Pink Flamingo's op Bonaire

Is het mogelijk om echt te veranderen? Ik ben op m'n 27e een jaar in therapie geweest voor boulimia nervosa. Het was cognitieve gedragstherapie. In het kort gezegd gaat het bij CT minder om het verleden en meer om het hier en nu. Hoe ga je nu om met de neurose die je hebt ontwikkeld in je verleden. Het verleden speelt zeker een rol, maar de kern van de therapie is het onderzoeken van je cognities oftewel het ombuigen van de gedachtes over jezelf, het ontkrachten van je neuroses, het omzetten van je overtuigingen dat jouw manier van leven (met de neurose/verslaving/depressie die daar bij hoort) de enige manier van leven is. Er is een alternatief. Er is een uitweg. Dat gold ook voor mij. Na een jaar van zeer intensieve therapie ben ik gestopt met overeten en overgeven. Iets waarmee ik rond m'n tiende ben begonnen en vanaf m'n 17e een totaal normale manier van leven was voor mij. Tussen m'n 22e en 27e leefde ik voor verslaving. M'n 'ziekte' stond op 1 en de rest van m'n leven plande ik daar om heen. 

Na m'n behandeling genoot ik van 3 maaltijden en 2 snacks per dag. Dat kon 3 x een bak friet zijn en 2 x een slagroomtaart, of 3 x een salade en 2 x een appel, en alles wat daar tussen in zat. Ik at als een 'normaal' mens. Soms vergat is zelfs te eten! Ik kwam niet eens echt aan. Ik sportte wel, maar niet meer hysterisch veel. Althans het was niet meer minimaal 2 uur per dag. Sommige dagen sportte ik zelfs niet! De meeste mensen vonden juist dat ik was afgevallen. Geen idee. Ik stond niet meer op de weegschaal en droeg sowieso geen spijkerboeken meer dus alles veerde mee. Deze gelukkige en vredige periode heeft een klein jaartje geduurd. Maand of 8 of 10, dat weet ik niet meer precies. Ik weet wel nog precies wanneer deze huwelijksreis met mezelf eindigde. Ik stond voor voor de spiegel en dacht cellulites waar te nemen. DOOR M'N KLEREN HEEN! Dat was dat. 

Ticket terug naar de realiteit. Naar mijn oude en vertrouwde manier van eten, vreten en dieten. Overgeven heb ik bijna niet meer gedaan sinds dien. Heel soms in periodes van grote stress en/of totale wanhoop. Soms neem ik me nog wel eens voor om het te doen, maar vergeet ik het weer. Het is natuurlijk van levensbelang dat ik van dat kotsen af ben. De schaamte, eenzaamheid en wanhoop die daarbij horen, wens ik zelfs Karadzic niet toe, en dan heb ik het nog niet over de fysieke gevolgen zoals gevoelige tanden, slechte huid, haar uitval, chronische keelontsteking, maagzweren... Ik stop nu maar even... Wat wel is veranderd sind het niet meer overgeven is dat ik geen 'makkelijke' manier meer heb om 'even' af te vallen. Vanaf m'n 30e ben ik gestaag aangekomen, geholpen door 3 zwangerschappen. Het afvallen werd een mega probleem. Ook kwamen de vreetaanvallen in full force terug. Niet meer zoals in die 'goede oude tijd' 2 of 3 boodschappentassen leegeten voor de t.v. (vooral het shoppen voor mijn 'drugs' was af en toe reality-soap-waardig. Net doen alsof ik inkopen aan het doen was voor het wekelijkse uitje van een weeshuis bijvoorbeeld en dan vragen stellen zoals; "Voor hoeveel kinderen is deze taart? we zijn namelijk met z'n achttienen." Om maar 'normaal' en 'stabiel' over te komen, gna gna...) Terwijl ik dit schrijf moet ik lachen en word ik boos tegelijk... Net als herinneringen aan een verloren liefde die je altijd als 'shit' heeft behandeld. Wat een ellendige tijd, maar die paar momenten wanneer het 'goed' was, waren fan-fokking-tastisch... Zucht. Anyway, de vreetbuien zijn gebleven, maar kleiner van porties (niet van calo's denk ik...) en beter verdeeld over de dag/week/maand. Hapjes hier, zakjes daar, halve portie extra zus, 's nacht wakker worden 'van de honger' en even snacken zo... Sommigen van jullie weten waar ik het over heb. 

Hoe eet je 'normaal' als normaal niet bestaat en eigenlijk nooit heeft bestaan? Ik ben van kleins af aan getroosd, stil-gehouden en beloond met eten. Dat heb je al snel met een Russische Joodse moeder die de oorlog heeft meegemaakt, haar moeder in die zelfde oorlog heeft verloren (omdat ze Joods was) en naar Nederland is gekomen toen ze bijna 40 was met een hernia een een donker kind. Hoe verander je iets dat zo verbonden is aan wie en vooral wat je bent? Wat er al een aantal generaties in zit. Ik zal jullie de verhalen over m'n opa (die op blote voeten in de winter in Rusland de geiten moest hoeden) en zijn honger besparen. Veranderen? Ik heb het geprobeerd. Ik heb een klein jaar geblogd over mijn haat, liefde, HAAT verhouding met eten. Ik begon in 2009 met eten wat ik wilde en waneer ik wilde. A la Geneen Roth Het is niet gelukt. Althans niet lang genoeg. Bij het proces hoort namelijk dat je het volhoudt. Aankomt. Een plateau bereikt. Afvalt. Het lichaam vindt dat bij je past. Dit proces kost tijd. Ik ben weer gaar lijnen en durfde daar niet over te bloggen. Ik eet al een jaar koolhydraten vrij (behalve als ik een vreetbui heb natuurlijk). Ik heb mezelf al sinds m'n 27e niet meer gewogen, maar ik ben zeker afgevallen. Ik pas weer de kleren die ik een jaar na m'n eerste zwangerschap (8 jaar geleden, slik) paste. Dat is nog zeker niet m'n figuur van weleer, maar wel een redelijke verbetering. Nog steeds delete ik alle foto's die m'n man en kinderen van me maken op hun toestelletjes als ze even niet kijken... Maar ik heb een soort van manier gevonden, waarmee ik zonder al te veel zelfhaat een soort van gezond kan eten, af en toe soort van kan bingen, zonder al te veel desastreuze (lees 10 kilo aankomen) gevolgen. Is het mogelijk te veranderen? Wie ben ik eigenlijk? 43 jaar en nog steeds het zelfde ge-emmer als een 13 jarige over haar lijn? 

Ik ben nu op Bonaire. Het is hier zo lieflijk, rustig, onschuldig en tropisch. Een van de mooiste dingen die ik hier heb gezien zijn de Pink Flamingo's... Wat een feest om die in het echt en vrij in de natuur (ik haaaaaaat dierentuinen) te zien. Wat geeft die prachtige kleur een 'leven' in het anders toch wel wat dorre landschap. En het bijzondere... Pink Flamingos hebben die prachtige kleur dankzij hun manier van eten. Ze zijn wat ze eten! Dat geeft hoop. Het is; (een van m'n beste gaat nu lachen als ze dit leest, maar het is mijn lievelingswoord) louterend. De foto hierboven is van Gerda Anna Rudolf, ik ken haar van het zwemclubje op Bonaire elke ochtend in de zee, over louterend gesproken haha! Ik ga weer schrijven. Dat is namelijk waar ik van hou. Ongeacht van wat ik wel en of niet heb gegeten. Dat is ook wat ik ben. Ik wil Monique en Usha uit de grond van m'n hart bedanken voor hun support en geloof in mijn 'verbale diaree...' 

 xoxoAnousha

10 centimeter

Het Amerikaanse mannenblad  Fantastic Man heeft wat stevigere mannen gebruikt voor een mode reportage. 
Vooruitgang lijkt me. Toch merk ik dat ik anders kijk naar deze mannen. Ik heb niks tegen een man met een buikje. Ik val eerlijk gezegd meer op wat stevigere types dan op 'harde kippen.' Maar deze mannen doen iets met me wat niet helemaal goed is. 
Het komt denk ik door die iets te kleine zwembroekjes. Het gaat maar om een paar centimeter. Hooguit 10 centimeter stof. Maar het verschil is cruciaal. Waar een klein stukje stof groot in kan zijn. 


Wat ook niet helpt is de Oost-Europeesachtige styling. Die doet me denken aan mijn werkweek in Praag. Het was mei 1987. We reden met de bus vol zeventienjarigen dwars door het IJzeren Gordijn richting de Praagse Lente. De stad waar mijn toenmalige lievelingsroman zich afspeelde. De Ondraaglijke Lichtheid van het Bestaan. Wij begaven ons helaas in een ander Praag. Wij stonden op en schuin aflopende camping. Ver buiten het oude centrum. Meer richting verlaten dorpje vol depressieve mensen. De wc en doucheruimtes, laat ik het gewoon barakken noemen, waren zo smerig en eng. Godzijdank deden de lichten het niet zodat je alleen maar kon ruiken hoe vies het daar was.  Onze hele klas heeft een week lang zwaar geconstipeerd door Praag gestommeld.  Op zoek naar een café waar we ons mochten verlichten op de wc en door de absint. Dat was niet makkelijk want we waren westers en onder de achttien. Ook viel die 'lente' een beetje anders dat jaar. Het was 3 graden. Niemand had warme kleren bij zich. En de winkels waren leeg. Anyway...
Vandaag sprak ik een hele lieve, bijzondere en beeldschone vriendin. Natuurlijk spraken we ook over onze relaties. Haar vriend houdt zielsveel van haar. Toch bekroop mij het vermoeden dat hij haar soms het gevoel geeft dat ze niet perfect is. Deze vrouw is zo perfect als mogelijk is. Echt. Girlfriend takes very good care of herself. "What the fuck!" dacht ik en riep ik vervolgens uit. 


Het heeft waarschijnlijk met de beste man zelf te maken. Hij zal wel onzeker zijn over...whatever. Maar toch. Hoeveel vrouwen zullen dit wel niet kennen? Dat onzekere gevoel dat je niet voldoet. Dat je blij mag zijn dat iemand bereid is bij je te blijven. Dat je eigenlijk een teleurstelling bent voor je partner. Dat eenzame en angstige gevoel. Een tijdbom. Je weet dat je juist niet moet eten. Dat maakt alles alleen maar nog erger. Dan heeft je partner (en de wereld) gelijk. Jij bent niks en je kan niks volhouden. Maar nu wel. Toch? Maar nee. Je belooft jezelf dat je morgen het begin is van de rest van je leven. Morgen ga je 'gewoon' op dieet. Hoe moeilijk kan het nou zijn? Iedereen kan toch lijnen? En daar ga je. Je duikt weg voor jezelf. De voorraadkast in. 
Ik ken dat gevoel donders goed. Ik kreeg er acuut weer een vreetkick van. Ik werd zo kwaad op die gast. Die eikel! "Hoe durft hij. Kun je nagaan hoe hij naar mij kijkt..." Ja. Daar gaat het natuurlijk om. Zoals hij zijn onzekerheden op iemand anders projecteert, zo doe ik dat natuurlijk ook. Sterker nog, terwijl ik dit met mijn rechter hand typ, valt mijn 20e caramel fudge toffee die ik met mijn linkerhand probeer uit te pakken, in mijn kop thee... Als dat geen teken is. Waarom raakt het me zo? Ik ga toch niet met hem? Mijn partner is toch niet zo? Waar staat 'hij' voor?


Met eten gaat het behoorlijk goed. Er zijn momenten dat ik niet bezig ben met wat ik eet en hoeveel ik eet. Er zijn momenten dat ik gewoon leef. Er zijn momenten dat ik zelfs vergeet te eten. Ik! Ik!!! Die vergeet te eten...
Waar ik echter nog flink mee worstel is het gevoel dat ik gefaald heb. Dat ik toch mislukt ben. Dat ik niet die slanke vrouw ben. Dat heb ik niet continue. Er zijn genoeg momenten dat ik me aantrekkelijk voel. Sexy zelfs. Mooi soms. De moeite waard...bijna altijd. Wat het zo lastig  maakt is dat ik slank zijn regelmatig toch nog steeds verwar met doorzettingsvermogen en kracht. Het zie als een verdienste. Iets waar ik naar had moeten blijven streven. 
Regelmatig vind ik dus toch dat ik het heb verknald. Dat ik had moeten blijven lijnen. Fanatiek had moeten blijven sporten. Me dan maar af en toe had moeten laten gaan door over te eten en vervolgens weer over te geven. Dat ik sterker had moeten zijn. 
Het goede nieuws is dat ik dit in te verleden tijd schrijf. Ik kan namelijk niet meer terug. Ik denk echt niet dat ik ooit nog kan lijnen. Sporten doe ik wel. Ik hou van hardlopen. Maar alleen buiten en niet vaker dan 2x per week. Overgeven doe ik al tijden niet meer. Bijna niet meer. Misschien 2 a 3 keer per jaar als ik echt helemaal vast zit of wanhopig ben. Gisteren was zo'n dag. Ook weet ik verstandelijk dat eigenschappen als doorzettingsvermogen en kracht los staan van emotie, angst en eenzaamheid. Het kan allemaal naast elkaar bestaan. Het feit dat ik elke dag opsta en doorga zegt genoeg. 


Het slechte nieuws is dat ik dus nog steeds niet helemaal klaar ben om te 'zijn wie ik ben'. Het lichaam te koesteren dat ik nu heb. Maar zoals ik al vaker heb geschreven, ik ben op weg. Stap voor stap wandel ik richting het zuiden. (Nou ja. Na de verkiezingsuitslag van gisteren ben ik even klaar met het Nederlandse zuiden...)


Ik ga vanavond heel goed nadenken waar dit gevoel uit voortkomt. Waar wil ik nou aan voldoen? En nog belangrijker, waarom? Ik denk dat het, wat mij betreft, ook te maken heeft met hoe mannen naar me kijken. In mijn optiek worden we als vrouwen, van kleinst af aan, (on)bewust gehersenspoeld met het gegeven dat je als vrouw pas echt meetelt als je aantrekkelijk bent.  Voor mannen. Hoe succesvol en onafhankelijk je ook bent als vrouw. Maatschappelijk gezien helpt het altijd als mannen met je naar bed willen. Niet dat je het dan ook zou moeten of willen doen. Als ze het maar willen. Dat geeft macht. Als je het hedendaagse modebeeld gelooft, willen mannen niet met je naar bed als je boven maat 38 bent. 
We weten allemaal dat dat niet in het dagelijkse leven geldt, gzd. Maar toch na jaren niks anders te hebben gezien dan slank=sexy, slank=mooi, slank=aantrekkelijk. Weet ik soms niet meer wat ik nou zie als ik mezelf zie. Zie ik nou een mooie vrouw of zie ik alleen maar een vrouw die geen maat 34 heeft? En wat zien mannen? 


Het verschil tussen maat 34 en maat 42 is 10cm stof. Inderdaad. Waar een klein stukje stof groot in kan zijn. 


Tot de volgende sessie