Mislukte Masai

Mijn vriendin Zippora heeft een dappere beslissing genomen. Ze krijgt eind januari een gastric bypass oftewel een maagverkleining.

Er speelt natuurlijk van alles door m'n hoofd. Gaaf, dapper, spannend!!!  De dominante gedachte is: nooit meer bingen...  Het gevoel dat daaruit voortvloeit is: wat erg...

Ik weet dat ik een haat liefde verhouding heb met eten, een zwaar emotionele binding heb met eten en dus een zeer verstoorde relatie heb met eten. Ik realiseer me nu dat ik een nog gestoordere relatie heb met bingen. 

Wat is precies een binge? Wanneer verwordt eten, snoepen, proppen tot een heuse binge?

De 'free dictionary' maakt er weinig woorden aan vuil. "Een periode van ongebreidelde, overmatige genotzucht." Hmmm. Kort gezegd klopt op zich wel, alleen weet ik niet of de drijvende kracht 'genotzucht' is of meer het opvullen van een oneindige leegte, het dichten van een bodemloze put, het verhullen van een grote doffe ellende. 

'Genotzucht'. Is dat waar ik naar op zoek ben als ik niet kan stoppen met het uitlepelen van een X-Large familiepot pindakaas? Wil ik me dus gewoon beter voelen en weet ik niet hoe het anders te bereiken dan door gestaag door te kauwen? Nou ja, kauwen... meer wegwerken. Verwerken? 

Schrijvende bekruipt me het vermoeden dat 'bingen' inderdaad misschien wel dichter bij het zoeken naar een 'goed gevoel/genot' is, dan naar het vermijden van verdriet. Dat de quick fix reflex. IK WIL ME NU BETER VOELEN. NU!!!

De meeste emo-eters (die ik ken) hebben moeite met het verwerken van negatieve emoties. Iets 'doen' met emotionele pijn, het verwerken van een groot of klein verdriet gaat uiteraard niet vanzelf of snel. Waarom verwacht ik dat? 

Ik noem mezelf weleens een mislukte Masai. De Masai's (een volk in Oost Africa) leven zo 'in het moment' dat ze niet vooruit kunnen kijken. Het hoort niet bij hun cultuur om voorruit te denken en te plannen. Dat is al duizenden jaren zo dus het zit, als het ware, niet meer opgeslagen in hun emotionele dna. Als je een Masai vastzet, sterft hij bij wijze van spreken meteen. Een Masai kan zich niet voorstellen, niet invoelen, niet geloven dat een periode zal eindigen en een nieuwe periode zal aanbreken. Dit is het. Voor altijd. Dat gevoel heb ik ook als ik me ellendig voel. Dit is het. Voor altijd. En dan ben ik niet lang en slank zoals de prachtige Masai's, vandaar dat ik mezelf meer zie als een mislukte Masai. 

Wat ik ook voel, bingen haalt me direct uit de 'funk.' Het is de bekende vicieuze verslavingscirkel; even die 'rush,' dat gevoel van ultiem genot. Soms maar letterlijk een enkele seconde. Het idee dat het 'gewoon' een dropje is, you can do this, ik heb mezelf onder controle, ik wil er gewoon eentje en dan stop ik. No problemo! Yeah, right. 
En daar ga je, de berg af, het ravijn in. Het kan lang duren, het kan kort duren maar daar ga je. Geen uitweg meer. De afgrond in. Daarna verlegt het ware probleem zich naar een ander, bekender trouwer probleem; Ik ben dik, ik ben waardeloos en ik verdien niet beter. Tenzij ik afval! De cirkel is weer rond. 

Zippora zal niet alleen enorm afvallen, ze zal ook moeten omgaan met alle emoties die tot nu toe verscholen zijn gebleven achter het eten. De cirkel wordt operatief verwijderd. De rest moet ze zelf doen, zonder te bingen. Een pijnlijk afscheid.

We kennen elkaar al sinds we 14 zijn, Zippy en ikkie. We hebben vroeger zo veel gelachen samen, om anderen maar vooral om onszelf. We konden beiden erg goed 'doen alsof', zoals elk kind met een innerlijke pijn zo groot en onbespreekbaar. We hebben toen uiteraard nooit over 'eten' gesproken, terwijl we beiden behoorlijk in conflict waren met onszelf, ons eten en ons jonge lichaam. Ik kan me nog herinneren hoe we zo maar vreemde telefoonnummers belden en net deden alsof we opgesloten zaten in een gekkenhuis. We wisten de persoon aan lijn te overtuigen om ons te redden en de politie te bellen. 

Nu redden we onszelf, ieder op onze eigen manier. Volg ook Zip's reddingstocht op:
lekker in mijn loshangende vel 

Over The Hill

Gisteren de hele avond proberen te bedenken waarom ik nou wilde eten terwijl ik echt geen honger had. 
En wat zo freaky is, is dat er dan honderden redenen zijn. Grote redenen zoals; 'mijn zoon was een half uur zoek en dus ruzie gehad met de oppas.' Tot en met 'mijn broer woont al 4 maanden bij ons in huis.' 
Met daar tussenin nog een breed scala aan de kleinere dingen zoals; 'moe maar ook rusteloos.' 'Waarom belt die of die niet terug.' 'Waarom wordt ik gestalkt door een twitteraar als ik per ongeluk een spelfout maak en waarom kan het me wat schelen?' 
Allemaal redenen om te bunkeren. En allemaal emotioneel. 
Mijn vraag is, en dat is volgens mij de centrale vraag van alle emo-eters: 
WAT MOET IK HIER MEE? Ik weet dat het zo werkt maar wat de fuck nu???
Wat te doen met al die poelen van wanhoop. Al die grote en kleine psychologische triggers en dikmakers? 
Iedereen dit dit blog leest weet dat nog strengere regels niet de oplossing zijn. Dieten heeft geen zin als je een emo-eter bent. Het heeft namelijk zo fucking weinig te maken met wat je eet. Waarom eet je als je geen honger hebt? Wat is de gevoelshonger? Daar gaat het om.


Waarom eet ik? Omdat ik uit elkaar knap van energie en gevoel. Klaar als een klontje boter. Ik wil zo veel en ik voel zo veel. Dat is het in 1 zin. Dus. Dit wetende. Hoe ga ik daar nou (voortaan) mee om?
Want niet lijnen heb ik goed onder de knie. Eten als ik honger heb, check. Eten waar ik fysiek behoefte aan heb, bijna check. Eten als ik vol zit... blijft lastig maar op de goede weg. 


Maar ik blijf af en toe ook maar willen eten terwijl ik echt geen honger heb. En ook al voel ik dan van alles en nog wat, alles behalve honger... Toch ga ik dan eten. En veel ook.


Hoe daar nou echt secuur mee om te gaan blijft heel, heel, heel erg moeilijk. Het is zoveel makkelijker en op korte termijn bevredigender om dan maar in een vertrouwde foodcoma te  glijden. Zo van, morgen zien we dan wel weer verder. 
Vermijden en verplaatsen is makkelijker dan echt te moeten leven. Volwassen te zijn. Verantwoordelijk voor je zelf en voor anderen. Klote.


Ik heb vorige week in het kader van mijn productiebedrijf een paar lastige gesprekken moeten voeren. Ook heb ik altijd te maken met afwijzing als theatermaker/actrice/presentatrice en God weet wat ik nog meer ben. Dat alleen al maakt me soms moedeloos. Wat ben? Wat kan ik? En dan natuurlijk Wie ben ik? Waarom? Wat ben ik voor moeder als m'n zoon wegloopt, ik de oppas niet aankan, m'n oudste op concentratiecursus moet en m'n jongste voor de 10ex luizen heeft. Wat ben ik voor echtgenote als ik m'n broer al maanden in huis heb terwijl mijn man en ik al nauwelijks tijd en ruimte voor elkaar hebben? Wat ben ik voor zus als ik dat aan m'n broer vertel. Ga zo maar door. Ga zo maar door.
Het voelt zo puberaal om met als dit soort twijfels te zitten. Ik had altijd gedacht dat er een moment zou komen waarop ik volwassen zou zijn en 'gewoon' om zou kunnen gaan met het leven. Zonder vreetbuien. 


Ik dacht dat dat zou gebeuren als ik 21 was. Als ik zou trouwen. Als ik moeder zou worden. Als ik 35 zou worden. Nu ben ik 41 en voel ik me over the hill maar niet volwassen.
Ok. Goed. Over the hill maar nog steeds op aarde. Wat is nou echt volwassen zijn? Wat maakt iemand volwassen? Leeftijd. Levenservaring? Misschien ben ik niet de enige met dit soort twijfels en hebben we het er niet te veel over met elkaar. Zou Ab Klink dit weekend ook twijfelen aan zich zelf? Ik hoop het niet! Ik ben best een beetje trots op hem. Dat heb ik niet snel met oudere witte mannen van het establishment in machtige posities. Hij voelt zich na alles vast ook een beetje over the hill. Misschien is dat ook helemaal niet erg. Moet ik dat gewoon toegeven. Trouwens, het is best fijn over the hill. Wat je krijgt wat meer relativeringsvermogen. Minder angstig voor wat anderen van je denken. Durft eerlijker te zijn over je gevoelens.. En durft ze ook te uiten(bingo... Meteen minder trek) En the drinks are better here!


Vanavond ga ik met een mede 'over the hill' vriendin de kroeg in. Zij mailde me met de vraag of ik een  tent kende "met niet te harde muziek maar waar de gemiddelde leeftijd ook niet 60 is." 
Er is kennelijk altijd nog een hill na over the hill.


Tot de volgende sessie!

Geneen eindelijk weer bij Oprah!

Mijn heldin en guru Geneen Roth heeft een nieuw boek geschreven!!! Ze is bij Oprah Winfrey geweest! Mijn andere heldin en guru!  Women, Food, and God- Oprah.com

Reacties op reacties

Anoniem zei;

Ik herken delen van je verhaal, helaas ben ik nog lang niet zo ver als jij. Ik ben inmiddels niet meer op mijn 'sportverslaafds-boulimisch-dunst' doordat ik minder vaak sport. Maar het eten wanneer ik trek heb en waar ik trek in heb blijft moeilijk. Iedere dag doe ik weer mijn best, de ene dag lukt het, de andere dag niet. Voorlopig probeer ik in ieder geval te stoppen met lijnen. Maar het ontbijt overslaan, of 's avonds laat nog bami eten...? No way! Not yet anyway!

Je blog geeft veel steun, we zijn niet gek, we zijn slechts een beetje raar met eten bezig...toch? Ga zo door! Sterkte! En Bedankt!

Antwoord Anousha:

We zijn absoluut niet gek! Iedereen heeft wel iets en dit is onze manier van omgaan met het leven en alle ‘uitdagingen’ (ellende) die daarbij hoort. Ik ben blij dat je schrijft “Not Yet” want je gaat er komen. Gewoon rustig doorkabbelen 2 stappen vooruit 1 stap achteruit. Ook ik ben er nog lang niet. Als ik jou reactie lees schrik ik meteen weer van mijn eigen lef, “bami laat ‘s avonds.... Oh mijn God..” En ik zweer het je, ik ‘voel’ meteen dat ik 10 kilo ben aangekomen. En dat maakt me heel bang, onzeker en verdrietig. De truc is jezelf te kalmeren. Stil te staan bij al die emoties. Achter al die emoties, achter die angst om aan te komen ligt de ware kern. Liggen de ware emoties als het ware verscholen. In mijn geval is het meestal de angst/onzekerheid om echt mezelf te zijn. Te vinden wat ik vind en te voelen wat ik voel. Autonoom te zijn. Zonder de expliciete goedkeuring/bevestiging van anderen. Ik denk dat als jij jezelf toe staat om  te voelen waar jij nou echt zo bang of verdrietig of onzeker of (een hele belangrijke) boos over bent... Dus zeg maar gaat onderzoeken wat  er achter die angst om ‘dik’ te worden verscholen ligt, je weer 2 stappen vooruit zult zetten. Go for it Lady! Je kunt het. Net als ik met vallen en opstaan en af en toe doorslaan ;-)

Anoniem zei;

jezus, wat ben je goed bezig!
en wat zou ik dat (nog) niet kunnen.

helpt het dat je er open over bent/schrijft?
heeft zo'n coming out zin?

Antwoord Anousha

Het helpt mij 1000%. Ik ben nu eerlijk over wie ik ben en wat ik voel. Niet altijd makkelijk. Maar toch al zoooooo bevrijdend. Gewoon met mijn lijf een stuk taart eten zonder spanning, schuldgevoel. Of juist niet zonder dat ik dan al weet dat ik straks alleen ergens ga bingen... Eetverslaving wordt nog zo vaak geïnterpreteerd als een ‘verwend jezelf niet onder controle hebbend’ probleem. Terwijl het daar juist zo niet om gaat. Eetverslaafden zijn juist mensen die te veel van zichzelf geven aan anderen. Te vaak over hun eigen grenzen laten lopen. Zichzelf te veel onder (emotionele) controle proberen te houden. Het is ook een heel  eenzaam probleem. Er wordt nauwelijks over gesproken. “Gewoon niet zeuren, laten staan die hapjes en lijnen. Of meer sporten. Het is jouw keuze...” Lijkt de standaard reactie van iedereen. Bizar eigenlijk. Terwijl ik nu ik ‘uit de ijskast ben’  aan den lijve ondervind hoe veel mensen wel niet het zelfde probleem hebben! Dus tijd om er als maatschappij op een andere manier me oom te gaan zou je denken... Dus ik zeg, stap uit het donker en kom in het licht. Vertel het aan iedereen. Geef jezelf die vrijheid om uit te zoekne wat jij wel of niet hebt met eten. Wat jij nou echt fysiek lekker vindt. Wat jou nou echt voedt, verzorgt en sterkt. We kunnen nou eenmaal niet zonder eten. Je zult je hele verdere leven blijven eten. Dus probeer het dan te doen op een manier zodat jij er wat aan hebt. Makkelijk is het niet. I Know! Maar ga opzoek naar de emoties ACHTER het eten ACHTER die angst om aan te komen. Ik leer (met af en toe een flinke terugval) steeds meer te genieten van eten.  Omdat ik het mezelf nu toesta en weet je, ik eet er minder van. Soms niet. Maar dat hoort juist bij ‘normaal eten. Dat je soms ook veel te veel eet. Zonder dat jezelf vervloekt. Als je dat ‘durft’ en je lichaam vertrouwt, geeft je lichaam je vanzelf aan waar het behoefte aan heeft, wanneer en wanneer het genoeg heeft gehad. Je schrijft dat je het (nog) niet kunt... Misschien nu niet maar je bent onderweg. Zet 'm op!

  

Rita zei

Opvallend dat jij jezelf leert toestaan om honger te hebben ... ik heb mezelf juist moeten leren toestaan geen honger te hebben!
In mijn geval betekende honger jarenlang 'goed bezig', honger was afvallen. Maar honger betekende voor mij ook altijd weer daarna doorslaan. De uitdaging is voor mij dus om te zorgen dat ik geen honger krijg, en altijd net genoeg gevuld ben!
Achja, ieder zijn eigen eetprobleem ;-)

Antwoord Anousha

Ja, zeg dat wel ieder zijn eigen eetprobleem ;-)  Je raakt meteen de kern met jouw reactie, want het gaat inderdaad om autonoom zijn. We plassen ook niet op gezette tijden en. Dat geldt ook voor eten. Elk lichaam is uniek en zal aangeven wanneer het wat nodig heeft. Fijn dat jij jouw lijf die kans geeft! Dat gun ik iedereen.

Tot de volgende sessie!