Yin en Yam

Heel hard aan het repeteren aan de voorstelling 'de Koningin van Paramaribo.' Inspirerend, enerverend, gezellig maar ook dikkerete-spannend. Hoe gaat het publiek reageren? Wat gaat men van ons, MIJ(!!!!) en mijn liedteksten vinden? Is het wel goed genoeg, interessant genoeg? Kan ik het wel? Ennnnnn Hoe zie ik er uit? DIK! Dikkig? Zucht.

Sinds ik probeer te eten wat waar mijn lichaam behoefte aan heeft als ik honger heb en te stoppen als ik vol zit, ben ik inderdaad wat aangekomen. Niet giga. Maar toch, aangekohohomen... Niet fijn. Helemaal niet als je op een uitgelicht toneel sexy en zelfverzekerd over moet komen tussen 2 maatjes 36 in. 
Maar het is het toch allemaal waard. Elke f*cking kilo. De vrijheid die 'normaal' eten namelijk met zich meebrengt voelt als een voorzichtig lentezonnetje na een lange, barre winter. Dat afvallen komt wel. Hoe meer ik mezelf toesta om te eten waar ik behoefte aan heb, des te minder King Calo z'n macht over me kan uitoefenen. 

De gospel volgens Geneen Roth nog een keer; "Het kan lang duren het kan kort duren maar door te eten als je honger hebt en te stoppen als je vol zit, val je vanzelf af."

Ik ben nu redelijk stabiel, qua gewicht dan, emotioneel is het natuurlijk nog een ander verhaal ;-) en.... dat is natuurlijk al heel goed van mij!!! Ik ben tenslotte pas 2 maanden bezig! Ik had echt verwacht dat ik in twee maanden minstens 50 kilo zou aankomen... Dat dus niet. Zo zie je maar weer, wat de dieet-industrie ook beweert. We kunnen ons lichaam echt wel vertrouwen. 

Gisteren leek dat even anders. Ik voelde me opeens veel 'ronder' dan een dag ervoor. Ik stond opeens weer 'mindless' aan het aanrecht een creamcracker met salami en een rijstwafel met smeerkaas naar binnen te stauwen. Gehaast en zonder te genieten. Vanochtend leek het ontbijt naadloos over te gaan in een 'binge.' Ik ben toen even gaan zitten en nadenken. Wat gebeurt hier? Niet meer stress ofzo, geen naar gesprek, gevoel etc. Niks emotioneels. Het was puur lichamelijk. Een 'ander; soort honger. Opeens wist ik het... Ik moet ongesteld worden! Tja. Dat zijn altijd precaire dagen voor deze emo-eter. Voor Rita Zeelenberg van de www.mindful-eten.nl ook:

Een dag uit mijn mindless eten tijdperk. En wat ik ervan geleerd heb.

‘Nu maakt het toch niks meer uit’
Het was een gewone werkdag in januari, buiten koud. Een paar dagen voor mijn menstruatie. Ik had thuis goed ontbeten. Rond lunchtijd nam ik wat van de crackers, kaas en appelstroop die ik op mijn werk altijd op voorraad heb. Ik voelde na de lunch een sterke hang naar zoetigheid, maar ik gaf er niet aan toe. Een collega trakteerde op gebak, dat sloeg ik af. Later op de middag kreeg ik weer nieuwe honger. Te druk om buiten iets te gaan halen. Na het werk met de trein naar een etentje in Den Haag. Zonder aan allerlei verleidingen te bezwijken op het station (‘ik ga toch zo eten’) in het restaurant aangekomen. Vond ik goed van mezelf.

Eenmaal in het restaurant werd er brood met kruidenboter op tafel gezet. Iemand smeerde wat en bood het me aan. Dat smaakte goed! Zo nam ik er nog een serie. Glas wijn erbij, later nog een. Ik at een lekkere maaltijdsalade, maar de schaal friet die ook op tafel stond, stond enorm naar me te roepen. Ik begon met een paar losse frietjes, lekker door de mayo, maar het eindigde ermee dat ik de schaal tot op de bodem leegat. En ook nog een toetje bestelde.
Ai, daar voelde ik me niet zo goed over. Veel te veel gegeten, volle buik. Waarom had ik me nou zo laten gaan? Op de terugweg op het station voelde ik weer die drang naar zoet. Ik ging de AH to go binnen ‘om een flesje water te halen’ en nam bij de kassa meteen een rol Rolo mee. Om in de trein te eten. Ik was nu al op het verkeerde pad, dus wat maakte het nog uit.

Wat had ik beter kunnen doen?
Later thuis probeerde ik te achterhalen hoe deze eetdag zo had kunnen verlopen. Op zich niks mis met lekkere dingen eten, maar dit gebeurde ‘out of control’ en voelde niet als bewuste keus. Conclusie: gedurende de dag had ik te vaak behoeftes en signalen van mijn lijf genegeerd, waardoor ik ’s avonds te hongerig en gestresst was om nog weerstand aan verleidingen te bieden. Wat had ik beter kunnen doen?
- een betere, verzadigende lunch kunnen verzorgen voor mezelf
- mezelf bedenken dat ik altijd meer behoefte heb aan zoet de dagen voor mijn menstruatie en aan die behoefte toegeven.
- Aan het eind van de middag een moment rust nemen om stil te staan bij mijn honger, en op zoek gaan naar iets kleins dat die honger goed kon stillen.
- Misschien op het station een appel of sapje genomen om temidden van die wirwar aan verleidingen niet te hoeven knokken maar mezelf gewoon iets te gunnen.
Vermoedelijk had ik dan bij binnenkomst in het restaurant een helderder hoofd gehad en een normale portie van alles genomen.

Sta even stil bij je honger
Wat ik ervan geleerd heb is dus: het is beter om te eten wat ik nodig heb, in plaats van plannen, redeneren, oordelen, en de strijd met de honger aangaan. Gouden tip: neem een moment, sta even stil bij je honger, en handel daarnaar. Dat levert meer genieten op, en minder gepieker!

Vandaag is het mij, mede door deze post dus met dank aan Rita, te lezen gelukt om inderdaad weer (want het moet altijd als emo-eter) even "stil te staan bij mijn honger." 

Door de realisatie dat het weer 'die tijd van de maand' is, ebde de binge-drang weg. Ik heb op deze dagen gewoon extra eten nodig. Punt. En daar heb ik ook gehoor aan gegeven. 

Het werd geen 'Oh mijn God, wat ben ik toch weer out of control-dag' Maar juist een Lief voor mezelf zijn-dag. Een lekker eten waar ik behoefte aan heb-dag. Een Geen schuldgevoel-dag. Zo bizar hoe dicht naast elkaar die twee uitersten bestaan. Ying en Njam.

Tot de volgende sessie

Viva La Revolution Commercial!

Zelfs modellen worden gek van die ill-thin (ziekelijk dun noemt actrice Emily Blunt het) obsessie.

Klik op de onderstaande link om te lezen over een model met  US maat 4 (NL maat 34) dat te 'rond' is voor de catwalk... 

Fashion Diary - Coco Rocha - A Model Facing the Weight Issue - NYTimes.com

Mode maakt meer kapot dan je lief is.

Ondertussen ben ik me aan het beraden over de uitdaging die is voorgesteld door een lezeres...

Haar suggestie is om NAAKT (!!!!!!!!!!!!!!) te poseren op de kunstacademie....  Eerst de voorstelling de Koningin van Paramaribo 3 t/m 6 maart in theater M-Lab overleven.
Maar na 6 maart, ga het misschien wel doen damn it! 

Ik hoorde trouwens laatst iets over een Amerikaans onderzoek waarbij naar voren kwam dat vrouwen liever een auto ongeluk ondergaan dan dat ze 10 kilo aankomen.

Nou moet ik zeggen als ik zou weten dat ik er heelhuids uit zou komen... Zucht. Ik ben ervoor in behandeling.

Ik heb een hele lieve reactie gekregen van wondervol. Een geweldige blog met allerlei informatie voor vrouwen die "trots durven te zijn op hun lijf." Je kunt haar ook volgen op twitter. Krijg je de laatste nieuwtjes eerst! www.wondervol.nl
Zo bijzonder en inspirerend. Ik was op zoek naar gezondere sites om van mijn verslaving aan celebrity skinny women sites af te komen en... De sites vinden mij!
Ik voel me zeer vereerd dat ik genoemd ben op Wondervol. Dank je wel. Het geeft deze burger moed om door te gaan.

Want laats kwam ik ook 'iemand' tegen die met plaatsvervangende schaamte (voor mij) reageerde op mijn blog. In een restaurant nota bene... Was wel heel geestig want die persoon noemde (besmuikt lachend) met nadruk de naam van blog " Hihih, etenenikikeneten hihi" waarop ik antwoordde "En dat ga ik nu ook doen. Eten..."
Weet je, het heeft mijn avond, op dat toch wel pijnlijke moment na, nauwelijks beïnvloed. Ik ben er niet meer (maar ook niet minder) door gaan eten. Sterker nog ik heb er  bijna niet meer aan gedacht.
Maar het moment stak. Terwijl ik me nu achteraf bedenk dat die persoon het helemaal niet lullig bedoelde. Mensen vinden het, helaas, vaak lastig om gewoon even een complimentje te geven of een schouderklopje. Zeker in Nederland. Aan ons de schone taak om het goede voorbeeld te geven. En dat doen we ook!

Want van deze vrouw kreeg ik ook een brasa http://www.mindful-eten.nl/ Ook haar kun je volgen op twitter. Haar naam is Rita Zeelenberg: Na een jarenlange verstoorde verhouding met eten en diëten, ben ik een paar jaar geleden een andere weg ingeslagen om gezond met mezelf en eten te leren omgaan. Ik ben dieper gaan zoeken, oa. door mindfulness en mindful eten. Daardoor heb ik patronen rond mijn eetgedrag leren doorzien en ben ik nu beter in staat om keuzes te maken waar ik me goed en gezond bij voel.

Nu wil ik graag mijn ervaringen delen en hiermee misschien anderen tot hulp zijn. Vandaar dit weblog. Ook verzorg ik af en toe een workshop Mindful eten en afvallen, via Nooitmeeropdieet.nl.

Fijn dat we elkaar kunnen vinden en steunen. Want alleen wijzelf kunnen die broodnodige ;-) verandering van het verwrongen schoonheidsideaal realiseren.  Veel v's vandaag...

Het gaat er niet om dat ongezond eten en overgewicht 'ok' is. Het gaat er om dat gezond eten en een gezond gewicht prevaleert. Dat we dat meer te 'zien' en te 'voelen' krijgen om ons heen. 

Daarin neemt de media een zeer belangrijke plaats in. Reclames, mode, celebrity's etc...                        De standaard beeldvorming moet aangepast. Het propageren van de US maat 0 (Dat zou NL maat 30 betekenen...) is niet gezond. Een groot deel van de vrouwen die aan dat 'standaard modebeeld'             (= extreem mager) voldoen, hebben ondergewicht. Nou, da's ook niet gezond. Laat me je vertellen. Ik weet van talloze vrouwen die, om te voldoen aan wat zogenaamd van hen verwacht wordt, kampen met gezondheidsklachten, niet of onregelmatig menstrueren en zijn minder vruchtbaar zijn. 

Maar de belangrijkste plaats nemen wij zelf in! Wij kunnen de wereld veranderen. Kijk naar alle helden die ons zijn voorgegaan. De Suffragettes hebben hun leven gegeven om stemrecht te verwerven. Malalay Joya strijd met dagelijks gevaar voor eigen leven voor vrouwenrechten in Afghanistan. Dan kunnen wij samen toch wel dat suffe, allang niet meer relevante modebeeld aanvechten? Wij zijn toch de markt?  Laten we ons ontdoen van onze ketenen. Ik predik revolutie! Een commerciële revolutie!

Tot de volgende sessie