn.
Ah, Ruth Oldenziel!!! Ik zat met haar in Tafel van 5 bij Net 5. I Love Net 5. Het programma was helaas geen lang leven beschoren maar dat is een andere post...
Ruth is echt een vrouw om te willen zijn. Wat een voorbeeld. Check haar uit op www.rutholdenziel.com
En je kan ons ook op de Net 5 site samen zien uitkomen voor onze 'echte' kledingmaat. Ik weet niet meer precies in welke aflevering van de Tafel van 5 maarrre... Zoveel waren het nou ook weer niet.
Tot de volgende sessie.
vrijdag 12 februari 2010
Gebed met Happy End
Geloof dat ik nu echt even ga preachen...
Maar ik gun iedereen zo de vrijheid die ik aan het ervaren ben. Echt hemels... High zonder drugs. Zonder suiker...
Ik ben nu al bijna twee maanden bezig met luisteren naar mijn lichaam. Echt luisteren. Eten als ik honger heb. Stoppen als ik vol zit. Ik probeer te eten waar ik fysieke behoefte aan heb. Ik durf te experimenteren waarmee ik mijn buik-honger goed kan stillen. Ik doe mijn best adequaat te reageren op mijn lichamelijke behoeftes.
Het is echt ongelofelijk wat een openbaring. Vooral het wachten met eten tot dat ik honger heb. Echt buik-honger heb. Niet eten omdat ik 'trek' heb of 'zin' heb in iets. Nee, honger en dan lekker eten wat ik dan op dat moment ook echt wil.
Nou, dat duurt soms heel lang. Uren. En dat is zo raar... Het is voor mij bijna onnatuurlijk geworden om te wachten met eten totdat ik honger heb. Ik ben zo gewend om te eten omdat het 'tijd' is. Omdat het 'gezellig' is. Omdat het 'gezond' is. Waarom vertrouwen we onze eigen biologische impulsen niet meer? Onze lichamelijke behoeften?
Wij vrouwen en mannen ook, zijn zo gehersenspoeld met het idee dat we onszelf niet kunnen vertrouwen. Dat als we eten wat we willen we ons helemaal vol, dol en dood zullen eten. Ik heb het ook jaren geloofd. Ik dacht echt toen ik met deze blog begon, dat ik me er bij moest neerleggen dat ik mezelf naar de 500 kilo zou eten. En dat had ik er voor over want het leven dat ik leidde voor ik met schrijven begon, kon ik niet meer aan. Serieus niet.
Wat een energie heb ik gestopt in angst, wantrouwen en restrictie. Geen wonder dat ik het regelmatig moest 'uiteten.' Uitschreeuwen!!!
Hoe voelt het als iemand je hoofd onder water houdt? Zo shit voelt het om te leven in een wereld waarin je niet mag eten waar je behoefte aan hebt. Alsof je geen zelfbeschikking hebt. Het is verstikkend. Onmenselijk. Logisch toch, dat je af en toe moet happen naar lucht? Naar een double delight bacon cheese burger. (Heb is gisteren nog van genohoten!)
Weet je,
Ik ben nu 40 en ik kan met recht zeggen dat ik vanaf m'n 10e een GROOT eet-probleem heb. Ik ben 30 jaar roekeloos en liefdeloos met m'n lichaam omgesprongen. Ik heb 30 jaar geluisterd naar m'n opvoeders, m'n rolmodellen, m'n leeftijdsgenootjes, de media. Overspoeld ben ik met beelden, foto's, reclames, clips en series met 1 type vrouwenlichaam. Dat was en is helaas nog steeds de norm. Een mager, uitgehongerd en recht lichaam staat voor succes, doorzettingsvermogen en schoonheid. Al het andere is 'grappig', 'gezellig' of 'best aantrekkelijk.'
De vraag is, wat wil je? Wil je een leven dat voldoet aan een tijdsbeeld of wil je jouw leven leiden?
Ik heb altijd aan de norm willen voldoen. Ik was al zo anders, dus als ik alsjeblieft dan maar slank was, was ik in ieder geval in iets 'normaal.'
Maar slank is niet normaal. Zeker niet als 'slank' evenredig is aan 'uitgemergeld.' Een gezond lichaam zonder overgewicht is normaal en mooi. Maar dat krijgen we bijna nergens meer te zien...
God wat is dat toch eigenlijk verdrietig.
Ik koop geen glossy's meer. Ik kijk niet meer op celebrity blogs. Ik kijk naar mooie kunst en naar alle mooie vrouwen om me heen. En het werkt. Ik heb nu al een ander idee van schoonheid dan pak 'm beet 2 maanden geleden. Ik ben aan het afkicken van 30 jaar met oogkleppen op kijken.
Er is zo veel meer. Amen ;-)
Maar ik gun iedereen zo de vrijheid die ik aan het ervaren ben. Echt hemels... High zonder drugs. Zonder suiker...
Ik ben nu al bijna twee maanden bezig met luisteren naar mijn lichaam. Echt luisteren. Eten als ik honger heb. Stoppen als ik vol zit. Ik probeer te eten waar ik fysieke behoefte aan heb. Ik durf te experimenteren waarmee ik mijn buik-honger goed kan stillen. Ik doe mijn best adequaat te reageren op mijn lichamelijke behoeftes.
Het is echt ongelofelijk wat een openbaring. Vooral het wachten met eten tot dat ik honger heb. Echt buik-honger heb. Niet eten omdat ik 'trek' heb of 'zin' heb in iets. Nee, honger en dan lekker eten wat ik dan op dat moment ook echt wil.
Nou, dat duurt soms heel lang. Uren. En dat is zo raar... Het is voor mij bijna onnatuurlijk geworden om te wachten met eten totdat ik honger heb. Ik ben zo gewend om te eten omdat het 'tijd' is. Omdat het 'gezellig' is. Omdat het 'gezond' is. Waarom vertrouwen we onze eigen biologische impulsen niet meer? Onze lichamelijke behoeften?
Wij vrouwen en mannen ook, zijn zo gehersenspoeld met het idee dat we onszelf niet kunnen vertrouwen. Dat als we eten wat we willen we ons helemaal vol, dol en dood zullen eten. Ik heb het ook jaren geloofd. Ik dacht echt toen ik met deze blog begon, dat ik me er bij moest neerleggen dat ik mezelf naar de 500 kilo zou eten. En dat had ik er voor over want het leven dat ik leidde voor ik met schrijven begon, kon ik niet meer aan. Serieus niet.
Wat een energie heb ik gestopt in angst, wantrouwen en restrictie. Geen wonder dat ik het regelmatig moest 'uiteten.' Uitschreeuwen!!!
Hoe voelt het als iemand je hoofd onder water houdt? Zo shit voelt het om te leven in een wereld waarin je niet mag eten waar je behoefte aan hebt. Alsof je geen zelfbeschikking hebt. Het is verstikkend. Onmenselijk. Logisch toch, dat je af en toe moet happen naar lucht? Naar een double delight bacon cheese burger. (Heb is gisteren nog van genohoten!)
Weet je,
Ik ben nu 40 en ik kan met recht zeggen dat ik vanaf m'n 10e een GROOT eet-probleem heb. Ik ben 30 jaar roekeloos en liefdeloos met m'n lichaam omgesprongen. Ik heb 30 jaar geluisterd naar m'n opvoeders, m'n rolmodellen, m'n leeftijdsgenootjes, de media. Overspoeld ben ik met beelden, foto's, reclames, clips en series met 1 type vrouwenlichaam. Dat was en is helaas nog steeds de norm. Een mager, uitgehongerd en recht lichaam staat voor succes, doorzettingsvermogen en schoonheid. Al het andere is 'grappig', 'gezellig' of 'best aantrekkelijk.'
De vraag is, wat wil je? Wil je een leven dat voldoet aan een tijdsbeeld of wil je jouw leven leiden?
Ik heb altijd aan de norm willen voldoen. Ik was al zo anders, dus als ik alsjeblieft dan maar slank was, was ik in ieder geval in iets 'normaal.'
Maar slank is niet normaal. Zeker niet als 'slank' evenredig is aan 'uitgemergeld.' Een gezond lichaam zonder overgewicht is normaal en mooi. Maar dat krijgen we bijna nergens meer te zien...
God wat is dat toch eigenlijk verdrietig.
Ik koop geen glossy's meer. Ik kijk niet meer op celebrity blogs. Ik kijk naar mooie kunst en naar alle mooie vrouwen om me heen. En het werkt. Ik heb nu al een ander idee van schoonheid dan pak 'm beet 2 maanden geleden. Ik ben aan het afkicken van 30 jaar met oogkleppen op kijken.
Er is zo veel meer. Amen ;-)
donderdag 11 februari 2010
Lunch tussen de dennen
Het gaat goed. Het eten wordt steeds 'normaler' er zijn zelfs momenten dat ik er (ongelofelijk maar waar) NIET mee bezig ben... Dat ik me opeens realiseer dat ik (schrik) "Nog niet gegeten heb...!"
En dat terwijl er genoeg gedoe en stress is in mijn leven waar ik normaal compleet van zou doorslaan.
Ik heb het druk. Ik verdien niet genoeg. Mijn man is veel weg. Ben continue opzoek naar opvang voor de kinderen. Alle apparaten in huis zijn/waren stuk. Auto ook. Repetities voor de Koningin van Paramaribo zijn begonnen. Mijn twee mede backingvocalisten zijn tien jaar jonger en tien kilo lichter dan ik. Sta onder grote druk want ik heb de liedteksten voor dKvP geschreven. Wacht op bericht van een omroep over mogelijk project. Mijn laptop is opeens traag terwijl ik geen films download of zo. Met de rest (mid-life crises) zal ik jullie maar niet vermoeien.
Maar het eten gaat goed!!! Echt zelfs tussen mijn twee mooie slanke dennen bij dKvP in, voel ik me goed. Nou ja beter dan in december 2009, toen ik met bloggen begon. Hoe ken? Terwijl ik nog geen gram ben afgevallen. Juist ben aangekomen!
Dat komt omdat ik elke dag een beetje meer in het reine kom met mezelf. Elke dag vind ik mezelf weer iets leuker. Het gaat langzaam dus kun je nagaan hoe erg ik mezelf vond. Wanneer ik mezelf in een spiegel, of erger, winkelruit zie, focus ik op wat ik WEL mooi vind aan mezelf. Niet op wat anders/beter=dunner kan.
En... het leven is zo veel lichter (geen woordgrapje) zonder dat gemiep over wel eten/niet eten/te veel eten. Dat maakt alle aangekomen kilo's de moeite waard. Echt die shit ben ik mooi vanaf. ik ben in ieder geval niet meer BANG voor voedsel. Plus dat ik merk dat ik niet hele schappen leegeet. En dat is toch waar wee al eeuwen mee worden bang gemaakt. Dat we niet te vertrouwen zijn alleen in een snackbaar. Nou. Mooi wel. Ik mag elke dag patat eten als ik er 'honger' naar heb. En juist die vrijheid en dat vertrouwen in mezelf en mijn buik, maakt dat ik het veel minder eet dan ik had verwacht.Dan anderen hadden verwacht.
Het leven met de aangekomen kilo's valt ook mee. Echt ik zag als een huis op tegen dKvP. Ik wist niet hoe ik de productie zou doorkomen zonder eerst minstens 5 kilo (MINSTENS) te zijn afgevallen. Maar nu? Ik kijk recht in de ogen van mijn eigen pijn. Dit. Ben. Ik. Niet dunner dan eerst/vroeger. Nee. Dit is het. Ok? Ok! Wat wil ik nou echt eten?
En dat gaat goed. Meestal zijn lunches met de cast nog erger voor mij dan wachten bij de tandarts. Grote gedekte tafel staat elke dag stipt om 13.00 klaar. 30 soorten beleg. Manden vol broodjes. Rijen crackers in alle soorten en merken. Sodom en Gomorra op een tafelkleed. Wat er dan met me gebeurt is altijd net zo voorspelbaar als beangstigend. Niet durven eten waar ik zin in heb. Gefrustreerd doorkauwen op een op een droge cracker met sandwichspread. Vanuit mijn ooghoeken jaloers gadeslaan hoe de dunne halfgoden wel een met boter belegd broodje brie naar binnen knallen. Of helemaal doorslaan. Nauwelijks proeven wat ik eet. Alsof het dan niet echt gebeurt. Me dan de rest van de repetitie zo schuldig en ellendig voelen dat ik geen noot meer kan zingen. Geen scene meer kan spelen. Weer een dag uit m'n leven verknalt. Weer niet bezig hoeven zijn met m'n vak maar met m'n lijf. Perfect excuus om niet aanwezig te hoeven zijn bij mijn eigen leven.
Die angst om te veel te eten hoor ik trouwens de hele tijd om heen. Bij al mijn collega's. Ook van de slanke dennen. Iedereen is zo bang voor al die mogelijkheden op de vierkante meter. Niemand lijkt zichzelf te vertrouwen aan een volle tafel.
Ik wel. Het is eigenlijk zo makkelijk om te eten als je honger hebt en te stoppen als je vol zit. Zo lang je maar niet wil afvallen. Echt daar gaat het natuurlijk om. Dun willen/moeten worden of dun willen/moeten blijven
Dat is de hele kermis. De eeuwige spagaat... Dat is het enige vlekje aan de anders smetteloze horizon.
Ergens hoop ik nog steeds af te vallen. Hell, dat is waarom ik dit doe. Geneen belooft in al haar boeken dat je uiteindelijk afvalt als je eet wanneer je honger hebt en stopt als je vol zit. En ik zal best op een gezond gewicht komen. Het lichaam krijgen dat bij mij past.
Maar wat ik nog steeds verdrietig vind is het afscheid moeten nemen van de droom die 'tenger' heet. De hoop moeten opgeven om ooit een 'frêle' verschijning te zijn. Niet kwetsbaar. Niet een meisje waar men voor wil zorgen.
Ik. Zal. Nooit. Tenger. Zijn. Ik. Zal. Nooit. Frêle. Zijn. Niemand zal naar mij kijken en denken, ach kom maar arme schat. Ik moet het zelf doen. Daar bedoel ik mee, zelf om hulp vragen. F*cking scary!
Aangeven wat ik, emotioneel gezien, nodig heb van anderen in het contact. Relationeel en professioneel.
Laatst deed ik het toen er iets besloten moest worden aangaande mijn liedteksten. Heel naar wanneer mensen over jouw hoofd heen over je 'kinderen' praten. Niemand bedoelde het negatief, we zitten nou eenmaal in een maak proces dus alles is bespreekbaar. Uiteindelijk willen we allemaal het zelfde; een mooie show! Maar toch, het is net alsof iemand anders dan jij iets over je ex-vriend of irritante zusje zegt. Ook is het waar, het is toch irritant.
Het lukte me om redelijk rustig (iets te harde stem nog) om mijn punt over 'mijn'/het lied te maken. Het kwam over. Daarna heb ik heerlijk geluncht tussen de de dennen.
En dat terwijl er genoeg gedoe en stress is in mijn leven waar ik normaal compleet van zou doorslaan.
Ik heb het druk. Ik verdien niet genoeg. Mijn man is veel weg. Ben continue opzoek naar opvang voor de kinderen. Alle apparaten in huis zijn/waren stuk. Auto ook. Repetities voor de Koningin van Paramaribo zijn begonnen. Mijn twee mede backingvocalisten zijn tien jaar jonger en tien kilo lichter dan ik. Sta onder grote druk want ik heb de liedteksten voor dKvP geschreven. Wacht op bericht van een omroep over mogelijk project. Mijn laptop is opeens traag terwijl ik geen films download of zo. Met de rest (mid-life crises) zal ik jullie maar niet vermoeien.
Maar het eten gaat goed!!! Echt zelfs tussen mijn twee mooie slanke dennen bij dKvP in, voel ik me goed. Nou ja beter dan in december 2009, toen ik met bloggen begon. Hoe ken? Terwijl ik nog geen gram ben afgevallen. Juist ben aangekomen!
Dat komt omdat ik elke dag een beetje meer in het reine kom met mezelf. Elke dag vind ik mezelf weer iets leuker. Het gaat langzaam dus kun je nagaan hoe erg ik mezelf vond. Wanneer ik mezelf in een spiegel, of erger, winkelruit zie, focus ik op wat ik WEL mooi vind aan mezelf. Niet op wat anders/beter=dunner kan.
En... het leven is zo veel lichter (geen woordgrapje) zonder dat gemiep over wel eten/niet eten/te veel eten. Dat maakt alle aangekomen kilo's de moeite waard. Echt die shit ben ik mooi vanaf. ik ben in ieder geval niet meer BANG voor voedsel. Plus dat ik merk dat ik niet hele schappen leegeet. En dat is toch waar wee al eeuwen mee worden bang gemaakt. Dat we niet te vertrouwen zijn alleen in een snackbaar. Nou. Mooi wel. Ik mag elke dag patat eten als ik er 'honger' naar heb. En juist die vrijheid en dat vertrouwen in mezelf en mijn buik, maakt dat ik het veel minder eet dan ik had verwacht.Dan anderen hadden verwacht.
Het leven met de aangekomen kilo's valt ook mee. Echt ik zag als een huis op tegen dKvP. Ik wist niet hoe ik de productie zou doorkomen zonder eerst minstens 5 kilo (MINSTENS) te zijn afgevallen. Maar nu? Ik kijk recht in de ogen van mijn eigen pijn. Dit. Ben. Ik. Niet dunner dan eerst/vroeger. Nee. Dit is het. Ok? Ok! Wat wil ik nou echt eten?
En dat gaat goed. Meestal zijn lunches met de cast nog erger voor mij dan wachten bij de tandarts. Grote gedekte tafel staat elke dag stipt om 13.00 klaar. 30 soorten beleg. Manden vol broodjes. Rijen crackers in alle soorten en merken. Sodom en Gomorra op een tafelkleed. Wat er dan met me gebeurt is altijd net zo voorspelbaar als beangstigend. Niet durven eten waar ik zin in heb. Gefrustreerd doorkauwen op een op een droge cracker met sandwichspread. Vanuit mijn ooghoeken jaloers gadeslaan hoe de dunne halfgoden wel een met boter belegd broodje brie naar binnen knallen. Of helemaal doorslaan. Nauwelijks proeven wat ik eet. Alsof het dan niet echt gebeurt. Me dan de rest van de repetitie zo schuldig en ellendig voelen dat ik geen noot meer kan zingen. Geen scene meer kan spelen. Weer een dag uit m'n leven verknalt. Weer niet bezig hoeven zijn met m'n vak maar met m'n lijf. Perfect excuus om niet aanwezig te hoeven zijn bij mijn eigen leven.
Die angst om te veel te eten hoor ik trouwens de hele tijd om heen. Bij al mijn collega's. Ook van de slanke dennen. Iedereen is zo bang voor al die mogelijkheden op de vierkante meter. Niemand lijkt zichzelf te vertrouwen aan een volle tafel.
Ik wel. Het is eigenlijk zo makkelijk om te eten als je honger hebt en te stoppen als je vol zit. Zo lang je maar niet wil afvallen. Echt daar gaat het natuurlijk om. Dun willen/moeten worden of dun willen/moeten blijven
Dat is de hele kermis. De eeuwige spagaat... Dat is het enige vlekje aan de anders smetteloze horizon.
Ergens hoop ik nog steeds af te vallen. Hell, dat is waarom ik dit doe. Geneen belooft in al haar boeken dat je uiteindelijk afvalt als je eet wanneer je honger hebt en stopt als je vol zit. En ik zal best op een gezond gewicht komen. Het lichaam krijgen dat bij mij past.
Maar wat ik nog steeds verdrietig vind is het afscheid moeten nemen van de droom die 'tenger' heet. De hoop moeten opgeven om ooit een 'frêle' verschijning te zijn. Niet kwetsbaar. Niet een meisje waar men voor wil zorgen.
Ik. Zal. Nooit. Tenger. Zijn. Ik. Zal. Nooit. Frêle. Zijn. Niemand zal naar mij kijken en denken, ach kom maar arme schat. Ik moet het zelf doen. Daar bedoel ik mee, zelf om hulp vragen. F*cking scary!
Aangeven wat ik, emotioneel gezien, nodig heb van anderen in het contact. Relationeel en professioneel.
Laatst deed ik het toen er iets besloten moest worden aangaande mijn liedteksten. Heel naar wanneer mensen over jouw hoofd heen over je 'kinderen' praten. Niemand bedoelde het negatief, we zitten nou eenmaal in een maak proces dus alles is bespreekbaar. Uiteindelijk willen we allemaal het zelfde; een mooie show! Maar toch, het is net alsof iemand anders dan jij iets over je ex-vriend of irritante zusje zegt. Ook is het waar, het is toch irritant.
Het lukte me om redelijk rustig (iets te harde stem nog) om mijn punt over 'mijn'/het lied te maken. Het kwam over. Daarna heb ik heerlijk geluncht tussen de de dennen.
vrijdag 29 januari 2010
Yes We Can Eat
Leven met strakkere kleren gaat niet over rozen. Toch ben ik meer gemotiveerd dan ooit om door te zetten (en eten) Ik wil van deze gelegenheid dan ook gebruik maken om God op mijn knieën (achter mijn laptop) te danken voor de zwarte 50 denier 'intense' panty's van Oroblu http://www.manjeviekmode.nl/wp-content/uploads/2009/09/panty_image016-4.jpg
En de opmars van de tuniek http://www.arthurenwillemijnshop.nl/media/catalog/product/cache/1/image/5e06319eda06f020e43594a9c230972d/f/i/file_24_79.jpg
Ben met het tweede boek van Geneen Roth begonnen: Breaking Free From Compulsive Eating. De titel laat weinig aan de verbeelding over. Het is mijn bijbel. Ik heb 'm altijd bij me. Soms vergeet ik 'm op tafel en dan kijkt m'n oppas me meewarig aan als ik weer thuis kom. Yes We Can. Eat! Denk ik dan.
In BFFCE beschrijft Geneen haar periode, van eten wat ze wil wanneer ze honger heeft, tot in het uiterste detail. Ze eet zich door allerlei stadia heen met alle emoties van dien. Ze heeft bijvoorbeeld twee weken lang alleen maar chocolate chip cookies gegeten. Vers, oud, zelfgemaakt, alleen het deeg, met slagroom, met ijs.
Twee weken lang minimaal 3 keer per dag minstens een halve kilo per sessie... Ze omschrijft hoe ze met kloppend hart boodschappen deed en alleen maar chocolade, eieren, echte boter, volle melk en meel in haar winkelwagentje deed. Doodsbang was ze dat ze, over de luidspreker, zou worden verzocht haar zondige aankopen terug te leggen in de schappen waar ze ze vandaan had durven halen.
Ze verhaalt ook hoe ze probeerde te genieten van de choco-koekjes in alle soorten en maten. Ze nam haar behoefte uiterst serieus. Ze nam haar tijd, at altijd zittend en als het even kon aan een mooi gedekte tafel met kaarsen en al. Na dag tien dacht ze dat ze er nooit meer vanaf zou komen, dat ze dood zou gaan aan een suiker en vet-overdosis. Na dag 14 kreeg ze zin in iets anders. Iets gezonds. Iets met eiwitten. Yes We Can Eat!
Ik probeer ook te genieten van wat ik eet. Wat lekker bekt. Wat lekker ruikt. Aanvoelt. Welk eten zingt me toe? Dat is niet altijd even makkelijk. Wat wil ik nou echt? Omdat ik mezelf jaren heb misgund te genieten van eten, heeft mijn honger nog steeds een recalcitrant karakter. Bibi (zie paar posts geleden) eet nog regelmatig mee. Zeker met anderen erbij voelt het heel kwetsbaar om 3 kroketten met mayo te bestellen. Als ontbijt.
Maar na een maand met vallen en opstaan, ontbijt ik steeds normaaliger. Vandaag een bakje sourcream en een cracker dik belegd met pindakaas. Goed he?
Het is de enige manier. Je ontneemt alleen op die manier de macht van de maaltijd. Ik kan ook niet meer terug. Gisteren sprak in een collega die al tien dagen aan de Modifast is. En ze moet er nog tien.
Vroeger zou ik jaloers en onzeker geworden zijn. Meteen "ga ik ook doen!" hebben geroepen.
Nu denk ik neeeeeeeeeeeee! Terwijl ik af en toe met angst naar m'n bovenbenen kijk. Yes We Can Eat. Zeg ik dan weer tegen mezelf.
Dit is nu mijn maat. Ik ontwijk mezelf ook niet meer in de spiegel. Ik kijk naar mezelf zoals een kunstenaar naar me zou kijken. Dan bedoel ik niet Jeff Koons maar Rubens of liever nog Degas. http://www.dmoma.org/lobby/collection/w_logan_fry/gina/degas_woman_knelling.html
Afgelopen dinsdag bij Pauw en Witteman was dr. Frank te gast. dr Frank is een internist met het zoveelste wonder dieet. Op zich heeft dr. Frank een goed verhaal en een een bekend verhaal. Als je maar lang genoeg (10 weken lang) eiwitrijk en koolhydratenarm eet, val je af. Veel.
Wat ook blijkt uit dat onderzoek is, dat als je dan na die tien weken weer wat koolhydraten aan je eitwitrijke dieet toevoegt, je op gewicht blijft. Negen maanden lang.
Maar daarna? Met eiwitrijk eten wordt nog steeds mager bedoeld. Hoe lang hou je het vol om jezelf restricties op te leggen? Laat staan als je een emo-eter bent?
Mijn punt is, restricties werken op korte termijn. Een jaar, op een heel mensenleven, is korte termijn.
Aan dat onderzoek van dr. Frank hebben 330, of 360 maar daar wil ik vanaf wezen, mensen meegedaan. Er leven 6,79 miljard mensen op aarde. Aan dit onderzoek, http://bit.ly/5keqxU, hebben meer mensen meegedaan.
Bij P&W aan tafel zat ook een ontwerpster of zo, type dunne mode bitch. Waarschijnlijk verder heel aardig maar ook daar wil ik van af wezen. Anyboterhamsnee, ze merkte terecht op; "Het gaat dus gewoon om maat houden. Je gezonde verstand gebruiken. Daar hebben we toch helemaal geen boeken bij nodig."
Precies. Geen enkel lichaam gedijt bij ongezond eten. We moeten alleen wel luisteren naar dat lichaam. Net zoals al die dunne mensen die niet stiekem anorexia hebben. No dr. Frank. Yes We Can Eat.
Denk aan Genen. Na twee weken nonstop chocolate chip cookies te hebben gegeten, begon ze te eten wat haar lichaam nodig had. Ze is heeft sinds 1978 een gezond gewicht.
En ik weet, voel, geloof dat ik straks, ooit, zal eten wat m'n lichaam nodig heeft. Dan krijg ik vanzelf het figuur dat bij mij past. Dan bereik ik vanzelf een gezond gewicht. Want een gezond gewicht hebben is geen wonder. Het is normaal. Het is iets natuurlijks. Geen onmogelijke opgave. Gezond verstand.
Eten waar je lichamelijk behoefte aan hebt als je honger hebt. Stoppen als je vol zit. Ik ben er nog niet. Ik eet nog vaak wat ik denk dat ik wil eten en wat ik vind dat ik mag eten en wat ik denk dat ik moet eten. Maar de balans begint te verschuiven. Ik zit nu op 35% lichamelijk en 65% emotioneel. Maar er komt een tijd... Yes We Can Eat.
Tot die tijd geniet ik van veel beleg en sour cream. En van spandex! http://twitgoo.com/acoc0
Tot de volgende sessie!
En de opmars van de tuniek http://www.arthurenwillemijnshop.nl/media/catalog/product/cache/1/image/5e06319eda06f020e43594a9c230972d/f/i/file_24_79.jpg
Ben met het tweede boek van Geneen Roth begonnen: Breaking Free From Compulsive Eating. De titel laat weinig aan de verbeelding over. Het is mijn bijbel. Ik heb 'm altijd bij me. Soms vergeet ik 'm op tafel en dan kijkt m'n oppas me meewarig aan als ik weer thuis kom. Yes We Can. Eat! Denk ik dan.
In BFFCE beschrijft Geneen haar periode, van eten wat ze wil wanneer ze honger heeft, tot in het uiterste detail. Ze eet zich door allerlei stadia heen met alle emoties van dien. Ze heeft bijvoorbeeld twee weken lang alleen maar chocolate chip cookies gegeten. Vers, oud, zelfgemaakt, alleen het deeg, met slagroom, met ijs.
Twee weken lang minimaal 3 keer per dag minstens een halve kilo per sessie... Ze omschrijft hoe ze met kloppend hart boodschappen deed en alleen maar chocolade, eieren, echte boter, volle melk en meel in haar winkelwagentje deed. Doodsbang was ze dat ze, over de luidspreker, zou worden verzocht haar zondige aankopen terug te leggen in de schappen waar ze ze vandaan had durven halen.
Ze verhaalt ook hoe ze probeerde te genieten van de choco-koekjes in alle soorten en maten. Ze nam haar behoefte uiterst serieus. Ze nam haar tijd, at altijd zittend en als het even kon aan een mooi gedekte tafel met kaarsen en al. Na dag tien dacht ze dat ze er nooit meer vanaf zou komen, dat ze dood zou gaan aan een suiker en vet-overdosis. Na dag 14 kreeg ze zin in iets anders. Iets gezonds. Iets met eiwitten. Yes We Can Eat!
Ik probeer ook te genieten van wat ik eet. Wat lekker bekt. Wat lekker ruikt. Aanvoelt. Welk eten zingt me toe? Dat is niet altijd even makkelijk. Wat wil ik nou echt? Omdat ik mezelf jaren heb misgund te genieten van eten, heeft mijn honger nog steeds een recalcitrant karakter. Bibi (zie paar posts geleden) eet nog regelmatig mee. Zeker met anderen erbij voelt het heel kwetsbaar om 3 kroketten met mayo te bestellen. Als ontbijt.
Maar na een maand met vallen en opstaan, ontbijt ik steeds normaaliger. Vandaag een bakje sourcream en een cracker dik belegd met pindakaas. Goed he?
Het is de enige manier. Je ontneemt alleen op die manier de macht van de maaltijd. Ik kan ook niet meer terug. Gisteren sprak in een collega die al tien dagen aan de Modifast is. En ze moet er nog tien.
Vroeger zou ik jaloers en onzeker geworden zijn. Meteen "ga ik ook doen!" hebben geroepen.
Nu denk ik neeeeeeeeeeeee! Terwijl ik af en toe met angst naar m'n bovenbenen kijk. Yes We Can Eat. Zeg ik dan weer tegen mezelf.
Dit is nu mijn maat. Ik ontwijk mezelf ook niet meer in de spiegel. Ik kijk naar mezelf zoals een kunstenaar naar me zou kijken. Dan bedoel ik niet Jeff Koons maar Rubens of liever nog Degas. http://www.dmoma.org/lobby/collection/w_logan_fry/gina/degas_woman_knelling.html
Afgelopen dinsdag bij Pauw en Witteman was dr. Frank te gast. dr Frank is een internist met het zoveelste wonder dieet. Op zich heeft dr. Frank een goed verhaal en een een bekend verhaal. Als je maar lang genoeg (10 weken lang) eiwitrijk en koolhydratenarm eet, val je af. Veel.
Wat ook blijkt uit dat onderzoek is, dat als je dan na die tien weken weer wat koolhydraten aan je eitwitrijke dieet toevoegt, je op gewicht blijft. Negen maanden lang.
Maar daarna? Met eiwitrijk eten wordt nog steeds mager bedoeld. Hoe lang hou je het vol om jezelf restricties op te leggen? Laat staan als je een emo-eter bent?
Mijn punt is, restricties werken op korte termijn. Een jaar, op een heel mensenleven, is korte termijn.
Aan dat onderzoek van dr. Frank hebben 330, of 360 maar daar wil ik vanaf wezen, mensen meegedaan. Er leven 6,79 miljard mensen op aarde. Aan dit onderzoek, http://bit.ly/5keqxU, hebben meer mensen meegedaan.
Bij P&W aan tafel zat ook een ontwerpster of zo, type dunne mode bitch. Waarschijnlijk verder heel aardig maar ook daar wil ik van af wezen. Anyboterhamsnee, ze merkte terecht op; "Het gaat dus gewoon om maat houden. Je gezonde verstand gebruiken. Daar hebben we toch helemaal geen boeken bij nodig."
Precies. Geen enkel lichaam gedijt bij ongezond eten. We moeten alleen wel luisteren naar dat lichaam. Net zoals al die dunne mensen die niet stiekem anorexia hebben. No dr. Frank. Yes We Can Eat.
Denk aan Genen. Na twee weken nonstop chocolate chip cookies te hebben gegeten, begon ze te eten wat haar lichaam nodig had. Ze is heeft sinds 1978 een gezond gewicht.
En ik weet, voel, geloof dat ik straks, ooit, zal eten wat m'n lichaam nodig heeft. Dan krijg ik vanzelf het figuur dat bij mij past. Dan bereik ik vanzelf een gezond gewicht. Want een gezond gewicht hebben is geen wonder. Het is normaal. Het is iets natuurlijks. Geen onmogelijke opgave. Gezond verstand.
Eten waar je lichamelijk behoefte aan hebt als je honger hebt. Stoppen als je vol zit. Ik ben er nog niet. Ik eet nog vaak wat ik denk dat ik wil eten en wat ik vind dat ik mag eten en wat ik denk dat ik moet eten. Maar de balans begint te verschuiven. Ik zit nu op 35% lichamelijk en 65% emotioneel. Maar er komt een tijd... Yes We Can Eat.
Tot die tijd geniet ik van veel beleg en sour cream. En van spandex! http://twitgoo.com/acoc0
Tot de volgende sessie!
woensdag 27 januari 2010
Reactie op een reactie
Hoi lieve Dame,
Fijn dat je mijn blog leest. Ik krijg erg veel reacties. Het is een onbesproken pijnpunt voor heel veel vrouwen. We zijn niet alleen...
Wat ik je alvast wil meegeven:
Ik hoop dat je durft te luisteren naar enerzijds; je lichaam en dat lichaam goed durft te voeden.
Dus eten wat je wilt, wanneer je honger hebt.
Als je echt fysieke honger hebt, eet dan ook lekker waar je lichaam behoefte aan heeft. Ook al is dat de eerste tijd alleen maar snoep of chips of whatever.
Luister ook naar je lichaam om te voelen wanneer je vol zit. Je lichaam geeft het (echt!) van zelf aan. Zachtjes in het begin maar hoe meer je luistert hoe beter je weer in contact zult komen met je eigen signalen. Vol is vol
Maak je geen zorgen. Je zult gaandeweg 'normaler/gezonder' gaan eten. Kan lang duren, kan kort duren maar het gebeurt. I've been there en het was hemels!
Niet luisteren naar wat voor richtlijnen dan ook. Leer luisteren naar je lijf! (Denk aan het moeten plassen. Niemand plast op gezette tijden en niemand plast de zelfde hoeveelheden.) Eet naar lichamelijke behoefte. Als je jezelf dat toestaat, komt het ECHT ALLEMAAL GOED.
Begin er NU mee. Haal alles in huis wat je zogenaamd 'niet mag hebben' en wat zogezegd 'slecht' voor je is. Eet het als je honger hebt en stop als je vol zit. Dat is de enige manier om los te raken uit de verstikkende greep van emo-eten.
Nog een keer samen: Eet wat je wilt wanneer je honger hebt en stop als je vol zit.
Anderzijds luister ook naar je emoties. Je emotionele honger als het ware. Waarom wil je iets eten terwijl je geen honger hebt? Wat ligt er/voelt er achter die lekkere trek? Wat gebeurt er?
Durf daar de tijd voor te nemen, geen censuur. Alles mag gevoeld worden niks is triviaal of kinderachtig. Het kan wederom lang of kort duren maar alleen op die manier kom je er achter waarom je eet als je geen honger hebt. Waar die 'trek' nou vandaan komt. Hoeft niet altijd te zijn dat je trauma's wegstop ofzo kan ook met kleine onbelangrijk lijkende zaken te maken hebben.
Durf te voelen wat je voelt. Is het honger of is het trek.
Trek betekent dar er iets anders aan de hand is dan dat je 'gewoon iets moet eten.' Het is een anders soort honger die ook gevoed moet worden. Maar (helaas) niet met eten. Onderzoek waarmee wel.
Slapen, mooie film kijken, knuffelen, muziek luisteren, iets uitschreeuwen of praten. Geef jezelf de tijd.
Vertrouw dat jij weet wat goed voor je is als je jezelf, met vallen en opstaan, het vertrouwen in je lijf en ziel weer terug geeft. Ik onderga het nu ook. Elke dag is het spannend. Maar ik weet uit ervaring dat het de enige manier is. Ik ben nu een maand bezig. Ik ben zeker aangekomen maar niet de 1000 kilo waar ik zo bang voor was...
Tot slot,
Ik hoop dat je lieve en fijne mensen om je heen hebt die je kunnen steunen als je dit besluit te doen.
Stap uit het donker. Kom en eet in het licht. Deel je zorgen, verdriet en passie over dat f*cking eten met hen die van je houden. Zij die niet over je oordelen.
En het allermoeilijkste, maar aller belangrijkste, hou van jezelf zoals je NU bent. Nogmaals, stap uit het donker en kom in het licht. Nu. Ik sta naast je!
xo Anousha
Fijn dat je mijn blog leest. Ik krijg erg veel reacties. Het is een onbesproken pijnpunt voor heel veel vrouwen. We zijn niet alleen...
Wat ik je alvast wil meegeven:
Ik hoop dat je durft te luisteren naar enerzijds; je lichaam en dat lichaam goed durft te voeden.
Dus eten wat je wilt, wanneer je honger hebt.
Als je echt fysieke honger hebt, eet dan ook lekker waar je lichaam behoefte aan heeft. Ook al is dat de eerste tijd alleen maar snoep of chips of whatever.
Luister ook naar je lichaam om te voelen wanneer je vol zit. Je lichaam geeft het (echt!) van zelf aan. Zachtjes in het begin maar hoe meer je luistert hoe beter je weer in contact zult komen met je eigen signalen. Vol is vol
Maak je geen zorgen. Je zult gaandeweg 'normaler/gezonder' gaan eten. Kan lang duren, kan kort duren maar het gebeurt. I've been there en het was hemels!
Niet luisteren naar wat voor richtlijnen dan ook. Leer luisteren naar je lijf! (Denk aan het moeten plassen. Niemand plast op gezette tijden en niemand plast de zelfde hoeveelheden.) Eet naar lichamelijke behoefte. Als je jezelf dat toestaat, komt het ECHT ALLEMAAL GOED.
Begin er NU mee. Haal alles in huis wat je zogenaamd 'niet mag hebben' en wat zogezegd 'slecht' voor je is. Eet het als je honger hebt en stop als je vol zit. Dat is de enige manier om los te raken uit de verstikkende greep van emo-eten.
Nog een keer samen: Eet wat je wilt wanneer je honger hebt en stop als je vol zit.
Anderzijds luister ook naar je emoties. Je emotionele honger als het ware. Waarom wil je iets eten terwijl je geen honger hebt? Wat ligt er/voelt er achter die lekkere trek? Wat gebeurt er?
Durf daar de tijd voor te nemen, geen censuur. Alles mag gevoeld worden niks is triviaal of kinderachtig. Het kan wederom lang of kort duren maar alleen op die manier kom je er achter waarom je eet als je geen honger hebt. Waar die 'trek' nou vandaan komt. Hoeft niet altijd te zijn dat je trauma's wegstop ofzo kan ook met kleine onbelangrijk lijkende zaken te maken hebben.
Durf te voelen wat je voelt. Is het honger of is het trek.
Trek betekent dar er iets anders aan de hand is dan dat je 'gewoon iets moet eten.' Het is een anders soort honger die ook gevoed moet worden. Maar (helaas) niet met eten. Onderzoek waarmee wel.
Slapen, mooie film kijken, knuffelen, muziek luisteren, iets uitschreeuwen of praten. Geef jezelf de tijd.
Vertrouw dat jij weet wat goed voor je is als je jezelf, met vallen en opstaan, het vertrouwen in je lijf en ziel weer terug geeft. Ik onderga het nu ook. Elke dag is het spannend. Maar ik weet uit ervaring dat het de enige manier is. Ik ben nu een maand bezig. Ik ben zeker aangekomen maar niet de 1000 kilo waar ik zo bang voor was...
Tot slot,
Ik hoop dat je lieve en fijne mensen om je heen hebt die je kunnen steunen als je dit besluit te doen.
Stap uit het donker. Kom en eet in het licht. Deel je zorgen, verdriet en passie over dat f*cking eten met hen die van je houden. Zij die niet over je oordelen.
En het allermoeilijkste, maar aller belangrijkste, hou van jezelf zoals je NU bent. Nogmaals, stap uit het donker en kom in het licht. Nu. Ik sta naast je!
xo Anousha
dinsdag 26 januari 2010
Boos-eten
Gisteren heel goed gepraat met een dierbare vriendin. Volgens 'onze' Geneen, http://geneenroth.com/notes_from_geneen/?p=16 (de link is maar het tipje van de softijsberg, ik heb het meer over haar boeken) heeft iedereen z'n eigen honger op z'n eigen tijd. Het zelfde geld ook voor plassen. Iedereen doet immers z'n eigen plasje op z'n eigen tijd.
Het is daarom als emo-eter in relatietherapie met eten, van belang je eigen honger te leren kennen, voelen en begrijpen. Alleen dan weet je namelijk wat je wilt eten, wanneer en wanneer je genoeg hebt gegeten (zie al m'n vorige posts.) Voordeel is dat je dan niet meer over-eet. Nadeel is dat je eerst honger moet toelaten.
Dat maakt veel los. Honger is, voor mij, ongrijpbaar, onwerkelijk, als stof in de zon niet te pakken. Ik probeer nu dagelijks te wachten met eten tot dat ik honger heb. Echte honger. Fysieke honger.
Wat is dat irritant. Ik ben zo gewend om te eten wanneer ik denk dat ik wil eten, of vind dat ik mag eten, of voel dat ik moet eten. En... als ik boos ben. Ik ben gepassioneerd over eten uit boosheid. Eten uit verzet.
Vandaag heb ik dux(the best!!!)crackers lopen boos-eten. Natuurlijk werkt het boos-eten niet meer zo lekker vals bevredigend als vroeger (vorige maand.) Dus ben ik gestopt. Doorbraak(!)
Ik merk namelijk steeds eerder dat ik helemaal niks weg-eet. Emoties zeker niet. En de emotie boosheid weg-eten is helemaal kansloos. Dus nu heb ik honger. Boze honger en een beetje fysieke honger. De fysieke honger kan wel wachten tot het ontbijt van morgen. De boze honger ga ik nu aanpakken.
Vandaag een lange dag achter de rug. Ik werk aan een presentatie met een groep jonge meiden in Amsterdam. Prachtige, veerkrachtige, sterke en lieve meisjes met een pittig bestaan.
Ik ben zo trots op hun kracht en doorzettingsvermogen. Raak zo geïnspireerd door hun creativiteit die zich uit in hun keldingkeuze, haardracht en manier van praten. Ze zijn stuk voor stuk (te) wijs voor hun leeftijd en errug scherp, verbaal en geestig. Zo slim ook. Op een manier die ik benijd maar die me tegelijkertijd ook een beetje ontstemd. Ze 'moeten' namelijk wel zo zijn om te overleven in een harde en oneerlijke wereld. Dat maakt me boos. Ze krijgen niet de ruimte om zichzelf te zijn.
We weten allemaal wat een k-tijd de puberteit is. Ook al ben je het populairste meisje van de klas het, is lopen over brandende kolen, tussen je 10e en 20e. Tel er bij op dat je thuissituatie niet de meest stabiele is en daar ga je. En daar ga ik. Ik ben ik een vanavond (zoals zo vaak de laatste tijd) een beetje off. Vanavond is dat omdat ik zo baal van het ridicule feit dat vrouwen, aan zo veel (oneerlijke, onrealistische, vrouwonvriendelijke en gewoonweg belachelijke,) eisen moeten voldoen. Mannen (wellicht) ook. Maar die verdienen er in ieder geval gemiddeld nog steeds meer mee. 20% meer zelfs. Vrouwen werken dus gemiddeld 2 maanden per jaar voor helemaal niks.
Ik schreef laatst over creamcrackers. (de europeese variant van duxcrackers) Die hebben mij (regelmatig in samenwerking met echte boter en pindakaas) door de 'lente' van mijn leven (10-20) gesleept. Ik zie mezelf nog zitten. In m'n bedje, ik vond het een BED want het was een iets breder dan een kinderbed, met op schoot op m'n Snoopy-dekbed, de Cosmo en een schaal vol besmeerde crackers. "Lekker," dacht ik. Boos was ik. Alleen toen begreep ik dat niet. Mocht ik dat niet zijn.
Nu zie ik de verbanden. De Cosmo/de cracker. De Cosmo/de cracker. De Cosmo/de cracker. De Cosmo/de cracker. De Cosmo/de cracker.
Natuurlijk had ik steun (in mijn geval in de vorm van eten) nodig. Hoe had ik in Cindy Crawfords' naam anders kunnen dealen met de zogenaamd zonnige toekomst die op me wachtte? Op blz. 12; "voor jezelf opkomen kan sexy zijn." Op blz. 27; "soms is het juist sexy om te doen wat HIJ wil." Op blz 36 een kwis; "ben je bitchy of sexy?" met als eerste vraag: zeg je weleens nee? (Want dat is namelijk heeeeeeel bitchy en niet sexy) vervolgens op blz. 43 een modereportage met een fotomodel maatje 34. De titel is "stoer is het nieuwe sexy," het fotomodel kijkt gedienstig en totaal onsexy uit haar ogen, alsof het enige lichtpuntje in haar dag het onsje cottagecheese is na de shoot. Well, just shoot me.
Veertig jaar heb ik er voor moeten worden om niet meer mee te hoeven doen aan die, je moet als vrouw bevallig en gewillig zijn en daar hoort een zo min mogelijk ruimte innemende persoonlijkheid en dito lichaam bij, en nog twijfel ik elk uur van de dag.
Kun je nagaan hoe angstaanjagend en boosmakend die valse verwachtingen zijn wanneer je jong, kwetsbaar en onervaren bent. En als je jong, bang en boos bent en je dat niet constructief kunt uiten, stop je het weg. Stop je jezelf weg (zoals ook mijn meiden in Amsterdam) en doe je je stoerder/zwakker voor dan je bent en stopte je je (zoals in mijn geval) vol. Om in ieder geval het (verkeerde) idee te hebben dat je iets voor jezelf doet.
Ik heb daarom nog steeds een bloedhekel aan al die kinderboeken over schattige meisjes en nukkige prinsesjes die heel tof lijken, maar eigenlijk maar een ding willen; geannexeerd worden door het andere geslacht. Alsof je iets van jezelf moet opgeven om HEM te krijgen.
Ik word ronduit agressief van al die zogenaamde kinderpop(porno)groepjes als Kus en K(f*cking)3 met hun "Elke dag weer een nieuw avontuur als je bij me bent" (want alleen ben ik niks waard) en "De meiden staan al in de rij maar hey wacht eens even want hij is nu van mij" (want ik laat m'n vriendinnen vallen elk sprankje hoop op een potentieel vriendje).
Even koesterde ik nog de voorzichtige illusie dat Mega Mindy anders zou zijn. Ze is immers een mega (dus niet uitgemergelde) superheld. Nee hoor. Ze loopt in zulke strakke pakjes dat ze niet eens een dak op zou kunnen klimmen, als ze zou willen. Maar dat wil ze ook eigenlijk niet. Haar leven draait om Tobey. Een kwal van een gozer die haar dan weer wel en dan weer niet ziet staan en niet mag weten wie zij werkelijk is want stel je voor.
Niks mis met liefde maar waarom worden we van kleinst af aan gehersenspoeld met de misconceptie dat liefde overgave betekend in plaats van gelijkwaardigheid? Misschien draaf ik door (ik weet het wel zeker) maar daar hoort natuurlijk een bepaald type vrouw bij. Niet te bedreigend. Niet te luid. Niet te lichamelijk. Niet te flink. Ik probeer mijn dochters te leren dat ze perfect zijn zoals ze zijn. Dat ze dat recht hebben. Dat hebben we ook. We moeten het alleen nog steeds zo bevechten op een bepaald niveau.
Zoals Martin Luther King een droom had, heb ik die ook; "ik heb een droom dat op een dag dit land zal opstaan en de ware betekenis van haar credo zal naleven: "Wij vinden de volgende waarheden vanzelfsprekend: dat alle mensen (en dus ook meisjes en vrouwen) gelijk geschapen zijn". Ik heb een droom dat op een dag, op de rode heuvels van Georgia, de zonen (en dochters) van voormalige slaven en de zonen (en dochters) van voormalige slavenhouders in staat zullen zijn samen aan te schuiven aan een tafel van broederschap (en zusterschap en broeder-zusterschap.). Ik heb een droom dat op een dag zelfs de staat Mississippi, een woestijnstaat, die blakert in de hitte van onrecht en onderdrukking, veranderd zal worden in een oase van vrijheid en gerechtigheid. (ook voor vrouwen) Ik heb een droom dat mijn vier kinderen (dus ook de meisjes) op een dag zullen leven in een land waar zij niet beoordeeld zullen worden op hun huidskleur, (en hun uiterlijk) ,maar naar de inhoud van hun karakter (en dat geldt dus ook voor de meisjes, moge duidelijk zijn). Ik heb een droom vandaag."
Martin Luther King zei aan het eind van z'n leven ook: "er komt een tijd dat zwijgen verraad is." Hij was immers een (vredes)activist.
Ik had gedacht dat ik met de jaren milder zou worden. Ik word alleen maar meer activistisch. Dat komt vast omdat ik mijn eigen honger probeer toe te laten.
Tot de volgende sessie.
Het is daarom als emo-eter in relatietherapie met eten, van belang je eigen honger te leren kennen, voelen en begrijpen. Alleen dan weet je namelijk wat je wilt eten, wanneer en wanneer je genoeg hebt gegeten (zie al m'n vorige posts.) Voordeel is dat je dan niet meer over-eet. Nadeel is dat je eerst honger moet toelaten.
Dat maakt veel los. Honger is, voor mij, ongrijpbaar, onwerkelijk, als stof in de zon niet te pakken. Ik probeer nu dagelijks te wachten met eten tot dat ik honger heb. Echte honger. Fysieke honger.
Wat is dat irritant. Ik ben zo gewend om te eten wanneer ik denk dat ik wil eten, of vind dat ik mag eten, of voel dat ik moet eten. En... als ik boos ben. Ik ben gepassioneerd over eten uit boosheid. Eten uit verzet.
Vandaag heb ik dux(the best!!!)crackers lopen boos-eten. Natuurlijk werkt het boos-eten niet meer zo lekker vals bevredigend als vroeger (vorige maand.) Dus ben ik gestopt. Doorbraak(!)
Ik merk namelijk steeds eerder dat ik helemaal niks weg-eet. Emoties zeker niet. En de emotie boosheid weg-eten is helemaal kansloos. Dus nu heb ik honger. Boze honger en een beetje fysieke honger. De fysieke honger kan wel wachten tot het ontbijt van morgen. De boze honger ga ik nu aanpakken.
Vandaag een lange dag achter de rug. Ik werk aan een presentatie met een groep jonge meiden in Amsterdam. Prachtige, veerkrachtige, sterke en lieve meisjes met een pittig bestaan.
Ik ben zo trots op hun kracht en doorzettingsvermogen. Raak zo geïnspireerd door hun creativiteit die zich uit in hun keldingkeuze, haardracht en manier van praten. Ze zijn stuk voor stuk (te) wijs voor hun leeftijd en errug scherp, verbaal en geestig. Zo slim ook. Op een manier die ik benijd maar die me tegelijkertijd ook een beetje ontstemd. Ze 'moeten' namelijk wel zo zijn om te overleven in een harde en oneerlijke wereld. Dat maakt me boos. Ze krijgen niet de ruimte om zichzelf te zijn.
We weten allemaal wat een k-tijd de puberteit is. Ook al ben je het populairste meisje van de klas het, is lopen over brandende kolen, tussen je 10e en 20e. Tel er bij op dat je thuissituatie niet de meest stabiele is en daar ga je. En daar ga ik. Ik ben ik een vanavond (zoals zo vaak de laatste tijd) een beetje off. Vanavond is dat omdat ik zo baal van het ridicule feit dat vrouwen, aan zo veel (oneerlijke, onrealistische, vrouwonvriendelijke en gewoonweg belachelijke,) eisen moeten voldoen. Mannen (wellicht) ook. Maar die verdienen er in ieder geval gemiddeld nog steeds meer mee. 20% meer zelfs. Vrouwen werken dus gemiddeld 2 maanden per jaar voor helemaal niks.
Ik schreef laatst over creamcrackers. (de europeese variant van duxcrackers) Die hebben mij (regelmatig in samenwerking met echte boter en pindakaas) door de 'lente' van mijn leven (10-20) gesleept. Ik zie mezelf nog zitten. In m'n bedje, ik vond het een BED want het was een iets breder dan een kinderbed, met op schoot op m'n Snoopy-dekbed, de Cosmo en een schaal vol besmeerde crackers. "Lekker," dacht ik. Boos was ik. Alleen toen begreep ik dat niet. Mocht ik dat niet zijn.
Nu zie ik de verbanden. De Cosmo/de cracker. De Cosmo/de cracker. De Cosmo/de cracker. De Cosmo/de cracker. De Cosmo/de cracker.
Natuurlijk had ik steun (in mijn geval in de vorm van eten) nodig. Hoe had ik in Cindy Crawfords' naam anders kunnen dealen met de zogenaamd zonnige toekomst die op me wachtte? Op blz. 12; "voor jezelf opkomen kan sexy zijn." Op blz. 27; "soms is het juist sexy om te doen wat HIJ wil." Op blz 36 een kwis; "ben je bitchy of sexy?" met als eerste vraag: zeg je weleens nee? (Want dat is namelijk heeeeeeel bitchy en niet sexy) vervolgens op blz. 43 een modereportage met een fotomodel maatje 34. De titel is "stoer is het nieuwe sexy," het fotomodel kijkt gedienstig en totaal onsexy uit haar ogen, alsof het enige lichtpuntje in haar dag het onsje cottagecheese is na de shoot. Well, just shoot me.
Veertig jaar heb ik er voor moeten worden om niet meer mee te hoeven doen aan die, je moet als vrouw bevallig en gewillig zijn en daar hoort een zo min mogelijk ruimte innemende persoonlijkheid en dito lichaam bij, en nog twijfel ik elk uur van de dag.
Kun je nagaan hoe angstaanjagend en boosmakend die valse verwachtingen zijn wanneer je jong, kwetsbaar en onervaren bent. En als je jong, bang en boos bent en je dat niet constructief kunt uiten, stop je het weg. Stop je jezelf weg (zoals ook mijn meiden in Amsterdam) en doe je je stoerder/zwakker voor dan je bent en stopte je je (zoals in mijn geval) vol. Om in ieder geval het (verkeerde) idee te hebben dat je iets voor jezelf doet.
Ik heb daarom nog steeds een bloedhekel aan al die kinderboeken over schattige meisjes en nukkige prinsesjes die heel tof lijken, maar eigenlijk maar een ding willen; geannexeerd worden door het andere geslacht. Alsof je iets van jezelf moet opgeven om HEM te krijgen.
Ik word ronduit agressief van al die zogenaamde kinderpop(porno)groepjes als Kus en K(f*cking)3 met hun "Elke dag weer een nieuw avontuur als je bij me bent" (want alleen ben ik niks waard) en "De meiden staan al in de rij maar hey wacht eens even want hij is nu van mij" (want ik laat m'n vriendinnen vallen elk sprankje hoop op een potentieel vriendje).
Even koesterde ik nog de voorzichtige illusie dat Mega Mindy anders zou zijn. Ze is immers een mega (dus niet uitgemergelde) superheld. Nee hoor. Ze loopt in zulke strakke pakjes dat ze niet eens een dak op zou kunnen klimmen, als ze zou willen. Maar dat wil ze ook eigenlijk niet. Haar leven draait om Tobey. Een kwal van een gozer die haar dan weer wel en dan weer niet ziet staan en niet mag weten wie zij werkelijk is want stel je voor.
Niks mis met liefde maar waarom worden we van kleinst af aan gehersenspoeld met de misconceptie dat liefde overgave betekend in plaats van gelijkwaardigheid? Misschien draaf ik door (ik weet het wel zeker) maar daar hoort natuurlijk een bepaald type vrouw bij. Niet te bedreigend. Niet te luid. Niet te lichamelijk. Niet te flink. Ik probeer mijn dochters te leren dat ze perfect zijn zoals ze zijn. Dat ze dat recht hebben. Dat hebben we ook. We moeten het alleen nog steeds zo bevechten op een bepaald niveau.
Zoals Martin Luther King een droom had, heb ik die ook; "ik heb een droom dat op een dag dit land zal opstaan en de ware betekenis van haar credo zal naleven: "Wij vinden de volgende waarheden vanzelfsprekend: dat alle mensen (en dus ook meisjes en vrouwen) gelijk geschapen zijn". Ik heb een droom dat op een dag, op de rode heuvels van Georgia, de zonen (en dochters) van voormalige slaven en de zonen (en dochters) van voormalige slavenhouders in staat zullen zijn samen aan te schuiven aan een tafel van broederschap (en zusterschap en broeder-zusterschap.). Ik heb een droom dat op een dag zelfs de staat Mississippi, een woestijnstaat, die blakert in de hitte van onrecht en onderdrukking, veranderd zal worden in een oase van vrijheid en gerechtigheid. (ook voor vrouwen) Ik heb een droom dat mijn vier kinderen (dus ook de meisjes) op een dag zullen leven in een land waar zij niet beoordeeld zullen worden op hun huidskleur, (en hun uiterlijk) ,maar naar de inhoud van hun karakter (en dat geldt dus ook voor de meisjes, moge duidelijk zijn). Ik heb een droom vandaag."
Martin Luther King zei aan het eind van z'n leven ook: "er komt een tijd dat zwijgen verraad is." Hij was immers een (vredes)activist.
Ik had gedacht dat ik met de jaren milder zou worden. Ik word alleen maar meer activistisch. Dat komt vast omdat ik mijn eigen honger probeer toe te laten.
Tot de volgende sessie.
zondag 24 januari 2010
Pizza in mijn oren
Even een klaag-post.
Ik heb het nu, echt op dit moment, even erg moeilijk. Gisteren laat naar bed. Vandaag moe. Ontbijt begon mede daardoor al 'fout' (witte broodjes uit de oven hebben nou eenmaal en naaaaar effect op mij) Ik had de puf niet om rustig te wachten tot ik echt honger had en even na te denken en voelen wat ik nou wilde eten. De witte broodjes stonden al klaar. Warm en goudbruin. Dus ik liet me verleiden. En bam!
De hele dag voelde ik me verloren, vaag, raar. Dat heeft ook te maken met het feit dat mijn man de komende 5 maanden elke maand minimaal een week weg is voor z'n werk maar ook een vakantie met vrienden. Geen probleem. Maar ook wel. Alleen met drie kinderen van 6, 4 en 2 is pittig. En zoals ik me nu voel heb ik juist rust en ruimte nodig.
's Avonds los gegaan op pizza. Mijn dochter van 6 mocht namelijk beslissen wat we gingen eten en ik vond het lastig om voor mezelf te kiezen en iets anders te eten.
Nu zit ik vol schuldgevoel en zelfhaat achter m'n laptop. Ik heb m'n man al ingeschakeld want dit zijn de momenten waarop ik rare dingen zou kunnen gaan doen zoals overgeven.
Yep daar heb ik nog niet over geschreven maar ook dat heb ik jaren gedaan. Maak je geen zorgen (of juist wel) ook dat onderwerp ga ik nog aanpakken...
Anyway. Probeer nu te focussen om m'n buik. Zit ik gewoon lekker vol? Of ben ik alleen maar bezig met "Ben zo bang om aan te komen." Het laatste natuurlijk. En dus bang. Gvd wat baal ik daar van. Gisteren voelde ik me nog voorzichtig hoopvol en nu weer helemaal niet. Wat gebeurt er allemaal met me. Ik voel me alsof ik op een kapotte wipwap in de speeltuin in Wonderland (van Alice) zit.Wheeeew!
Terwijl puur fysiek... Ik heb gegeten. Veel. Maar het is nou niet dat ik alles in huis heb opgegeten en als ik echt even voel, voelt het ergens best lekker. Maar ook net iets teveel. Zoals 'lekker veel gegeten' waarschijnlijk voelt bij dunne mensen (IK HAAAAAAT ZE.) De fysieke stem mag ik niet onderschatten. Ik moet beter naar haar leren luisteren. Als ik dan aan de pizza 'ga,' ga ik maar moet ik beter voelen waneer het genoeg is geweest.
Wat nu. Wat nu. Wat nu...
Ben begonnen aan het volgende boek van Geneen Roth; Breaking Free From Compulsive Eating.
Volgens haar theorie heb ik gegeten. Prima. Ik ben niet doorgeslagen in die zin dat ik het avondmaal heb door laten open in een binge. Dus, goed gedaan. Ik mag trots zijn op mezelf.
Wat dus wel zo is, is dat ik niet ben gesopt toen ik vol zat. Waarom niet? Omdat ik eigenlijk niet echt honger had toen ik begon. Zij stelt het als volgt; als je eet terwijl je geen honger hebt, weet je ook niet wanneer je wilt stoppen. Je luistert in eerste instantie al niet naar je lichaam door te gaan eten terwijl je lichaam nog niet heeft aangegeven dat het daar behoefte aan heeft.
Als je niet naar je lichaam luistert als het aangeeft; "Nou echt honger heb ik nog niet. En pizza heb ik eigenlijk geen zin in." Negeer je een heel belangrijk signaal. Het signaal wordt overstemt door je emotionele stem die zegt "Nou eet maar. Kom eet. Zo ongezellig als je het niet doet. kom, eet. Morgen doe je het wel weer zoals het hoort maar laat je nu lekker gaan." Als je dan eenmaal begint te eten wordt het nog moeilijker om naar dat (al) overstemde fysieke stemmetje te luisteren dat jou probeert aan te geven dat het vol zit.
Je hebt al een valse start gemaakt. Dat voelt ellendig. Het maakt je extra vatbaar om (zoals je gewend bent) alleen nog maar je emotie te luisteren, in plaats van naar je lichaam. De bijrijder komt weer vol in beeld. Die zegt; "Loser. Ja eet nou maar door. Je bent toch al dik en mislukt." Je bent gewend om naar dat gevoel te luisteren en negeert je fysieke stem weer die blijft proberen aan te geven dat het echt vol zit.
Ik had pizza in mijn oren. Dus die fysieke stem kon ik niet verstaan. De emotionele stem hoorde ik luid en duidelijk. "Weer mislukt." Volgens Geneen is je emotionele stem een deel van jezelf en is het belangrijk hem/haar te onderkennen. Een gezicht te geven. Want die stem staat voor dat deel van jezelf dat geen ruimte heeft gekregen door omstandigheden, opvoeding of uit overlevingsdrang.
Mijn emotionele stem is een klein boos meisje van een jaar of tien dat niet snapt waarom zijn niet wordt geaccepteerd op school. Waarom ze naar het ziekenhuis moet voor een zware operatie aan haar bovenbenen. Dat niet begrijpt waarom ze haar vader nauwelijks ziet. Ik noem haar Bibi. Kleine boze Bibi. Volgens Geneen moet ik voor haar zorgen. Naar haar luisteren. Haar de plaats geven die haar toekomt. Doe ik dat niet zal ze het toch opeisen door de enige manier waarop ze zeker weet dat ze mijn aandacht zal krijgen. ETEN.
Wat ik nu moet doen is mezelf en dus Bibi troosten. Iets teveel gegeten. Whatever. Het was lekker. Nu ga ik 'ons' geven wat 'we' echt nodig hebben.
Ik heb al met mijn man gesproken. Mijn angsten met hem gedeeld. Mijn stress over al z'n reisjes. We hebben goede afspraken gemaakt. Ik heb ook wat andere zaken aangepakt die me een beetje dwars zaten. En schrijven helpt ook. Bibi is weer gekalmeerd.
Ik begrijp dat dit vast crazy overkomt maar weet je, ik heb niks te verliezen. Niks zo crazy als het gekkenhuis dat emotioneel overeten heet. Ik geef elke theorie een kans, zoals ik elk dieet een kans heb gegeven. Dus wat gekte betreft kan Bibi er makkelijk bij!
Ik ga nu een grote kop groene thee zetten, samen met Bibi lekker in bed tv kijken en wat Geneen lezen. Morgen is weer een dag. Ik hoef pas weer te eten als ik echt honger heb. Ik hoef pas weer te eten als ik echt honger heb. Ik hoef pas weer te eten als ik echt honger heb. Ik hoef pas weer te eten als ik echt honger heb. Ik hoef pas weer te eten als ik echt honger heb. Ik hoef pas weer te eten als ik echt honger heb.
Tot de volgende sessie.
Ik heb het nu, echt op dit moment, even erg moeilijk. Gisteren laat naar bed. Vandaag moe. Ontbijt begon mede daardoor al 'fout' (witte broodjes uit de oven hebben nou eenmaal en naaaaar effect op mij) Ik had de puf niet om rustig te wachten tot ik echt honger had en even na te denken en voelen wat ik nou wilde eten. De witte broodjes stonden al klaar. Warm en goudbruin. Dus ik liet me verleiden. En bam!
De hele dag voelde ik me verloren, vaag, raar. Dat heeft ook te maken met het feit dat mijn man de komende 5 maanden elke maand minimaal een week weg is voor z'n werk maar ook een vakantie met vrienden. Geen probleem. Maar ook wel. Alleen met drie kinderen van 6, 4 en 2 is pittig. En zoals ik me nu voel heb ik juist rust en ruimte nodig.
's Avonds los gegaan op pizza. Mijn dochter van 6 mocht namelijk beslissen wat we gingen eten en ik vond het lastig om voor mezelf te kiezen en iets anders te eten.
Nu zit ik vol schuldgevoel en zelfhaat achter m'n laptop. Ik heb m'n man al ingeschakeld want dit zijn de momenten waarop ik rare dingen zou kunnen gaan doen zoals overgeven.
Yep daar heb ik nog niet over geschreven maar ook dat heb ik jaren gedaan. Maak je geen zorgen (of juist wel) ook dat onderwerp ga ik nog aanpakken...
Anyway. Probeer nu te focussen om m'n buik. Zit ik gewoon lekker vol? Of ben ik alleen maar bezig met "Ben zo bang om aan te komen." Het laatste natuurlijk. En dus bang. Gvd wat baal ik daar van. Gisteren voelde ik me nog voorzichtig hoopvol en nu weer helemaal niet. Wat gebeurt er allemaal met me. Ik voel me alsof ik op een kapotte wipwap in de speeltuin in Wonderland (van Alice) zit.Wheeeew!
Terwijl puur fysiek... Ik heb gegeten. Veel. Maar het is nou niet dat ik alles in huis heb opgegeten en als ik echt even voel, voelt het ergens best lekker. Maar ook net iets teveel. Zoals 'lekker veel gegeten' waarschijnlijk voelt bij dunne mensen (IK HAAAAAAT ZE.) De fysieke stem mag ik niet onderschatten. Ik moet beter naar haar leren luisteren. Als ik dan aan de pizza 'ga,' ga ik maar moet ik beter voelen waneer het genoeg is geweest.
Wat nu. Wat nu. Wat nu...
Ben begonnen aan het volgende boek van Geneen Roth; Breaking Free From Compulsive Eating.
Volgens haar theorie heb ik gegeten. Prima. Ik ben niet doorgeslagen in die zin dat ik het avondmaal heb door laten open in een binge. Dus, goed gedaan. Ik mag trots zijn op mezelf.
Wat dus wel zo is, is dat ik niet ben gesopt toen ik vol zat. Waarom niet? Omdat ik eigenlijk niet echt honger had toen ik begon. Zij stelt het als volgt; als je eet terwijl je geen honger hebt, weet je ook niet wanneer je wilt stoppen. Je luistert in eerste instantie al niet naar je lichaam door te gaan eten terwijl je lichaam nog niet heeft aangegeven dat het daar behoefte aan heeft.
Als je niet naar je lichaam luistert als het aangeeft; "Nou echt honger heb ik nog niet. En pizza heb ik eigenlijk geen zin in." Negeer je een heel belangrijk signaal. Het signaal wordt overstemt door je emotionele stem die zegt "Nou eet maar. Kom eet. Zo ongezellig als je het niet doet. kom, eet. Morgen doe je het wel weer zoals het hoort maar laat je nu lekker gaan." Als je dan eenmaal begint te eten wordt het nog moeilijker om naar dat (al) overstemde fysieke stemmetje te luisteren dat jou probeert aan te geven dat het vol zit.
Je hebt al een valse start gemaakt. Dat voelt ellendig. Het maakt je extra vatbaar om (zoals je gewend bent) alleen nog maar je emotie te luisteren, in plaats van naar je lichaam. De bijrijder komt weer vol in beeld. Die zegt; "Loser. Ja eet nou maar door. Je bent toch al dik en mislukt." Je bent gewend om naar dat gevoel te luisteren en negeert je fysieke stem weer die blijft proberen aan te geven dat het echt vol zit.
Ik had pizza in mijn oren. Dus die fysieke stem kon ik niet verstaan. De emotionele stem hoorde ik luid en duidelijk. "Weer mislukt." Volgens Geneen is je emotionele stem een deel van jezelf en is het belangrijk hem/haar te onderkennen. Een gezicht te geven. Want die stem staat voor dat deel van jezelf dat geen ruimte heeft gekregen door omstandigheden, opvoeding of uit overlevingsdrang.
Mijn emotionele stem is een klein boos meisje van een jaar of tien dat niet snapt waarom zijn niet wordt geaccepteerd op school. Waarom ze naar het ziekenhuis moet voor een zware operatie aan haar bovenbenen. Dat niet begrijpt waarom ze haar vader nauwelijks ziet. Ik noem haar Bibi. Kleine boze Bibi. Volgens Geneen moet ik voor haar zorgen. Naar haar luisteren. Haar de plaats geven die haar toekomt. Doe ik dat niet zal ze het toch opeisen door de enige manier waarop ze zeker weet dat ze mijn aandacht zal krijgen. ETEN.
Wat ik nu moet doen is mezelf en dus Bibi troosten. Iets teveel gegeten. Whatever. Het was lekker. Nu ga ik 'ons' geven wat 'we' echt nodig hebben.
Ik heb al met mijn man gesproken. Mijn angsten met hem gedeeld. Mijn stress over al z'n reisjes. We hebben goede afspraken gemaakt. Ik heb ook wat andere zaken aangepakt die me een beetje dwars zaten. En schrijven helpt ook. Bibi is weer gekalmeerd.
Ik begrijp dat dit vast crazy overkomt maar weet je, ik heb niks te verliezen. Niks zo crazy als het gekkenhuis dat emotioneel overeten heet. Ik geef elke theorie een kans, zoals ik elk dieet een kans heb gegeven. Dus wat gekte betreft kan Bibi er makkelijk bij!
Ik ga nu een grote kop groene thee zetten, samen met Bibi lekker in bed tv kijken en wat Geneen lezen. Morgen is weer een dag. Ik hoef pas weer te eten als ik echt honger heb. Ik hoef pas weer te eten als ik echt honger heb. Ik hoef pas weer te eten als ik echt honger heb. Ik hoef pas weer te eten als ik echt honger heb. Ik hoef pas weer te eten als ik echt honger heb. Ik hoef pas weer te eten als ik echt honger heb.
Tot de volgende sessie.
donderdag 21 januari 2010
Beeldvorming
Ik moet zeggen dat het niet slecht gaat. Ik begin langzaam te wennen aan mijn lichaam en het voorzichtig te vertrouwen. Ik eet niet weinig. Ik geniet van al het beleg dat ik mezelf jaren niet heb gegund, behalve tijdens een binge maar dat kan ik niet echt scharen onder 'gunnen.'
Al met al kan ik na drie weken 'normaal' eten melden dat ik vast en zeker ben aangekomen (no way dat ik me ga wegen) maar geen tientallen kilo's.
Wat helpt is dat ik gisteren heb besloten (voorlopig) geen spijkerbroeken meer te dragen. Heerlijk. Ik draag simpele (katoenen of dun-wollen) tuniekjes/jurkjes over 60 dernier maillots met stoere hooggehakte laarzen. Wat ik daarmee wil zeggen is dat het voor mij belangrijk is dat ik draagt wat lekker zit, niet knelt maar waar ik me wel (zo gewenst) aantrekkelijk in voel. Ik wel mezelf namlijk niet meer straffen met lelijk zittende kleding om mezelf zogenaamd te motiveren af te vallen. Dit ben ik nu. En ik mag er nu mooi uit zien. Niet pas over -10 kilo. Dat is een belangrijke stap. Ik werk er eigenlijk naar toe om al m'n hoopvolle (lees te kleine) kleren ritueel te verbranden. Wild dansend rond het vuur. Nee hoor. Ik geef ze gewoon weg. Maarrrr zo ver ben ik nog niet.
Net romatisch gegeten met manlief. Kinderen in bed, hij heerlijk gekookt. We gingen rond 20.30 aan tafel.
Normaal heb ik een bloedhekel aan 'laat' eten. De hele dag sta ik doodsangsten uit. Door mijn hoofd spoken alle dieet waarschuwingen over onverteerbare calorieën na 19.00 's avonds. Meestal prop ik me van pure spanning en ongeduldigheid al rond een uur of 17.00 vol. Tegen de tijd dat ik dan eindelijk aan tafel mag ben ik misselijk, ongelukkig en onverzadigbaar.
Vandaag niet echt. Ik was behoorlijk relaxed. Niet doorgeslagen aan het eind van de dag. Paar hapjes van het een of ander maar voor mijn doen zeer bescheiden. Goed gegeten. Normaal(!) niet doorgeslagen. Het voelt zo hoopvol. Ik merkte dat ik op een gegeven moment gewoon genoeg had gegeten. Wat een 'vergeten' gevoel. Fijn om weer te leren kennen.
Vorige post had ik het over mijn angst om naar NY te gaan.
Ik ga proberen bij mezelf te blijven, wat dat ook moge betekenen. Ik ga in ieder geval proberen niet te gaan lijnen en dus ook bingen. Ik blijf proberen te eten als ik honger heb en te stoppen als ik vol zit.
Ook ga ik m'n oude vrienden mailen over mijn 'food issues' zeker in NY is niks te neurotisch en alles bespreekbaar.
En ik ga van de nood een deugd maken en flink wat mooie zwarte panty's, leggings en tuniekjes inslaan. Lekker via het internet want kil tl verlichte te kleine pashokjes vermeid voorlopig ook.
Trouwens, toen ik in NY woonde, droegen vrouwen nauwelijks spijkerbroeken. Door de metro is het daar veel makkelijker om jurken en rokken te dragen. Hier leven we onder het juk van de fiets. Niet altijd even bevorderlijk voor vrouwelijke, flatteuze en zacht vallende kleding. Zeker niet in combinatie met de Nederlandse noord-westenwind. Misschien toch geen gek idee die Noord/Zuidlijn.
De link die ik heb toegevoegd refereert aan de slankheids obsessie van de media in, ja wel, Amerika.
NYT Distorts Image Of Christina Hendricks, Calls Her "Big" - Gothamist
Tot de volgende sessie!
Al met al kan ik na drie weken 'normaal' eten melden dat ik vast en zeker ben aangekomen (no way dat ik me ga wegen) maar geen tientallen kilo's.
Wat helpt is dat ik gisteren heb besloten (voorlopig) geen spijkerbroeken meer te dragen. Heerlijk. Ik draag simpele (katoenen of dun-wollen) tuniekjes/jurkjes over 60 dernier maillots met stoere hooggehakte laarzen. Wat ik daarmee wil zeggen is dat het voor mij belangrijk is dat ik draagt wat lekker zit, niet knelt maar waar ik me wel (zo gewenst) aantrekkelijk in voel. Ik wel mezelf namlijk niet meer straffen met lelijk zittende kleding om mezelf zogenaamd te motiveren af te vallen. Dit ben ik nu. En ik mag er nu mooi uit zien. Niet pas over -10 kilo. Dat is een belangrijke stap. Ik werk er eigenlijk naar toe om al m'n hoopvolle (lees te kleine) kleren ritueel te verbranden. Wild dansend rond het vuur. Nee hoor. Ik geef ze gewoon weg. Maarrrr zo ver ben ik nog niet.
Net romatisch gegeten met manlief. Kinderen in bed, hij heerlijk gekookt. We gingen rond 20.30 aan tafel.
Normaal heb ik een bloedhekel aan 'laat' eten. De hele dag sta ik doodsangsten uit. Door mijn hoofd spoken alle dieet waarschuwingen over onverteerbare calorieën na 19.00 's avonds. Meestal prop ik me van pure spanning en ongeduldigheid al rond een uur of 17.00 vol. Tegen de tijd dat ik dan eindelijk aan tafel mag ben ik misselijk, ongelukkig en onverzadigbaar.
Vandaag niet echt. Ik was behoorlijk relaxed. Niet doorgeslagen aan het eind van de dag. Paar hapjes van het een of ander maar voor mijn doen zeer bescheiden. Goed gegeten. Normaal(!) niet doorgeslagen. Het voelt zo hoopvol. Ik merkte dat ik op een gegeven moment gewoon genoeg had gegeten. Wat een 'vergeten' gevoel. Fijn om weer te leren kennen.
Vorige post had ik het over mijn angst om naar NY te gaan.
Ik ga proberen bij mezelf te blijven, wat dat ook moge betekenen. Ik ga in ieder geval proberen niet te gaan lijnen en dus ook bingen. Ik blijf proberen te eten als ik honger heb en te stoppen als ik vol zit.
Ook ga ik m'n oude vrienden mailen over mijn 'food issues' zeker in NY is niks te neurotisch en alles bespreekbaar.
En ik ga van de nood een deugd maken en flink wat mooie zwarte panty's, leggings en tuniekjes inslaan. Lekker via het internet want kil tl verlichte te kleine pashokjes vermeid voorlopig ook.
Trouwens, toen ik in NY woonde, droegen vrouwen nauwelijks spijkerbroeken. Door de metro is het daar veel makkelijker om jurken en rokken te dragen. Hier leven we onder het juk van de fiets. Niet altijd even bevorderlijk voor vrouwelijke, flatteuze en zacht vallende kleding. Zeker niet in combinatie met de Nederlandse noord-westenwind. Misschien toch geen gek idee die Noord/Zuidlijn.
De link die ik heb toegevoegd refereert aan de slankheids obsessie van de media in, ja wel, Amerika.
NYT Distorts Image Of Christina Hendricks, Calls Her "Big" - Gothamist
Tot de volgende sessie!
maandag 18 januari 2010
Ik weet het niet maar...
Lang niet geschreven.
Dat komt omdat ik sinds vorige week donderdag in een constante eb en vloed van positieve en negatieve emoties heb rondgedobberd.
Dan weer helemaal extatisch over m'n nieuw verworven vrijheid omtrent eten, zoals van "Hmmmm waar zal ik vandaag eens mee lunchen?"
Dan weer in totale 'angst om mega dik te worden modus' zo van "Help mijn stretch spijkerbroek stretcht niet eens meer mee. Ik ben giga!!!"
Gisteren dacht ik nog "That's it. Ik kap met die klote blog en ga op dieet!"
Ik heb nog een 'hoe optimaliseer ik mijn vetverbranding-achtig' boek dat ik een keer 's nachts op internet heb besteld nadat ik 3 uur lang allerlei celebrity sites vol gewenste lichamen a la Jennifer Aniston had zitten af surfen. Als een pukkelige puber op zoek naar gratis porno op het web.
Ik wilde het 'dun wordt boek' al uit de boekenkast pakken maar toen dacht ik, weet je wat... Ik lees nog een hoofdstuk uit het evangelie van Geneen Roth (zie vorige posts). En dank u Geneen. Vandaag zet ik weer door.
Dat is die weg langs de emotionele rollercoaster die nodig is om een gezonde relatie op te bouwen. Twijfel, paniek, troost, vertrouwen en doorzetten. Dat geld in de liefde. En in de liefde voor jezelf en je heupen.
Waar ik tijden mijn bezoek aan 'crazy in de brain town' achter ben gekomen, met veel dank aan G (van mijn God als in Geneen,) is dat het van cruciaal belang is te eten waar je lichamelijk behoefte aan hebt . LICHAMELIJK!
Dus niet eten wat voorradig is. Wat ik de kast ligt. Wat op je bord wordt geschept. Wat iemand je aanbiedt. Wat de pot schaft. Wat lekker lijkt. Neen. Waar heb je fysiek en lichamelijk behoefte aan? Wat heb je nodig in je maag?
Ik ben er achter gekomen dat dat nog best lastig is. Want hoe sociaal is eten wel niet? Hoe 'gezellig' en 'niet confronterend' wordt eten wel niet geacht te zijn?
Terwijl als emotionele eter, in deze fase, is eten alles behalve gezellig. Ik moet me echt heel goed consenteren voordat ik weet wat ik wil eten. Ook wil ik niet altijd eten, als anderen met wie ik geacht wordt te eten, willen eten. Heel moeilijk om dan te zeggen, "Nee, ik hoef (nog) niet." "Maar ik heb het speciaal voor jou gemaakt! Je zou toch komen eten?" "Hmm ja. Maar ik ben hier nog wel even dussss?" "Maar ik heb honger. De meeste mensen hebben nu honger Daarom hebben we om zeven uur afgesproken. Want dat is etenstijd!" "Nou begin jij alvast..." Pijnlijke stilte. "Mooi gedekte tafel," probeer je nog. "Ja. Had ik dus niet hoeven doen. Voor mezelf."
In deze fase van mijn relatietherapie met grote, moeilijke liefde Eten is dat eten dus juist SUPER confronterend. Als ik tegen mijn zin eet of iets eet waar ik fysiek geen behoefte aan heb, dus iets eet dat lichamelijk niet lekker 'valt' stort ik in. Wordt ik bang. Ongelukkig. En dat vertaal ik naar dik, dikker, dikst.
De truc is om beyond 'dik' te gaan. Wat ligt er achter dik? Wat voel ik nog meer? Waarom eet ik tegen mijn zin in? Wat probeer ik weg te eten? Niet aan te gaan met mezelf? Wat is er aan de hand? Geen enkele emotie is te klein om niet serieus te nemen. Soms kan ik een binge krijgen omdat mijn lievelings bodylotion op is. Waarom? Eerlijk zijn. Nadenken. Niet wegstoppen, hoe futiel of kinderachtig het gevoel ook lijkt. Denk, denk... Daar komt 'ie; omdat ik me daardoor onbelangrijk voel. Bang. Daar is het. Waarom heeft niemand er aan gedacht om een nieuwe fles bodyotion voor me te kopen? Snif. Niet oordelen maar aangaan met die handel. Waar komt dat gevoel vandaan? Hoe zit het? Neem het serieus. Misschien komt het omdat ik al tien keer aan mijn partner heb gevraagd of hij die bodylotion voor me wil meenemen wanneer hij boodschappen doet. Voel ik me niet serieus genomen als hij dat keer op keer 'vergeet' te doen. Ben ik bang dat hij dus niet van me houdt. Ik kan die bodylotion ook wel zelf kopen maar dat is niet het zelfde. Ik wil dat hij dat voor mij doet. Niet oordelen. Wat heb ik nodig? Wat ik waarschijnlijk nodig hebt is in ieder geval die fijne bodylotion en welgemeende excuses van mijn partner. En hij moet zeggen dat hij altijd van me houdt. Ook als hij mijn bodylotion vergeet te kopen. Wat ik waarschijnlijk niet nodig heb is een hele cake, drie zakken drop en een blikje knakworstjes. Nou. Daar heb ik al veel over geschreven.
Dit weekend echter, ging het daar niet om. Ik voelde me niet helemaal super want mijn broer die ik te weinig zie ging na een kort bezoek weer terug naar Finland. Ik heb al weken keelontsteking en heb de hele tijd pijn. En mijn jongste is door de oudste uit het stapelbed, van 2 meter hoog, gegooid.
Maarrrrr dat ben ik allemaal braaf aangegaan en alles gaat weer goed met mijn jongste en oudste. Toch bleef ik me naar voelen. Eerst dacht ik dat dat komt omdat ik dik aan het worden ben, omdat ik alles mag eten wat ik wil.
Vanochtend realiseerde ik me dat het niet is. Ik val niet af of zo. Maar ik begin ook in te zien dat er eten is waar ik me naar door voel, fysiek. Eten waardoor ik niet gevoed word, lichamelijk.
Daarom voelde ik me naar. Niet waarom ik eet maar door wat ik eet. Nou en dat is me toch een fokking openbaring... Dat heb ik nog nooit zo bewust gevoeld als nu. Ik heb het muntje letterlijk in de snoepautomaat horen vallen. Voor het eerst in mijn leven.
Ik dacht de hele week; ik voel me naar wat ik heb gegeten, omdat ik bang ben er dik van te worden. Maar ik voelde me naar om wat ik had gegeten omdat ik me er naar door voelde. Fysiek. Lichamelijk. Vol maar leeg. Opgezet maar niet gevoed.
Precies wat 'normaal etende mensen' altijd hebben en graag delen met iedereen die het horen 'wil.'
"Oh nee, ik hoef nu echt geen chips. Ik ga zo eten en als ik nu snoep kan ik straks niet meer genieten van mijn diner." Of "Nee, ik hoef nu echt geen dessert. Ik geniet nog na van het hoofdgerecht. Misschien later." Dat soort opmerkingen waren voor mij niet van deze wereld. Abracadabra. Esperanto. ET phone home.
Maar nu begin ik langzaam maar zeker te begrijpen wat 'ze,' de 'normale' mensen, bedoelen! Bizar...
Ik ben er deze week achter gekomen dat ik bijvoorbeeld wit brood en witte pasta erg lastig vindt. Het 'valt' gewoon niet altijd even goed. Meestal 'valt' het eigenlijk helemaal niet. Vooral wit brood doet alles behalve 'vallen' maar blijft kleven als een stuk uitgekauwde kauwgum aan de onderkant van een schoolbank.
En dat is best lastig. Want wit brood is, op korte termijn, zo lekker. Vooral als mijn kinderen voor het zondag ontbijt zelf warme witte broodjes uit de oven klaar hebben staan. "Voor jou mama!" Dan kan ik niet anders dan... Tja, het opeten.
Maar op lange termijn voel ik me fysiek/lichamelijk ellendig en dat vertaal ik naar dik en daardoor kom ik weer in die negatieve spiraal terecht van schuld en boete en voor ik het weet is de hele zondag een bingedag.
Ik heb besloten dat ik het eerlijk tegen mijn kinderen moet zeggen. Ik moet nog even uitvogelen hoe want ik wil niet zuur en ondankbaar overkomen. Ik heb nog tot zondag.
Dat komt omdat ik sinds vorige week donderdag in een constante eb en vloed van positieve en negatieve emoties heb rondgedobberd.
Dan weer helemaal extatisch over m'n nieuw verworven vrijheid omtrent eten, zoals van "Hmmmm waar zal ik vandaag eens mee lunchen?"
Dan weer in totale 'angst om mega dik te worden modus' zo van "Help mijn stretch spijkerbroek stretcht niet eens meer mee. Ik ben giga!!!"
Gisteren dacht ik nog "That's it. Ik kap met die klote blog en ga op dieet!"
Ik heb nog een 'hoe optimaliseer ik mijn vetverbranding-achtig' boek dat ik een keer 's nachts op internet heb besteld nadat ik 3 uur lang allerlei celebrity sites vol gewenste lichamen a la Jennifer Aniston had zitten af surfen. Als een pukkelige puber op zoek naar gratis porno op het web.
Ik wilde het 'dun wordt boek' al uit de boekenkast pakken maar toen dacht ik, weet je wat... Ik lees nog een hoofdstuk uit het evangelie van Geneen Roth (zie vorige posts). En dank u Geneen. Vandaag zet ik weer door.
Dat is die weg langs de emotionele rollercoaster die nodig is om een gezonde relatie op te bouwen. Twijfel, paniek, troost, vertrouwen en doorzetten. Dat geld in de liefde. En in de liefde voor jezelf en je heupen.
Waar ik tijden mijn bezoek aan 'crazy in de brain town' achter ben gekomen, met veel dank aan G (van mijn God als in Geneen,) is dat het van cruciaal belang is te eten waar je lichamelijk behoefte aan hebt . LICHAMELIJK!
Dus niet eten wat voorradig is. Wat ik de kast ligt. Wat op je bord wordt geschept. Wat iemand je aanbiedt. Wat de pot schaft. Wat lekker lijkt. Neen. Waar heb je fysiek en lichamelijk behoefte aan? Wat heb je nodig in je maag?
Ik ben er achter gekomen dat dat nog best lastig is. Want hoe sociaal is eten wel niet? Hoe 'gezellig' en 'niet confronterend' wordt eten wel niet geacht te zijn?
Terwijl als emotionele eter, in deze fase, is eten alles behalve gezellig. Ik moet me echt heel goed consenteren voordat ik weet wat ik wil eten. Ook wil ik niet altijd eten, als anderen met wie ik geacht wordt te eten, willen eten. Heel moeilijk om dan te zeggen, "Nee, ik hoef (nog) niet." "Maar ik heb het speciaal voor jou gemaakt! Je zou toch komen eten?" "Hmm ja. Maar ik ben hier nog wel even dussss?" "Maar ik heb honger. De meeste mensen hebben nu honger Daarom hebben we om zeven uur afgesproken. Want dat is etenstijd!" "Nou begin jij alvast..." Pijnlijke stilte. "Mooi gedekte tafel," probeer je nog. "Ja. Had ik dus niet hoeven doen. Voor mezelf."
In deze fase van mijn relatietherapie met grote, moeilijke liefde Eten is dat eten dus juist SUPER confronterend. Als ik tegen mijn zin eet of iets eet waar ik fysiek geen behoefte aan heb, dus iets eet dat lichamelijk niet lekker 'valt' stort ik in. Wordt ik bang. Ongelukkig. En dat vertaal ik naar dik, dikker, dikst.
De truc is om beyond 'dik' te gaan. Wat ligt er achter dik? Wat voel ik nog meer? Waarom eet ik tegen mijn zin in? Wat probeer ik weg te eten? Niet aan te gaan met mezelf? Wat is er aan de hand? Geen enkele emotie is te klein om niet serieus te nemen. Soms kan ik een binge krijgen omdat mijn lievelings bodylotion op is. Waarom? Eerlijk zijn. Nadenken. Niet wegstoppen, hoe futiel of kinderachtig het gevoel ook lijkt. Denk, denk... Daar komt 'ie; omdat ik me daardoor onbelangrijk voel. Bang. Daar is het. Waarom heeft niemand er aan gedacht om een nieuwe fles bodyotion voor me te kopen? Snif. Niet oordelen maar aangaan met die handel. Waar komt dat gevoel vandaan? Hoe zit het? Neem het serieus. Misschien komt het omdat ik al tien keer aan mijn partner heb gevraagd of hij die bodylotion voor me wil meenemen wanneer hij boodschappen doet. Voel ik me niet serieus genomen als hij dat keer op keer 'vergeet' te doen. Ben ik bang dat hij dus niet van me houdt. Ik kan die bodylotion ook wel zelf kopen maar dat is niet het zelfde. Ik wil dat hij dat voor mij doet. Niet oordelen. Wat heb ik nodig? Wat ik waarschijnlijk nodig hebt is in ieder geval die fijne bodylotion en welgemeende excuses van mijn partner. En hij moet zeggen dat hij altijd van me houdt. Ook als hij mijn bodylotion vergeet te kopen. Wat ik waarschijnlijk niet nodig heb is een hele cake, drie zakken drop en een blikje knakworstjes. Nou. Daar heb ik al veel over geschreven.
Dit weekend echter, ging het daar niet om. Ik voelde me niet helemaal super want mijn broer die ik te weinig zie ging na een kort bezoek weer terug naar Finland. Ik heb al weken keelontsteking en heb de hele tijd pijn. En mijn jongste is door de oudste uit het stapelbed, van 2 meter hoog, gegooid.
Maarrrrr dat ben ik allemaal braaf aangegaan en alles gaat weer goed met mijn jongste en oudste. Toch bleef ik me naar voelen. Eerst dacht ik dat dat komt omdat ik dik aan het worden ben, omdat ik alles mag eten wat ik wil.
Vanochtend realiseerde ik me dat het niet is. Ik val niet af of zo. Maar ik begin ook in te zien dat er eten is waar ik me naar door voel, fysiek. Eten waardoor ik niet gevoed word, lichamelijk.
Daarom voelde ik me naar. Niet waarom ik eet maar door wat ik eet. Nou en dat is me toch een fokking openbaring... Dat heb ik nog nooit zo bewust gevoeld als nu. Ik heb het muntje letterlijk in de snoepautomaat horen vallen. Voor het eerst in mijn leven.
Ik dacht de hele week; ik voel me naar wat ik heb gegeten, omdat ik bang ben er dik van te worden. Maar ik voelde me naar om wat ik had gegeten omdat ik me er naar door voelde. Fysiek. Lichamelijk. Vol maar leeg. Opgezet maar niet gevoed.
Precies wat 'normaal etende mensen' altijd hebben en graag delen met iedereen die het horen 'wil.'
"Oh nee, ik hoef nu echt geen chips. Ik ga zo eten en als ik nu snoep kan ik straks niet meer genieten van mijn diner." Of "Nee, ik hoef nu echt geen dessert. Ik geniet nog na van het hoofdgerecht. Misschien later." Dat soort opmerkingen waren voor mij niet van deze wereld. Abracadabra. Esperanto. ET phone home.
Maar nu begin ik langzaam maar zeker te begrijpen wat 'ze,' de 'normale' mensen, bedoelen! Bizar...
Ik ben er deze week achter gekomen dat ik bijvoorbeeld wit brood en witte pasta erg lastig vindt. Het 'valt' gewoon niet altijd even goed. Meestal 'valt' het eigenlijk helemaal niet. Vooral wit brood doet alles behalve 'vallen' maar blijft kleven als een stuk uitgekauwde kauwgum aan de onderkant van een schoolbank.
En dat is best lastig. Want wit brood is, op korte termijn, zo lekker. Vooral als mijn kinderen voor het zondag ontbijt zelf warme witte broodjes uit de oven klaar hebben staan. "Voor jou mama!" Dan kan ik niet anders dan... Tja, het opeten.
Maar op lange termijn voel ik me fysiek/lichamelijk ellendig en dat vertaal ik naar dik en daardoor kom ik weer in die negatieve spiraal terecht van schuld en boete en voor ik het weet is de hele zondag een bingedag.
Ik heb besloten dat ik het eerlijk tegen mijn kinderen moet zeggen. Ik moet nog even uitvogelen hoe want ik wil niet zuur en ondankbaar overkomen. Ik heb nog tot zondag.
Abonneren op:
Posts (Atom)