Zo blij met al jullie reacties... Zo blij met alle steun. Soort van digitale omhelzingen. Dank. Zo duidelijk ook dat 'normaal eten' zo normaal niet is. Ook ik vecht bijna dagelijks. Al bijna een half jaar niet meer op dieet. Het is nog steeds bevrijdend en vet-eng tegelijk. Wat ik ook merk is dat geduld echt een schone zaak ik. Juist ten tijde van een paniek aanval a la "zie je wel ik ben dikker dan ooit," probeer ik te blijven ademen en gewoon weer te wachten met eten tot ik weer honger heb. En dan weer te eten waar ik lichamelijk behoefte aan heb. Natuurlijk eet ik nog steeds wel eens te veel. Ook dat hoort bij normaal eten. Daar moet ik eg aan wennen. Het hoort bij normaal eten dat je lichaam dan dus ook duidelijk aangeeft dat het 'nu echt even genoeg is geweest.' Ook dat gevoel heb ik jaren genegeerd en/of ontkend. Ik schrik er nog steeds van en verwar het regelmatig met 'aankomen' en dan dus maar 'lekker doorbingen.' Er is natuurlijk weinig 'lekkers' aan. Je vol, ellendig, misselijk of winderig voelen. Eten en voelen. Het blijft een uitdaging...
Laatst ben ik met mijn moeder uit eten geweest. Heel lekker gegeten. Heel fijn gesproken. Toch bekroop me toen ik weer thuis was dat oh zo verlammende schuldgevoel. "Te veel, te vet en te laat gegeten." Toen ik mezelf ook nog eens ontbloot in onvoordelig licht voorovergebogen in de spiegel zag, barste ik in huilen uit. "Nu is het afgelopen. Overgeven en morgen op dieet" was het enige dat door mijn hoofd spookte. Mijn geluk was dat Martijn met allemaal vrienden in de huiskamer voetbal en praatprogramma's over voetbal aan het kijken was. Ik zou na het etentje namelijk lekker in bed wat series kijken. Ik wilde maar een ding. Van dat volle gevoel af. Nu. Maar onze wc is net te dicht gesitueerd bij de huiskamer en werd door net te veel mannen gebruikt. Ik kon 'm niet even claimen en ontdoen van bewijs.
Het dwong me dus om alleen in bed m'n ongemak te overzien. Ik had echt een goede avond gehad. Geen spanning, geen stress en dat kan heel anders zijn met m'n moeder. Zo laat hadden we ook niet gegeten. Mijn moeder vind om zeven uur eten al laat. We stonden om negen uur alweer buiten. Ik zat gewoon vol. Echt vol. Te vol. En dat ben ik niet meer gewend. Althans niet om het bewust te voelen. Ik ken het van m'n binges en daar hoort dan de gebruikelijke ellende en ontkenning bij.
Sinds ik eet wanneer ik honger heb en stop als ik vol zit, ben ik erg bezig met honger en nog niet zo met vol. Wat is 'lekker vol' en wat is 'te vol.' Tot nu toe heb ik 'te vol' toch gekoppeld aan emoties en/of bingen. Ik ben gzd wel aardiger tegen mezelf als ik vind dat ik heb gebinged. Maar toch, ik noem het nog steeds bingen. Nu moest ik dealen met; fysiek te vol, zonder emotionele aanleiding. Voor de meeste mensen is dat geheel normaal. Gebeurt dat af en toe. Te veel eten. Gewoon. Voor mij, als emo-eter, is 'te vol zitten' eng, onbegrijpelijk en net zo gewoon als een sneeuwstorm in juli. Help! Wat zou ik moest ik nu doen? Door bunkeren? Geen optie. De huiskamer zal vol kerels en ik had echt niet genoeg 'trek' om in m'n pyjama chips, chocolade en drop te halen onder het genot van praatje over Ronaldo. Wat dan? Overgeven ging dus ook niet. Er stond nog net geen rij voor de wc. Dus na het potje janken ben ik maar gewoon gaan wachten. En wachten. Wachten op wat ik nou voelde. Wat was er nou echt aan de hand? Echt niks emotioneels. Het moeste dus wel fysiek zijn... Ik voelde dat het vlees dat ik had besteld toch te rood was geweest. Ik dacht het al in het restaurant maar wilde niet 'zeuren.' Nu lag te entrecote van 22 euro als een natte baksteen op m'n maag. Op mijn bord was 'ie niet gigantisch groot. In mijn maag voelde het als een hele koe.
Door mezelf de tijd te geven (nou ja, ik had geen andere keuze) ben ik toch weer een stap verder gekomen. Yippeeeh! Zo logisch. Zo simpel... Luisteren naar mijn lichaam. Mijn lichaam had het al aangeven. In het restaurant. Ik had voor de zoveelste keer mijn eigen lichamelijke signalen genegeerd. Om maar niet te zeuren. Nu zeurde mijn lichaam. Luister naar me! Please! Ik ga luisteren. Beloofd.
Ik herken delen van je verhaal, helaas ben ik nog lang niet zo ver als jij. Ik ben inmiddels niet meer op mijn 'sportverslaafds-boulimisch-dunst' doordat ik minder vaak sport. Maar het eten wanneer ik trek heb en waar ik trek in heb blijft moeilijk. Iedere dag doe ik weer mijn best, de ene dag lukt het, de andere dag niet. Voorlopig probeer ik in ieder geval te stoppen met lijnen. Maar het ontbijt overslaan, of 's avonds laat nog bami eten...? No way! Not yet anyway!
Je blog geeft veel steun, we zijn niet gek, we zijn slechts een beetje raar met eten bezig...toch? Ga zo door! Sterkte! En Bedankt!
Antwoord Anousha:
We zijn absoluut niet gek! Iedereen heeft wel iets en dit is onze manier van omgaan met het leven en alle ‘uitdagingen’ (ellende) die daarbij hoort. Ik ben blij dat je schrijft “Not Yet” want je gaat er komen. Gewoon rustig doorkabbelen 2 stappen vooruit 1 stap achteruit. Ook ik ben er nog lang niet. Als ik jou reactie lees schrik ik meteen weer van mijn eigen lef, “bami laat ‘s avonds.... Oh mijn God..” En ik zweer het je, ik ‘voel’ meteen dat ik 10 kilo ben aangekomen. En dat maakt me heel bang, onzeker en verdrietig. De truc is jezelf te kalmeren. Stil te staan bij al die emoties. Achter al die emoties, achter die angst om aan te komen ligt de ware kern. Liggen de ware emoties als het ware verscholen. In mijn geval is het meestal de angst/onzekerheid om echt mezelf te zijn. Te vinden wat ik vind en te voelen wat ik voel. Autonoom te zijn. Zonder de expliciete goedkeuring/bevestiging van anderen. Ik denk dat als jij jezelf toe staat om te voelen waar jij nou echt zo bang of verdrietig of onzeker of (een hele belangrijke) boos over bent... Dus zeg maar gaat onderzoeken wat er achter die angst om ‘dik’ te worden verscholen ligt, je weer 2 stappen vooruit zult zetten. Go for it Lady! Je kunt het. Net als ik met vallen en opstaan en af en toe doorslaan ;-)
Anoniem zei;
jezus, wat ben je goed bezig! en wat zou ik dat (nog) niet kunnen.
helpt het dat je er open over bent/schrijft? heeft zo'n coming out zin?
Antwoord Anousha
Het helpt mij 1000%. Ik ben nu eerlijk over wie ik ben en wat ik voel. Niet altijd makkelijk. Maar toch al zoooooo bevrijdend. Gewoon met mijn lijf een stuk taart eten zonder spanning, schuldgevoel. Of juist niet zonder dat ik dan al weet dat ik straks alleen ergens ga bingen... Eetverslaving wordt nog zo vaak geïnterpreteerd als een ‘verwend jezelf niet onder controle hebbend’ probleem. Terwijl het daar juist zo niet om gaat. Eetverslaafden zijn juist mensen die te veel van zichzelf geven aan anderen. Te vaak over hun eigen grenzen laten lopen. Zichzelf te veel onder (emotionele) controle proberen te houden. Het is ook een heel eenzaam probleem. Er wordt nauwelijks over gesproken. “Gewoon niet zeuren, laten staan die hapjes en lijnen. Of meer sporten. Het is jouw keuze...” Lijkt de standaard reactie van iedereen. Bizar eigenlijk. Terwijl ik nu ik ‘uit de ijskast ben’ aan den lijve ondervind hoe veel mensen wel niet het zelfde probleem hebben! Dus tijd om er als maatschappij op een andere manier me oom te gaan zou je denken... Dus ik zeg, stap uit het donker en kom in het licht. Vertel het aan iedereen. Geef jezelf die vrijheid om uit te zoekne wat jij wel of niet hebt met eten. Wat jij nou echt fysiek lekker vindt. Wat jou nou echt voedt, verzorgt en sterkt. We kunnen nou eenmaal niet zonder eten. Je zult je hele verdere leven blijven eten. Dus probeer het dan te doen op een manier zodat jij er wat aan hebt. Makkelijk is het niet. I Know! Maar ga opzoek naar de emoties ACHTER het eten ACHTER die angst om aan te komen. Ik leer (met af en toe een flinke terugval) steeds meer te genieten van eten. Omdat ik het mezelf nu toesta en weet je, ik eet er minder van. Soms niet. Maar dat hoort juist bij ‘normaal eten. Dat je soms ook veel te veel eet. Zonder dat jezelf vervloekt. Als je dat ‘durft’ en je lichaam vertrouwt, geeft je lichaam je vanzelf aan waar het behoefte aan heeft, wanneer en wanneer het genoeg heeft gehad. Je schrijft dat je het (nog) niet kunt... Misschien nu niet maar je bent onderweg. Zet 'm op!
Rita zei
Opvallend dat jij jezelf leert toestaan om honger te hebben ... ik heb mezelf juist moeten leren toestaan geen honger te hebben! In mijn geval betekende honger jarenlang 'goed bezig', honger was afvallen. Maar honger betekende voor mij ook altijd weer daarna doorslaan. De uitdaging is voor mij dus om te zorgen dat ik geen honger krijg, en altijd net genoeg gevuld ben! Achja, ieder zijn eigen eetprobleem ;-)
Antwoord Anousha
Ja, zeg dat wel ieder zijn eigen eetprobleem ;-) Je raakt meteen de kern met jouw reactie, want het gaat inderdaad om autonoom zijn. We plassen ook niet op gezette tijden en. Dat geldt ook voor eten. Elk lichaam is uniek en zal aangeven wanneer het wat nodig heeft. Fijn dat jij jouw lijf die kans geeft! Dat gun ik iedereen.
Alweereen tijdje niet geschreven. Echt erg druk geweest, bla bla. Maar hoe gaat het? Ik moet zeggen... Errug goed.
De trip naar New York, mijn 'op z'n sportverslaafds-boulimisch-dunst' stad, heeft me tegen alle verwachtingen in juist een boost gegeven. Ik was zoooo bang dat al mijn oude vrienden (en minnaars) zich rot zouden schrikken. "She let herself go..." zouden denken. Maar Amerikanen zijn niet zo bot, of moet ik zeggen recht door zee, als Nederlanders. En degenen die wel alles eerlijk zouden zeggen vonden me alleen maar mooier geworden. Vooral omdat ik niet meer zo, gestrest als een haas in open veld, om me heen keek. Tja vroeger was ik immers altijd op zoek naar een een openbare eetgelegenheid, een afgesloten w.c. of wat dan ook waarmee ik calorieën kon verbranden.
Zelfs een best heftige ontmoeting met een ex (die nu natuurlijk met een fotomodel getrouwd is) kon me niet meer weerhouden om om mijn weg langs Foodmoodcity te vervolgen. Waarmee ik bedoel; eten wat ik wil wanneer ik honger heb en stoppen zodra ik vol zit. Jeez, wat lijkt het toch makkelijk als ik het zo typ. Maar wat een voortdurende strijd.
Momenteel niet zo zeer qua eten, maar meer qua "oh mijn God, dit kan, mag en hoort toch niet?" Bami eten om 21.30 ('s avonds. In the pm!) Ontbijt overslaan (hoe durf ik!) en toch beetje bij beetje, hapje voor hapje, afvallen (ik heb vast een ongeneselijke ziekte!)
En dan die innerlijke pingpongdialoog over het ideale gewicht. "Dunner is toch mooier. Niet waar. Dunner is toch beter. Niet waar. Dunner is toch aantrekkelijker. NIET WAAR!"
Maar weet je, het zijn kleine pijntjes. Niet te vergelijken met hoe ik me voelde toen ik deze blog begon. Of toen ik op m'n sportverslaafds-boulimisch-dunst was. De vrijheid die ik ervaar als 'redelijk normale eter met af en toe een terugval' is heerlijk. Soms moet ik er zelfs een beetje om huilen. Van geluk. Als een moeder die naar de eerste kliedertekening van haar kind van 3 kijkt en uitroept "Wat ben ik trots op jou!"
Ik leef steeds minder op die twee niet functionerende ns/pro rail sporen. Spoor 1, het leven van dag tot dag met alle stress van dien. Spoor 2, totale paniek en zelfhaat over mijn lichaam en alles wat ik er wel of niet in stop. En dat 24/7. Zo blij dat dat afneemt. Geen hoge snelheidslijn meer maar een boemeltreintje.
Waar ik de laatste tijd het meest van geniet is honger hebben. Echt honger hebben. Ok, echt honger hebben we niet in het Westen, I know. Maar honger op z'n Westers, whatever. Ik bedoel honger in tegenstelling tot trek. Ik geniet van honger. Laat het toe. En dan lekker eten!
Dat is mijn wijze raad van de avond aan alle emo-eters. Gun jezelf honger. Voel jouw honger. Onderzoek jouw honger. Sta het toe. Heel eng in het begin. Als je, zoals ik om allerlei redenen behalve omdat je honger hebt, eet, is honger een soort van inwendig monster van Loch Ness. Je hebt ervan gehoord. Het klinkt nogal onwaarschijnlijk. Het zal wel niet echt bestaan. Maar als het bestaat, dient het in ieder geval ten alle tijden vermeden te worden.
Dus niet. Natuurlijk is honger emotioneel voor ons over-eters. De weg naar honger is vol gevaren. Gevoelens die je liever wilt ontkennen. Weg-eten. Angst dat jouw honger niet te stillen is. Dat je zo'n groot zwart gat aan het vullen bent, oneindig. Een bodemloze put. Dat is jezelf ontkennen. Voel wat je voelt. Ga het aan. Schrijf het op. Bel iemand met wie je het kunt bespreken. Wat er met je gebeurt wanneer je jouw honger toe staat. Er zal van alles naar boven komen. Het verleden. Huidige angsten. Woede. Verveling. Allemaal niet fysiek. Blijf bij dat eten vandaan en voel wat je voelt. En geloof me, dan komt het als een donderstraal uit de hemel; lichamelijke honger. Puur. Echt. Stoppen als je vol zit, is lastiger. Een mistig gebied. Vaag. Eten als je honger hebt is makkelijk. Thuiskomen. Aanmeren in de veilige haven.
Honger is onmiskenbaar, duidelijk en eendimensionaal. Valt niet te verwarren met wat voor gevoel dan ook. Net als echt smoor verliefd zijn of een knallend orgasme. Niet te faken. Ga er voor. Neem geen genoegen met minder.
Gisteren met Angelevan Nooit Meer Op Dieet, gebrainstormd over de internationale anti-dieetdag op 6 meidie zij heeft georganiseerd. Het was gezellig. Lekker gegeten natuurlijk. Ik ging nog gesterkter (klopt niet maar toch wel) terug naar huis. Diëten werken niet. Nooit. Tijdelijk.
Ik eet sinds mijn M-Lab/Koningin van Paramaribo crisis weer 'gewoon.' Dus wanneer ik honger heb. Of als ik trek heb. Maar dan ga ik wel eerst bij mezelf na of er niet iets anders speelt. Als dat zo is, onderzoek ik eerst uit ik denk en/of voel dat ik moet eten. Meestal hoef ik dan niet meer. Soms wel. Dan neem ik een snack. Een snack blijft dan een snack en geen voorraadkast vol snacks. Ook eet (weer) waar ik echt zin in heb. Dat kan een donut zijn. Dat kunnen 4 donuts zijn. Dat kan een winterpeen zijn.
Het gaat goed. En ik begin af te vallen. Mondjes maat (ah de ironie) maar het is ok. Ik ben nu op comfortabel gebied. Dit lichaam past bij me. Ik ben onderweg naar 'mijn' ideale lichaam als het ware. Ik heb geen idee hoeveel ik weeg. Ik voel met goed in deze maat. Eindelijk.
Angele en ik hadden het erover hoe je slank voelen weinig te maken heeft met je daadwerkelijke gewicht. We hebben ons beiden zo veel ellendiger en lelijker gevoeld toen we dunner waren dan dat we nu zijn.
Ik voelde me net zo lelijk in kleinere maat dan ik nu heb, als in een grotere maat dan ik nu heb. Het enige wat 'lekker' voelde aan dunner zijn, was een spijkerbroek passen in een relatief kleine maat en 'm dicht kunnen krijgen. Feest!!! Voor welgeteld 1 minuut. Want zodra ik de winkel uitliep, met een te dure en te krappe broek, viel mijn oog natuurlijk direct op de eerste beste dunnere vrouw. En de volgende. En de volgende. En de volgende.
Er is altijd wel een vrouw te vinden die jonger en dunner is. En maat 38 is nog geen size 00. Of zoals mijn moeder pleegt te zeggen; "Een slanke koe is nog geen gazelle." Ik heb er al eerder over geschreven. De vraag is, waarom willen we überhaupt trachten een gazelle zijn? Leuk voor de 'echte' gazellen, de genen die "van stress af vallen." Dat soort irritante types... Maar waarom een slanke koe willen zijn als je een koe bent? Die horen toch niet te dun te zijn? Een ronde koe is toch veel aantrekkelijker?
En, er is meer tussen 'koe' en 'gazelle.' Ik zie mezelf bijvoorbeeld meer als panther. Ik vreet zo'n gazelle in een hap op. Een slanke koe in twee happen.
Mijn goede vriend en zakenpartner Clark Accord, noemt dikkere vrouwen die goed in hun lijf zitten altijd 'kitten.'
Snap ik helemaal. Een lekkere kitten!
Zacht, aaibaar, prrrrrr.
Ik zie zelfs (bijna) niet meer op tegen mijn reis naar NY terwijl ik zo bang was om oude vrienden tegen te komen die (in mijn angstdromen) in huilen uitbarsten en "oh my god, what happened to you???" uitroepen.
Gzd is die waanzin voorbij. Weer een fase verder. Het werd tijd... Al die verspilde energie. Ik heb echt meer tijd over nu ik me minder druk maak om elke hap die ik wel of niet eet.
Nu zal NY ze een kittige panther te zien krijgen. Prrrrr.
Dank je wel voor je warme reactie en complimenten. Ik ben heel blij dat je iets hebt aan mijn blog. Ik heb ook heel veel aan jouw post. Nogmaals dank daarvoor.
Je schrijft heel treffend dat je vast zit in een “mentale gevangenis” Wow! Wat kunnen ik en met mij vele anderen, zich herkennen in jouw scherpe analyse van hoe het voelt om vast te zitten in de vicieuze cirkel. Die verslavingsdans die bestaat uit: eten en je schuldig voelen. Overeten en je nog schuldiger voelen. Te weinig eten en je krachtig voelen. Niet eten en je nog krachtiger voelen om dan vervolgens weer te crashen en weer gaan eten en je schuldig te voelen etc, etc, etc.
Welke kledingmaat je daarbij ook draagt, het gevoel blijft het zelfde. Natuurlijk weet ik, verstandelijk, dat ik niet te dik ben. Ik ben 1,75 lang en heb maat 40/42. Helemaal niks mis mee. Zeker op mijn leeftijd na 3 zwangerschappen waarvan twee met keizersnede (buikspieren voorgoed 'veranderd').
Maar ik voel me te dik. Altijd. Dat heb ik echt altijd gehad. Ook toen ik maat 36/38 had, op een streng dieet was, elke dag minstens een uur sportte en dagelijks overgaf.
En daar gaat het om. Hoe VOEL je je? Over jezelf?
Ik voel(de) me altijd al minderwaardig en van af m’n tiende is dat (na en zware operatie aan m’n bovenbenen) steeds sterker geworden.
Als ik zo lees, voel jij je ook best een beetje k.l.o.t.e. over jezelf.
Je let op je eten. Je sport 6 x per week. Je bent streng voor jezelf. Je doet van alles om je zelf ‘binnen de perken te houden.’
Je zit vast in een rigide patroon. Jouw leven bestaat uit een wurgende exercitie tegen jezelf. Tegen de zwaartekracht als het ware. Alsof je danst op een slap koord zonder vangnet en met een uiterst kritisch publiek om je heen. Zoals bijvoorbeeld die ‘meelevende’ ex-collega. Luister. Ik ken die hele vrouw niet maar ik denk dat de kans groot is dat ze zelf een dijk van een eetstoornis heeft en die lekker op jouw projecteert.
Maar terug naar jou. Alleen. Op dat slappe koord. Hoog boven in de nok van die grote en koude circustent. Een verkeerde beweging en wham! Daar ga je. Hoofd eerst richting grond. Of in jouw nachtmerrie, “Pens” eerst richting 200 kilo.
Dat is toch geen manier om lekker in je vel te zitten? Te geloven in jezelf en de prachtige vrouw die je bent? Jij bent geen circusfreak. Jij bent een sterke en bijzondere vrouw, die in staat is om goed voor zichzelf te zorgen. Waar is ze gebleven? Wat is er gebeurd?
Jij “weet zeker” dat je gaat aankomen als je ook maar een tikje afwijkt van jouw moordende schema. Weet je hoe veel stress je jezelf geeft? Dat is niet goed voor je. Lieverd. Je zorgt niet goed voor jezelf. Je lijkt goed voor je zelf te zorgen. Dat is de discrepantie. Madonna denkt ook dat ze goed voor zichzelf zorgt. Amy Winehouse ook. Velen geloven ondertussen ook dan dun, dunner, dunst, "goed voor jezelf zorgen" is. Maakt niet uit hoe. Als je maar dun bent. Ongeacht de stress.
Het is bekend dat stress heel slecht is voor je lijf. Er zijn onderzoeken waaruit blijkt dat allerlei enge ziektes veroorzaakt kunnen worden door stress. Ik weet dat niet. Ik ben geen wetenschapper. Wel weet ik, uit empirisch onderzoek, dat je gewicht kunt vasthouden en zelfs (argh) kunt aankomen door stress. Oh ja, over nachtmerries gesproken...
Bij mij bebeurde dat na de dood van mijn tweede kindje na ruim 5 maanden zwangerschap. Ik was zo ongelukkig. Had zo’n hekel aan mezelf. Voelde me zo verantwoordelijk voor dat gigantische verlies dat ik letterlijk niet meer met mezelf ‘kon.’
Dat gaf natuurlijk heel veel stress. En ik raakte die zwangerschapskilo’s maar niet kwijt. Ze bleven maar aan me kleven om me maar te blijven confronteren met wat ik, zogezegd, mijn ongeboren kind had 'aangedaan.' Ik leefde letterlijk in ‘wat’ er met me was gebeurd. Vast in ‘dat’ lijf.
Nog steeds ben ik niet helemaal op mijn pre-zwangerschapsgewicht. Nog steeds ben ik niet helemaal over dat verdriet heen. Maar stapje voor stapje, kom ik er.
Nou is het natuurlijk wel zo dat 3 zwangerschappen z’n tol eisen. Soit, maar dat bedoel ik niet. Ik hou nog steeds wat gewicht ‘vast’ omdat ik het mezelf nog steeds niet helemaal vergeven heb. Bijna wel. Niet helemaal. Ik zit mezelf nog steeds een beetje in de weg. Maar het komt goed.
Maar jij. Ik lees uit jouw reactie, dat je jong bent begonnen met over-eten. Ik kan me voorstellen dat dat als bakkerskindje erg voorhanden ligt. Maar ik geloof toch niet dat het de enige rede van het te vele eten is. Een van de dunste vrouwen (echt waar) die ik ken is een bakkerkindje (echt waar.)
Van haar weet ik, dat haar ouders altijd aan het werk waren en dat de klanten bijna altijd voor haar en de andere kinderen kwamen. Als iemand vers brood wilde kopen, kregen ze het. Ook als het van de bordjes van de kinderen gegrist moest worden.
Ze woonden met het gezin boven de bakkerij. Haar ouders waren dus altijd vlak bij. Toch voelde zij de zich altijd eenzaam. Haar ouders werken immers non-stop. En zij kwam, voor haar gevoel, altijd op de tweede plaats.
Deze vrouw is (volgens mij) daardoor juist niet gaan eten. Om een signaal af te geven. Zo van “Zie me nou voor ik verdwijn.” Ze is sportsdeskundige geworden en let altijd nog meer op mijn lijn dan ik zelf (en dat is niet makkelijk, zoals je wel hebt kunnen lezen)
Any(boterham)way. Het is maar een vermoeden maar misschien ben jij om diezelfde reden juist wel gaan eten? Om aandacht te krijgen van jouw ouders? Ik kan me voorstellen dat een bakkerdochtertje extra lief wordt gevonden als ze van het brood houdt dat haar vader en/of moeder bakt?
Misschien ook niet. Hoe dan ook, je bent niet alleen maar gaan over-eten omdat het ‘zo lekker’ is. Je vol stoppen, aankomen, schuldig voelen, slap voelen, dik voelen is niet lekker.
Slaaf zijn van zetmeel (Ik ben er ook een) is echt (en ik blijf het herhalen) hetzelfde als slaaf zijn van de cocaïne. Bepaalde gebeurtenissen en gevoelens trigeren de drang om te ‘gebruiken.’ En wanneer die drang toeslaat, is niks te veel of te gek om te ‘scoren.’
Ik heb echt regelmatig half bedorven voedsel uit de vuilnisemmer gevist. Soms was het niet eens mijn eigen vuilnisemmer. Ik heb regelmatig eten gestolen. Soms van het bord van een ander wanneer die gene naar de wc was. Ik weet wat eet-verslaafd zijn is. Ik zal het mijn hele verdere leven weten. Met ‘lekker eten’ heeft het niks te maken.
Het heeft te maken met zelfhaat. Puur en simpel. Met niet houden van jezelf. Niet iedereen is er even gevoelig voor, sommige kiezen een andere uitlaatklep. Of geen. (Maar over dat soort non-neurotische mensen gaan we het op mijn blog niet te veel hebben. Boring.)
Sommige mensen kunnen af en toe een glaasje wijn drinken. Anderen vallen meteen in een groot vat vol wijn. Sommige menen kunnen af een toe een croissantje eten. Anderen vallen meteen in een grote volle broodmand. Jij (denk ik) en ik (weet ik) zijn dat soort mensen. Wij moeten weten waarom we eten. Elke maaltijd weer. One Day At A Time.
Zoals ik al schreef, denk jij dat je ‘het’ nu onder controle hebt met jouw manier van leven.
Echt, babe, ik ben heel erg trots op je die 15, VIJFTIEN(!!!!) kilo bent afgevallen. Dat heb je bereikt. Gefeliciteerd!
En nu moet je dat gegeven vieren. You have to OWN that new weight. Het is JOUW gewichtsverlies. Dit is nu JOUW lijf. JIJ hebt dat bereikt! En JIJ kan dat lijf zo houden, als je het jezelf maar GUNT.
Waarom kun je niet ontspannen? Van ontspanning komt geluk. Van (echt) geluk, ga je niet overeten.
Waarom ben je zo bang om het gevecht tegen het gewicht te verliezen als je je niet houdt aan je sport/lijn schema? Te veel sporten is niet goed. Kijk naar topsporters, ook de dunne. Not all that healthy.
Waarom vertrouw je je lichaam niet? Elk lichaam neigt van nature naar een bepaald gewicht/figuur. En dat is niet te zwaar. Ja, misschien wel vergeleken met het ene gemiddelde standaard (saaie) bikinimodel maar niet vergeleken met het andere bikinimodel zoals bijvoorbeeld Crystal Renn.
Wie wil JIJ zijn?
Dus als je (echt) luistert naar je lichaam zul je niet over-eten. O.K. af en toe maar dat doen non-neurotische (saaie) mensen ook.
Waarom vertrouw je jezelf niet? Kijk wat je hebt bereikt? Jij kan elke bakkerij/ijskast/snackbar trotseren. Jouw wilskracht is geweldig! Anders was je nooit die 15 kilo afgevallen. Vertrouw op JOUW honger! Moet je jezelf wel toestaan om honger te hebben. Dus eet alleen als je HONGER hebt. Niet trek maar honger. En eet dan precies wat je lichaam vraagt. Eet dat wat naar je zingt.
Ik hoop dat je jezelf antwoord gaat geven op bovenstaande vragen. En ook op de volgende vragen:
Wat zijn je doelen en waarom? Welke van die doelen kun je alleen maar bereiken als je op gewicht blijft/afvalt.
Welke doelen kun je bereiken ongeacht je gewicht.
Leef je het leven dat je wilt leven? Zo ja, waarom? En welke rol speelt je gewicht daarbij?
Zo nee, waarom niet? En welke rol speelt je gewicht daarbij?
En last but not least; hoe voel je je? Hou een gevoelsdagboek bij. Twee weken lang. Hou bij hoe je je voelt bij elke (triviale of belangrijke) gebeurtenis, gesprek en beslissing. Ik noem ze de GGB’s. Hou ze bij. Kijk of ze iets te maken hebben met wat je wanneer in je mond stopt terwijl je geen honger hebt.
Heerlijk om weer terug te zijn. Heb echt een heftige tijd achter de rug. Dat voor het eerst weer eens 'echt' op toneel staan sinds 2007 heeft er nogal ingehakt. Opeens realiseerde, zag en voelde ik dat ik nu toch echt 40 ben en boven de maat 40 ben. Spelen werd eerlijk gezegd een bijzaak (schaam.) Nou ja, dat is het rare van een eetprobleem; het is zo vanzelfsprekend om continue op twee sporen te leven. Twee paden simultaan te bewandelen. Twee leven te leiden of te wel te lijden... Dat de voorstelling goed is geworden is een zeer fijne bijkomstigheid. Clark Accord en ik hebben besloten de KvP zelf te gaan produceren dus vanaf september ga ik weer spelen. Yippee? Ja. Een deel van mij heeft er zin in. Het andere kan nauwelijks naar de foto's en dvd's kijken. Werk in uitvoering.
Daarnaast had ik veel privé stress. Mijn moeder wordt nu echt oud. Ze wordt dit jaar 78. Ze is geopereerd aan staar en is zo bang om haar zicht te verliezen. Al wat ze doet is lezen (en Russische tv zenders via de schotel kijken...) Ik, als enig kind, moet er natuurlijk voor haar zijn. Maar makkelijk is dat niet. Ik heb zelf drie kinderen, een man die work-a-holic is en een eigen bedrijf. Ik probeer zo veel mogelijk voor haar te doen maar heb altijd het gevoel dat ik te kort schiet. Te gehaast ben. Ergens anders moet zijn.
En toen kwam mijn lieve Russische (stief) oma ook nog eens te overlijden. Over schuldgevoel gesproken. Ik heb tussen mijn eerste en derde levensjaar bij haar en mijn (biologische) opa gewoond. Ik hield echt zo zo zo veel van haar. Heb altijd alleen maar liefde en steun van haar gekregen. De laatste keer dat ik haar heb geknuffeld was 1 januari 2007. Ze heeft mijn jongste dochter nooit gezien. Ik belde haar regelmatig maar toch. Waarom ben ik niet vaker naar Moskou afgereisd? Of naar Kameroen. De hel van de dubbele nationaliteit. Er is altijd wel een land waar je eigenlijk vaker zou moeten zijn.
Nou ja. Van de stress wilde ik natuurlijk maar een ding. Nu afvallen. Niet over een week of maand. Nu. Dus ik heb van die dood enge dieet-pillen besteld. En geslikt. Toen kon ik natuurlijk helemaal niet meer bloggen. Excuses genoeg.
Het aller geestigste is dat ik alle symptomen had van die pillen zoals hartkloppingen, zweten, bloed-chagrijnig zijn en paniekaanvallen hebben. Behalve... u raad het al. Afvallen.
Ok. Wie krijgt het voor elkaar om met (speed) pillen in haar mik, toch te blijven doorkanen? Yours truly! Het is dus nu echt ingeslagen als een lawine op een lentedag. Het. Gaat. Niet. Om. Eten.
Wat ik ook doe. Wat ik ook eet. Niet eet. Ik ben er altijd bij. Ik.
Dus ik ben alweer een paar weken van de pillen af. Ik eet alweer een paar weken wat ik wil wanneer ik wil. Ik ben weer begonnen met bloggen. En ik ben er vandaag achter gekomen dat ik weer in maat 40 pas. Wel wat strak maar toch. Het leven is wonderlijk is het niet?
