Lid zijn van 'De Club'

Dank voor alle lieve reacties op mijn 'comeback' Kyra... Ik mis je. Zo fijn om van je te horen!!!

Het is erg dubbel om zo 'open' over het onderwerp eten te zijn. Het maakt zo veel los bij zo veel vrouwen en ook mannen. Ik word zelfs regelmatig op straat aangesproken. Ik ben er trots op. Wil het ook niet anders. Maar het brengt ook een verantwoordelijkheid met zich mee merk ik. Het is nog zoeken hoe ik daar het beste mee om kan gaan.

Mensen waarvan ik het nooit had verwacht komen ineens 'out.' aan mij. En soms heb ik het gevoel dat ik iets uit te leggen heb.  Hoe het beste te reageren op "Maar je bent toch gewoon leuk?"  en "Wat doe je nou moeilijk?" Dank. Ik weet het. Ik ben ook leuk. Hartstikke leuk.

En ik blijf moeilijk doen.

Want... en ik blijf het schrijven, in deze tijden van 15 jarige modellen die moeten staan voor vrouwen van 35+, is het bijna onmogelijk om niet een verknipt beeld te krijgen over je eigen schoonheid. Het is niet zo dat ik mezelf haat. Sterker nog, ik begin eindelijk echt van mezelf te houden. Dat geldt volgens mij voor heel veel vrouwen van 40+. Het is zo een geweldige leeftijd. Zeker in deze tijden.  

Op 'onze' leeftijd ben je van zo veel hang-ups en fuck-ups verlost. Lamlendige vriendjes behoren veelal tot het verleden. Lamlendige, zogenaamde, vriendinnen ook. Rond je veertigste lijken al die puzzelstukjes bestaande uit een mix van neuroses en levenservaring eindelijk op hun plek te vallen. Dit is wie je bent. En de oorlogswonden van het leven, horen bij je, sieren je. Maken je extra aantrekkelijk. Sexy op een volwassen manier. Noem het wat mij betreft op een cougar manier.

We hebben nu veel meer mogelijkheden als veertigers. Onze moeders/oma's werden nog on-ceremonieel  afgeserveerd op die leeftijd. Tegenwoordig, in tijden van haarverf in meer tinten dan mrs. Slocombe-rose, isdat niet meer zo. Nora Ephron (schrijfster en regisseur) zegt dat, met name goede haarverf, het leven van vrouwen onomkeerbaar heeft verlengt. Met name in sociale zin. Wij mogen er nog zijn. Mrs Slocombe werd uitgelachen om haar drang om nog deel uit te maken van het 'echte' leven. Zij mocht niet flirten en meebeslissen. Althans, mocht wel maar niemand na haar serieus.  

Godzijdank is dat veranderd. Mollie Sugden, de actrice die mrs. Slocombe speelde, was 50 toen ze de rol kreeg. Jonger dan Madonna nu. 


We leven, praise the Lord, in een maatschappij waarin je niet alleen maar voldoet als je minstens 5 kinderen hebt gebaard en je huis stofvrij is. Ook op de plinten. We leven in tijden van spirituele mogelijkheden, zelfontplooiing en carrièrekansen.

Daarom vind ik het extra stuitend dat het schoonheidsideaal zich niet heeft mee ontwikkeld. Madonna mag nog wel meedoen aan het 'echte' leven, omdat ze er alles aan doet om er uit te zien als iemand, die er alles aan doet om er maar zo jong en dun mogelijk uit te zien. 
Dat is en blijft de norm. Cougar is sinds kort ook de norm. Maar dan wel een uitgemergelde, strakgespoten cougar.

Waar zijn de andere mooie 'oudere' vrouwen? Waarom is dit niet de norm? Ja. Wel voor de een bepaalde groep. Maar ik bedoe de grote commerciële norm? Dit soort vrouwen wil overal zien.

En dit.

Die zie je niet in de gemiddelde media uiting. Wel als je er naar zoekt. Maar we worden juist doodgegooid met die gemiddelde media uitingen.

Zoals met dit.

 
Sorry. Hoe heftig is dit gefotoshopt? Het lijken wel Manga figuren. 
Deze vrouwen zijn geen "iconen die het vrouwbeeld hebben veranderd." Dit zijn geen maatschappij veranderende feministes. Fijne serie. Leuke films. Heerlijk wegdromen maar wel volledig volgens de standaard en de norm. (Dubbel op maar goed. Punt gemaakt.)

We worden de hele tijd misleid. Alsof er zo uitzien als Demi Moore, Sharon Stone Nicole Kidman (Ze winnen een Oscar door zichzelf 'lelijk' te maken)
en Catherine Zeta Jones, doodgewoon is. Haalbaar. Realistisch. Ouderdom is een keuze.
Bullshit. Met zo'n image gaat zo veel werk gepaard. 
Van mijn mogen ze. Ieder z'n botox maar ik vind het misselijkmakend als vrouwen er zo bleu over doen. Geef gewoon bloody toe dat je 3 plastische chirurgen, 2 chefs 4 diëtistes 5 trainers 24/7 tot je beschikking hebt. Dat gelul over "goede genen" en "gelukkig zijn is het beste medicijn tegen veroudering" en, my personal favorite "mijn kleine kinderen houden me slank." Het ligt natuurlijk niet alleen aan die vrouwen. Zij proberen ook alleen maar mee te gaan met de stroom. Het is hun werk. Up Shitcreek without a peddle.

Het maakt me kwaad. En van woede raak je uit balans. Word je onzeker. Dus dat.

Lees het ook op de blog van Wondervol en wie dan ook; modellen worden alleen maar jonger en dunner. Ik weet de cijfers niet precies en heb nu even geen zin om te googlen maarrrrr het is echt zo dat het gemiddelde model van nu 20% dunner is dan 10 jaar geleden (of zo iets, wie weet het precies?) en jonger (15 jaar oud) op de gemiddelde catwalk.

Ik baal er van dat het modebeeld zich maar niet wenst aan te passen aan de veranderende tijden. Als je in de gemiddelde ijssalon (hoezo heet het trouwens geen ijswinkel?) al kan kiezen uit 32 smaken.
Als je in bijna elk land (ook in Iran) als vrouw kan kiezen uit 80 studies.
Waar blijft dan die keuzevrijheid op het gebied van (ok, leuk innerlijke maar ook graag) uiterlijke schoonheid!!!

Ik wil af en toe lekker de Marie Claire lezen zonder de helft geestelijk te moeten blokkeren of een depressie te riskeren.

Ik wil mijn lievelingsblad Vanity Fair, lezen zonder mentale oogkleppen op. Het is echt een zware oefening in concentratie om al die modellen en hysterisch dunne actrices te vermijden. Die energie gebruik ik liever om kernkoppen te... (te wat ook alweer? Zie je, moegestreden.)

Ik wil me niet, niet 'de norm' voelen als ik gvd net 15 euro heb uitgegeven aan de stijlbijbel die Vogue heet.

Ja. Ik kan er voor kiezen om de Vogue niet te lezen. Maar ik hou van mooie kleren. Het inspireert me. Ik vind niks zo heerlijk als goedkopere versies van high fashion vinden. Dan moet ik wel eerst zien wat die high fashion is...

Leuk bladen voor vollere vrouwen. Echt, enig. Maar ik vind dat alle bladen voor alle vrouwen moeten zijn. PUNT!

Ik wil gewoon dit elke dag, week en maand in elk blad zien. En dat is niet raar, onzeker of overdreven van mij.

Ik vind dat alle vrouwen deel uit moeten maken van 'de norm.' Ik geloof dat alle vrouwen daar recht op hebben. Citaat van Groucho Marx geherinterpreteerd "I want to belong to a club that won't have me as their member."  Jullie wellicht ook. 'Wij' moeten niet te veranderen om lid te mogen worden van die club, de regels van de club moeten veranderen. 

Tot de volgende sessie

Column van 'The Fat Nutritionist' over ouder worden...

This is going to be a rambly, self-indulgent, stream-of-consciousness kind of post, so I apologize in advance.

But it recently occurred to me that I have been in a long, gradual process of saying goodbye to my waist. I’ll explain.

As a teenager, I was never thin. I passed for mostly normal (with a big butt), and was always “overweight” by BMI standards. Needless to say, I pretty much hated myself, since that’s par for the course as a teenage girl in this culture. Frankly, I thought I was gross.

(Despite many helpful men in trucks loudly assuring me I was not.)

My one redeeming feature, it seemed to me, was that on top of my wide hips sat a comparatively narrow waist. And I fixated on it. It was, at times, the only thing that kept me from abandoning myself to the despair of total self-hatred, odd as that sounds. It was the one part of me that I felt was, for certain, socially acceptable.

Not my big nose, not my oily skin, not the cellulite on my thighs, not my fat ankles. My waist, and only my waist.

Over the next ten or so years, I would gain a hundred pounds. I would go from being a curvy-but-basically-normal teenager to a frankly fat woman.

For much of that time, through my twenties, my body shape itself did not change much. I looked the same, comparatively small waist and all, just…wider.

But in the last couple of years, as I’ve approached and then passed 30, that has changed. I’ve been watching with interest (and a little anxiety) as my body ages and does the things that it’s programmed to do: tiny surface creases have appeared around the outer edges of my eyes when I smile. Silvery-grey hairs are appearing with more vigour along my temples. My fingers are plumper, the skin on my hands more creased.

And I’ve grown a belly.

I denied it for the first couple of years. I resisted so strongly, in fact, that I wore corset-style bras just to feel normal in my body, so I would look the way I was accustomed to look in clothes. 

I look back on it now as a transitional stage I had to go through — and I still keep a waist-nipper on hand in case of sartorial emergency — but I got rid of the corsets not long ago, and began to comfortably wear my clothes without them.

A friend I’ve been close with since the sixth grade came to visit me in the summer. We were at a someone’s house, talking, and I’m sure the topic turned to weight and body image. My old friend has always had a remarkably different body type than mine — long and slender instead of squat and pear-shaped, but with just a hint of belly. We’ve both admitted to having envied the other’s body shape through the interminable torture of adolescence.

Anyhow, on this evening, I stood up to walk into the kitchen, our conversation about bodies trailing off, and I heard her say, quietly, “…you always had such a tiny waist.”

I looked down at myself and had my first conscious thought that that was no longer the case. The body I had mentally defined myself with for so many years was gone, replaced by another I was still getting to know. 

Even during all the corset-wearing and fretting about keeping my waist looking slender in clothes, I hadn’t really admitted to myself what it meant. It was just something I had to do to feel normal, and I tried not to think too much about it. Probably for fear of what I’d have to face, which are the things we all face — growing older, changing, losing the easy social acceptability of youth.

But when the realization hit — that I was, indeed, losing my waist — it came with another realization, totally unexpected: I really don’t mind very much. I actually kind of like my new body. And I can look back on old pictures of myself and appreciate what I thought was so hideous at the time, but still feel happy to have what I’ve got now.

 

If you know me personally, you know that I don’t wear much jewelry, aside from my watch and wedding ring. Nothing on me is pierced, including my ears, and I’ve never really owned a necklace or bracelet as an adult.

If you follow my inane ramblings on Twitter, you’ll also know that I got pearls for Christmas. Or, rather, that I strong-armed them out of my mom (thanks again, Mom!) because I’m an insistent brat who suddenly takes a fancy to something and cannot let it go.

When I turned 17, my mom gave me another piece of jewelry as a gift — another thing I’d suddenly and inexplicably fixated on: a shell cameo brooch, carved in the typical profile of feminine youth. I wore it constantly on a velvet ribbon around my neck, and then put it away when I got married. It’s not surprising that I strongly associate that shell cameo with youth. In my mind, it’s become a token of that period of my life.

And, subsequently, I think the reason I got those pearls, why I wanted them so intensely, was that they signified something about passing from youth into maturity. It was an assertion that there is as much beauty in maturity as in youth — even though it’s rarely admitted by our culture. 

I decided I wanted to cultivate that, to appreciate it, after having spent much of my twenties stealthily avoiding cameras, wishing I could reinhabit my teenaged body, and absolutely dreading the thought that I was aging and would soon end up on some kind of social refuse-heap of oldness.

When I got them, I took the shell cameo out of storage. It now lives pinned on the lapel of my coat, like a merit badge of something accomplished, an adolescence survived. I wear the pearls daily, in the cameo’s former place, as an acceptance of finally feeling like a Real Adult, and as a way of showing how pleased I am with it.

The same goes for my belly. When I got rid of the corsets, it took a while to get comfortable wearing my belly so openly. Now it doesn’t faze me, and for the first time in my life, I can look at recent pictures of myself without cringing in horror. When I get up in the morning, and take my usual pains in getting dressed, I actually like how I look in a way I haven’t since early childhood.

I can’t help but think how funny it is that, in the end, gaining a hundred pounds and losing my waist really hasn’t turned out to be so bad. Actually rather nice.www.thefatnutritionist.com