De nieuwe foto van mijn bandje. Je zult wel begrijpen dat ik heb geopteerd om in zwarte kleding te poseren. Toch wel cool geworden. N'est pas?
Daar is heel wat delete-werk aan vooraf gegaan. Maar weet je, als zelfs 15 jarige modellen uren lang uitgelicht en gefotoshopt worden...
Wat haat ik het om gefotografeerd te worden en wat hoort het bij mijn vak.
Waarom heb ik daarvoor gekozen? Waarom heb ik een beroep gekozen waarbij uiterlijk zo belangrijk is? Ik had toch ook laborant kunnen worden? Lekker de hele dag opgesloten in een schemerig laboratorium gekleed in een oversized witte jas testjes doen?
Maar ik koos voor het licht. The Limelight. Ik denk dat ik zo op zoek was naar acceptatie dat ik het alleen nog maar van buitenaf binnen kon laten komen, als je snapt wat ik bedoel. Acceptatie van mezelf is niet goed genoeg want ik ben niet goed genoeg. Neen. De WERELD moet aan m'n voeten liggen.
De tijd van "Ik wordt beroemd en ga trouwen met Sting" ligt gzd al weer ver achter mij.
Stel je voor dat ik nu met Sting getrouwd was. De hele dag aan Karma Sutra moeten doen. Een uur lang 'aaien.' Geen tijd om te bloggen. Of eten... Not me.
De vraag is nu; wat wil ik met mijn vak? Ik heb in therapie geleerd dat ik, ondanks dat ik dit fuck 'vak' om de verkeerde redenen gekozen heb, er wel voor gekozen heb. Ondertussen doe ik het al zo lang, dat ik niet meer anders kan/wil. Gelukkig ben ik me altijd blijven ontwikkelen. Dat ik nu de band 'produceer' en ook de voorstelling 'De Koningin van Paramaribo' mede heb gemaakt en produceer, samen met Clark Accord, is echt iets waar ik heel. HEEL. Trots op ben.
Produceren, bedenken, maken, regelen, vind ik heerlijk. Nieuwe ideeën. Concepten verzinnen. Liedjes schrijven. Dialogen. Zo fijn, fijn, fijn.
Optreden ook. Ik denk nooit aan dik of dun tijdens het spelen. Ik durf sexy te zijn. Oerlelijk. Echt. No pro.
Het is altijd achteraf. Op foto's. Op uitzending gemist. Als ik in bed lig, dat ik dan denk. Oh god. wat zag ik er uit...
Kennen jullie dat? Je gaat eindelijk en met zeer grote tegenzin, de verjaardag/vakantie/gezellig uitje met vrienden-foto's bekijken en je weet al van te voren dat je gaat braken van het beeld van jezelf.
Voordat je in eigen zicht komt, breed. BREED. lachend, weet je al dat je jezelf dik en monsterlijk gaat vinden. De daadwerkelijke foto stelt dan ook niet teleur. Net vanuit die foute hoek genomen. Je gezicht glanzend en opgeblazen, alsof je net uit het nachtcafé komt. Je bovenbeen extra-large in groot-hoek, alsof John Candy uit de dood is opgestaan. Je buik prominent en hardnekkig aanwezig tussen de tailles van de anderen, als een ballon op het stille water.
En iedereen roept maar hoe "leuk" en "spontaan" je er op de gevoelige plaat staat. "Ach doe niet zo raar. Je ziet er prachtig uit." Protesteren is zinloos. Lachend als een boer met een druiper, kijk je verder naar de rest van de gevreesde fotoserie. Iedereen blij. Behalve jij.
Het rare is dat als ik nu naar 'dat soort' foto's kijk van een aantal jaar geleden, dat ik me dan inderdaad vaak betrap op de gedachte; "best een leuke foto eigenlijk..."
Wat gebeurt er in die paar jaar? Ok. In sommige gevallen kom je aan. Dus natuurlijk is die foto van 7 kilo geleden nu "best leuk."
Maar er zijn ook gevallen waar dat niet zo is. Toch kijken we, met wat gepaste afstand, veel milder naar ons zelf.
Ik merk het bij mijn eigen vriendinnen of bij de foto's die ik soms van jullie krijg. Allemaal mooie vrouwen. Allemaal hebben ze minimaal 8 negatieve opmerkingen over zichzelf. Ik zie ze niet. Ja. Ok, ik zie ze wel maar ik zie er zo veel meer bij!
Ik probeer nu met 'gepaste afstand' naar mezelf (en dus ook naar de bandfoto) te kijken. Als die vrouw op die foto nou iemand anders was dan ikzelf. Wat zou ik dan van haar vinden? Stoer. Stout. Zelfverzekerd. Aantrekkelijk. Heel aantrekkelijk eigenlijk. Volgens mij een lekker lijf. Gewaagd om zo over mezelf te schrijven. Louterend ook.
Nou moet ik wel zeggen eerlijk zeggen, dat het wel zo werkt dat ik alle foto's waar ik er 'minder' op uitzag, niet heb gekozen. Gedelete! Heerlijk. Lang leve de delete-knop. het fijne van delete, is dat het dan echt niet meer bestaat. Alsof die foto nooit bestaan heeft! Dus zo heb je er ook nooit uitgezien!!!
Op die manier moeten we naar onszelf kijken. Zoals het 'werkt.' Niet van jezelf verwachten dat je in elk licht, vanuit alle hoeken, in alle outfits begeerlijk bent. Life is all about delete.
Ik hoorde laatst een diva-achtige actrice zeggen dat ze juist geen spiegel in de badkamer heeft. "Waarom zou ik mezelf 's ochtends vroeg, net uit bed, in slecht hard licht willen bekijken? Daar ben ik veel te mooi voor." Wow. True That!
Ik heb dan ook besloten pas naar mezelf te kijken wanneer ik me goed en lekker voel. Ik hou er sowieso niet van om verrast te worden. (Meryl Streep kijkt ook nauwelijks naar zichzelf. Dus net als met Sting, begeef ik me weer in goed gezelschap...)
Al het andere delete ik.
Tot de volgende sessie
