Over The Hill

Gisteren de hele avond proberen te bedenken waarom ik nou wilde eten terwijl ik echt geen honger had. 
En wat zo freaky is, is dat er dan honderden redenen zijn. Grote redenen zoals; 'mijn zoon was een half uur zoek en dus ruzie gehad met de oppas.' Tot en met 'mijn broer woont al 4 maanden bij ons in huis.' 
Met daar tussenin nog een breed scala aan de kleinere dingen zoals; 'moe maar ook rusteloos.' 'Waarom belt die of die niet terug.' 'Waarom wordt ik gestalkt door een twitteraar als ik per ongeluk een spelfout maak en waarom kan het me wat schelen?' 
Allemaal redenen om te bunkeren. En allemaal emotioneel. 
Mijn vraag is, en dat is volgens mij de centrale vraag van alle emo-eters: 
WAT MOET IK HIER MEE? Ik weet dat het zo werkt maar wat de fuck nu???
Wat te doen met al die poelen van wanhoop. Al die grote en kleine psychologische triggers en dikmakers? 
Iedereen dit dit blog leest weet dat nog strengere regels niet de oplossing zijn. Dieten heeft geen zin als je een emo-eter bent. Het heeft namelijk zo fucking weinig te maken met wat je eet. Waarom eet je als je geen honger hebt? Wat is de gevoelshonger? Daar gaat het om.


Waarom eet ik? Omdat ik uit elkaar knap van energie en gevoel. Klaar als een klontje boter. Ik wil zo veel en ik voel zo veel. Dat is het in 1 zin. Dus. Dit wetende. Hoe ga ik daar nou (voortaan) mee om?
Want niet lijnen heb ik goed onder de knie. Eten als ik honger heb, check. Eten waar ik fysiek behoefte aan heb, bijna check. Eten als ik vol zit... blijft lastig maar op de goede weg. 


Maar ik blijf af en toe ook maar willen eten terwijl ik echt geen honger heb. En ook al voel ik dan van alles en nog wat, alles behalve honger... Toch ga ik dan eten. En veel ook.


Hoe daar nou echt secuur mee om te gaan blijft heel, heel, heel erg moeilijk. Het is zoveel makkelijker en op korte termijn bevredigender om dan maar in een vertrouwde foodcoma te  glijden. Zo van, morgen zien we dan wel weer verder. 
Vermijden en verplaatsen is makkelijker dan echt te moeten leven. Volwassen te zijn. Verantwoordelijk voor je zelf en voor anderen. Klote.


Ik heb vorige week in het kader van mijn productiebedrijf een paar lastige gesprekken moeten voeren. Ook heb ik altijd te maken met afwijzing als theatermaker/actrice/presentatrice en God weet wat ik nog meer ben. Dat alleen al maakt me soms moedeloos. Wat ben? Wat kan ik? En dan natuurlijk Wie ben ik? Waarom? Wat ben ik voor moeder als m'n zoon wegloopt, ik de oppas niet aankan, m'n oudste op concentratiecursus moet en m'n jongste voor de 10ex luizen heeft. Wat ben ik voor echtgenote als ik m'n broer al maanden in huis heb terwijl mijn man en ik al nauwelijks tijd en ruimte voor elkaar hebben? Wat ben ik voor zus als ik dat aan m'n broer vertel. Ga zo maar door. Ga zo maar door.
Het voelt zo puberaal om met als dit soort twijfels te zitten. Ik had altijd gedacht dat er een moment zou komen waarop ik volwassen zou zijn en 'gewoon' om zou kunnen gaan met het leven. Zonder vreetbuien. 


Ik dacht dat dat zou gebeuren als ik 21 was. Als ik zou trouwen. Als ik moeder zou worden. Als ik 35 zou worden. Nu ben ik 41 en voel ik me over the hill maar niet volwassen.
Ok. Goed. Over the hill maar nog steeds op aarde. Wat is nou echt volwassen zijn? Wat maakt iemand volwassen? Leeftijd. Levenservaring? Misschien ben ik niet de enige met dit soort twijfels en hebben we het er niet te veel over met elkaar. Zou Ab Klink dit weekend ook twijfelen aan zich zelf? Ik hoop het niet! Ik ben best een beetje trots op hem. Dat heb ik niet snel met oudere witte mannen van het establishment in machtige posities. Hij voelt zich na alles vast ook een beetje over the hill. Misschien is dat ook helemaal niet erg. Moet ik dat gewoon toegeven. Trouwens, het is best fijn over the hill. Wat je krijgt wat meer relativeringsvermogen. Minder angstig voor wat anderen van je denken. Durft eerlijker te zijn over je gevoelens.. En durft ze ook te uiten(bingo... Meteen minder trek) En the drinks are better here!


Vanavond ga ik met een mede 'over the hill' vriendin de kroeg in. Zij mailde me met de vraag of ik een  tent kende "met niet te harde muziek maar waar de gemiddelde leeftijd ook niet 60 is." 
Er is kennelijk altijd nog een hill na over the hill.


Tot de volgende sessie!

Entrecote

Zo blij met al jullie reacties... Zo blij met alle steun. Soort van digitale omhelzingen. Dank.
Zo duidelijk ook dat 'normaal eten' zo normaal niet is. Ook ik vecht bijna dagelijks. Al bijna een half jaar niet meer op dieet. Het is nog steeds bevrijdend en vet-eng tegelijk. 
Wat ik ook merk is dat geduld echt een schone zaak ik. Juist ten tijde van een paniek aanval a la "zie je wel ik ben dikker dan ooit," probeer ik te blijven ademen en gewoon weer te wachten met eten tot ik weer honger heb. En dan weer te eten waar ik lichamelijk behoefte aan heb.
Natuurlijk eet ik nog steeds wel eens te veel. Ook dat hoort bij normaal eten. Daar moet ik eg aan wennen. Het hoort bij normaal eten dat je lichaam dan dus ook duidelijk aangeeft dat het 'nu echt even genoeg is geweest.' Ook dat gevoel heb ik jaren genegeerd en/of ontkend. Ik schrik er nog steeds van en verwar het regelmatig met 'aankomen' en dan dus maar 'lekker doorbingen.' Er is natuurlijk weinig 'lekkers' aan. Je vol, ellendig, misselijk of winderig voelen. Eten en voelen. Het blijft een uitdaging...


Laatst ben ik met mijn moeder uit eten geweest. Heel lekker gegeten. Heel fijn gesproken. Toch bekroop me toen ik weer thuis was dat oh zo verlammende schuldgevoel. "Te veel, te vet en te laat gegeten." Toen ik mezelf ook nog eens ontbloot in onvoordelig licht voorovergebogen in de spiegel zag, barste ik in huilen uit. "Nu is het afgelopen. Overgeven en morgen op dieet" was het enige dat door mijn hoofd spookte.
Mijn geluk was dat Martijn met allemaal vrienden in de huiskamer voetbal en praatprogramma's over voetbal aan het kijken was. Ik zou na het etentje namelijk lekker in bed wat series kijken. Ik wilde maar een ding. Van dat volle gevoel af. Nu. 
Maar onze wc is net te dicht gesitueerd bij de huiskamer en werd door net te veel mannen gebruikt. Ik kon 'm niet even claimen en ontdoen van bewijs. 


Het dwong me dus om alleen in bed m'n ongemak te overzien. Ik had echt een goede avond gehad. Geen spanning, geen stress en dat kan heel anders zijn met m'n moeder. Zo laat hadden we ook niet gegeten.  Mijn moeder vind om zeven uur eten al laat. We stonden om negen uur alweer buiten.
Ik zat gewoon vol. Echt vol. Te vol. En dat ben ik niet meer gewend. Althans niet om het bewust te voelen. Ik ken het van m'n binges en daar hoort dan de gebruikelijke ellende en ontkenning bij. 


Sinds ik eet wanneer ik honger heb en stop als ik vol zit, ben ik erg bezig met honger en nog niet zo met vol. Wat is 'lekker vol' en wat is 'te vol.' Tot nu toe heb ik 'te vol' toch gekoppeld aan emoties en/of bingen. Ik ben gzd wel aardiger tegen mezelf als ik vind dat ik heb gebinged. Maar toch, ik noem het nog steeds bingen. 
Nu moest ik dealen met; fysiek te vol, zonder emotionele aanleiding. Voor de meeste mensen is dat geheel normaal. Gebeurt dat af en toe. Te veel eten. Gewoon. Voor mij, als emo-eter, is 'te vol zitten' eng, onbegrijpelijk en net zo gewoon als een sneeuwstorm in juli. Help! Wat zou ik moest ik nu doen? Door bunkeren? Geen optie. De huiskamer zal vol kerels en ik had echt niet genoeg 'trek' om in m'n pyjama chips, chocolade  en drop te halen onder het genot van praatje over Ronaldo.
Wat dan? Overgeven ging dus ook niet. Er stond nog net geen rij voor de wc. Dus na het potje janken ben ik maar gewoon gaan wachten. En wachten. Wachten op wat ik nou voelde. Wat was er nou echt aan de hand? Echt niks emotioneels. Het moeste dus wel fysiek zijn...
Ik voelde dat het vlees dat ik had besteld toch te rood was geweest. Ik dacht het al in het restaurant maar wilde niet 'zeuren.' Nu lag te entrecote van 22 euro als een natte baksteen op m'n maag. Op mijn bord was 'ie niet gigantisch groot. In mijn maag voelde het als een hele koe.


Door mezelf de tijd te geven (nou ja, ik had geen andere keuze) ben ik toch weer een stap verder gekomen. Yippeeeh!  Zo logisch. Zo simpel... Luisteren naar mijn lichaam. Mijn lichaam had het al aangeven. In het restaurant. Ik had voor de zoveelste keer mijn eigen lichamelijke signalen genegeerd. Om maar niet te zeuren. Nu zeurde mijn lichaam. Luister naar me! Please! Ik ga luisteren. Beloofd.


Tot de volgende sessie.