26 centimeter

Dit is een foto van een 3 maanden te vroeg geboren kindje. 26 centimeter lang. Dit kindje maakt het godzijdank heel goed!

Op 19 januari 2005 is mijn kindje Malik 4 maanden te vroeg geboren. Hij was al gestorven in mijn buik. Hoogst waarschijnlijk door toxoplasmose. Hij was om en nabij de zelfde lengte als dit prachtige kindje. Ik zal nooit vergeten hoe het was om hem in mijn armen te houden. Zo klein. Alles er op en eraan. Perfect. Dood.

De mensen die mijn blog kennen weten hoe lang ik al vecht met mezelf en 'mijn' eten. Jullie weten ook dat het verlies van Malik mijn eet-probleem weer flink naar te oppervlakte heeft geschopt. Het eetgedoe was er altijd al. Maar het sluimerde. Ik was, zoals Amerikanen zeggen, on the wagon. Ik stond droog. Gebruikte op dat moment niet. Was nog wel gelovig maar al tijden niet meer praktiserend als het ware.
Net als een alcoholist wist ik, ook toen, dat ik altijd verslaafd zou blijven. Zoals een junkie de Zeedijk moet vermijden, kon ik beter uit de buurt blijven van bladerdeeg, frituurvet en geraffineerde suikers. Net als een een mishandelde vrouw uit honderden mannen altijd het risico blijft lopen net die ene man te kiezen die agressief is, moest ik elke maaltijd elke dag weer bewust kiezen voor het juiste eten. En zoals ik al zei, dat ging tot 2005 best goed.  Maar zoals iedereen weet met een welke verslaving dan ook, emoties spelen altijd een beslissende rol. Nemen je over. Beheersen je verstand, overrulen je vrije wel. En op 19 januari 2005 stierf een deel van mij. Samen met Malik. Alle emotionele remmen waren los.

Tweede kerstdag 2009 ben ik met deze blog begonnen. De wanhoop nabij. De pijn acuut. Ik leefde half en in een roes van over-eten. De andere helft van de tijd was ik hyper van het lijnen of zwaar teleurgesteld in mijn val 'of the wagon.' Ik kon niet anders dan het er letterlijk uitschrijven. Een overwinning op mijn boulimische tendenties.
Mijn doel met deze blog was om vrede te sluiten met mijn gehate minnaar genaamd Eten. De one and only waar ik niet meer 'mee' en niet meer 'zonder' kan. Maar al schrijvende kwam ik er achter dat ik eerst vrede moet sluiten met mezelf. Om mijn lichaam te accepteren moet ik eerst mezelf accepteren. Helemaal. Vrede sluiten met m'n fouten. Met m'n verdriet. En dus ook met het verlies van Malik. Ik moet mezelf vergeven voor zijn dood in mijn buik. Ik heb hem niet gezond ter wereld kunnen brengen. Heb hem niet kunnen beschermen. Hem niet kunnen voeden. Dat vergeef ik mezelf nooit meer, had ik bijna vijf jaar jaar voor die bewuste tweede kerstdag besloten. 


Het is nu september 2010. Ik ben bijna tien maanden verder. Ik heb al tien maanden niet meer gelijnd. Eerst kwam ik aan. Toen stopte het aankomen en bleef ik stabiel. Dikker dan ervoor maar stabiel. Het eten bleef (en blijft) lastig. Oh nee. Een uitdaging... Zeker als er emoties meespelen is het eten in hell's kitchen. Maar lijnen, no way. Heb ik niet meer gedaan. Wel gaan sporten. Dat maakte me af en toe wanhopig. Ik kreeg er in het begin juist vreetaanvallen van. Maar ik heb door gezet. Niet te vaak maar wel regelmatig blijven bewegen. Niet wegen. De sportschool BBB (word ik niet door betaald en krijg ook geen korting op het lidmaatschap) is perfect voor mij en vast voor heel veel vrouwen. Dat ik deze sportschool überhaupt ken, dank ik aan deze blog. Mijn buurvrouw leest mijn posts af en toe en attendeerde me op de voorgenoemde sportschool. Heel erg bedankt daarvoor lieve buuf! 

Maar ik ben ook blijven eten en proberen te blijven luisteren naar m'n hongerige lichaam. Niet naar m'n hongerige ziel. Ik probeer elke dag en elke maaltijd opnieuw te eten waar ik fysiek behoefte aan heb. Emotionele behoeftes blijf ik analyseren, onderzoeken en vooral voelen.


Wegen doe ik nog steeds niet. Dat is voor aardappels. Ik weet wel dat ik ben afgevallen. Er zijn heel wat centimeters af. De meeste centimeters komen van mijn buik. 26 centimeters in totaal. Zonder lijnen. Malik kan trots zijn op z'n moeder. 


Tot de volgende sessie!

Dit ga ik de komende 2 jaar 2 x per week doen.

Dit is mijn nieuwe liefde.
Ik weet niet hoe hij heet.
Wel dat ik me veilig bij 'm voel. Niet beoordeeld. Warm van binnen en buiten.


Ja het is zo ver. De vakantie is voorbij en ik ben weer aan het sporten! Ik heb de hoop dat dit eindelijk een sportschool is die bij me past.
Alleen voor vrouwen. Niet meer dan 6 tegelijk. Allemaal in ons eigen hok. 


De bedoeling is dus dat je pilatus/callenetics oefeningen doet in een, tja ik kan er niet meer van maken dan; couveuse-achtig-hok, waarin het 60 graden is. 


Door de hitte versneld je vet-verbranding bla bla bla, kijk op maar op  
Beauty Body Balance


Ik vind het vooral heerlijk dat het liggend kan en niet langer mag(!) dan 30 minuten en dat de kleedkamer en douches schoon zijn en gescheiden. Je staat dus niet tussen de andere vrouwen bukkend en steunend naar de zeep grijpend. Alleen met je vet en je goede bedoelingen. Hou ik van.


Maar aan de andere kant  merk ik toch dat ik er van ga freaken. Niet heel erg. Een beetje. Herkenbaar. Want zodra ik weer bezig ga met m'n lijf(= lijnen) schiet ik weer in een kramp. De bekende ikehebgeenzinikwilditnietlaatmenoutochmetrustookalisditgoedvoormetochzegikneeneenee-kramp. 


Nou zijn vakantie, zomerkleding, fel daglicht sowieso geen kreten waar ik enthousiast over ben met dit gewicht dan. Maar de combinatie daarvan met moeten sporten, want ik heb natuurlijk meteen voor twee jaar getekend, maakt werkelijk het boze kind in mij wakker.


Ik probeer 'haar' terug te duwen in haar kinderstoel maar ze is behoorlijk sterk voor een driejarige. 'Geen zin.' 'Ik eet lekker toch.'  'Waar slaat dit op' en 'Als ik niet in een week 10 kilo blijvend afval steek ik heel BBB in de hens,' zijn toch wel de gedachtes die 'ze' naar m'n hoofd slingert. Ondertussen ligt de volwassen ik braaf in haar 60 graden verwarmde hondenhok, volgzaam haar lijstje oefeningen af te werken genaamd 'combinatie 1.' 
Niemand ziet welke innerlijke strijd gaande is in mijn geest. Of eigenlijk tussen mijn lichaam en geest. Ik weet alleen nog niet zeker wie nou wie is en wie wat nou wel of niet wil. Genoeg te doen nog.


Vandaag zou ik eigenlijk gaan maar ik kreeg een telefoontje dat ik moest komen praten op school. Mijn oudste dochter schijnt ineens een 'concentratieprobleem' te hebben en kan op een speciale training. Dat was het perfecte excuus om niet te gaan maakte het lastig om nog te gaan. Ik moest natuurlijk eerst even m'n man, drie vriendinnen en m'n moeder bellen. Dat kost tijd. Veel tijd. Geen half uurtje meer over om te zweten in m'n mega-doorschijnend overgekookt plastic eierdoos. 


Vrijdag weer een kans want ik heb gelukkig voor twee jaar getekend.


Tot de volgende sessie!

Insane in the Brain

Morgen moet ik naar een feestje. Ik kan er niet onderuit. Morgen ga ik dus ook naar dat feestje. Een feestje waar allemaal mooie hippe en dus dunne mensen zullen zijn. Dat is wat ik toch nog steeds geloof. Of wat er in ieder geval door mijn hoofd spookt wanner ik te me tijdens zo'n feestje te enthousiast op de hapjes stort. Dun=mooi. 
Niet zo zeer voor anderen maar wel voor mezelf. Wie herkent dit? Wie meet er, net als ik, met 2 maten?
Maat 1; mooi voor anderen (en dat is qua maten zeker niet mager of dun.)
Maat 2; mooi voor mezelf. (en dat is qua maten zeker wel mager of dun.)
Ik ben er nu ondertussen wel achter dat het iets psychologisch moet zijn. Wat weet ik niet althans... Het heeft met conformeren te maken. Zoals ik al vaker heb beschreven... Autonoom durven zijn. Durven zijn.
Vandaag was ik dagvoorzitter voor 'Women at the Top' een speciale dag georganiseerd voor vrouwelijke studentes. De dag was georganiseerd door internationale studentenorganisatie IAESEC (Make a Move) in samenwerking met Women INC. en Microsoft. Ik heb de hele dag versteld gestaan van de prachtige, zelfverzekerde en intelligente jonge vrouwen. Het leek wel of ik rondliep op de redactie van een intellectuele super glossie. De ene vrouw nog hipper en aparter gekleed dan de andere. Allemaal geïnteresseerd, slim en super lief ook! Complimenteus naar elkaar en heel supportive. Ik werd echt verliefd op allemaal.
De dag ging over 'de juiste keuzes maken.' Welke keuzes moet je maken je om 'jouw' top te bereiken? Women INC. heeft daarvoor een erg leuke tool ontwikkeld. Women Think! 
Een keuzegame. Waar wil je zijn over 7 jaar en waar moet je aan werken om dat te bereiken.
De dames hadden een druk programma met de keuzegame, workshop's, netwerken met vrouwen die bij Microsoft werken en plenaire discussies. 
Wat me opviel was dat ook deze generatie, nog steeds worstelt met waar ik en jullie ook mee worstelen. Hoe krijg ik het voor elkaar succesvol te zijn maar ook trouw te blijven aan mezelf?  Om te zijn wie ik wil zijn. Niet wie of wat de maatschappij van me verwacht. Hoe bereik ik de top op mijn manier zonder me te moeten conformeren aan...vul zelf maar in. Je begrijpt vast wel wat ik bedoel. 
Natuurlijk heb ik zelf de keuzegame ook gedaan. Professioneel en maatschappelijk gezien ben ik op de goede weg. Bij mij kwam er uit dat ik moet doorgaan met wat ik al doen. Gewoon door kachelen. Professioneel en maatschappelijk. Maar emotioneel? Ik ben zo dichtbij. Maar toch voel het soms nog zo ver weg...
Ik vind allerlei soorten vrouwen mooi. Echt. Juist de vollere types. Daar val ik zelf veel meer op. Waarom geldt het dan niet voor mezelf? Waar de hell hou ik toch zo aan vast? Wanneer valt het kwartje? Maak ik die klik?
Ik weet diep, diep van binnen dat ik nooit meer op dieet zal gaan. Ik weet dat ik het leven leid dat ik wil leiden. Maar ik lijd ook nog. Soms is dat zo fucking vermoeiend. Zeker in de zomer. Ik haat rokjesdag en zomerkleren al helemaal. En als er feestjes zijn moet ik helemaal m'n best doen om niet met een dwangbuis af te worden gevoerd. Het is geen feest om na al die jaren weer een outfit te vinden waarin ik me niet te dik, te tuttig, te snollerig, te saai, te gewoon en/of te onhip in voel.
Wanneer krijg ik daar nou es echt schijt aan? Waneer voel ik me net zo blij met mezelf van buiten als van binnen? Wanneer meet ik mezelf nou een aan maat 1???
Soms denk ik wel eens dat ik gewoon afwijking heb die nooit helemaal vanzelf helen. Soort mini-body-dismorfic-syndrome. Iets dat verkeerd staat afgesteld in mijn hersenen. Een stofje dat teveel niet genoeg wordt aangemaakt. Net als bij Gil de la Tourette en dwangneuroses.
Van Martijn (psychiater) weet ik dat zulke stoornissen in zeer ernstige gevallen kunnen worden behandeld met deep brain stimulation. Een soort pacemaker die wordt ingebracht onder je borstkast en dan via een draadje stroomstootjes afgeeft aan je hersenen. Stofje in balans! Alle problemen opgelost! De bedoeling is dat het binnenkort ook zal worden toegepast bij ernstige anorexia patiënten en bij mensen met obesitas. In China is er al mee geëxperimenteerd. Waarom niet bij de emo-eters? Ik heb me al aangeboden als proefpersoon en ben vervolgens beleefd doch liefdevol geweigerd door mijn man. Ik schijn niet ziek genoeg te zijn. Hij moet deze blog maar es lezen.
Ik zal net als de mooie jonge vrouwen zelf aan het werk moeten. Dat was ook exact de conclusie van de 'Women at the Top' dag; autonoom zijn. Jezelf zijn. Durven zijn wie je bent. Voor jezelf durven opkomen. Jezelf aanprijzen. Jezelf het succes gunnen.... Je begrijpt wat ik deboel...Je hoeft het niet 'te voelen.' Je moet het gewoon doen. Je moet er gewoon mee beginnen. 
Ik ook. Ik ga niet meer wachten op de 'klik.' Op het kwartje. Op het stroomstootje. Op China. Ik begin nu. Ik ga me alvast verheugen op het feestje van morgen. Ik ga morgen gewoon fucking lol hebben. Met dit lichaam. Ik ga het doen. En Insane in the Brain van Cypress Hill aanvragen.


Tot de volgende sessie.