Hoogtevrees

Vandaag heb ik de hoogste berg van Bonaire beklommen. De Brandaris. 241 meter hoog. Misschien niet echt een berg van indrukwekkende hoogte. Officieel niet eens een echte berg. Maar toch. Het was: Een kleine klim voor een klimmer, een giga mega klim voor deze klimmer. Bovenop de 'berg' met uitzicht over de de slagbaai en het nationale park van Bonaire, realiseerde ik me, dat ik letterlijk en figuurlijk een nieuw hoogtepunt heb bereikt. 

Ten eerste ben ik, letterlijk, nog nooit zo hoog geweest buiten, los, in het wild. Ik heb namelijk hoogtevrees. De Eifeltoren? Ik heb er onder gestaan, daar bleef ik ook staan (met m'n croissant). Met geen huwelijksaanzoek naar boven te krijgen. The Empire State Building? Ging goed, zolang ik in de lift bleef wachten op de anderen (met m'n popcorn). De Euromast? Best leuk restaurant meen ik me te herinneren, want verder ben ik namelijk niet gekomen. 

En nu stond ik, hoogtevreesige ik, in de wind (o.k. ik geef het toe, het was meer een briesje), op 241 meter hoogte!!! De klim was fysiek niet een zo zwaar voor me. Ik heb wel eens meer moeten doorstaan om de juiste eetgelegenheid/mogelijkheid te vinden om 4 uur 's nachts. Maar emotioneel was het zo Godsgruwelijk eng. Doodsangsten heb ik uitgestaan. Van binnen. Van buiten bleef ik stoer en (hopelijk) gevat. Hoogtevrees is zo'n fysiek akelig klote gevoel; Het beest greep me z'n ene tentakel bij de keel en dauwde z'n andere tentakel zonder mededogen in een keer m'n strot in, opzoek naar m'n met 300-slagen-per-minuut-slaande-kleine spierbundeltje in m'n borstkas. Hoogtevrees voelt altijd alsof m'n hart fijngeknepen wordt, door een grote sterke klauw van een genadeloos lachend monster. Maar er was helemaal geen monster op de Brandaris en ook geen beest. Het gebeurt allemaal in mij. De angst zit in mezelf. Ik ben bang om m'n balans te verliezen en om te vallen. Ik vertrouw m'n eigen evenwicht niet. Dat was de eerste stap. Begrijpen waar ik nou precies zo bang voor ben. M'n angst in de ogen kijken en doorgaan. Stapje voor stapje. Bergopwaarts zijn vele stapjes. Al is dat ding nog geen 300 meter, het duurde lang genoeg. Dat maakte dat ik tijd genoeg had om m'n angst niet alleen in de ogen te kijken, maar ook om er een voorzichtig eerste, gesprek mee te voeren. 

Ik heb al zo veel gesproken gevoeld en gedaan over eten hier op het PureScape retreat. Vandaag was pas mijn tweede dag maar het voelt alsof ik hier al weken ben. Ik heb al zo ontzettend veel geleerd over eten, bewegen en het allerbelangrijkste; over het bewustzijn. Het is veel informatie in een korte tijd, die ik zelf nog moet verwerken. Als het wat meer gestructureerd in mijn hoofd zit, zal gedetailleerde informatie proberen te geven waar jullie hopelijk ook veel aan kunnen hebben. 

De filosofie van Reza Niam, de bedenker en oprichter van PurseScapes, komt neer op: luisteren naar jezelf en eten wat goed is voor je lichaam, brein en geest. Heel bekend, maar
het wordt op een geweldige en 'nieuwe' manier duidelijk gemaakt, in verschillende fases en dan ook nog eens in een schitterende omgeving.  We bewegen veel maar altijd op een 'natuurlijke' manier. Niks loopband, geen push-ups en ook geen gelul à la "no pain no gain". Bewegen moet fijn zijn. Beetje pittig mag, maar nooit zwaar en ellendig. Je hoeft niet 'over je grenzen heen', je leert bewegen op een manier die bij jouw past en waar je, je goed bij voelt. Niks moet. 

We krijgen 3 x per dag een heerlijke (echt waar), uitgebreide maaltijd. Geen kleine hongerhapjes maar genoeg en voedzaam (veel proteine en vetten, yipeeh!!!). Alles is organisch, biologisch en (hij moet even, want dit zo open doel;) 'puur'. 
Ook heel leerzaam is de gedetailleerde uitleg over voeding; hoe en waarom je lichaam je brein en je geest reageert op verschillende voedingsstoffen. Dat weten we natuurlijk allemaal wel in ons hart. Sterker nog, de gemiddelde emotionele-eter weet meestel meer over gezonde voeding dan op een wiki page te vinden is. 
Het is het dagelijks leven met alle stress die daarbij hoort zoals; tijdgebrek, geldgebrek en ruimte-voor-jezelf-gebrek, dat in de weg staat tussen jou en goed, of zelfs behoorlijk, eten. Maar weet je, jij bent er, inderdaad, wel zelf bij om wat in de weg staat, weg te meppen. Laat ik het bij mezelf houden. Uiteindelijk ben ik zelf verantwoordelijk voor mijn eetprobleem. Natuurlijk, het eetprobleem is ontstaan door een combinatie van aanleg, bepaalde gebeurtenissen en omstandigheden in mijn leven, maar er is nu geen 'oma' of 'moeder' meer, die mij dwingt te eten. Ook een gebeurtenis of omstandigheid staat niet om de hoek te loeren met een familiepak donuts. Er is helemaal geen monster en geen beest. Het zit in mij. De drang zit in mijzelf. 

Natuurlijk moet ik rekening houden met mijn genetische en emotionele bagage. Daarom werkt geen enkel dieet. Ik kan niet zo eten (en coke snuiven) als Kate"Nothing tastes as good as thin feels" Moss. Maar ik hoef ook niet standaard te eten als een dronken drieëntwintigjarige koorbal na een avond stappen. 

Hier krijg ik de juiste handvaten om te eten wat goed is voor mij; eten dat echt goed is voor elk lichaam, brein en geest in combinatie met mijn metabolisme en het eten dat goed aansluit bij mijn metabolisme en mijn aanleg. Dat is een nieuwe relatie, voor het leven. En ook een nieuwe relatie die ik aanga met anderen. Dat zal even wennen zijn. Aan de andere kant is iedereen mijn 'gedoe' met eten al zo gewend dat angst voor de buitenwereld ondertussen meer een extra excuus is... Dus dat...

Ook dat heb ik bovenop de Brandaris gevoeld. Dat was m'n figuurlijke hoogtepunt. Ik laat me niet meer bang maken om te eten. Niet door 'anderen' maar nog belangrijker; ook niet meer door mezelf. Dat is de eerste stap. M'n eigen angst in de ogen kijken. Ben benieuwd naar stap 2 want er zijn nog vele stapjes te gaan. Maar weet je, ik heb alle tijd.

26 centimeter

Dit is een foto van een 3 maanden te vroeg geboren kindje. 26 centimeter lang. Dit kindje maakt het godzijdank heel goed!

Op 19 januari 2005 is mijn kindje Malik 4 maanden te vroeg geboren. Hij was al gestorven in mijn buik. Hoogst waarschijnlijk door toxoplasmose. Hij was om en nabij de zelfde lengte als dit prachtige kindje. Ik zal nooit vergeten hoe het was om hem in mijn armen te houden. Zo klein. Alles er op en eraan. Perfect. Dood.

De mensen die mijn blog kennen weten hoe lang ik al vecht met mezelf en 'mijn' eten. Jullie weten ook dat het verlies van Malik mijn eet-probleem weer flink naar te oppervlakte heeft geschopt. Het eetgedoe was er altijd al. Maar het sluimerde. Ik was, zoals Amerikanen zeggen, on the wagon. Ik stond droog. Gebruikte op dat moment niet. Was nog wel gelovig maar al tijden niet meer praktiserend als het ware.
Net als een alcoholist wist ik, ook toen, dat ik altijd verslaafd zou blijven. Zoals een junkie de Zeedijk moet vermijden, kon ik beter uit de buurt blijven van bladerdeeg, frituurvet en geraffineerde suikers. Net als een een mishandelde vrouw uit honderden mannen altijd het risico blijft lopen net die ene man te kiezen die agressief is, moest ik elke maaltijd elke dag weer bewust kiezen voor het juiste eten. En zoals ik al zei, dat ging tot 2005 best goed.  Maar zoals iedereen weet met een welke verslaving dan ook, emoties spelen altijd een beslissende rol. Nemen je over. Beheersen je verstand, overrulen je vrije wel. En op 19 januari 2005 stierf een deel van mij. Samen met Malik. Alle emotionele remmen waren los.

Tweede kerstdag 2009 ben ik met deze blog begonnen. De wanhoop nabij. De pijn acuut. Ik leefde half en in een roes van over-eten. De andere helft van de tijd was ik hyper van het lijnen of zwaar teleurgesteld in mijn val 'of the wagon.' Ik kon niet anders dan het er letterlijk uitschrijven. Een overwinning op mijn boulimische tendenties.
Mijn doel met deze blog was om vrede te sluiten met mijn gehate minnaar genaamd Eten. De one and only waar ik niet meer 'mee' en niet meer 'zonder' kan. Maar al schrijvende kwam ik er achter dat ik eerst vrede moet sluiten met mezelf. Om mijn lichaam te accepteren moet ik eerst mezelf accepteren. Helemaal. Vrede sluiten met m'n fouten. Met m'n verdriet. En dus ook met het verlies van Malik. Ik moet mezelf vergeven voor zijn dood in mijn buik. Ik heb hem niet gezond ter wereld kunnen brengen. Heb hem niet kunnen beschermen. Hem niet kunnen voeden. Dat vergeef ik mezelf nooit meer, had ik bijna vijf jaar jaar voor die bewuste tweede kerstdag besloten. 


Het is nu september 2010. Ik ben bijna tien maanden verder. Ik heb al tien maanden niet meer gelijnd. Eerst kwam ik aan. Toen stopte het aankomen en bleef ik stabiel. Dikker dan ervoor maar stabiel. Het eten bleef (en blijft) lastig. Oh nee. Een uitdaging... Zeker als er emoties meespelen is het eten in hell's kitchen. Maar lijnen, no way. Heb ik niet meer gedaan. Wel gaan sporten. Dat maakte me af en toe wanhopig. Ik kreeg er in het begin juist vreetaanvallen van. Maar ik heb door gezet. Niet te vaak maar wel regelmatig blijven bewegen. Niet wegen. De sportschool BBB (word ik niet door betaald en krijg ook geen korting op het lidmaatschap) is perfect voor mij en vast voor heel veel vrouwen. Dat ik deze sportschool überhaupt ken, dank ik aan deze blog. Mijn buurvrouw leest mijn posts af en toe en attendeerde me op de voorgenoemde sportschool. Heel erg bedankt daarvoor lieve buuf! 

Maar ik ben ook blijven eten en proberen te blijven luisteren naar m'n hongerige lichaam. Niet naar m'n hongerige ziel. Ik probeer elke dag en elke maaltijd opnieuw te eten waar ik fysiek behoefte aan heb. Emotionele behoeftes blijf ik analyseren, onderzoeken en vooral voelen.


Wegen doe ik nog steeds niet. Dat is voor aardappels. Ik weet wel dat ik ben afgevallen. Er zijn heel wat centimeters af. De meeste centimeters komen van mijn buik. 26 centimeters in totaal. Zonder lijnen. Malik kan trots zijn op z'n moeder. 


Tot de volgende sessie!

Over The Hill

Gisteren de hele avond proberen te bedenken waarom ik nou wilde eten terwijl ik echt geen honger had. 
En wat zo freaky is, is dat er dan honderden redenen zijn. Grote redenen zoals; 'mijn zoon was een half uur zoek en dus ruzie gehad met de oppas.' Tot en met 'mijn broer woont al 4 maanden bij ons in huis.' 
Met daar tussenin nog een breed scala aan de kleinere dingen zoals; 'moe maar ook rusteloos.' 'Waarom belt die of die niet terug.' 'Waarom wordt ik gestalkt door een twitteraar als ik per ongeluk een spelfout maak en waarom kan het me wat schelen?' 
Allemaal redenen om te bunkeren. En allemaal emotioneel. 
Mijn vraag is, en dat is volgens mij de centrale vraag van alle emo-eters: 
WAT MOET IK HIER MEE? Ik weet dat het zo werkt maar wat de fuck nu???
Wat te doen met al die poelen van wanhoop. Al die grote en kleine psychologische triggers en dikmakers? 
Iedereen dit dit blog leest weet dat nog strengere regels niet de oplossing zijn. Dieten heeft geen zin als je een emo-eter bent. Het heeft namelijk zo fucking weinig te maken met wat je eet. Waarom eet je als je geen honger hebt? Wat is de gevoelshonger? Daar gaat het om.


Waarom eet ik? Omdat ik uit elkaar knap van energie en gevoel. Klaar als een klontje boter. Ik wil zo veel en ik voel zo veel. Dat is het in 1 zin. Dus. Dit wetende. Hoe ga ik daar nou (voortaan) mee om?
Want niet lijnen heb ik goed onder de knie. Eten als ik honger heb, check. Eten waar ik fysiek behoefte aan heb, bijna check. Eten als ik vol zit... blijft lastig maar op de goede weg. 


Maar ik blijf af en toe ook maar willen eten terwijl ik echt geen honger heb. En ook al voel ik dan van alles en nog wat, alles behalve honger... Toch ga ik dan eten. En veel ook.


Hoe daar nou echt secuur mee om te gaan blijft heel, heel, heel erg moeilijk. Het is zoveel makkelijker en op korte termijn bevredigender om dan maar in een vertrouwde foodcoma te  glijden. Zo van, morgen zien we dan wel weer verder. 
Vermijden en verplaatsen is makkelijker dan echt te moeten leven. Volwassen te zijn. Verantwoordelijk voor je zelf en voor anderen. Klote.


Ik heb vorige week in het kader van mijn productiebedrijf een paar lastige gesprekken moeten voeren. Ook heb ik altijd te maken met afwijzing als theatermaker/actrice/presentatrice en God weet wat ik nog meer ben. Dat alleen al maakt me soms moedeloos. Wat ben? Wat kan ik? En dan natuurlijk Wie ben ik? Waarom? Wat ben ik voor moeder als m'n zoon wegloopt, ik de oppas niet aankan, m'n oudste op concentratiecursus moet en m'n jongste voor de 10ex luizen heeft. Wat ben ik voor echtgenote als ik m'n broer al maanden in huis heb terwijl mijn man en ik al nauwelijks tijd en ruimte voor elkaar hebben? Wat ben ik voor zus als ik dat aan m'n broer vertel. Ga zo maar door. Ga zo maar door.
Het voelt zo puberaal om met als dit soort twijfels te zitten. Ik had altijd gedacht dat er een moment zou komen waarop ik volwassen zou zijn en 'gewoon' om zou kunnen gaan met het leven. Zonder vreetbuien. 


Ik dacht dat dat zou gebeuren als ik 21 was. Als ik zou trouwen. Als ik moeder zou worden. Als ik 35 zou worden. Nu ben ik 41 en voel ik me over the hill maar niet volwassen.
Ok. Goed. Over the hill maar nog steeds op aarde. Wat is nou echt volwassen zijn? Wat maakt iemand volwassen? Leeftijd. Levenservaring? Misschien ben ik niet de enige met dit soort twijfels en hebben we het er niet te veel over met elkaar. Zou Ab Klink dit weekend ook twijfelen aan zich zelf? Ik hoop het niet! Ik ben best een beetje trots op hem. Dat heb ik niet snel met oudere witte mannen van het establishment in machtige posities. Hij voelt zich na alles vast ook een beetje over the hill. Misschien is dat ook helemaal niet erg. Moet ik dat gewoon toegeven. Trouwens, het is best fijn over the hill. Wat je krijgt wat meer relativeringsvermogen. Minder angstig voor wat anderen van je denken. Durft eerlijker te zijn over je gevoelens.. En durft ze ook te uiten(bingo... Meteen minder trek) En the drinks are better here!


Vanavond ga ik met een mede 'over the hill' vriendin de kroeg in. Zij mailde me met de vraag of ik een  tent kende "met niet te harde muziek maar waar de gemiddelde leeftijd ook niet 60 is." 
Er is kennelijk altijd nog een hill na over the hill.


Tot de volgende sessie!

Geneen eindelijk weer bij Oprah!

Mijn heldin en guru Geneen Roth heeft een nieuw boek geschreven!!! Ze is bij Oprah Winfrey geweest! Mijn andere heldin en guru!  Women, Food, and God- Oprah.com

Reacties op reacties

Anoniem zei;

Ik herken delen van je verhaal, helaas ben ik nog lang niet zo ver als jij. Ik ben inmiddels niet meer op mijn 'sportverslaafds-boulimisch-dunst' doordat ik minder vaak sport. Maar het eten wanneer ik trek heb en waar ik trek in heb blijft moeilijk. Iedere dag doe ik weer mijn best, de ene dag lukt het, de andere dag niet. Voorlopig probeer ik in ieder geval te stoppen met lijnen. Maar het ontbijt overslaan, of 's avonds laat nog bami eten...? No way! Not yet anyway!

Je blog geeft veel steun, we zijn niet gek, we zijn slechts een beetje raar met eten bezig...toch? Ga zo door! Sterkte! En Bedankt!

Antwoord Anousha:

We zijn absoluut niet gek! Iedereen heeft wel iets en dit is onze manier van omgaan met het leven en alle ‘uitdagingen’ (ellende) die daarbij hoort. Ik ben blij dat je schrijft “Not Yet” want je gaat er komen. Gewoon rustig doorkabbelen 2 stappen vooruit 1 stap achteruit. Ook ik ben er nog lang niet. Als ik jou reactie lees schrik ik meteen weer van mijn eigen lef, “bami laat ‘s avonds.... Oh mijn God..” En ik zweer het je, ik ‘voel’ meteen dat ik 10 kilo ben aangekomen. En dat maakt me heel bang, onzeker en verdrietig. De truc is jezelf te kalmeren. Stil te staan bij al die emoties. Achter al die emoties, achter die angst om aan te komen ligt de ware kern. Liggen de ware emoties als het ware verscholen. In mijn geval is het meestal de angst/onzekerheid om echt mezelf te zijn. Te vinden wat ik vind en te voelen wat ik voel. Autonoom te zijn. Zonder de expliciete goedkeuring/bevestiging van anderen. Ik denk dat als jij jezelf toe staat om  te voelen waar jij nou echt zo bang of verdrietig of onzeker of (een hele belangrijke) boos over bent... Dus zeg maar gaat onderzoeken wat  er achter die angst om ‘dik’ te worden verscholen ligt, je weer 2 stappen vooruit zult zetten. Go for it Lady! Je kunt het. Net als ik met vallen en opstaan en af en toe doorslaan ;-)

Anoniem zei;

jezus, wat ben je goed bezig!
en wat zou ik dat (nog) niet kunnen.

helpt het dat je er open over bent/schrijft?
heeft zo'n coming out zin?

Antwoord Anousha

Het helpt mij 1000%. Ik ben nu eerlijk over wie ik ben en wat ik voel. Niet altijd makkelijk. Maar toch al zoooooo bevrijdend. Gewoon met mijn lijf een stuk taart eten zonder spanning, schuldgevoel. Of juist niet zonder dat ik dan al weet dat ik straks alleen ergens ga bingen... Eetverslaving wordt nog zo vaak geïnterpreteerd als een ‘verwend jezelf niet onder controle hebbend’ probleem. Terwijl het daar juist zo niet om gaat. Eetverslaafden zijn juist mensen die te veel van zichzelf geven aan anderen. Te vaak over hun eigen grenzen laten lopen. Zichzelf te veel onder (emotionele) controle proberen te houden. Het is ook een heel  eenzaam probleem. Er wordt nauwelijks over gesproken. “Gewoon niet zeuren, laten staan die hapjes en lijnen. Of meer sporten. Het is jouw keuze...” Lijkt de standaard reactie van iedereen. Bizar eigenlijk. Terwijl ik nu ik ‘uit de ijskast ben’  aan den lijve ondervind hoe veel mensen wel niet het zelfde probleem hebben! Dus tijd om er als maatschappij op een andere manier me oom te gaan zou je denken... Dus ik zeg, stap uit het donker en kom in het licht. Vertel het aan iedereen. Geef jezelf die vrijheid om uit te zoekne wat jij wel of niet hebt met eten. Wat jij nou echt fysiek lekker vindt. Wat jou nou echt voedt, verzorgt en sterkt. We kunnen nou eenmaal niet zonder eten. Je zult je hele verdere leven blijven eten. Dus probeer het dan te doen op een manier zodat jij er wat aan hebt. Makkelijk is het niet. I Know! Maar ga opzoek naar de emoties ACHTER het eten ACHTER die angst om aan te komen. Ik leer (met af en toe een flinke terugval) steeds meer te genieten van eten.  Omdat ik het mezelf nu toesta en weet je, ik eet er minder van. Soms niet. Maar dat hoort juist bij ‘normaal eten. Dat je soms ook veel te veel eet. Zonder dat jezelf vervloekt. Als je dat ‘durft’ en je lichaam vertrouwt, geeft je lichaam je vanzelf aan waar het behoefte aan heeft, wanneer en wanneer het genoeg heeft gehad. Je schrijft dat je het (nog) niet kunt... Misschien nu niet maar je bent onderweg. Zet 'm op!

  

Rita zei

Opvallend dat jij jezelf leert toestaan om honger te hebben ... ik heb mezelf juist moeten leren toestaan geen honger te hebben!
In mijn geval betekende honger jarenlang 'goed bezig', honger was afvallen. Maar honger betekende voor mij ook altijd weer daarna doorslaan. De uitdaging is voor mij dus om te zorgen dat ik geen honger krijg, en altijd net genoeg gevuld ben!
Achja, ieder zijn eigen eetprobleem ;-)

Antwoord Anousha

Ja, zeg dat wel ieder zijn eigen eetprobleem ;-)  Je raakt meteen de kern met jouw reactie, want het gaat inderdaad om autonoom zijn. We plassen ook niet op gezette tijden en. Dat geldt ook voor eten. Elk lichaam is uniek en zal aangeven wanneer het wat nodig heeft. Fijn dat jij jouw lijf die kans geeft! Dat gun ik iedereen.

Tot de volgende sessie!

Nooit Meer Op Dieet

Gisteren met Angele van Nooit Meer Op Dieet, gebrainstormd over de internationale anti-dieetdag op 6 mei die zij heeft georganiseerd. 
Het was gezellig. Lekker gegeten natuurlijk.
Ik ging nog gesterkter (klopt niet maar toch wel) terug naar huis. Diëten werken niet. Nooit. Tijdelijk. 


Ik eet sinds mijn M-Lab/Koningin van Paramaribo crisis weer 'gewoon.' Dus wanneer ik honger heb. 
Of als ik trek heb. Maar dan ga ik wel eerst bij mezelf na of er niet iets anders speelt. Als dat zo is, onderzoek ik eerst uit ik denk en/of voel dat ik moet eten. Meestal hoef ik dan niet meer. Soms wel. Dan neem ik een snack. Een snack blijft dan een snack en geen voorraadkast vol snacks.
Ook eet (weer) waar ik echt zin in heb. Dat kan een donut zijn. Dat kunnen 4 donuts zijn. Dat kan een winterpeen zijn. 


Het gaat goed. En ik begin af te vallen. Mondjes maat (ah de ironie) maar het is ok. Ik ben nu op comfortabel gebied. Dit lichaam past bij me. Ik ben onderweg naar 'mijn' ideale lichaam als het ware. Ik heb geen idee hoeveel ik weeg. Ik voel met goed in deze maat. Eindelijk.


Angele en ik hadden het erover hoe je slank voelen weinig te maken heeft met je daadwerkelijke gewicht. We hebben ons beiden zo veel ellendiger en lelijker gevoeld toen we dunner waren dan dat we nu zijn. 


Ik voelde me net zo lelijk in kleinere maat dan ik nu heb, als in een grotere maat dan ik nu heb. Het enige wat 'lekker' voelde aan dunner zijn, was een spijkerbroek passen in een relatief kleine maat en 'm dicht kunnen krijgen. Feest!!!  Voor welgeteld 1 minuut.
Want zodra ik de winkel uitliep, met een te dure en te krappe broek, viel mijn oog natuurlijk direct op de eerste beste dunnere vrouw. En de volgende. En de volgende. En de volgende.


Er is altijd wel een vrouw te vinden die jonger en dunner is. En maat 38 is nog geen size 00. Of zoals mijn moeder pleegt te zeggen; "Een slanke koe is nog geen gazelle."
Ik heb er al eerder over geschreven. De vraag is, waarom willen we überhaupt trachten een gazelle zijn? Leuk voor de 'echte' gazellen, de genen die "van stress af vallen." Dat soort irritante types... 
Maar  waarom een slanke koe willen zijn als je een koe bent? Die horen toch niet te dun te zijn? Een ronde koe is toch veel aantrekkelijker? 

En, er is meer tussen 'koe' en 'gazelle.' Ik zie mezelf bijvoorbeeld meer als panther. Ik vreet zo'n gazelle in een hap op. Een slanke koe in twee happen. 


Mijn goede vriend en zakenpartner Clark Accord, noemt dikkere vrouwen die goed in hun lijf zitten altijd 'kitten.' 


Snap ik helemaal. Een lekkere kitten!

Zacht, aaibaar, prrrrrr.


Ik zie zelfs (bijna) niet meer op tegen mijn reis naar NY terwijl ik zo bang was om oude vrienden tegen te komen die (in mijn angstdromen) in huilen uitbarsten en "oh my god, what happened to you???" uitroepen.


Gzd is die waanzin voorbij. Weer een fase verder. Het werd tijd... Al die verspilde energie. Ik heb echt meer tijd over nu ik me minder druk maak om elke hap die ik wel of niet eet. 

Nu zal NY ze een kittige panther te zien krijgen. Prrrrr. 

Tot de volgende sessie

De mentale gevangenis

Lieve Anoniem,

Dank je wel voor je warme reactie en complimenten. Ik ben heel blij dat je iets hebt aan mijn blog. Ik heb ook heel veel aan jouw post. Nogmaals dank daarvoor.

Je schrijft heel treffend dat je vast zit in een “mentale gevangenis” Wow! Wat kunnen ik en met mij vele anderen, zich herkennen in jouw scherpe analyse van hoe het voelt om vast te zitten in de vicieuze cirkel. Die verslavingsdans die bestaat uit: eten en je schuldig voelen. Overeten en je nog schuldiger voelen. Te weinig eten en je krachtig voelen. Niet eten en je nog krachtiger voelen om dan vervolgens weer te crashen en weer gaan eten en je schuldig te voelen etc, etc, etc.

Welke kledingmaat je daarbij ook draagt, het gevoel blijft het zelfde. Natuurlijk weet ik, verstandelijk, dat ik niet te dik ben. Ik ben 1,75 lang en heb maat 40/42. Helemaal niks mis mee. Zeker op mijn leeftijd na 3 zwangerschappen waarvan twee met keizersnede (buikspieren voorgoed 'veranderd').

Maar ik voel me te dik. Altijd. Dat heb ik echt altijd gehad. Ook toen ik maat 36/38 had, op een streng dieet was, elke dag minstens een uur sportte en dagelijks overgaf.

En daar gaat het om. Hoe VOEL je je? Over jezelf?

Ik voel(de) me altijd al minderwaardig en van af m’n tiende is dat (na en zware operatie aan m’n bovenbenen) steeds sterker geworden.

Als ik zo lees, voel jij je ook best een beetje k.l.o.t.e. over jezelf.

Je let op je eten. Je sport 6 x per week. Je bent streng voor jezelf. Je doet van alles om je zelf ‘binnen de perken te houden.’ 

Je zit vast in een rigide patroon. Jouw leven bestaat uit een wurgende exercitie tegen jezelf. Tegen de zwaartekracht als het ware.  Alsof je danst op een slap koord zonder vangnet en met een uiterst kritisch publiek om je heen. Zoals bijvoorbeeld die ‘meelevende’ ex-collega. Luister. Ik ken die hele vrouw niet maar ik denk dat de kans groot is dat ze zelf een dijk van een eetstoornis heeft en die lekker op jouw projecteert.

Maar terug naar jou. Alleen. Op dat slappe koord. Hoog boven in de nok van die grote en koude circustent. Een verkeerde beweging en wham! Daar ga je. Hoofd eerst richting grond. Of in jouw nachtmerrie, “Pens” eerst richting 200 kilo. 

Dat is toch geen manier om lekker in je vel te zitten? Te geloven in jezelf en de prachtige vrouw die je bent? Jij bent geen circusfreak. Jij bent een sterke en bijzondere vrouw, die in staat is om goed voor zichzelf te zorgen. Waar is ze gebleven? Wat is er gebeurd?

Jij “weet zeker” dat je gaat aankomen als je ook maar een tikje afwijkt van jouw moordende schema. Weet je hoe veel stress je jezelf geeft? Dat is niet goed voor je.  Lieverd. Je zorgt niet goed voor jezelf. Je lijkt goed voor je zelf te zorgen. Dat is de discrepantie. Madonna denkt ook dat ze goed voor zichzelf zorgt. Amy Winehouse ook. Velen geloven ondertussen ook dan dun, dunner, dunst, "goed voor jezelf zorgen" is. Maakt niet uit hoe. Als je maar dun bent. Ongeacht de stress.

Het is bekend dat stress heel slecht is voor je lijf. Er zijn onderzoeken waaruit blijkt dat allerlei enge ziektes veroorzaakt kunnen worden door stress. Ik weet dat niet. Ik ben geen wetenschapper. Wel weet ik, uit empirisch onderzoek, dat je gewicht kunt vasthouden en zelfs (argh) kunt aankomen door stress. Oh ja, over nachtmerries gesproken...

Bij mij bebeurde dat na de dood van mijn tweede kindje na ruim 5 maanden zwangerschap. Ik was zo ongelukkig. Had zo’n hekel aan mezelf. Voelde me zo verantwoordelijk voor dat gigantische verlies dat ik letterlijk niet meer met mezelf ‘kon.’

Dat gaf natuurlijk heel veel stress. En ik raakte die zwangerschapskilo’s maar niet kwijt. Ze bleven maar aan me kleven om me maar te blijven confronteren met wat ik, zogezegd, mijn ongeboren kind had 'aangedaan.' Ik leefde letterlijk in ‘wat’ er met me was gebeurd. Vast in ‘dat’ lijf.

Nog steeds ben ik niet helemaal op mijn pre-zwangerschapsgewicht. Nog steeds ben ik niet helemaal over dat verdriet heen. Maar stapje voor stapje, kom ik er. 

Nou is het natuurlijk wel zo dat 3 zwangerschappen z’n tol eisen. Soit, maar dat bedoel ik niet. Ik hou nog steeds wat gewicht ‘vast’ omdat ik het mezelf nog steeds niet helemaal vergeven heb. Bijna wel. Niet helemaal. Ik zit mezelf nog steeds een beetje in de weg. Maar het komt goed.

Maar jij. Ik lees uit jouw reactie, dat je jong bent begonnen met over-eten. Ik kan me voorstellen dat dat als bakkerskindje erg voorhanden ligt. Maar ik geloof toch niet dat het de enige rede van het te vele eten is. Een van de dunste vrouwen (echt waar) die ik ken is een bakkerkindje (echt waar.)

Van haar weet ik, dat haar ouders altijd aan het werk waren en dat de klanten bijna altijd voor haar en de andere kinderen kwamen. Als iemand vers brood wilde kopen, kregen ze het. Ook als het van de bordjes van de kinderen gegrist moest worden.

Ze woonden met het gezin boven de bakkerij. Haar ouders waren dus altijd vlak bij. Toch voelde zij de zich altijd eenzaam. Haar ouders werken immers non-stop. En zij kwam, voor haar gevoel, altijd op de tweede plaats.

Deze vrouw is (volgens mij) daardoor juist niet gaan eten. Om een signaal af te geven. Zo van “Zie me nou voor ik verdwijn.” Ze is sportsdeskundige geworden en let altijd nog meer op mijn lijn dan ik zelf (en dat is niet makkelijk, zoals je wel hebt kunnen lezen)

Any(boterham)way. Het is maar een vermoeden maar misschien ben jij om diezelfde reden juist wel gaan eten? Om aandacht te krijgen van jouw ouders? Ik kan me voorstellen dat een bakkerdochtertje extra lief wordt gevonden als ze van het brood houdt dat haar vader en/of moeder bakt?

Misschien ook niet. Hoe dan ook, je bent niet alleen maar gaan over-eten omdat het ‘zo lekker’ is. Je vol stoppen, aankomen, schuldig voelen, slap voelen, dik voelen is niet lekker.

Slaaf zijn van zetmeel (Ik ben er ook een) is echt (en ik blijf het herhalen) hetzelfde als slaaf zijn van de cocaïne. Bepaalde gebeurtenissen en gevoelens trigeren de drang om te ‘gebruiken.’ En wanneer die drang toeslaat, is niks te veel of te gek om te ‘scoren.’

Ik heb echt regelmatig half bedorven voedsel uit de vuilnisemmer gevist. Soms was het niet eens mijn eigen vuilnisemmer. Ik heb regelmatig eten gestolen. Soms van het bord van een ander wanneer die gene naar de wc was. Ik weet wat eet-verslaafd zijn is. Ik zal het mijn hele verdere leven weten. Met ‘lekker eten’ heeft het niks te maken.

Het heeft te maken met zelfhaat. Puur en simpel. Met niet houden van jezelf. Niet iedereen is er even gevoelig voor, sommige kiezen een andere uitlaatklep. Of geen. (Maar over dat soort non-neurotische mensen gaan we het op mijn blog niet te veel hebben. Boring.)

Sommige mensen kunnen af en toe een glaasje wijn drinken. Anderen vallen meteen in een groot vat vol wijn. Sommige menen kunnen af een toe een croissantje eten. Anderen vallen meteen in een grote volle broodmand. Jij (denk ik) en ik (weet ik) zijn dat soort mensen. Wij moeten weten waarom we eten. Elke maaltijd weer. One Day At A Time.

Zoals ik al schreef, denk jij dat je ‘het’ nu onder controle hebt met jouw manier van leven.

Echt, babe, ik ben heel erg trots op je die 15, VIJFTIEN(!!!!) kilo bent afgevallen. Dat heb je bereikt. Gefeliciteerd!

En nu moet je dat gegeven vieren. You have to OWN that new weight. Het is JOUW gewichtsverlies. Dit is nu JOUW lijf. JIJ hebt dat bereikt! En JIJ kan dat lijf zo houden, als je het jezelf maar GUNT.

Waarom kun je niet ontspannen? Van ontspanning komt geluk. Van (echt) geluk, ga je niet overeten.

Waarom ben je zo bang om het gevecht tegen het gewicht te verliezen als je je niet houdt aan je sport/lijn schema? Te veel sporten is niet goed. Kijk naar topsporters, ook de dunne. Not all that healthy.

Waarom vertrouw je je lichaam niet? Elk lichaam neigt van nature naar een bepaald gewicht/figuur. En dat is niet te zwaar. Ja, misschien wel vergeleken met het ene gemiddelde standaard (saaie) bikinimodel maar niet vergeleken met het andere bikinimodel zoals bijvoorbeeld Crystal Renn.

Wie wil JIJ zijn? 

Dus als je (echt) luistert naar je lichaam zul je niet over-eten. O.K. af en toe maar dat doen non-neurotische (saaie) mensen ook.

Waarom vertrouw je jezelf niet? Kijk wat je hebt bereikt? Jij kan elke bakkerij/ijskast/snackbar trotseren. Jouw wilskracht is geweldig! Anders was je nooit die 15 kilo afgevallen. Vertrouw op JOUW honger! Moet je jezelf wel toestaan om honger te hebben. Dus eet alleen als je HONGER hebt. Niet trek maar honger. En eet dan precies wat je lichaam vraagt. Eet dat wat naar je zingt.

Ik hoop dat je jezelf antwoord gaat geven op bovenstaande vragen. En ook op de volgende vragen:

Wat zijn je doelen en waarom? Welke van die doelen kun je alleen maar bereiken als je op gewicht blijft/afvalt.

Welke doelen kun je bereiken ongeacht je gewicht.

Leef je het leven dat je wilt leven? Zo ja, waarom? En welke rol speelt je gewicht daarbij?

Zo nee, waarom niet? En welke rol speelt je gewicht daarbij?

En last but not least; hoe voel je je? Hou een gevoelsdagboek bij. Twee weken lang. Hou bij hoe je je voelt bij elke (triviale of belangrijke) gebeurtenis, gesprek en beslissing. Ik noem ze de GGB’s.  Hou ze bij. Kijk of ze iets te maken hebben met wat je wanneer in je mond stopt terwijl je geen honger hebt.

Ik hoop van je te horen!

Tot de volgende sessie

Yin en Yam

Heel hard aan het repeteren aan de voorstelling 'de Koningin van Paramaribo.' Inspirerend, enerverend, gezellig maar ook dikkerete-spannend. Hoe gaat het publiek reageren? Wat gaat men van ons, MIJ(!!!!) en mijn liedteksten vinden? Is het wel goed genoeg, interessant genoeg? Kan ik het wel? Ennnnnn Hoe zie ik er uit? DIK! Dikkig? Zucht.

Sinds ik probeer te eten wat waar mijn lichaam behoefte aan heeft als ik honger heb en te stoppen als ik vol zit, ben ik inderdaad wat aangekomen. Niet giga. Maar toch, aangekohohomen... Niet fijn. Helemaal niet als je op een uitgelicht toneel sexy en zelfverzekerd over moet komen tussen 2 maatjes 36 in. 
Maar het is het toch allemaal waard. Elke f*cking kilo. De vrijheid die 'normaal' eten namelijk met zich meebrengt voelt als een voorzichtig lentezonnetje na een lange, barre winter. Dat afvallen komt wel. Hoe meer ik mezelf toesta om te eten waar ik behoefte aan heb, des te minder King Calo z'n macht over me kan uitoefenen. 

De gospel volgens Geneen Roth nog een keer; "Het kan lang duren het kan kort duren maar door te eten als je honger hebt en te stoppen als je vol zit, val je vanzelf af."

Ik ben nu redelijk stabiel, qua gewicht dan, emotioneel is het natuurlijk nog een ander verhaal ;-) en.... dat is natuurlijk al heel goed van mij!!! Ik ben tenslotte pas 2 maanden bezig! Ik had echt verwacht dat ik in twee maanden minstens 50 kilo zou aankomen... Dat dus niet. Zo zie je maar weer, wat de dieet-industrie ook beweert. We kunnen ons lichaam echt wel vertrouwen. 

Gisteren leek dat even anders. Ik voelde me opeens veel 'ronder' dan een dag ervoor. Ik stond opeens weer 'mindless' aan het aanrecht een creamcracker met salami en een rijstwafel met smeerkaas naar binnen te stauwen. Gehaast en zonder te genieten. Vanochtend leek het ontbijt naadloos over te gaan in een 'binge.' Ik ben toen even gaan zitten en nadenken. Wat gebeurt hier? Niet meer stress ofzo, geen naar gesprek, gevoel etc. Niks emotioneels. Het was puur lichamelijk. Een 'ander; soort honger. Opeens wist ik het... Ik moet ongesteld worden! Tja. Dat zijn altijd precaire dagen voor deze emo-eter. Voor Rita Zeelenberg van de www.mindful-eten.nl ook:

Een dag uit mijn mindless eten tijdperk. En wat ik ervan geleerd heb.

‘Nu maakt het toch niks meer uit’
Het was een gewone werkdag in januari, buiten koud. Een paar dagen voor mijn menstruatie. Ik had thuis goed ontbeten. Rond lunchtijd nam ik wat van de crackers, kaas en appelstroop die ik op mijn werk altijd op voorraad heb. Ik voelde na de lunch een sterke hang naar zoetigheid, maar ik gaf er niet aan toe. Een collega trakteerde op gebak, dat sloeg ik af. Later op de middag kreeg ik weer nieuwe honger. Te druk om buiten iets te gaan halen. Na het werk met de trein naar een etentje in Den Haag. Zonder aan allerlei verleidingen te bezwijken op het station (‘ik ga toch zo eten’) in het restaurant aangekomen. Vond ik goed van mezelf.

Eenmaal in het restaurant werd er brood met kruidenboter op tafel gezet. Iemand smeerde wat en bood het me aan. Dat smaakte goed! Zo nam ik er nog een serie. Glas wijn erbij, later nog een. Ik at een lekkere maaltijdsalade, maar de schaal friet die ook op tafel stond, stond enorm naar me te roepen. Ik begon met een paar losse frietjes, lekker door de mayo, maar het eindigde ermee dat ik de schaal tot op de bodem leegat. En ook nog een toetje bestelde.
Ai, daar voelde ik me niet zo goed over. Veel te veel gegeten, volle buik. Waarom had ik me nou zo laten gaan? Op de terugweg op het station voelde ik weer die drang naar zoet. Ik ging de AH to go binnen ‘om een flesje water te halen’ en nam bij de kassa meteen een rol Rolo mee. Om in de trein te eten. Ik was nu al op het verkeerde pad, dus wat maakte het nog uit.

Wat had ik beter kunnen doen?
Later thuis probeerde ik te achterhalen hoe deze eetdag zo had kunnen verlopen. Op zich niks mis met lekkere dingen eten, maar dit gebeurde ‘out of control’ en voelde niet als bewuste keus. Conclusie: gedurende de dag had ik te vaak behoeftes en signalen van mijn lijf genegeerd, waardoor ik ’s avonds te hongerig en gestresst was om nog weerstand aan verleidingen te bieden. Wat had ik beter kunnen doen?
- een betere, verzadigende lunch kunnen verzorgen voor mezelf
- mezelf bedenken dat ik altijd meer behoefte heb aan zoet de dagen voor mijn menstruatie en aan die behoefte toegeven.
- Aan het eind van de middag een moment rust nemen om stil te staan bij mijn honger, en op zoek gaan naar iets kleins dat die honger goed kon stillen.
- Misschien op het station een appel of sapje genomen om temidden van die wirwar aan verleidingen niet te hoeven knokken maar mezelf gewoon iets te gunnen.
Vermoedelijk had ik dan bij binnenkomst in het restaurant een helderder hoofd gehad en een normale portie van alles genomen.

Sta even stil bij je honger
Wat ik ervan geleerd heb is dus: het is beter om te eten wat ik nodig heb, in plaats van plannen, redeneren, oordelen, en de strijd met de honger aangaan. Gouden tip: neem een moment, sta even stil bij je honger, en handel daarnaar. Dat levert meer genieten op, en minder gepieker!

Vandaag is het mij, mede door deze post dus met dank aan Rita, te lezen gelukt om inderdaad weer (want het moet altijd als emo-eter) even "stil te staan bij mijn honger." 

Door de realisatie dat het weer 'die tijd van de maand' is, ebde de binge-drang weg. Ik heb op deze dagen gewoon extra eten nodig. Punt. En daar heb ik ook gehoor aan gegeven. 

Het werd geen 'Oh mijn God, wat ben ik toch weer out of control-dag' Maar juist een Lief voor mezelf zijn-dag. Een lekker eten waar ik behoefte aan heb-dag. Een Geen schuldgevoel-dag. Zo bizar hoe dicht naast elkaar die twee uitersten bestaan. Ying en Njam.

Tot de volgende sessie